Седум дена во кои откриваме дека твојот живот не е случајност: создаден си намерно и со цел.
Ден 1
Денешно читање
Размислување
Затвори ги очите за миг и размисли за најсложеното нешто што си го видел: жилките на лист, шарата на снегулка, начинот на кој новороденче ги свиткува прстите околу твојот. Сега помисли дека Бог со истата неžурна и прецизна грижа те создал тебе. Токму за тоа пее псалмистот Давид во Псалм 139, и тоа не го напишал како богословско предавање, туку како воздишка на обожавање родена од лично чудо. Давид пишува: „Зашто Ти ги создаде моите бубрези, Ти ме покри во утробата на мајка ми. Те фалам затоа што сум чудесно и страшно создаден; чудесни се Твоите дела, и душата моја го знае тоа добро“ (Псалм 139:13-14). Зборот „бубрези“ овде се однесува на најдлабоките делови, кои во хебрејската мисла биле седиште на најдлабокото јас. Бог не те скицирал само однадвор, туку ги оформил и твоите скриени места. „Покри“ ја носи идејата за плетење или ткаење, како мајстор занаетчија што работи на разбој во темнина, трпелив и прецизен, без да испушти ништо. За оној што чита првпат, ова е едноставната вистина: ти не си космичка случајност, ни биолошка coincиденција, ни грешка што некој треба да ја објаснува. Пред да го направиш првиот здив, Бог веќе работел на тебе. А за верникот што долго одел со Господ, застани на ова: Давид вели „душата моја го знае тоа добро“. Познавањето на оваа вистина не е наменето да остане во главата. Наменето е да се всели толку длабоко што твојата душа да го знае како што твоите бели дробови знаат да дишат. Денес многумина од нас носиме рани што шепотат спротивно на овој псалм. Одбивање, неуспех, невнимателните зборови на некој што требало подобро да нè љуби: овие гласови се гласни. Но тие немаат авторитет. Оној што те втка во тајност зборува погласно од секој глас што ти кажал дека не си важен. Создаден си намерно, со цел, од Бог што го нарече Своето дело чудесно. Нека тој збор падне во твоето срце денес: чудесно. Не прифатливо. Не доволно добро. Чудесно.
Ден 2
Денешно читање
Размислување
Постои едно прашање што тивко го прогонува речиси секое човечко срце: „Зошто сум тука?“ Одговорот го бараме во кариерата, во врските, во постигнувањата, а понекогаш на дното на сопствената исцрпеност, кога ништо друго не не задоволило. Денешните одломки не нѐ остваруваат да погодуваме. Тие јасно одговараат на прашањето, а одговорот е пославодечки отколку што повеќето од нас се осмелиле да веруваат. Апостолот Павле, пишувајќи до црквата во Ефес, стигнува до една од најважните реченици во целото Писмо: „Зашто ние сме Негово дело, создадени во Христа Исуса за добри дела, кои Бог однапред ги приготви за да одиме во нив“ (Ефесјаните 2:10). Зборот преведен како „дело“ е грчкиот збор poiema (поиема), коренот на нашиот збор „поема“. Ти си Божја поема. Поемата не е случајна: секој збор е избран, секој стих е поставен со намера, секој ритам е промислен. И оваа поема, вели Павле, е напишана за да направи нешто: да оди во добрите дела што Бог однапред ги приготвил. За новиот читател, забележи што стои непосредно пред стихот 10. Во стиховите 8 и 9 Павле јасно кажува дека не сме спасени со сопствени напори или доброта. Благодатта, Божјата незаслужена милост, е единствената основа на нашето спасение. Но благодатта никогаш не е крај на приказната, туку нејзин почеток. Не сме спасени со добри дела, но сме спасени токму за нив. Во твоето избавување е втканa една цел. Пророкот Еремија им говори на луѓе во прогонство, раселени и збунети, кои се прашуваат дали Бог ги заборавил, и им го пренесува овој збор: „Зашто Јас ги знам мислите што ги мислам за вас, вели Господ, мисли за мир, а не за зло, да ви дадам иднина и надеж“ (Еремија 29:11). Ако денес се чувствуваш како во прогонство, далеку од местото каде мислел дека ќе бидеш, неизвесен за следниот чекор, Божјата порака не се променила. Тој не ги изменил Своите планови за тебе. Тој сè уште мисли мисли за мир кон тебе, а добри дела веќе те чекаат на патот пред тебе.
Ден 3
Денешно читање
Размислување
Повеќето од нас сме стоеле на раскрсница, понекогаш буквална, а понекогаш онаа невидлива што не ни дава да заспееме во 2 часот по полноќ. Во која насока? Која работа, која врска, кои врати? Желбата да се знае вистинскиот пат е еден од најуниверзалните копнежи на човечкото срце. Денешните одломки не ни даваат карта со означен секој свиок. Ни даваат нешто подобро: нè запознаваат со Самиот Создавач на картата. „Имај доверба во Господа со сето свое срце и не се потпирај на својот разум. На сите свои патишта признавај Го Него, и Тој ќе ги насочува твоите патеки“ (Изреки 3:5-6). Соломон, најмудриот човек што некогаш живеел, не ни кажува дека нашиот ум е бескорисен или дека размислувањето е погрешно. Тој нè предупредува за одреден вид потпирање: она што ја става во центарот нашата ограничена гледна точка, а Божјата мудрост ја третира како дополнување, а не како извор. „Со сето свое срце“ е клучниот израз. Половична доверба не е доверба; тоа е преговарање. Бог не бара мнозинско гласање на твојата увереност. Тој бара сета. За некој што за прв пат се среќава со Писмото, „признавај Го Него“ едноставно значи да Го внесеш Бог во секој агол од својот живот: не само во неделните агли, не само во аглите на очајот, туку и во обичните аглите од вторничкото попладне. Ветувањето што оди со ваквото признавање во целиот живот е восхитувачко: Тој ќе ги насочува твоите патеки. Не само да предложи. Не само да поттикне. Да насочува. Псалм 37 додава една нијанса на оваа доверба што лесно се превидува. „Наслаждувај се во Господа, и Тој ќе ти ги даде желбите на твоето срце“ (Псалм 37:4). Мнозина го читаат ова како размена: уживај во Бога, добиј што сакаш. Но подлабоката вистина е поубава: кога навистина се наслаждуваш во Бога, твоите желби почнуваат да се обликуваат според Неговото срце. Почнуваш да сакаш она што го сака Он. Патот и желбата почнуваат да се спојуваат. За искусниот верник ова е покана да испита не само дали Му ги доверува своите одлуки на Бога, туку и дали вистински се наслаждува во Него: не во Неговите дарови, не во Неговите одговори, туку во Него.
Ден 4
Денешно читање
Размислување
Исус седеше на еден рид, опкружен со обични луѓе: рибари со груби раце, цариници со сложена минатост, мајки со уморни очи, болни и барателите на вистината. Ги погледна и рече нешто што сигурно го прекина секој разговор: „Вие сте сол на земјата“ и „Вие сте светлина на светот“ (Матеј 5:13-14). Не рече „можете да бидете“ или „треба да се обидете да бидете“. Вие сте. Сегашно време. Изјава, а не упатство. Солта во древниот свет не била трпезен додаток, туку опстанок. Го чувала месото од расипување, давала вкус на јадењето, се употребувала во заветите и во богослужбата. Свет без сол се расипувал. Кога Исус ги нарекол Своите следбеници сол на земјата, велел: вашето присуство во овој свет не е украс, туку чува. Го забавувате распаѓањето. Внесувате вкус таму каде што инаку би било бесмислено и безживотно. Прашањето што Тој го поставува не е дали сте сол, туку дали сте ја изгубиле својата солност, дали влијанието што природно треба да тече од живот предаден на Бога е разредено со компромис или со молчење. Сликата за светлината е подеднакво итна. „Град што стои на врв од планина не може да се сокрие“ (Матеј 5:14). Светлината не мора да се напрега за да биде светлина. Таа едноставно свети, а темнината нема одговор за неа. Исус вели дека вашиот живот, вашиот вистински, секојдневен, обичен живот, е наменет да биде како тој град на планина. Не претстава. Не религиозна изложба. Вистински сјај што доаѓа од врската со изворот. „Така да свети вашата светлина пред луѓето, за да ги видат вашите добри дела и да го прослават вашиот Отец небесен“ (Матеј 5:16). Забележете каде води светлината: не завршува со тоа луѓето да ве восхитуваат, туку со тоа луѓето да го прославуваат Бога. За новиот верник ова е вашето испраќање: спасени сте за цел што допира до луѓето околу вас. За долгогодишниот следбеник на Исус, вреди тивко да се запрашате: дали вашата светлина свети или е сокриена под ковчегот на зафатеноста, стравот или бавното отстапување на срце што се угодило? Целта не е само за големата сцена. Таа свети во добар збор, во верно присуство, во живот што мириса поинаку од светот околу него.
Ден 5
Денешно читање
Размислување
Во Римјаните 12 има еден момент во кој Павле тивко прави нешто извонредно: пред да каже и збор за дарбите, зборува за тоа како мислиме за себе. „Зашто, преку благодатта што ми е дадена, му велам на секој меѓу вас да не мисли за себе повеќе отколку што треба да мисли, туку да мисли трезвено, според мерата на верата што Бог му ја дал на секого“ (Римјаните 12:3). Целиот разговор за дарбите го засадува во почвата на смирението, затоа што погрешно сфатената дарба станува трофеј, а трофејот не му служи на никого освен на оној што го држи. Потоа Павле открива нешто што би ги зачудило неговите први читатели, кои живееле во свет што ги рангирал луѓето според потекло, богатство и положба: секој член на телото е потребен. Пророштвото, службата, поучувањето, поттикнувањето, давањето, водството, милосрдието: тоа не се награди за импресивните. Тоа се алатки ставени во обични раце заради другите. Грчкиот свет го восхитувал осамениот херој. Павле, пак, укажува на едно тело, во кое окото не може да му рече на раката: „Не ми требаш.“ Петар ја носи истата мисла подалеку и ѝ дава тежина што треба да нè замисли: „Секој нека им служи на другите со дарот што го примил, како добри управители на разновидната Божја благодат“ (1 Петрово 4:10). Зборот „управител“ е клучот. Управителот не поседува што раководи, туку му е доверено во име на некој друг. Твојата дарба никогаш не била твоја за да ја грабаш, да ја кријаш или да ја користиш за свое напредување. Таа ти е дадена во доверба, за луѓето околу тебе. Тука целта станува длабоко практична. Можеби со години се прашуваш која е твојата цел и го бараш хоризонтот за некое големо повикување. Но целта често веќе е во твоите раце: во начинот на кој го охрабруваш обесхрабрениот пријател, во тивката верност на твојата служба, во дарежливоста што ја даваш без фанфари. Прашањето не е само „Каква дарба имам?“, туку и „Дали го користам она што ми е дадено за доброто на другите и за Божја слава?“ Тоа е животот на управителот, и тоа е животот со цел.
Ден 6
Денешно читање
Размислување
Градот Колоса лежел покрај прометен трговски пат, а луѓето до кои пишувал Павле живееле поделен, расцепкан живот, сличен на животот на мнозина од нас денес: светите работи во еден агол, обичната работа во друг, семејниот живот на сосема друго место. Во тој поделен свет Павле испушта една реченица како камен во мирна вода: „И сè што правите, со збор или дело, сè правете во името на Господ Исус, благодарејќи му на Бога Отецот преку Него“ (Колошаните 3:17). Сè што. Сè. Ниту еден агол од животот не останува надвор од овие зборови. За оној што чита за прв пат, овој стих е отворена врата: не ти треба проповедалница ниту титула за да живееш живот со цел. Оброкот што го готвиш, пораката што ја испраќаш, подот што го метеш, детето што го завиткуваш навечер: сето тоа може да се прави „во името на Господ Исус“. Овој израз не значи да лепиш религиозна етикета на сè што правиш. Значи да го правиш под Неговиот авторитет, на начин достоен за Неговиот карактер, како претставник на тоа Кој е Он. За оние што со години одат со Бога, тука има подлабока струја. Павле им пишува на слугите, во изворниот контекст робови, велејќи им да работат „од срце, како за Господа, а не за луѓе“ (Колошаните 3:23). Тоа биле луѓе без статус, без признание, без земска награда пред себе. А Павле им кажува дека нивната публика не е господарот, туку Самиот Господ. Тоа сѐ го менува. Најневидливиот труд, вршен верно, го гледа Оној чиешто гледање е најважно. Ова е големиот дар на денот: целта не е резервирана за спектакуларните мигови. Таа живее во обичните, кога избираш да го вложиш цело срце во она што е пред тебе. Прашањето никогаш навистина не е „Дали оваа задача е достојна за мене?“ Прашањето е „Дали јас носам нешто достојно во оваа задача?“ Кога одговорот е да, кога миеш садови, водиш состанок или се грижиш за остарен родител како за Господа, одиш во целта, токму таму каде што стоиш.
Ден 7
Денешно читање
Размислување
Стигнавме до последниот ден од ова патување, а Павле не пречекува овде не на целната линија, туку среде трката, а токму таму живеат повеќето од нас. „Не дека веќе сум го примил тоа или веќе сум станал совршен“, пишува тој во Филипјаните 3:12, „туку се стремам да го постигнам она за што и Христос Исус ме постигна мене.“ Ова го кажува апостолот Павле, човекот што напишал половина од Новиот Завет, што засновал цркви низ целиот познат свет, што бил однесен до третото небо. И тој вели: Не сум стигнал. Сè уште се стремам. Во тоа има огромно олеснување и огромен предизвик. Олеснувањето е ова: не мора сè да ти е јасно пред да почнеш да одиш во својата цел. И самиот Павле сè уште се стремел напред. Предизвикот е ова: стремежот не смее да запре. Тој го сведува на едно определувачко движење: „Заборавајќи го она што е зад мене и стремејќи се кон она што е пред мене, трчам кон целта, за наградата на високото Божјо повикување во Христа Исуса“ (Филипјаните 3:13-14). Заборавање. Стремеж. Трчање. Ова се активни, намерни глаголи што траат. Пишувачот на посланието до Евреите ја додава сликата што го прави тоа живо: огромен облак сведоци, верните мажи и жени од сите времиња, што нѐ опкружуваат како стадион полн со оние што веќе ја истрчале својата трка. „Да го отфрлиме секој товар и грехот што лесно нѐ опкружува, и со трпение да ја трчаме трката што ни е поставена“ (Евреите 12:1). Забележи: тоа е трката „поставена пред нас“. Не туѓа трка. Не трката што посакувал да ја имаш. Онаа што е поставена пред тебе, со твојот пат, твоите дарови, твоето повикување. Оваа недела виде дека си создаден намерно, за цел, дека Бог те обликувал пред да земеш здив, дека те вика по име, дека ти ставил дарови во рацете и дело пред нозете. Останува прашањето на кое само ти можеш да одговориш: ќе се стремиш ли? Ќе го оставиш ли товарот на вчерашните неуспеси и вчерашните слави, ќе ги вперат ли очите кон Исус и ќе ја истрчаш ли трката што Тој ја одредил за тебе? Целта е напред. Повикувањето е високо. А Оној што те пуштил во движење е верен да те доведе до крај.