Yaşamınızın bir tesadüf olmadığını keşfetmek için yedi gün: bir amaçla, amaç uğruna yaratıldınız.
1. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Gözlerini bir an kapat ve gördüğün en karmaşık şeyi düşün: bir yaprağın damarlarını, bir kar tanesinin desenini, yeni doğmuş bir bebeğin parmaklarını seninkilere sarışını. Şimdi Tanrı'nın seni yaratırken de aynı acelesiz, titiz özeni gösterdiğini düşün. Mezmur yazarı Davut'un Mezmur 139'da söylediği tam olarak budur. Bunu teolojik bir ders olarak değil, kişisel hayranlıktan doğan, soluk soluğa bir ibadet olarak yazdı. Davut şöyle yazar: "Çünkü böbreklerimi sen oluşturdun, annemin rahminde beni sen ördün. Sana şükrederim, çünkü korkunç ve harika biçimde yaratıldım. Yaptıkların harika, canım bunu çok iyi bilir" (Mezmur 139:13-14). Buradaki "böbrekler" en iç kısımları anlatır. İbrani düşüncesinde böbrekler, benliğin en derin merkezi sayılırdı. Tanrı seni yalnızca dıştan çizmedi; gizli yerlerini de biçimlendirdi. "Ördün" sözü, birbirine örülmeyi, dokunmayı anlatır: karanlıkta tezgâh başında çalışan usta bir zanaatkâr gibi, sabırlı ve kusursuz, hiçbir şeyi atlamadan. İlk kez okuyan biri için işin açık gerçeği şudur: sen evrenin bir kazası, biyolojik bir rastlantı ya da birilerinin açıklamaya çalışması gereken bir hata değilsin. İlk nefesini almadan önce Tanrı seni yaratmaya başlamıştı bile. Rab'le uzun süre yürümüş imanlı için ise şunu düşün: Davut "canım bunu çok iyi bilir" diyor. Bu gerçeği bilmek yalnızca zihinde kalmak için değildir. Ciğerlerinin nefes almayı bildiği gibi canının da bunu bilmesi için kalbe derinden yerleşmelidir. Bugün çoğumuz bu mezmurun tam tersini fısıldayan yaralar taşıyoruz. Reddedilmek, başarısızlık, bizi daha iyi sevmesi gereken birinin düşüncesiz sözleri: bu sesler gürültülüdür. Ama yetkili değildirler. Seni gizlilikte örmüş olan, sana önemsiz olduğunu söyleyen her sesten daha yüksek konuşur. Sen bir amaçla, amaçlı olarak, yaptığına "harika" diyen bir Tanrı tarafından yaratıldın. Bu sözün bugün yüreğine inmesine izin ver: harika. Yeterli değil. Kabul edilebilir değil. Harika.
2. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Neredeyse her insanın yüreğinde sessizce dolaşan bir soru vardır: "Ben neden buradayım?" Cevabı kariyerde, ilişkilerde, başarılarda ararız; bazen de başka hiçbir şeyin doyurmadığı yorgunluğumuzun dibinde. Bugünkü bölümler bizi tahmin yürütmeye bırakmıyor. Soruyu açıkça yanıtlıyor ve bu yanıt, çoğumuzun inanmaya cesaret edebildiğinden çok daha özgürleştirici. Elçi Pavlus, Efes'teki kiliseye yazarken Kutsal Yazılar'ın en önemli cümlelerinden birine varır: "Çünkü biz Tanrı'nın yapıtıyız. O'nun önceden hazırladığı iyi işleri yapmak üzere Mesih İsa'da yaratıldık" (Efesliler 2:10). "Yapıt" diye çevrilen sözcük, Grekçe poiema kelimesidir. İngilizcedeki "poem", yani şiir sözcüğünün kökü budur. Sen Tanrı'nın şiirisin. Bir şiir tesadüf değildir; her sözcük seçilmiştir, her dize bilinçle yerleştirilmiştir, her ahenk özenle kurulmuştur. Pavlus'a göre bu şiir bir şey yapmak için yazılmıştır: Tanrı'nın önceden hazırladığı iyi işleri yapmak için. Yeni okuyucu için şuna dikkat edelim: 10. ayetten hemen önce ne var? Pavlus 8 ve 9. ayetlerde, kurtuluşumuzun kendi çabamızla ya da iyiliğimizle olmadığını açıkça söylemiştir. Lütuf, yani Tanrı'nın hak edilmemiş, karşılıksız iyiliği, kurtuluşumuzun tek temelidir. Ama lütuf hikâyenin sonu değil, başlangıcıdır. İyi işlerle kurtulmadık, ama iyi işler için kesinlikle kurtulduk. Kurtarılışının içine bir varış noktası yerleştirilmiştir. Peygamber Yeremya sürgündeki bir halka seslenir. Onlar yerinden edilmiş, şaşkın, Tanrı'nın kendilerini unutup unutmadığını merak eden insanlardır. Yeremya şu sözü iletir: "Çünkü sizin için tasarladığım planları biliyorum, diyor RAB, zarar için değil, esenlik için planlar; size bir gelecek ve umut vermek için" (Yeremya 29:11). Beklenen sonuç, bir gelecek ve bir umut demektir. Bugün kendini sürgünde hissediyorsan, düşündüğün yerden çok uzakta ve bir sonraki adımından emin değilsen, Tanrı'nın mesajı değişmedi. Senin için planlarını gözden geçirmedi. Hâlâ senin için esenlik düşünceleri taşıyor ve önündeki yolda seni bekleyen iyi işleri çoktan hazırlamış durumda.
3. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Çoğumuz bir kavşakta durmuşuzdur. Kimi zaman gerçek bir kavşakta, kimi zaman da sabaha karşı saat 2'de uykunuzu kaçıran görünmez türden bir kavşakta. Hangi yön? Hangi iş, hangi ilişki, hangi kapı? Doğru yolu bilme isteği, insan yüreğinin en evrensel özlemlerinden biridir. Bugünkü bölümler bize her dönemeci işaretlenmiş bir harita vermiyor. Daha iyisini veriyor: bizi Haritayı Çizen'in kendisiyle tanıştırıyor. "Bütün yüreğinle RAB'be güven, kendi aklına yaslanma. Bütün yollarında O'nu tanı, O da yollarını doğrultur" (Süleyman'ın Özdeyişleri 3:5-6). Yaşamış en bilge insan olan Süleyman, zihnimizin değersiz olduğunu ya da düşünmenin yanlış olduğunu söylemiyor. Bizi belli bir yaslanma biçimine karşı uyarıyor: kendi sınırlı bakış açımızı merkeze koyan, Tanrı'nın bilgeliğini kaynak olarak değil de ek bir destek olarak gören yaslanma biçimine. "Bütün yüreğinle" kilit sözdür. Yarım güven, güven değildir; pazarlıktır. Tanrı, güveninizin çoğunluk oyunu istemiyor. Hepsini istiyor. Kutsal Yazılar'a yeni başlayan biri için "O'nu tanı", Tanrı'yı yaşamının her köşesine davet etmek demektir. Yalnızca pazar köşelerine değil, yalnızca çaresizlik köşelerine değil, sıradan bir salı öğleden sonrasının köşelerine de. Böyle bütün yaşamı kapsayan bir tanımaya bağlanan vaat nefes kesicidir: O yollarını doğrultur. Sadece önermez. Hafifçe dürtmez. Yön verir. Mezmur 37, bu güvene gözden kaçması kolay bir derinlik katar. "RAB'de sevinç bul, O da yüreğinin dileklerini yerine getirir" (Mezmur 37:4). Birçokları bunu bir alışveriş gibi okur: Tanrı'da sevinç bul, istediğini al. Oysa daha derin gerçek çok daha güzeldir: Tanrı'da gerçekten sevinç bulduğunuzda, arzularınız O'nun yüreğiyle biçimlenmeye başlar. O'nun istediğini istemeye başlarsınız. Yol ile arzu birbirine yaklaşmaya başlar. Yıllardır iman yolunda yürüyenler için bu, yalnızca kararlarınız konusunda Tanrı'ya güvenip güvenmediğinizi değil, O'nda gerçekten sevinç bulup bulmadığınızı da sınamaya bir davettir. O'nun armağanlarında değil, yanıtlarında değil, bizzat O'nda.
4. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İsa bir yamaçta oturuyordu. Etrafında sıradan insanlar vardı: nasırlı elleriyle balıkçılar, karmaşık geçmişleri olan vergi görevlileri, yorgun gözlü anneler, hastalar ve arayış içindekiler. Onlara baktı ve her konuşmayı durdurmuş olması gereken bir söz söyledi: "Siz yeryüzünün tuzusunuz" ve "Siz dünyanın ışığısınız" (Matta 5:13-14). "Olabilirsiniz" demedi, "olmaya çalışın" da demedi. Siz *öylesiniz*. Şimdiki zaman. Bir buyruk değil, bir ilandır. Eski dünyada tuz, sofraya konan bir çeşni değil, hayatta kalmanın yoluydu. Eti çürümekten korurdu, yemeğe lezzet katardı, antlaşmalarda ve tapınmada kullanılırdı. Tuzsuz bir dünya bozulurdu. İsa izleyicilerine yeryüzünün tuzu derken şunu söylüyordu: Bu dünyadaki varlığınız süs değil, koruyucudur. Çürümeyi yavaşlatırsınız. Aksi hâlde tatsız ve cansız kalacak olana lezzet katarsınız. İsa'nın gündeme getirdiği soru, tuz olup olmadığınız değil, tuzluluğunuzu yitirip yitirmediğinizdir. Yani Tanrı'ya teslim olmuş bir yaşamdan doğal olarak akması gereken etkinin, ödünlerle ya da suskunlukla sulandırılıp sulandırılmadığıdır. Işık imgesi de aynı derecede acildir. "Dağın üzerine kurulmuş kent gizlenemez" (Matta 5:14). Işığın ışık olmak için çok çaba göstermesi gerekmez. Sadece parlar ve karanlığın ona verecek cevabı yoktur. İsa, sizin yaşamınızın, gerçek, günlük, sıradan yaşamınızın, o dağdaki kent gibi olması gerektiğini söylüyor. Bir gösteri değil. Dinsel bir sahne değil. Kaynağa bağlı olmaktan gelen içten bir parlaklık. "Sizin ışığınız da insanların önünde öyle parlasın ki, yaptığınız iyi işleri görsünler ve göklerdeki Babanızı yüceltsinler" (Matta 5:16). Işığın varacağı yere dikkat edin: Işık, insanların sizi takdir etmesiyle bitmez. İnsanların Tanrı'yı yüceltmesiyle biter. Yeni iman eden için bu, görevlendirilmenizdir: Çevrenizdeki insanlara dokunan bir amaç için kurtuldunuz. İsa'yı uzun zamandır izleyen için ise bu, sessizce sınanmaya değer: Işığınız parlıyor muydu, yoksa meşguliyetin, korkunun ya da rahatına alışmış bir yüreğin yavaş savrulmasının kilesinin altında mı saklandı? Amaç yalnızca büyük sahnelerle ilgili değildir. Nazik bir sözde, sadık bir varlıkta, çevresindeki dünyadan farklı bir koku taşıyan bir yaşamda parlar.
5. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Romalılar 12'de Pavlus'un sessizce olağanüstü bir şey yaptığı bir an var: armağanlar hakkında tek söz etmeden önce, kendimizi nasıl gördüğümüzden söz ediyor. "Bana verilen lütufla aranızdaki herkese şunu söylüyorum: Kendinizi gereğinden fazla büyük görmeyin. Bunun yerine, Tanrı'nın her birinize verdiği imanın ölçüsüne göre kendinizi ayık bir kafayla değerlendirin" (Romalılar 12:3). Armağanlar konusunun tamamını alçakgönüllülük toprağına ekiyor. Çünkü yanlış anlaşılan bir armağan bir ödüle dönüşür, ödül de onu elinde tutandan başka kimseye hizmet etmez. Ardından Pavlus, insanları doğuma, zenginliğe ve konuma göre sıralayan bir dünyada yaşayan ilk okurlarını şaşırtacak bir şeyi açar: bedenin her üyesi gereklidir. Peygamberlik, hizmet, öğretme, cesaretlendirme, verme, önderlik, merhamet: bunlar etkileyici insanlara verilen ödüller değildir. Bunlar, başkaları uğruna sıradan ellere bırakılmış araçlardır. Grek dünyası yalnız kahramana hayran olurdu. Pavlus ise göz elin "Sana gereksinimim yok" diyemeyeceği bir bedene işaret eder. Petrus aynı düşünceyi daha ileri götürür ve bize durup düşündürmesi gereken bir ağırlık katar: "Her biriniz aldığı armağanı, Tanrı'nın çok yönlü lütfunun iyi kâhyaları olarak başkalarının hizmetinde kullansın" (1 Petrus 4:10). Anahtar sözcük "kâhya"dır. Kâhya, yönettiği şeyin sahibi değildir; o şey başkası adına ona emanet edilmiştir. Armağanın hiçbir zaman biriktirmen, saklaman ya da kendi yükselişin için kullanman için verilmedi. Etrafındaki insanlar için sana emanet edildi. Amaç burada derinden pratik hâle gelir. Belki yıllardır amacının ne olduğunu merak ediyor, ufukta büyük bir çağrı arıyorsun. Oysa amaç çoğu zaman zaten elindedir: cesareti kırılmış bir arkadaşı cesaretlendirişinde, hizmetindeki sessiz sadakatte, gösterişsiz sunduğun cömertlikte. Soru yalnızca "Hangi armağana sahibim?" değil, aynı zamanda "Bana verileni başkalarının iyiliği ve Tanrı'nın izzeti için kullanıyor muyum?" sorusudur. Kâhyanın hayatı budur, amaçlı hayat da budur.
6. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Kolose kenti işlek bir ticaret yolunun üzerindeydi. Pavlus'un yazdığı insanlar, bugün çoğumuzun sürdüğü türden bölünmüş, bölmelere ayrılmış yaşamlar sürüyordu: kutsal olanlar bir köşede, sıradan iş başka bir köşede, aile yaşamı bambaşka bir yerde. Pavlus bu bölünmüş dünyaya, durgun suya taş atar gibi bir cümle bırakır: "Söz ya da eylemle ne yaparsanız, hepsini Rab İsa'nın adıyla yapın, O'nun aracılığıyla Baba Tanrı'ya şükredin" (Koloseliler 3:17). Ne yaparsanız. Hepsini. Yaşamın bu sözlerin dışında kalan hiçbir köşesi yok. İlk kez okuyan biri için bu ayet açık bir kapıdır: amaç dolu bir yaşam sürmek için bir vaaz kürsüsüne ya da bir unvana gerek yok. Pişirdiğiniz yemek, gönderdiğiniz e-posta, süpürdüğünüz zemin, geceleyin yatağına yatırdığınız çocuk, hepsi "Rab İsa'nın adıyla" yapılabilir. Bu söz, yaptığınız her şeye dinsel bir etiket yapıştırmak demek değildir. O'nun yetkisi altında, O'nun karakterine yaraşır biçimde, O'nun kim olduğunu temsil eden biri olarak yapmak demektir. Yıllardır Tanrı'yla yürüyenler için burada daha derin bir akıntı var. Pavlus hizmetkârlara, yani asıl ortamda kölelere yazıyor ve onlara "insanlar için değil, Rab için yapar gibi canıgönülden" çalışmalarını söylüyor (Koloseliler 3:23). Bunlar hiçbir statüsü, tanınırlığı, görünürde dünyasal bir ödülü olmayan insanlardı. Pavlus onlara, izleyicilerinin efendileri değil, Rab'bin kendisi olduğunu söylüyor. Bu her şeyi yeniden çerçeveler. En görünmez emek bile sadakatle yapıldığında, görmesi en önemli olan tarafından görülür. Bugünün büyük armağanı şudur: yaşam amacı yalnızca olağanüstü anlara ayrılmış değildir. Sıradan anlarda yaşar; önünüzdeki işe bütün yüreğinizi vermeyi seçtiğinizde. Asıl soru hiçbir zaman "Bu görev bana layık mı?" değildir. Asıl soru şudur: "Bu göreve layık olanı getiriyor muyum?" Cevap evet olduğunda, yani bulaşıkları yıkarken, toplantıyı yönetirken ya da yaşlanan anne babanıza bakarken bunu Rab için yaptığınızda, tam olduğunuz yerde amaç içinde yürüyorsunuz demektir.
7. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Bu yolculuğun son gününe geldik ve Pavlus bizimle bitiş çizgisinde değil, yarışın ortasında buluşuyor. Çoğumuzun yaşadığı yer de tam burası. Filipliler 3:12'de şöyle yazar: "Bunları elde ettiğimi ya da kusursuz olduğumu söylemiyorum. Ama Mesih İsa'nın beni kendisine ait kılmasının amacını yakalamak için koşuyorum." Bunu söyleyen, Yeni Antlaşma'nın yarısını yazan, bilinen dünyanın dört bir yanında kiliseler kuran, üçüncü göğe kadar yükseltilmiş olan elçi Pavlus'tur. Ve diyor ki: Ben henüz varmadım. Hâlâ uzanıyorum. Bunda büyük bir rahatlık da var, büyük bir sorumluluk da. Rahatlık şu: Amaç içinde yürümeye başlamak için her şeyi çözmüş olman gerekmiyor. Pavlus'un kendisi bile hâlâ ilerlemeye çalışıyordu. Sorumluluk ise şu: İlerleyiş durmamalı. Pavlus bunu tek bir belirleyici harekete indirger: "Geride kalanları unutup ilerdekilere uzanarak, Mesih İsa'da Tanrı'nın yukarıya çağrısının ödülü için hedefe doğru koşuyorum" (Filipliler 3:13-14). Unutmak. Uzanmak. İlerlemek. Bunlar etkin, bilinçli ve sürekli fiillerdir. İbraniler'in yazarı tabloyu canlandıran bir görüntü ekler: büyük bir tanıklar bulutu, her çağın sadık kadın ve erkekleri, kendi yarışını çoktan koşmuş olanlarla dolu bir stadyum gibi bizi çevrelemiştir. "Çevremizde bu denli büyük bir tanıklar bulutu olduğuna göre, her ağırlığı ve bizi kolayca saran günahı üzerimizden atalım, önümüzde duran yarışı sabırla koşalım" (İbraniler 12:1). Dikkat edelim: Bu, "önümüzde duran" yarıştır. Başkasının yarışı değil. Keşke sahip olsaydım dediğin yarış da değil. Senin yolunla, senin armağanlarınla, senin çağrınla önüne konmuş olan yarış. Bu hafta gördün ki sen bir amaçla, bilerek var edildin; Tanrı seni daha ilk nefesini almadan biçimlendirdi, seni adınla çağırıyor, ellerine armağanlar, ayaklarının önüne iş koydu. Geriye yalnızca senin yanıtlayabileceğin soru kalıyor: İlerleyecek misin? Dünün başarısızlıklarının da zaferlerinin de ağırlığını bırakıp gözlerini İsa'ya dikecek ve O'nun senin için çizdiği yarışı koşacak mısın? Hedef önünde. Çağrı yüce. Ve seni yola çıkaran, seni sonuna kadar götürmeye sadıktır.