Alle plannen

Wandelen in je bestemming

Zeven dagen om te ontdekken dat uw leven geen toeval is: u bent met een doel gemaakt, voor een doel.

  1. Dag 1

    Op een vreselijke wijze wonderlijk gemaakt

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Sluit heel even je ogen en denk aan het meest ingewikkelde dat je ooit hebt gezien: de nerven van een blad, het patroon van een sneeuwvlok, de manier waarop een pasgeborene zijn vingertjes om de jouwe krult. Bedenk nu dat God diezelfde onhaastige, nauwgezette zorg besteedde aan het maken van jou. Dat is precies waarover de psalmist David zingt in Psalm 139, en hij schreef het niet als een theologische les, maar als een adembenemende daad van aanbidding, geboren uit persoonlijke verwondering. David schrijft: "Want Gij hebt mijn nieren bezeten; Gij hebt mij in mijns moeders lijf als in een deksel verborgen. Ik zal U loven, omdat ik op een vreselijke wijze wonderlijk gemaakt ben; wonderlijk zijn Uw werken, en mijn ziel kent dat zeer wel" (Psalm 139:13-14). Het woord "nieren" verwijst hier naar het binnenste van de mens. In het Hebreeuwse denken waren de nieren de zetel van het diepste zelf. God schetste je niet alleen van buiten; Hij vormde je verborgen plaatsen. Het woord "verborgen" draagt ook het beeld van weven of samenvoegen, als een meester-wever die in het donker aan zijn weefgetouw werkt, geduldig en nauwkeurig, zonder iets te missen. Voor wie dit voor het eerst leest, is de waarheid eenvoudig: je was geen kosmisch ongeluk, geen biologisch toeval, geen vergissing die iemand moet wegverklaren. Voordat je je eerste adem haalde, was God al aan het werk aan jou. Voor de gelovige die al lang met de Heer wandelt: sta hierbij stil. David zegt: "mijn ziel kent dat zeer wel." Deze waarheid kennen is niet bedoeld om in het hoofd te blijven. Zij moet zo diep zakken dat je ziel haar kent zoals je longen weten hoe ze moeten ademen. Veel van ons dragen vandaag wonden mee die het tegenovergestelde van deze psalm fluisteren. Afwijzing, falen, de onzorgvuldige woorden van iemand die ons beter had moeten liefhebben: die stemmen zijn luid. Maar zij hebben geen gezag. Hij die je in het verborgene samenweefde, spreekt luider dan elke stem die je ooit heeft verteld dat je er niet toe doet. Je bent met opzet gemaakt, met een bestemming, door een God die Zijn werk wonderlijk noemde. Laat dat woord vandaag doordringen: wonderlijk. Niet voldoende. Niet aanvaardbaar. Wonderlijk.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  2. Dag 2

    Geschapen tot goede werken

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Er is een vraag die bijna elk mensenhart stilletjes bezighoudt: "Waarom ben ik hier?" We zoeken het antwoord in loopbaan, relaties en prestaties, en soms op de bodem van onze eigen uitputting, wanneer niets anders ons heeft kunnen vervullen. De schriftgedeelten van vandaag laten ons niet raden. Ze beantwoorden de vraag duidelijk, en het antwoord is bevrijdender dan de meesten van ons ooit durfden te geloven. De apostel Paulus schrijft aan de gemeente te Efeze en komt uit bij een van de belangrijkste zinnen van heel de Schrift: "Want wij zijn Zijn maaksel, geschapen in Christus Jezus tot goede werken, welke God voorbereid heeft, opdat wij in dezelve zouden wandelen" (Efeze 2:10). Het woord dat met "maaksel" vertaald is, is het Griekse woord poiema, de wortel van het Engelse woord "poem", gedicht. U bent Gods gedicht. Een gedicht is niet toevallig: elk woord is gekozen, elke regel met zorg geplaatst, elk ritme bewust gekozen. En dit gedicht, zegt Paulus, is geschreven met een doel: om te wandelen in goede werken die God van tevoren heeft bereid. Let voor wie hier nieuw is op wat er vlak voor vers 10 staat. In vers 8 en 9 heeft Paulus duidelijk gemaakt dat wij niet gered worden door onze eigen inspanning of goedheid. Genade, Gods onverdiende gunst, is de enige grond van onze zaligheid. Maar genade is nooit het einde van het verhaal; het is het begin ervan. Wij worden niet gered door goede werken, maar wel voor goede werken. In uw redding ligt een bestemming besloten. De profeet Jeremia spreekt tot een volk in ballingschap, ontheemd, verward, zich afvragend of God hen vergeten was, en brengt dit woord: "Want Ik weet, welke gedachten Ik over ulieden denk, spreekt de HEERE; gedachten des vredes, en niet des kwaads, om u het einde en de verwachting te geven" (Jeremia 29:11). Die uitdrukking "het einde en de verwachting" betekent een toekomst en een hoop. Als u zich vandaag voelt als in ballingschap, ver van waar u dacht te zullen zijn en onzeker over uw volgende stap, dan is Gods boodschap niet veranderd. Hij heeft Zijn plannen met u niet herzien. Hij denkt nog steeds gedachten des vredes over u, en er liggen goede werken te wachten op het pad dat voor u ligt.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  3. Dag 3

    Vertrouw op Hem die de weg bereidt

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    De meesten van ons hebben weleens op een kruispunt gestaan. Soms een echt kruispunt, soms een onzichtbaar kruispunt dat je om twee uur 's nachts wakker houdt. Welke kant op? Welke baan, welke relatie, welke deur? Het verlangen om de juiste weg te kennen is een van de meest algemene verlangens van het menselijk hart. De gedeelten van vandaag geven ons geen kaart waarop elke afslag is aangegeven. Ze geven ons iets beters: ze brengen ons bij de Kaartmaker Zelf. "Vertrouw op den HEERE met uw gehele hart, en steun op uw verstand niet. Ken Hem in al uw wegen, en Hij zal uw paden recht maken" (Spreuken 3:5-6). Salomo, de wijste man die ooit geleefd heeft, zegt niet dat ons verstand waardeloos is of dat nadenken verkeerd is. Hij waarschuwt ons voor een bepaald soort steunen: het soort dat ons eigen beperkte uitzicht in het middelpunt zet en Gods wijsheid behandelt als een aanvulling in plaats van als de bron. "Met uw gehele hart" is hier de sleutel. Half vertrouwen is geen vertrouwen, het is onderhandelen. God vraagt niet om een meerderheid van uw vertrouwen. Hij vraagt om het geheel. Voor wie nieuw is met de Schrift betekent "ken Hem" eenvoudigweg dat je God in elke hoek van je leven betrekt: niet alleen in de zondagse hoeken, niet alleen in de hoeken van nood, maar ook in de gewone hoeken van een dinsdagmiddag. De belofte die aan zo'n leven met God in alles verbonden is, is adembenemend: Hij zal uw paden recht maken. Niet slechts een suggestie. Niet een zacht duwtje. Hij maakt recht. Psalm 37 voegt een kleur toe aan dit vertrouwen die gemakkelijk over het hoofd wordt gezien. "En verlustig u in den HEERE; zo zal Hij u geven de begeerten uws harten" (Psalm 37:4). Velen lezen dit als een ruil: verlustig je in God en krijg wat je wilt. Maar de diepere waarheid is mooier: wanneer je je werkelijk in God verlustigt, gaan je verlangens gevormd worden door Zijn hart. Je gaat willen wat Hij wil. Het pad en het verlangen komen samen. Voor de ervaren gelovige is dit een uitnodiging om niet alleen te onderzoeken of je God vertrouwt met je beslissingen, maar ook of je je werkelijk in Hem verlustigt: niet in Zijn gaven, niet in Zijn antwoorden, maar in Hemzelf.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  4. Dag 4

    Zout en licht

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Jezus zat op een heuvelhelling, omringd door gewone mensen: vissers met eeltige handen, tollenaars met een ingewikkeld verleden, moeders met vermoeide ogen, zieken en zoekenden. Hij keek hen aan en zei iets wat elk gesprek moet hebben doen verstommen: "Gijlieden zijt het zout der aarde" en "Gijlieden zijt het licht der wereld" (Mattheüs 5:13-14). Niet: "je zou het kunnen zijn" of "probeer het te worden." Jullie zíjn het. Tegenwoordige tijd. Een verklaring, geen opdracht. Zout was in de oudheid geen tafelkruid, maar een kwestie van overleven. Het bewaarde vlees voor bederf, het gaf smaak aan het eten, en het werd gebruikt bij verbonden en in de eredienst. Een wereld zonder zout ging te gronde. Toen Jezus zijn volgelingen het zout der aarde noemde, zei Hij eigenlijk: uw aanwezigheid in deze wereld is geen versiering, maar bewaart. U houdt het verval tegen. U brengt smaak in wat anders flauw en levenloos zou zijn. De vraag die Hij opwerpt is niet of u zout bent, maar of u uw zoutkracht hebt verloren: of de invloed die vanzelf zou moeten uitgaan van een leven dat aan God is overgegeven, is verwaterd door compromissen of stilzwijgen. Het beeld van het licht is even dringend. "Een stad, op een berg gelegen, kan niet verborgen zijn" (Mattheüs 5:14). Licht hoeft zijn best niet te doen om licht te zijn. Het schijnt gewoon, en de duisternis heeft er geen antwoord op. Jezus zegt dat uw leven, uw echte, dagelijkse, gewone leven, bedoeld is om te werken als die stad op de berg. Geen voorstelling. Geen religieus vertoon. Een oprechte helderheid die voortkomt uit verbondenheid met de Bron. "Laat uw licht alzo schijnen voor de mensen, opdat zij uw goede werken mogen zien, en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken" (Mattheüs 5:16). Let op waar het licht naartoe wijst: het eindigt niet bij mensen die u bewonderen. Het eindigt bij mensen die God verheerlijken. Voor de nieuwe gelovige is dit uw zending: u bent gered met een doel dat de mensen om u heen raakt. Voor wie Jezus al lang volgt, is dit de moeite waard om in stilte te onderzoeken: heeft uw licht geschenen, of is het verborgen onder de korenmaat van drukte, angst of het langzame afdrijven van een hart dat zich op zijn gemak is gaan voelen? Roeping gaat niet alleen over het grote podium. Ze schijnt in een vriendelijk woord, in trouwe aanwezigheid, in een leven dat anders geurt dan de wereld om u heen.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  5. Dag 5

    Gaven om te dienen

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Er is een moment in Romeinen 12 waarop Paulus stilletjes iets opmerkelijks doet. Voordat hij ook maar één woord over gaven zegt, spreekt hij over hoe wij over onszelf denken. "Want ik zeg door de genade, die mij gegeven is, aan een iegelijk, die onder u is, dat hij niet meer van zichzelven houde, dan dat hij behoort te houden; maar dat hij van zichzelven houde tot matigheid, gelijk als God aan een iegelijk heeft uitgedeeld de mate des geloofs" (Romeinen 12:3). Hij plant het hele gesprek over gaven in de bodem van nederigheid, want een gave die verkeerd begrepen wordt, wordt een trofee, en een trofee dient niemand behalve degene die hem vasthoudt. Paulus laat dan iets zien dat zijn eerste lezers moet hebben verrast, want zij leefden in een wereld die mensen rangschikte naar geboorte, rijkdom en status: elk lid van het lichaam is noodzakelijk. Profetie, dienen, onderwijzen, vermanen, geven, leiding geven, barmhartigheid: dit zijn geen prijzen voor indrukwekkende mensen. Het zijn gereedschappen die in gewone handen zijn gelegd ten dienste van anderen. De Griekse wereld bewonderde de eenzame held. Paulus wijst in plaats daarvan op een lichaam, waar het oog niet kan zeggen tot de hand: "Ik heb u niet van node." Petrus voert dezelfde gedachte verder en geeft haar een gewicht dat ons doet stilstaan: "Een iegelijk, gelijk hij de gave ontvangen heeft, dient daarmede elkander, als goede uitdelers der menigerlei genade Gods" (1 Petrus 4:10). Het beeld van de rentmeester is hier de sleutel. Een rentmeester is niet de eigenaar van wat hij beheert: het is hem toevertrouwd ten behoeve van een ander. Jouw gave was nooit bedoeld om te bewaren, te verstoppen of te gebruiken voor je eigen vooruitgang. Zij is je in vertrouwen gegeven, voor de mensen om je heen. Hier wordt bestemming heel praktisch. Misschien heb je jarenlang gezocht naar wat jouw bestemming is en de horizon afgespeurd naar een grootse roeping. Maar vaak ligt de bestemming al in je handen: in de manier waarop je een ontmoedigde vriend bemoedigt, in de stille trouw van je dienst, in de vrijgevigheid die je zonder ophef bewijst. De vraag is niet alleen: "Welke gave heb ik?", maar ook: "Gebruik ik wat mij gegeven is tot welzijn van anderen en tot eer van God?" Dat is het leven van een rentmeester, en dat is het leven van bestemming.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  6. Dag 6

    Al wat gij doet

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    De stad Colosse lag aan een drukke handelsroute, en de mensen aan wie Paulus schreef leefden hetzelfde verdeelde, in vakjes opgedeelde leven dat velen van ons vandaag leiden: het heilige in de ene hoek, het gewone werk in een andere, het gezinsleven ergens heel anders. In die verdeelde wereld laat Paulus een zin vallen als een steen in stil water: "En al wat gij doet in woord of in werk, doet het al in den Naam des Heeren Jezus, dankende God en den Vader door Hem" (Colossenzen 3:17). Al wat. Alles. Er blijft geen hoek van het leven buiten deze woorden. Voor een lezer die dit voor het eerst leest, is dit vers een open deur: je hebt geen preekstoel of titel nodig om een leven met bestemming te leiden. De maaltijd die je kookt, de e-mail die je verstuurt, de vloer die je veegt, het kind dat je 's avonds instopt: dit alles kan gedaan worden "in den Naam des Heeren Jezus". Dat betekent niet dat je een religieus etiket plakt op alles wat je doet. Het betekent dat je het doet onder Zijn gezag, op een wijze die Zijn karakter waardig is, als vertegenwoordiger van wie Hij is. Voor wie al jaren met God wandelt, is hier een diepere stroom. Paulus schrijft aan dienstknechten, in de oorspronkelijke situatie slaven, en zegt dat zij moeten werken "uit het hart, als den Heere, en niet den mensen" (Colossenzen 3:23). Dit waren mensen zonder aanzien, zonder erkenning, zonder aardse beloning in het vooruitzicht. En Paulus zegt hun dat hun toeschouwer niet hun meester is, maar de Heere Zelf. Dat zet alles in een ander licht. Het meest onzichtbare werk, trouw gedaan, wordt gezien door Hem wiens aanschouwen het meest telt. Dit is het grote geschenk van vandaag: bestemming is niet voorbehouden aan de spectaculaire momenten. Ze woont in de gewone momenten, wanneer je ervoor kiest je hele hart te geven aan wat voor je ligt. De vraag is eigenlijk nooit: "Is deze taak mij waardig?" De vraag is: "Breng ik wat waardig is naar deze taak?" Wanneer het antwoord ja is, wanneer je de afwas doet, de vergadering leidt of voor de oudere ouder zorgt als voor den Heere, dan wandel je in je bestemming, precies waar je staat.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  7. Dag 7

    Jaag naar het wit

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    We zijn aangekomen bij de laatste dag van deze reis, en Paulus ontmoet ons hier niet bij de eindstreep maar midden in de wedloop, en dat is precies waar de meesten van ons leven. "Niet dat ik het alreeds gekregen heb, of alreeds volmaakt ben", schrijft hij in Filippenzen 3:12, "maar ik jaag daarnaar, of ik ook hetgeen zou mogen grijpen, waartoe ik ook van Christus Jezus gegrepen ben." Dit is de apostel Paulus die spreekt, de man die de helft van het Nieuwe Testament schreef, die gemeenten plantte over de hele bekende wereld, die opgenomen was tot in de derde hemel. En hij zegt: ik ben er nog niet. Ik strek mij nog uit. Daarin ligt een enorme opluchting en een enorme uitdaging. De opluchting is deze: u hoeft niet alles op een rijtje te hebben voordat u begint te wandelen in uw roeping. Paulus zelf was nog aan het voortjagen. De uitdaging is deze: het jagen mag niet ophouden. Hij vat het samen in één bepalende beweging: "Eén ding doe ik, vergetende hetgeen achter is, en mij uitstrekkende tot hetgeen voor is, jaag ik naar het wit, de prijs der roeping Gods, die van boven is, in Christus Jezus" (Filippenzen 3:13-14). Vergeten. Zich uitstrekken. Jagen. Het zijn werkwoorden van actie, van een bewuste keuze, en ze houden niet op. De schrijver van de Hebreeën voegt er een beeld aan toe dat het levendig maakt: een grote wolk van getuigen, de gelovige mannen en vrouwen van alle eeuwen, die ons omringen als een stadion vol mensen die hun loopbaan al volbracht hebben. "Laat ons, alle last en de zonde, die ons lichtelijk omringt, afleggende, met lijdzaamheid loopen de loopbaan, die ons voorgesteld is" (Hebreeën 12:1). Let op: het is de loopbaan die ons "voorgesteld is". Niet die van een ander. Niet de loopbaan die u zich had gewenst. Maar die welke voor u ligt, met uw eigen pad, uw eigen gaven, uw eigen roeping. Deze week hebt u gezien dat u met opzet en met een doel gemaakt bent, dat God u vormde voordat u een adem haalde, dat Hij u bij uw naam roept, dat Hij gaven in uw handen heeft gelegd en werk voor uw voeten. De vraag die overblijft is de vraag die alleen u kunt beantwoorden: zult u voortjagen? Zult u de last van gisteren neerleggen, zowel de mislukkingen als de roemrijke momenten, uw ogen op Jezus houden en de loopbaan lopen die Hij voor u heeft uitgezet? Het wit ligt voor u. De roeping is hoog. En Hij die u in beweging heeft gezet, is getrouw om u erdoorheen te dragen.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar