แผนทั้งหมด

เดินในจุดมุ่งหมาย

เจ็ดวันแห่งการค้นพบว่าชีวิตของคุณไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คุณถูกสร้างขึ้นมาอย่างมีจุดประสงค์ เพื่อจุดประสงค์หนึ่ง

  1. วันที่ 1

    ถูกสร้างขึ้นอย่างน่าเกรงขามและอัศจรรย์

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ลองหลับตาสักครู่ แล้วนึกถึงสิ่งที่ซับซ้อนประณีตที่สุดที่ท่านเคยเห็น อาจเป็นเส้นใบของใบไม้ ลวดลายของเกล็ดหิมะ หรือวิธีที่ทารกแรกเกิดกำนิ้วของท่านไว้ แล้วลองคิดดูว่าพระเจ้าทรงใส่ใจอย่างละเอียดลออและไม่รีบร้อนเช่นเดียวกันนั้นในการสร้างท่าน นี่คือสิ่งที่ผู้ร้องเพลงสดุดีอย่างดาวิดกำลังร้องถึงในสดุดี 139 ท่านเขียนไว้ไม่ใช่เป็นคำบรรยายทางเทววิทยา แต่เป็นการนมัสการที่หลั่งไหลออกมาด้วยความอัศจรรย์ใจจากประสบการณ์ส่วนตัว ดาวิดเขียนว่า "เพราะพระองค์ทรงปั้นไตของข้าพระองค์ ทรงทอข้าพระองค์ไว้ในครรภ์มารดา ข้าพระองค์ขอสรรเสริญพระองค์ เพราะข้าพระองค์ถูกสร้างขึ้นอย่างน่ากลัวและอัศจรรย์ พระราชกิจของพระองค์อัศจรรย์ และจิตใจของข้าพระองค์ก็รู้ดี" (สดุดี 139:13-14) คำว่า "ไต" ในที่นี้หมายถึงส่วนลึกที่สุดภายในตัวคน ซึ่งในความคิดแบบฮีบรูถือเป็นที่ตั้งของตัวตนที่ลึกซึ้งที่สุด พระเจ้าไม่ได้แค่ทรงร่างท่านจากภายนอก แต่ทรงปั้นแต่งส่วนที่ซ่อนอยู่ของท่านด้วย คำว่า "ทอ" ให้ภาพของการถักทอเข้าด้วยกัน เหมือนช่างฝีมือเอกที่ทำงานที่กี่ในความมืด อดทนและแม่นยำ ไม่พลาดสิ่งใดเลย สำหรับผู้ที่อ่านเป็นครั้งแรก ความจริงมีอยู่อย่างตรงไปตรงมาว่า ท่านไม่ใช่อุบัติเหตุของจักรวาล ไม่ใช่เรื่องบังเอิญทางชีววิทยา และไม่ใช่ความผิดพลาดที่ใครต้องมาอธิบายแก้ตัว ก่อนที่ท่านจะหายใจครั้งแรก พระเจ้าทรงทำงานกับท่านอยู่แล้ว สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับองค์พระผู้เป็นเจ้ามานาน ขอให้หยุดอยู่กับข้อนี้ ดาวิดกล่าวว่า "จิตใจของข้าพระองค์ก็รู้ดี" การรู้ความจริงข้อนี้ไม่ได้มีไว้ให้อยู่แค่ในหัว แต่ให้ซึมลึกจนจิตวิญญาณของท่านรู้ได้เหมือนที่ปอดรู้ว่าต้องหายใจ ทุกวันนี้ หลายคนในเราแบกบาดแผลที่กระซิบสิ่งตรงข้ามกับสดุดีบทนี้ การถูกปฏิเสธ ความล้มเหลว คำพูดไม่ไตร่ตรองจากคนที่ควรรักเราให้ดีกว่านั้น เสียงเหล่านี้ดังนัก แต่ไม่มีอำนาจแท้จริง พระองค์ผู้ทรงทอท่านขึ้นในที่ลับตรัสดังกว่าเสียงใดที่เคยบอกท่านว่าท่านไม่มีค่า ท่านถูกสร้างขึ้นอย่างมีจุดประสงค์ ด้วยจุดประสงค์ โดยพระเจ้าผู้ทรงเรียกพระราชกิจของพระองค์ว่าอัศจรรย์ ขอให้คำนี้ตกลงในใจท่านวันนี้ อัศจรรย์ ไม่ใช่แค่พอใช้ ไม่ใช่แค่ยอมรับได้ แต่อัศจรรย์

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  2. วันที่ 2

    ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำการดี

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    มีคำถามหนึ่งที่คอยหลอกหลอนหัวใจมนุษย์เกือบทุกคนอย่างเงียบ ๆ นั่นคือ "ฉันมาอยู่ที่นี่ทำไม" เราค้นหาคำตอบในอาชีพการงาน ในความสัมพันธ์ ในความสำเร็จ และบางครั้งก็ในก้นบึ้งของความอ่อนล้า เมื่อไม่มีสิ่งใดทำให้เราอิ่มใจได้ พระธรรมตอนวันนี้ไม่ได้ปล่อยให้เราต้องเดา แต่ตอบคำถามนี้อย่างชัดเจน และคำตอบนั้นให้อิสรภาพมากกว่าที่เราส่วนใหญ่กล้าเชื่อ อัครทูตเปาโลเขียนถึงคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัส และนำเราไปถึงประโยคหนึ่งที่สำคัญที่สุดในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม: "เพราะว่าเราทั้งหลายเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ ทรงสร้างเรามาในพระเยซูคริสต์เพื่องานดีซึ่งพระเจ้าได้ทรงเตรียมไว้ล่วงหน้า เพื่อให้เราดำเนินในงานดีเหล่านั้น" (เอเฟซัส 2:10) คำที่แปลว่า "ฝีพระหัตถ์" คือคำกรีก poiema ซึ่งเป็นรากของคำภาษาอังกฤษว่า "poem" หรือบทกวี คุณคือบทกวีของพระเจ้า บทกวีไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ทุกถ้อยคำถูกเลือกสรร ทุกบรรทัดถูกวางไว้อย่างตั้งใจ ทุกจังหวะถูกกำหนดไว้แล้ว และเปาโลบอกว่าบทกวีบทนี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อทำบางสิ่ง คือเพื่อดำเนินในงานดีที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้ล่วงหน้า สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น ขอให้สังเกตสิ่งที่มาก่อนข้อ 10 เปาโลใช้ข้อ 8 และ 9 อธิบายชัดเจนว่าเราไม่ได้รับความรอดด้วยความพยายามหรือความดีของตนเอง พระคุณ คือความโปรดปรานที่พระเจ้าประทานให้โดยที่เราไม่ได้ทำให้สมควรได้รับ เป็นรากฐานเดียวแห่งความรอดของเรา แต่พระคุณไม่เคยเป็นจุดจบของเรื่อง หากเป็นจุดเริ่มต้น เราไม่ได้รับความรอดโดยการทำความดี แต่เรารับความรอดเพื่อการทำความดีอย่างแน่นอน ในการช่วยกู้ของคุณมีจุดหมายปลายทางฝังอยู่ด้วย ผู้เผยพระวจนะเยเรมีย์กล่าวกับประชากรที่ตกเป็นเชลย ซึ่งถูกพรากจากบ้านเมือง สับสน และสงสัยว่าพระเจ้าลืมพวกเขาแล้วหรือไม่ และท่านส่งพระวจนะนี้ไปถึงพวกเขา: "เพราะพระยาห์เวห์ตรัสว่า เรารู้แผนงานซึ่งเรามีต่อเจ้าทั้งหลาย เป็นแผนงานเพื่อสวัสดิภาพและไม่ใช่เพื่อความร้าย เพื่อจะให้อนาคตและความหวังแก่เจ้า" (เยเรมีย์ 29:11) ถ้าวันนี้คุณรู้สึกเหมือนอยู่ในที่ลี้ภัย ห่างไกลจากที่ที่คุณเคยคิดว่าจะอยู่ ไม่แน่ใจว่าก้าวต่อไปคืออะไร ข่าวสารของพระเจ้ายังไม่เปลี่ยนแปลง พระองค์ไม่ได้ทรงแก้ไขแผนงานที่มีต่อคุณ พระองค์ยังทรงคิดถึงสวัสดิภาพของคุณอยู่ และมีงานดีรอคุณอยู่แล้วบนเส้นทางข้างหน้า

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  3. วันที่ 3

    ไว้วางใจพระองค์ผู้ทรงสร้างหนทาง

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    พวกเราส่วนใหญ่เคยยืนอยู่ที่ทางแยก บางครั้งเป็นทางแยกจริงๆ บางครั้งเป็นทางแยกที่มองไม่เห็นซึ่งทำให้เราตื่นอยู่ตอนตีสอง จะไปทางไหน งานไหน ความสัมพันธ์แบบไหน ประตูบานใด ความปรารถนาที่จะรู้ทางที่ถูกต้องเป็นความโหยหาที่เกิดขึ้นในใจมนุษย์ทุกคน พระธรรมตอนวันนี้ไม่ได้ให้แผนที่ที่ระบุทุกทางเลี้ยวไว้ แต่ให้สิ่งที่ดีกว่านั้น คือแนะนำเราให้รู้จักกับผู้สร้างแผนที่ด้วยพระองค์เอง “จงวางใจในพระเยโฮวาห์ด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความเข้าใจของตนเอง จงยอมรับรู้พระองค์ในทุกทางของเจ้า และพระองค์จะทรงนำทางเดินของเจ้าให้ตรง” (สุภาษิต 3:5-6) ซาโลมอนผู้ทรงปัญญามากที่สุดในโลก ไม่ได้บอกว่าความคิดของเราไร้ค่า หรือการใช้ความคิดเป็นสิ่งผิด ท่านเตือนเราไม่ให้พึ่งพาตนเองในแบบหนึ่งโดยเฉพาะ คือแบบที่เอามุมมองอันจำกัดของเราเป็นศูนย์กลาง และมองพระปัญญาของพระเจ้าเป็นเพียงส่วนเสริม แทนที่จะเป็นแหล่งกำเนิด คำว่า “สุดใจ” คือหัวใจสำคัญ การวางใจครึ่งเดียวไม่ใช่การวางใจ แต่เป็นการต่อรอง พระเจ้าไม่ได้ทรงขอเสียงข้างมากจากความไว้วางใจของท่าน พระองค์ทรงขอทั้งหมด สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอ่านพระคัมภีร์ “ยอมรับรู้พระองค์” หมายถึงการเชิญพระเจ้าเข้ามาในทุกมุมของชีวิต ไม่ใช่แค่มุมวันอาทิตย์ ไม่ใช่แค่มุมที่สิ้นหวัง แต่รวมถึงมุมธรรมดาๆ ของบ่ายวันอังคารด้วย พระสัญญาที่มาพร้อมกับการยอมรับพระองค์ทั้งชีวิตนั้นน่าทึ่งยิ่งนัก คือพระองค์จะทรงนำทางเดินของเจ้า ไม่ใช่แค่แนะนำ ไม่ใช่แค่สะกิด แต่ทรงนำ สดุดีบทที่ 37 เพิ่มมิติหนึ่งให้กับความไว้วางใจนี้ ซึ่งง่ายที่จะมองข้ามไป “จงปีติยินดีในพระเยโฮวาห์ และพระองค์จะประทานตามใจปรารถนาของเจ้า” (สดุดี 37:4) หลายคนอ่านข้อนี้เหมือนการแลกเปลี่ยน คือชื่นชมยินดีในพระเจ้าแล้วจะได้สิ่งที่อยากได้ แต่ความจริงที่ลึกกว่านั้นงดงามกว่ามาก เมื่อท่านชื่นชมยินดีในพระเจ้าอย่างแท้จริง ความปรารถนาของท่านจะเริ่มถูกหล่อหลอมโดยพระทัยของพระองค์ ท่านจะเริ่มอยากได้สิ่งที่พระองค์ทรงประสงค์ ทางเดินกับความปรารถนาจึงค่อยๆ มาบรรจบกัน สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน นี่คือคำเชื้อเชิญให้ตรวจดูไม่ใช่เพียงว่าเราไว้วางใจพระเจ้าในการตัดสินใจของเราหรือไม่ แต่ยังรวมถึงว่าเรากำลังชื่นชมยินดีในพระองค์จริงหรือไม่ ไม่ใช่ในของประทานของพระองค์ ไม่ใช่ในคำตอบของพระองค์ แต่ในองค์พระองค์เอง

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  4. วันที่ 4

    เกลือและความสว่าง

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    พระเยซูประทับนั่งบนไหล่เขา ท่ามกลางคนธรรมดา ทั้งชาวประมงที่มือด้านกร้าน คนเก็บภาษีที่มีอดีตซับซ้อน แม่ที่ดวงตาอ่อนล้า คนเจ็บป่วยและผู้แสวงหา แล้วพระองค์ทอดพระเนตรพวกเขาและตรัสถ้อยคำที่คงทำให้ทุกเสียงสนทนาเงียบลงทันที: “ท่านทั้งหลายเป็นเกลือของโลก” และ “ท่านทั้งหลายเป็นความสว่างของโลก” (มัทธิว 5:13-14) พระองค์ไม่ได้ตรัสว่า “ท่านอาจจะเป็น” หรือ “ท่านควรพยายามเป็น” แต่ตรัสว่า ท่าน*เป็น* เป็นในตอนนี้เลย นี่คือการประกาศ ไม่ใช่คำสั่งสอน ในโลกโบราณ เกลือไม่ใช่เครื่องปรุงบนโต๊ะอาหาร แต่เป็นเรื่องของการอยู่รอด เกลือรักษาเนื้อไม่ให้เน่า ทำให้อาหารมีรส และใช้ในพันธสัญญากับการนมัสการ โลกที่ไม่มีเกลือย่อมเน่าเสีย เมื่อพระเยซูทรงเรียกผู้ติดตามของพระองค์ว่าเกลือของโลก พระองค์กำลังตรัสว่า การที่ท่านอยู่ในโลกนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อประดับ แต่เพื่อรักษาไว้ ท่านชะลอความเสื่อมทราม ท่านนำรสชาติมาสู่สิ่งที่จะจืดชืดไร้ชีวิต คำถามที่พระองค์ทรงยกขึ้นไม่ใช่ว่าท่านเป็นเกลือหรือไม่ แต่ว่าท่านสูญเสียความเค็มไปแล้วหรือเปล่า คืออิทธิพลที่ควรไหลออกมาโดยธรรมชาติจากชีวิตที่มอบถวายแด่พระเจ้า ถูกทำให้จางลงด้วยการประนีประนอมหรือความเงียบหรือไม่ ภาพของความสว่างก็เร่งด่วนไม่แพ้กัน “เมืองที่ตั้งอยู่บนภูเขาจะซ่อนไว้ไม่ได้” (มัทธิว 5:14) แสงสว่างไม่ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อเป็นแสงสว่าง มันเพียงส่องออกมา และความมืดก็ไม่มีคำตอบให้ พระเยซูตรัสว่าชีวิตของท่าน ชีวิตจริง ชีวิตประจำวัน ชีวิตธรรมดาของท่าน มีไว้ให้เป็นเหมือนเมืองบนภูเขานั้น ไม่ใช่การแสดง ไม่ใช่ละครทางศาสนา แต่เป็นความสว่างที่แท้จริงซึ่งมาจากการเชื่อมต่อกับต้นกำเนิด “ก็จงให้ความสว่างของท่านส่องไปต่อหน้ามนุษย์ เพื่อเขาจะได้เห็นการดีที่ท่านกระทำ และจะได้สรรเสริญพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์” (มัทธิว 5:16) จงสังเกตจุดหมายของความสว่างนี้ มันไม่ได้จบลงที่ผู้คนชื่นชมท่าน แต่จบลงที่ผู้คนสรรเสริญพระเจ้า สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่คือการมอบหมายภารกิจแก่ท่าน ท่านได้รับความรอดเพื่อจุดมุ่งหมายที่สัมผัสผู้คนรอบข้าง สำหรับผู้ติดตามพระเยซูมานาน นี่คือเรื่องที่ควรใคร่ครวญอย่างเงียบๆ ความสว่างของท่านยังส่องอยู่หรือถูกซ่อนไว้ใต้ตะกร้าของความยุ่งวุ่นวาย ความกลัว หรือการค่อยๆ ไหลไปตามกระแสของใจที่เริ่มสบายเกินไป จุดมุ่งหมายไม่ได้อยู่แต่บนเวทีใหญ่เท่านั้น แต่ส่องออกมาในถ้อยคำอ่อนโยน ในการอยู่เคียงข้างอย่างซื่อสัตย์ ในชีวิตที่มีกลิ่นต่างจากโลกรอบตัว

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  5. วันที่ 5

    ของประทานที่ให้เพื่อรับใช้

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ในโรม 12 มีช่วงหนึ่งที่เปาโลทำสิ่งที่น่าทึ่งอย่างเงียบๆ ก่อนจะกล่าวถึงของประทานแม้แต่คำเดียว ท่านพูดถึงวิธีที่เรามองตัวเองก่อน "เพราะโดยพระคุณที่ประทานแก่ข้าพเจ้านั้น ข้าพเจ้าขอบอกทุกคนในพวกท่านว่า อย่าถือว่าตัวสูงกว่าที่ควรจะถือ แต่จงถือตัวให้พอเหมาะ ตามขนาดแห่งความเชื่อที่พระเจ้าทรงแบ่งให้แต่ละคน" (โรม 12:3) ท่านวางการสนทนาเรื่องของประทานไว้บนดินแห่งความถ่อมใจ เพราะของประทานที่ถูกเข้าใจผิดจะกลายเป็นถ้วยรางวัล และถ้วยรางวัลไม่ได้เป็นประโยชน์แก่ใครเลยนอกจากผู้ที่ถืออยู่ จากนั้นเปาโลเผยสิ่งที่คงทำให้ผู้อ่านรุ่นแรกตกตะลึง เพราะพวกเขาอยู่ในโลกที่จัดลำดับผู้คนตามชาติตระกูล ความมั่งคั่ง และสถานะ นั่นคือทุกส่วนของกายล้วนจำเป็น การพยากรณ์ การปรนนิบัติ การสอน การเตือนสติ การให้ การเป็นผู้นำ ความเมตตา สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่รางวัลสำหรับคนที่โดดเด่น แต่เป็นเครื่องมือที่วางไว้ในมือสามัญเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น โลกกรีกชื่นชมวีรบุรุษผู้โดดเดี่ยว แต่เปาโลชี้ไปที่กายหนึ่งเดียว ซึ่งตาจะบอกมือว่า "ฉันไม่ต้องการเธอ" ไม่ได้

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  6. วันที่ 6

    ไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    เมืองโคโลสีตั้งอยู่ริมเส้นทางการค้าที่คึกคัก และผู้คนที่เปาโลเขียนถึงก็ใช้ชีวิตแบบแบ่งเป็นส่วนๆ เหมือนที่พวกเราหลายคนเป็นอยู่ทุกวันนี้ คือเรื่องศักดิ์สิทธิ์อยู่มุมหนึ่ง งานธรรมดาอยู่อีกมุมหนึ่ง และชีวิตครอบครัวอยู่ที่อื่นไปเลย ท่ามกลางโลกที่แบ่งแยกเช่นนั้น เปาโลทิ้งประโยคหนึ่งลงมาเหมือนหินที่ตกลงในน้ำนิ่ง “และไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด ด้วยคำพูดหรือการกระทำ จงทำทุกสิ่งในพระนามของพระเยซูเจ้า และจงโมทนาพระคุณพระเจ้าพระบิดาโดยพระองค์” (โคโลสี 3:17) ไม่ว่าสิ่งใด ทุกสิ่ง ไม่มีมุมใดของชีวิตที่อยู่นอกถ้อยคำเหล่านี้ สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น ข้อนี้คือประตูที่เปิดอยู่ ท่านไม่จำเป็นต้องมีธรรมาสน์หรือตำแหน่งเพื่อจะดำเนินชีวิตอย่างมีจุดประสงค์ อาหารที่ท่านปรุง อีเมลที่ท่านส่ง พื้นที่ท่านกวาด ลูกที่ท่านห่มผ้าให้ตอนกลางคืน ทั้งหมดนี้ทำได้ “ในพระนามของพระเยซูเจ้า” วลีนี้ไม่ได้หมายถึงการแปะป้ายศาสนาไว้กับทุกสิ่งที่ท่านทำ แต่หมายถึงการทำสิ่งนั้นภายใต้พระอำนาจของพระองค์ ในแบบที่สมกับพระลักษณะของพระองค์ ในฐานะผู้แทนของพระองค์ สำหรับผู้ที่เดินกับพระเจ้ามาหลายปี มีกระแสที่ลึกกว่านั้นอยู่ที่นี่ เปาโลเขียนถึงบรรดาผู้รับใช้ ซึ่งในบริบทเดิมคือทาส โดยบอกให้พวกเขาทำงาน “ด้วยสุดใจ เหมือนทำถวายพระเจ้า ไม่ใช่ทำถวายมนุษย์” (โคโลสี 3:23) พวกเขาเป็นคนไร้สถานะ ไร้การยอมรับ และมองไม่เห็นรางวัลใดบนโลกนี้ แต่เปาโลบอกว่าผู้ชมของพวกเขาไม่ใช่นายของตน แต่เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าเอง นั่นเปลี่ยนมุมมองทั้งหมด งานที่ไม่มีใครเห็นเลย เมื่อทำด้วยความสัตย์ซื่อ ก็มีผู้ทอดพระเนตรเห็น คือพระองค์ผู้ที่การทอดพระเนตรของพระองค์สำคัญที่สุด นี่คือของประทานยิ่งใหญ่ของวันนี้ จุดประสงค์ของชีวิตไม่ได้สงวนไว้สำหรับช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ แต่อยู่ในช่วงเวลาธรรมดาๆ เมื่อท่านเลือกทุ่มเทสุดใจให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า คำถามจริงๆ ไม่ใช่ “งานนี้คู่ควรกับฉันหรือไม่” แต่เป็น “ฉันนำสิ่งที่คู่ควรมาสู่งานนี้หรือไม่” เมื่อคำตอบคือใช่ เมื่อท่านล้างจาน หรือนำการประชุม หรือดูแลพ่อแม่ที่ชราภาพเหมือนทำถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า ท่านก็กำลังดำเนินในจุดประสงค์ ณ ที่ที่ท่านยืนอยู่นั่นเอง

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  7. วันที่ 7

    มุ่งไปยังหลักชัย

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    เรามาถึงวันสุดท้ายของการเดินทางครั้งนี้แล้ว และเปาโลมาพบเราที่นี่ ไม่ใช่ที่เส้นชัย แต่ท่ามกลางการแข่งขัน ซึ่งเป็นที่ที่เราส่วนใหญ่ดำเนินชีวิตอยู่ ท่านเขียนไว้ในฟิลิปปี 3:12 ว่า "ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าได้รับสิ่งเหล่านี้แล้ว หรือว่าสมบูรณ์แล้ว แต่ข้าพเจ้ากำลังบากบั่นเพื่อจะได้สิ่งซึ่งพระเยซูคริสต์ทรงจับข้าพเจ้าไว้นั้น" นี่คืออัครทูตเปาโล ผู้เขียนพันธสัญญาใหม่ไปครึ่งหนึ่ง ผู้ก่อตั้งคริสตจักรทั่วโลกที่รู้จักในสมัยนั้น ผู้ถูกรับขึ้นไปถึงสวรรค์ชั้นที่สาม และท่านกล่าวว่า ข้าพเจ้ายังไปไม่ถึง ข้าพเจ้ายังกำลังเอื้อมไปข้างหน้า ในข้อนี้มีความโล่งใจอย่างยิ่งและมีความท้าทายอย่างยิ่ง ความโล่งใจคือ คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่างให้หมดก่อนจะเริ่มดำเนินในจุดประสงค์ตัวเปาโลเองก็ยังมุ่งไปข้างหน้าอยู่ ส่วนความท้าทายคือ การมุ่งไปข้างหน้านั้นต้องไม่หยุด ท่านสรุปไว้เป็นการเคลื่อนไหวหนึ่งเดียวว่า "ลืมสิ่งที่อยู่ข้างหลัง และโน้มตัวไปหาสิ่งที่อยู่ข้างหน้า ข้าพเจ้ากำลังมุ่งไปยังหลักชัยเพื่อรับรางวัลแห่งการเรียกอันสูงส่งของพระเจ้าในพระเยซูคริสต์" (ฟิลิปปี 3:13-14) ลืม เอื้อม มุ่งไป เหล่านี้เป็นคำกริยาที่ลงมือทำ ตั้งใจทำ และทำต่อเนื่อง ผู้เขียนจดหมายฮีบรูเพิ่มภาพที่ทำให้เห็นชัดขึ้น คือฝูงชนผู้เป็นพยานมากมายดุจกลุ่มเมฆ บรรดาผู้ชายและผู้หญิงที่สัตย์ซื่อทุกยุคทุกสมัย ล้อมรอบเราเหมือนสนามกีฬาที่เต็มไปด้วยผู้ที่วิ่งจบการแข่งขันของตนแล้ว "ให้เราทิ้งภาระทุกอย่างและบาปที่ติดแน่นง่ายนั้น และให้เราวิ่งแข่งอย่างเพียรอดทนในการวิ่งที่ตั้งไว้ข้างหน้าเรา" (ฮีบรู 12:1) สังเกตว่าเป็นการแข่งขันที่ "ตั้งไว้ข้างหน้าเรา" ไม่ใช่การแข่งขันของคนอื่น ไม่ใช่การแข่งขันที่คุณอยากให้เป็น แต่เป็นสิ่งที่ตั้งไว้ตรงหน้าคุณ ด้วยเส้นทางของคุณ ของประทานของคุณ และการทรงเรียกของคุณ สัปดาห์นี้คุณได้เห็นแล้วว่าคุณถูกสร้างขึ้นโดยมีพระประสงค์ เพื่อจุดประสงค์ ว่าพระเจ้าทรงปั้นแต่งคุณก่อนที่คุณจะหายใจเข้าครั้งแรก ทรงเรียกคุณด้วยชื่อ ทรงวางของประทานไว้ในมือคุณ และวางงานไว้ตรงหน้าคุณ คำถามที่เหลืออยู่คือคำถามที่มีเพียงคุณที่ตอบได้ คุณจะมุ่งไปข้างหน้าหรือไม่ คุณจะวางภาระของความล้มเหลวในอดีต และความรุ่งโรจน์ในอดีตด้วย เพ่งดูพระเยซู และวิ่งในการแข่งขันที่พระองค์ทรงกำหนดไว้ให้คุณหรือไม่ หลักชัยอยู่ข้างหน้า การทรงเรียกนั้นสูงส่ง และพระองค์ผู้ทรงให้คุณเริ่มออกเดินก็ทรงสัตย์ซื่อที่จะนำคุณไปจนถึงที่สุด

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง