ផែនការទាំងអស់

ការដើរក្នុងគោលបំណង

ប្រាំពីរថ្ងៃដើម្បីរកឃើញថា ជីវិតរបស់អ្នកមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យទេ។ ព្រះបានបង្កើតអ្នកមកដោយគោលបំណង ហើយសម្រាប់គោលបំណងមួយ។

  1. ថ្ងៃទី 1

    កើតមកគួរស្ញែងខ្លាច ហើយអស្ចារ្យ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    សូមបិទភ្នែកមួយភ្លែត ហើយគិតអំពីអ្វីដែលស្មុគស្មាញបំផុតដែលអ្នកធ្លាប់ឃើញ ដូចជាសរសៃស្លឹកឈើ លំនាំនៃផ្កាព្រិល ឬរបៀបដែលទារកទើបនឹងកើតកោងម្រាមដៃតូចៗរបស់វាជុំវិញម្រាមដៃរបស់អ្នក។ ឥឡូវនេះ សូមពិចារណាថា ព្រះបាននាំមកនូវការយកចិត្តទុកដាក់ដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ និងយ៉ាងហ្មត់ចត់ដូចគ្នានោះ ក្នុងការបង្កើតអ្នក។ នោះហើយជាអ្វីដែលអ្នកទំនុកដំកើងដាវីឌច្រៀងអំពីនៅក្នុងទំនុកដំកើង ១៣៩ ហើយលោកមិនបានសរសេរវាជាការបង្រៀនខាងទ្រឹស្តីទេ ប៉ុន្តែជាការថ្វាយបង្គំដែលស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនទាន់ ដែលកើតចេញពីការអស្ចារ្យចិត្តផ្ទាល់ខ្លួន។ ដាវីឌសរសេរថា៖ «ដ្បិតទ្រង់បានបង្កើតតម្រងនោមរបស់ទូលបង្គំ ក៏គ្របបាំងទូលបង្គំនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយ។ ទូលបង្គំសូមអរព្រះគុណដល់ទ្រង់ ពីព្រោះទូលបង្គំកើតមកគួរស្ញែងខ្លាច ហើយអស្ចារ្យ ឯកិច្ចការរបស់ទ្រង់ក៏អស្ចារ្យដែរ ព្រលឹងទូលបង្គំដឹងច្បាស់ណាស់» (ទំនុកដំកើង ១៣៩:១៣-១៤)។ ពាក្យថា «តម្រងនោម» នៅទីនេះសំដៅលើផ្នែកខាងក្នុងបំផុត ដែលតាមគំនិតហេព្រើរ ជាទីតាំងនៃខ្លួនប្រាណដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត។ ព្រះមិនគ្រាន់តែគូរគ្រោងអ្នកពីខាងក្រៅទេ ទ្រង់បានបង្កើតកន្លែងលាក់កំបាំងរបស់អ្នកដែរ។ ពាក្យថា «គ្របបាំង» មានន័យថាត្បាញ ឬតភ្ជាប់គ្នា ដូចជាជាងដ៏ជំនាញម្នាក់កំពុងត្បាញនៅក្នុងទីងងឹត ដោយអត់ធ្មត់ និងសុក្រឹត មិនខ្វះអ្វីឡើយ។ សម្រាប់អ្នកអានដំបូង នេះជាសេចក្តីពិតដ៏ច្បាស់លាស់៖ អ្នកមិនមែនជាគ្រោះថ្នាក់នៃសកលលោក មិនមែនជាការចៃដន្យខាងជីវសាស្ត្រ មិនមែនជាកំហុសដែលអ្នកណាត្រូវពន្យល់ដើម្បីបំភ្លេចនោះទេ។ មុនពេលអ្នកដកដង្ហើមដំបូង ព្រះបានកំពុងធ្វើការលើអ្នករួចទៅហើយ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់យូរហើយ សូមអង្គុយពិចារណាសេចក្តីនេះ ដាវីឌនិយាយថា «ព្រលឹងទូលបង្គំដឹងច្បាស់ណាស់»។ ការដឹងសេចក្តីពិតនេះមិនមែនសម្រាប់តែនៅក្នុងក្បាលទេ។ វាត្រូវតែចុះជ្រៅដល់ម្ល៉េះ ដែលព្រលឹងរបស់អ្នកដឹងវា ដូចជាសួតរបស់អ្នកដឹងថាត្រូវដកដង្ហើម។ សព្វថ្ងៃនេះ យើងជាច្រើននាក់ផ្ទុកស្នាមរបួសដែលខ្សឹបផ្ទុយពីទំនុកដំកើងនេះ។ ការបដិសេធ ការបរាជ័យ និងពាក្យមិនយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នកដែលគួរតែស្រឡាញ់យើងឲ្យបានល្អជាងនេះ សំឡេងទាំងនេះឮខ្លាំង។ ប៉ុន្តែវាគ្មានសិទ្ធិអំណាចទេ។ ព្រះអង្គដែលបានត្បាញអ្នកជាមួយគ្នាក្នុងទីសម្ងាត់ ទ្រង់មានព្រះសូរសៀងខ្លាំងជាងសំឡេងណាក៏ដោយដែលធ្លាប់ប្រាប់អ្នកថាអ្នកគ្មានតម្លៃ។ អ្នកត្រូវបានបង្កើតមកដោយចេតនា ដោយមានគោលបំណង ពីព្រះដែលហៅកិច្ចការរបស់ទ្រង់ថាអស្ចារ្យ។ សូមឲ្យពាក្យនោះចុះក្នុងចិត្តថ្ងៃនេះ៖ អស្ចារ្យ។ មិនមែនគ្រាន់បើ មិនមែនអាចទទួលយកបាន ប៉ុន្តែអស្ចារ្យ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  2. ថ្ងៃទី 2

    ត្រូវបានបង្កើតមកសម្រាប់ការល្អ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មានសំណួរមួយដែលតាមលងបន្លាចចិត្តមនុស្សស្ទើរគ្រប់គ្នាដោយស្ងាត់ៗ គឺ៖ «តើខ្ញុំនៅទីនេះដើម្បីអ្វី?» យើងស្វែងរកចម្លើយក្នុងអាជីព ក្នុងទំនាក់ទំនង ក្នុងសមិទ្ធផល ហើយជួនកាលនៅបាតនៃភាពអស់កម្លាំងរបស់យើង នៅពេលគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតអាចបំពេញយើងបាន។ អត្ថបទព្រះគម្ពីរថ្ងៃនេះមិនទុកឲ្យយើងស្មានទេ។ ពួកគេឆ្លើយសំណួរនេះយ៉ាងច្បាស់ ហើយចម្លើយនោះនាំឲ្យមានសេរីភាពជាងអ្វីដែលយើងភាគច្រើនហ៊ានជឿ។ សាវ័កប៉ូល ពេលសរសេរទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងអេភេសូរ បានសរសេរប្រយោគមួយដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូលថា៖ «ដ្បិតយើងរាល់គ្នាជាស្នាព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដែលបានបង្កើតមកក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ សម្រាប់ធ្វើការល្អ ដែលព្រះបានរៀបចំទុកជាមុន ដើម្បីឲ្យយើងរាល់គ្នាប្រព្រឹត្តតាម» (អេភេសូរ ២:១០)។ ពាក្យដែលបកថា «ស្នាព្រះហស្ត» គឺជាពាក្យក្រិកថា ប៉ូអៀម៉ា (poiema) ដែលជាឫសនៃពាក្យអង់គ្លេស “poem” ឬកំណាព្យ។ អ្នកគឺជាកំណាព្យរបស់ព្រះ។ កំណាព្យមិនកើតឡើងដោយចៃដន្យទេ ពាក្យនីមួយៗត្រូវបានជ្រើសរើស បន្ទាត់នីមួយៗត្រូវបានដាក់ដោយបំណងច្បាស់លាស់ ចង្វាក់នីមួយៗត្រូវបានគិតទុកជាមុន។ ហើយប៉ូលនិយាយថា កំណាព្យនេះត្រូវបានតែងឡើងដើម្បីធ្វើអ្វីមួយ គឺដើម្បីដើរក្នុងការល្អដែលព្រះបានរៀបចំទុកជាមុន។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី សូមកត់ចំណាំអ្វីដែលមកមុនខ្ទង់ទី១០។ ប៉ូលបានប្រើខ្ទង់ទី៨ និងទី៩ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា យើងមិនបានសង្គ្រោះដោយកិច្ចខំប្រឹងប្រែង ឬសេចក្តីល្អរបស់យើងឡើយ។ ព្រះគុណ ជាព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះដែលយើងមិនបានរកស៊ី មិនសមនឹងទទួល គឺជាមូលដ្ឋានតែមួយគត់នៃសេចក្តីសង្គ្រោះរបស់យើង។ ប៉ុន្តែព្រះគុណមិនមែនជាចុងបញ្ចប់នៃរឿងទេ គឺជាការចាប់ផ្តើមវិញ។ យើងមិនបានសង្គ្រោះដោយការប្រព្រឹត្តល្អទេ ប៉ុន្តែយើងបានសង្គ្រោះដើម្បីការប្រព្រឹត្តល្អយ៉ាងពិតប្រាកដ។ មានគោលដៅមួយត្រូវបានដាក់ក្នុងការរំដោះរបស់អ្នកហើយ។ ហោរាយេរេមានិយាយទៅកាន់ប្រជាជនដែលជាប់ជាឈ្លើយ គឺត្រូវបានផ្លាស់ទីលំនៅ ច្រឡំច្រឡាំ ហើយឆ្ងល់ថាតើព្រះបានភ្លេចពួកគេឬទេ ហើយលោកបានថ្លែងព្រះបន្ទូលនេះថា៖ «ព្រះយេហូវ៉ាមានព្រះបន្ទូលថា ដ្បិតអញដឹងគំនិតដែលអញគិតពីដំណើរឯងរាល់គ្នា គឺជាគំនិតចង់ឲ្យមានសេចក្តីសុខសាន្ត មិនមែនសេចក្តីអាក្រក់ទេ ដើម្បីឲ្យឯងរាល់គ្នាមានចុងបំផុតតាមដែលរំពឹងទុក» (យេរេមា ២៩:១១)។ ឃ្លា «ចុងបំផុតតាមដែលរំពឹងទុក» មានន័យថា អនាគត និងសេចក្តីសង្ឃឹម។ បើថ្ងៃនេះអ្នកមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងជាប់ជាឈ្លើយ គឺនៅឆ្ងាយពីកន្លែងដែលអ្នកធ្លាប់គិតថាអ្នកនឹងនៅ ហើយមិនច្បាស់ពីជំហានបន្ទាប់ នោះសារលិខិតរបស់ព្រះមិនបានប្រែប្រួលទេ។ ទ្រង់មិនបានកែប្រែផែនការរបស់ទ្រង់សម្រាប់អ្នកឡើយ។ ទ្រង់នៅតែគិតគំនិតនៃសេចក្តីសុខសាន្តចំពោះអ្នក ហើយទ្រង់មានការល្អរង់ចាំអ្នកនៅលើផ្លូវខាងមុខរួចស្រេចហើយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  3. ថ្ងៃទី 3

    ទុកចិត្តព្រះអង្គដែលបង្កើតផ្លូវ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    យើងភាគច្រើនធ្លាប់ឈរនៅចំណុចផ្លូវបំបែក ពេលខ្លះជាផ្លូវបំបែកពិតប្រាកដ ពេលខ្លះជាផ្លូវបំបែកដែលមើលមិនឃើញ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកដេកមិនលក់នៅម៉ោង ២ យប់។ ត្រូវទៅទិសណា? ការងារមួយណា? ទំនាក់ទំនងមួយណា? ទ្វារមួយណា? បំណងចង់ដឹងផ្លូវត្រូវ គឺជាសេចក្តីប្រាថ្នាមួយដែលមានក្នុងចិត្តមនុស្សទូទៅបំផុត។ ព្រះគម្ពីរថ្ងៃនេះមិនបានឲ្យផែនទីដែលសម្គាល់រាល់ទីតាមផ្លូវនោះទេ ប៉ុន្តែបានឲ្យយើងនូវអ្វីដែលប្រសើរជាង គឺនាំយើងឲ្យស្គាល់ព្រះអង្គដែលបង្កើតផែនទីផ្ទាល់។ "ចូរទុកចិត្តនឹងព្រះយេហូវ៉ាឲ្យអស់ពីចិត្ត កុំពឹងផ្អែកលើយោបល់របស់ខ្លួនឯងឡើយ ចូរទទួលស្គាល់ទ្រង់នៅគ្រប់ទាំងផ្លូវរបស់ឯង នោះទ្រង់នឹងតម្រង់អស់ទាំងផ្លូវច្រករបស់ឯង" (សុភាសិត ៣:៥-៦)។ ព្រះបាទសាឡូម៉ូន ជាមនុស្សដែលមានប្រាជ្ញាបំផុតដែលធ្លាប់មានជីវិតរស់នៅ មិនបានមានបន្ទូលថា គំនិតរបស់យើងគ្មានតម្លៃ ឬថាការគិតជាការខុសនោះទេ។ ទ្រង់កំពុងព្រមានយើងពីការពឹងផ្អែកមួយបែប គឺបែបដែលដាក់ទស្សនៈតូចតាចរបស់ខ្លួនជាចំណុចកណ្តាល ហើយចាត់ទុកប្រាជ្ញារបស់ព្រះជាគ្រាន់តែជាបន្ថែម មិនមែនជាប្រភព។ ឃ្លា "ឲ្យអស់ពីចិត្ត" ជាគន្លឹះ។ ការទុកចិត្តពាក់កណ្តាល មិនមែនជាការទុកចិត្តទេ គឺជាការចរចា។ ព្រះមិនសុំសំឡេងភាគច្រើននៃទំនុកចិត្តរបស់អ្នកទេ ទ្រង់សុំទាំងអស់។ សម្រាប់អ្នកដែលទើបតែចាប់ផ្តើមអានព្រះគម្ពីរ "ទទួលស្គាល់ទ្រង់" មានន័យត្រឹមតែថា នាំព្រះចូលក្នុងគ្រប់ជ្រុងនៃជីវិតរបស់អ្នក មិនត្រឹមតែជ្រុងថ្ងៃអាទិត្យ មិនត្រឹមតែជ្រុងនៃគ្រាអស់សង្ឃឹមនោះទេ គឺរួមទាំងជ្រុងធម្មតានៃរសៀលថ្ងៃអង្គារផងដែរ។ ការសន្យាដែលភ្ជាប់នឹងការទទួលស្គាល់ព្រះក្នុងគ្រប់ជីវិតបែបនេះ គឺអស្ចារ្យណាស់៖ ទ្រង់នឹងតម្រង់ផ្លូវច្រករបស់ឯង។ មិនមែនគ្រាន់តែផ្តល់យោបល់ មិនមែនគ្រាន់តែរុញបន្តិចទេ គឺតម្រង់។ ទំនុកដំកើង ៣៧ បន្ថែមភាពស៊ីជម្រៅដល់ការទុកចិត្តនេះ ដែលងាយនឹងមើលរំលង។ "ចូរឲ្យឯងរីករាយនឹងព្រះយេហូវ៉ាដែរ នោះទ្រង់នឹងប្រទានឲ្យតាមចិត្តប្រាថ្នារបស់ឯង" (ទំនុកដំកើង ៣៧:៤)។ មនុស្សជាច្រើនអានខនេះដូចជាការដោះដូរ គឺរីករាយនឹងព្រះ ហើយទទួលបានអ្វីដែលចង់បាន។ ប៉ុន្តែសេចក្តីពិតដ៏ជ្រាលជ្រៅគឺស្អាតជាង៖ ពេលអ្នករីករាយនឹងព្រះដោយស្មោះ សេចក្តីប្រាថ្នារបស់អ្នកចាប់ផ្តើមត្រូវបានសូនតាមព្រះហឫទ័យរបស់ទ្រង់។ អ្នកចាប់ផ្តើមចង់បានអ្វីដែលទ្រង់ចង់បាន។ ផ្លូវ និងសេចក្តីប្រាថ្នាចាប់ផ្តើមជួបគ្នា។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ នេះជាការអញ្ជើញឲ្យពិនិត្យមើល មិនត្រឹមតែថាតើអ្នកទុកចិត្តព្រះក្នុងការសម្រេចចិត្តរបស់អ្នកឬទេ ប៉ុន្តែថាតើអ្នករីករាយនឹងទ្រង់ពិតប្រាកដឬទេ មិនមែនរីករាយនឹងអំណោយរបស់ទ្រង់ មិនមែនរីករាយនឹងចម្លើយរបស់ទ្រង់ទេ គឺរីករាយនឹងអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  4. ថ្ងៃទី 4

    អំបិល និងពន្លឺ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ព្រះយេស៊ូវកំពុងគង់នៅលើជម្រាលភ្នំមួយ ហ៊ុំព័ទ្ធដោយមនុស្សសាមញ្ញៗ គឺអ្នកនេសាទដែលមានដៃរឹងស្អាប់ អ្នកទារពន្ធដែលមានប្រវត្តិស្មុគស្មាញ ម្ដាយដែលមានភ្នែកហត់នឿយ អ្នកជំងឺ និងអ្នកស្វែងរកព្រះ។ ទ្រង់ទតមើលពួកគេ ហើយមានបន្ទូលពាក្យមួយដែលច្បាស់ជាធ្វើឲ្យការសន្ទនាទាំងអស់ស្ងាត់ស្ងៀមភ្លាម៖ “អ្នករាល់គ្នាជាអំបិលនៃផែនដី” និង “អ្នករាល់គ្នាជាពន្លឺបំភ្លឺដល់មនុស្សលោក” (ម៉ាថាយ ៥:១៣-១៤)។ ទ្រង់មិនមានបន្ទូលថា “អ្នកអាចនឹងក្លាយជា” ឬ “អ្នកគួរតែព្យាយាមធ្វើជា” ឡើយ។ អ្នកជាហើយ។ ជាកាលបច្ចុប្បន្ន។ នេះជាសេចក្ដីប្រកាស មិនមែនជាសេចក្ដីបង្គាប់ទេ។ នៅសម័យបុរាណ អំបិលមិនមែនគ្រាន់តែជាគ្រឿងផ្សំលើតុអាហារទេ គឺជាការរក្សាជីវិត។ វាការពារសាច់កុំឲ្យរលួយ វាធ្វើឲ្យអាហារមានរសជាតិ ហើយគេប្រើវាក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀង និងក្នុងការថ្វាយបង្គំ។ ពិភពលោកដែលគ្មានអំបិលនឹងខូចអស់។ ពេលព្រះយេស៊ូវហៅពួកអ្នកដែលតាមទ្រង់ថាជាអំបិលនៃផែនដី ទ្រង់មានបន្ទូលថា វត្តមានរបស់អ្នកនៅក្នុងលោកនេះមិនមែនសម្រាប់តែលម្អទេ គឺដើម្បីថែរក្សា។ អ្នកធ្វើឲ្យការពុកផុយយឺតទៅ។ អ្នកនាំរសជាតិមកដល់អ្វីៗដែលបើមិនដូច្នោះនឹងជាប់ឆ្ងាញ់ និងគ្មានជីវិត។ សំណួរដែលទ្រង់លើកឡើង មិនមែនថាតើអ្នកជាអំបិលឬទេ គឺថាតើអ្នកបានបាត់រសជាតិប្រៃឬនៅ គឺថាតើឥទ្ធិពលដែលគួរតែហូរចេញពីជីវិតដែលប្រគល់ថ្វាយព្រះដោយធម្មជាតិ ត្រូវបានធ្វើឲ្យស្រាលដោយការចុះចាញ់ ឬភាពស្ងៀមស្ងាត់ឬទេ។ រូបភាពនៃពន្លឺក៏បន្ទាន់ដូចគ្នា។ “ទីក្រុងណាដែលតាំងនៅលើភ្នំ នោះមិនអាចនឹងលាក់បាំងបានឡើយ” (ម៉ាថាយ ៥:១៤)។ ពន្លឺមិនចាំបាច់ខំព្យាយាមដើម្បីធ្វើជាពន្លឺឡើយ។ វាគ្រាន់តែភ្លឺ ហើយភាពងងឹតគ្មានចម្លើយតបនឹងវាទេ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា ជីវិតរបស់អ្នក គឺជីវិតពិតប្រាកដប្រចាំថ្ងៃដ៏សាមញ្ញរបស់អ្នក មានគោលបំណងធ្វើការដូចទីក្រុងនៅលើភ្នំនោះ។ មិនមែនជាការសម្តែង។ មិនមែនជាការបង្ហាញខាងសាសនា។ គឺជាពន្លឺពិតដែលមកពីការភ្ជាប់ទៅនឹងប្រភព។ “ដូច្នេះ ចូរឲ្យពន្លឺរបស់អ្នករាល់គ្នាភ្លឺនៅមុខមនុស្សលោកចុះ ដើម្បីឲ្យគេឃើញការល្អរបស់អ្នករាល់គ្នា ហើយសរសើរតម្កើងដល់ព្រះវរបិតានៃអ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌” (ម៉ាថាយ ៥:១៦)។ ចូរកត់សម្គាល់ទិសដៅនៃពន្លឺ៖ វាមិនបញ្ចប់ត្រង់ការដែលមនុស្សកោតសរសើរអ្នកទេ។ វាបញ្ចប់ត្រង់ការដែលមនុស្សសរសើរតម្កើងព្រះ។ ចំពោះអ្នកជឿថ្មី នេះជាការតែងតាំងរបស់អ្នក គឺអ្នកបានទទួលសេចក្ដីសង្គ្រោះសម្រាប់គោលបំណងមួយដែលប៉ះពាល់មនុស្សជុំវិញអ្នក។ ចំពោះអ្នកដែលតាមព្រះយេស៊ូវជាយូរមកហើយ នេះគួរឲ្យពិនិត្យមើលដោយស្ងាត់ស្ងៀម៖ តើពន្លឺរបស់អ្នកកំពុងភ្លឺ ឬត្រូវបានលាក់នៅក្រោមធុងនៃភាពរវល់ ការភ័យខ្លាច ឬការរសាត់ទៅយឺតៗនៃចិត្តដែលបានស្រួលនឹងខ្លួនហើយ? គោលបំណងមិនមែនមានតែនៅលើឆាកធំៗប៉ុណ្ណោះទេ។ វាភ្លឺនៅក្នុងពាក្យល្អមួយម៉ាត់ វត្តមានដ៏ស្មោះត្រង់ ជីវិតដែលមានក្លិនខុសពីលោកនេះជុំវិញខ្លួន។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  5. ថ្ងៃទី 5

    អំណោយទានដែលបានប្រទានមកដើម្បីបម្រើ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    នៅក្នុងរ៉ូម ជំពូក ១២ មានគ្រាមួយដែលប៉ុលធ្វើអ្វីមួយដ៏អស្ចារ្យដោយស្ងាត់ស្ងៀម។ មុនពេលលោកនិយាយពាក្យណាមួយអំពីអំណោយទាន លោកនិយាយអំពីរបៀបដែលយើងគិតពីខ្លួនយើងជាមុន។ «ដ្បិតខ្ញុំសូមប្រាប់ដល់អ្នករាល់គ្នា ដោយសារព្រះគុណដែលបានប្រទានមកខ្ញុំថា កុំឲ្យអ្នកណាមួយក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នាគិតពីខ្លួនខ្ពស់លើសជាងដែលគួរគិតនោះឡើយ ត្រូវឲ្យគិតដោយនឹងធឹង តាមខ្នាតនៃសេចក្តីជំនឿ ដែលព្រះទ្រង់បានចែកដល់គ្រប់គ្នា» (រ៉ូម ១២:៣)។ លោកដាំការសន្ទនាទាំងមូលអំពីអំណោយទាននៅក្នុងដីនៃសេចក្តីរាបទាប ពីព្រោះអំណោយទានដែលយល់ខុសនឹងក្លាយជារង្វាន់សម្រាប់អួត ហើយរង្វាន់សម្រាប់អួតមិនបម្រើអ្នកណាក្រៅពីអ្នកកាន់វាឡើយ។ បន្ទាប់មក ប៉ុលបង្ហាញសេចក្តីពិតមួយដែលនឹងធ្វើឲ្យអ្នកអានដំបូងរបស់លោកភ្ញាក់ផ្អើល ព្រោះពួកគេរស់នៅក្នុងពិភពលោកមួយដែលចាត់ថ្នាក់មនុស្សតាមកំណើត ទ្រព្យសម្បត្តិ និងឋានៈ គឺថា សមាជិកនីមួយៗនៃរូបកាយសុទ្ធតែចាំបាច់។ ការថ្លែងទំនាយ ការបម្រើ ការបង្រៀន ការលើកទឹកចិត្ត ការឲ្យ ភាពជាអ្នកដឹកនាំ និងសេចក្តីមេត្តា ទាំងនេះមិនមែនជារង្វាន់ដែលប្រគល់ឲ្យអ្នកដែលពូកែឡើយ។ ទាំងនេះជាឧបករណ៍ដែលព្រះដាក់ក្នុងដៃមនុស្សសាមញ្ញ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អ្នកដទៃ។ ពិភពលោកក្រិកសរសើរវីរបុរសដែលឈរតែម្នាក់ឯង។ ប៉ុន្តែប៉ុលចង្អុលទៅរូបកាយមួយវិញ ដែលភ្នែកមិនអាចនិយាយទៅដៃថា «អញមិនត្រូវការនឹងឯងទេ» ។ ពេត្រុសនាំគំនិតដូចគ្នានេះទៅឆ្ងាយជាងនេះ ហើយផ្តល់ទម្ងន់មួយដែលគួរឲ្យយើងឈប់ពិចារណា៖ «ត្រូវឲ្យអ្នករាល់គ្នាបម្រើគ្នាទៅវិញទៅមក តាមអំណោយទានដែលរៀងខ្លួនបានទទួល ដូចជាអ្នកកាន់កាប់ដ៏ល្អ ខាងឯព្រះគុណផ្សេងៗរបស់ព្រះ» (១ពេត្រុស ៤:១០)។ ពាក្យថា «អ្នកកាន់កាប់» ជាគន្លឹះ។ អ្នកកាន់កាប់មិនមែនជាម្ចាស់របស់ដែលខ្លួនគ្រប់គ្រងទេ គេត្រូវបានទុកចិត្តឲ្យមើលថែវាជំនួសម្ចាស់ផ្សេង។ អំណោយទានរបស់អ្នកមិនមែនសម្រាប់ឲ្យអ្នកប្រមូលទុក លាក់ទុក ឬប្រើដើម្បីជំរុញកេរ្តិ៍ឈ្មោះខ្លួនឯងឡើយ។ វាត្រូវបានប្រគល់មកអ្នកដោយការទុកចិត្ត សម្រាប់មនុស្សជុំវិញអ្នក។ នេះហើយជាកន្លែងដែលគោលបំណងក្លាយជាអ្វីដែលអាចអនុវត្តបានយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។ ប្រហែលជាអ្នកបានចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំឆ្ងល់ថាគោលបំណងរបស់អ្នកជាអ្វី ហើយស្វែងរកនៅជើងមេឃសម្រាប់ការត្រាស់ហៅដ៏ធំមួយ។ ប៉ុន្តែគោលបំណងជារឿយៗនៅក្នុងដៃអ្នករួចទៅហើយ គឺនៅក្នុងរបៀបដែលអ្នកលើកទឹកចិត្តមិត្តដែលបាក់ទឹកចិត្ត នៅក្នុងភាពស្មោះត្រង់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៃការបម្រើរបស់អ្នក និងនៅក្នុងការសប្បុរសដែលអ្នកផ្តល់ដោយមិនបង្ហាញឲ្យអ្នកណាឃើញ។ សំណួរមិនមែនត្រឹមតែថា «តើខ្ញុំមានអំណោយទានអ្វី?» ទេ ប៉ុន្តែថា «តើខ្ញុំកំពុងប្រើអ្វីដែលបានប្រទានមកខ្ញុំ សម្រាប់ប្រយោជន៍អ្នកដទៃ និងសិរីល្អរបស់ព្រះឬទេ?» នោះហើយជាជីវិតរបស់អ្នកកាន់កាប់ ហើយនោះហើយជាជីវិតដែលមានគោលបំណង។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  6. ថ្ងៃទី 6

    ទោះធ្វើអ្វីក៏ដោយ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ទីក្រុងកូឡូសស្ថិតនៅតាមផ្លូវពាណិជ្ជកម្មដ៏មមាញឹក ហើយមនុស្សដែលប៉ូលសរសេរផ្ញើទៅនោះ រស់នៅក្នុងជីវិតដែលបែងចែកជាផ្នែកៗ ដូចយើងជាច្រើននៅសព្វថ្ងៃនេះ គឺរឿងបរិសុទ្ធនៅជ្រុងមួយ ការងារធម្មតានៅជ្រុងមួយទៀត ជីវិតគ្រួសារនៅកន្លែងផ្សេងទៀតទាំងស្រុង។ ក្នុងពិភពដែលបែងចែកបែបនេះ ប៉ូលបានទម្លាក់ប្រយោគមួយដូចដុំថ្មធ្លាក់ក្នុងទឹកស្ងប់៖ "ហើយទោះបើអ្នករាល់គ្នាធ្វើអ្វី ក្នុងពាក្យសំដី ឬកិច្ចការក្តី នោះចូរធ្វើទាំងអស់ដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ ទាំងអរព្រះគុណដល់ព្រះដ៏ជាព្រះវរបិតា ដោយសារទ្រង់ចុះ" (កូឡូស ៣:១៧)។ ទោះធ្វើអ្វី។ ទាំងអស់។ គ្មានជ្រុងណានៃជីវិតត្រូវទុកនៅក្រៅពាក្យទាំងនេះឡើយ។ សម្រាប់អ្នកអានលើកដំបូង ខនេះជាទ្វារបើកចំហ៖ អ្នកមិនត្រូវការវេទិកាអធិប្បាយ ឬងារអ្វីដើម្បីរស់នៅដោយមានគោលបំណងនោះទេ។ អាហារដែលអ្នកចម្អិន អ៊ីមែលដែលអ្នកផ្ញើ ជាន់ដែលអ្នកបោស កូនដែលអ្នកដណ្តប់ភួយនៅពេលយប់ ទាំងអស់នេះអាចធ្វើបាន "ដោយនូវព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូវ"។ ឃ្លានោះមិនមែនមានន័យថាបិទស្លាកសាសនាលើអ្វីៗដែលអ្នកធ្វើនោះទេ។ វាមានន័យថាធ្វើក្រោមសិទ្ធិអំណាចរបស់ទ្រង់ តាមរបៀបដែលសមនឹងព្រះចរិតរបស់ទ្រង់ ក្នុងនាមជាអ្នកតំណាងនៃអង្គទ្រង់។ សម្រាប់អ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះជាច្រើនឆ្នាំ មានចរន្តដ៏ជ្រាលជ្រៅមួយនៅទីនេះ។ ប៉ូលសរសេរទៅកាន់អ្នកបម្រើ ដែលក្នុងបរិបទដើមជាទាសករ ដោយប្រាប់ពួកគេឲ្យធ្វើការ "ឲ្យអស់ពីចិត្ត ដូចជាធ្វើថ្វាយព្រះអម្ចាស់ មិនមែនដូចជាធ្វើឲ្យមនុស្សទេ" (កូឡូស ៣:២៣)។ អ្នកទាំងនេះគ្មានឋានៈ គ្មានការទទួលស្គាល់ គ្មានរង្វាន់លើផែនដីឲ្យឃើញឡើយ។ ប៉ុន្តែប៉ូលប្រាប់ពួកគេថា អ្នកទស្សនារបស់ពួកគេមិនមែនជាចៅហ្វាយទេ គឺជាព្រះអម្ចាស់ផ្ទាល់។ នោះផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់។ ការងារដែលមើលមិនឃើញបំផុត ប្រសិនបើធ្វើដោយស្មោះត្រង់ ត្រូវបានមើលឃើញដោយព្រះអង្គដែលការមើលរបស់ទ្រង់សំខាន់បំផុត។ នេះជាអំណោយដ៏ធំនៃថ្ងៃនេះ៖ គោលបំណងមិនត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ពេលវេលាដ៏អស្ចារ្យប៉ុណ្ណោះទេ។ វាស្ថិតនៅក្នុងពេលវេលាធម្មតា នៅពេលអ្នកជ្រើសរើសនាំចិត្តទាំងមូលមកកាន់អ្វីដែលនៅចំពោះមុខអ្នក។ សំណួរមិនមែនជា "តើកិច្ចការនេះសមនឹងខ្ញុំឬទេ?" នោះទេ។ សំណួរគឺ "តើខ្ញុំកំពុងនាំអ្វីដែលសមមកកាន់កិច្ចការនេះឬទេ?" ពេលចម្លើយគឺបាទ ពេលអ្នកលាងចាន ឬដឹកនាំកិច្ចប្រជុំ ឬមើលថែឪពុកម្តាយដែលចាស់ជរា ដូចជាធ្វើថ្វាយព្រះអម្ចាស់ នោះអ្នកកំពុងដើរក្នុងគោលបំណង នៅត្រង់កន្លែងដែលអ្នកកំពុងឈរ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  7. ថ្ងៃទី 7

    ខំសំដៅទៅឯទីចំណាំ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    យើងបានមកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃដំណើរនេះ ហើយប៉ូលជួបយើងនៅទីនេះ មិនមែននៅបន្ទាត់ដល់គោលដៅទេ គឺនៅកណ្តាលការប្រណាំង ដែលជាកន្លែងដែលយើងភាគច្រើនរស់នៅ។ លោកសរសេរក្នុងភីលីព ៣:១២ ថា៖ «មិនមែនថាខ្ញុំបានដល់ហើយ ឬបានគ្រប់លក្ខណ៍ហើយនោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំកំពុងតែដេញតាម ដើម្បីនឹងចាប់ឲ្យបាន ដូចជាព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវបានចាប់ខ្ញុំដែរ»។ នេះគឺសាវ័កប៉ូលដែលនិយាយ ជាបុរសដែលបានសរសេរពាក់កណ្តាលនៃគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ដែលបានតាំងក្រុមជំនុំនៅទូទាំងពិភពលោកដែលគេស្គាល់ ហើយដែលត្រូវបានលើកឡើងទៅដល់ស្ថានសួគ៌ទីបី។ ហើយលោកនិយាយថា ខ្ញុំមិនទាន់បានដល់ទេ ខ្ញុំនៅតែលូកទៅមុខ។ មានការធូរស្បើយយ៉ាងធំក្នុងរឿងនេះ ហើយក៏មានបញ្ហាប្រឈមយ៉ាងធំដែរ។ ការធូរស្បើយគឺនេះ៖ អ្នកមិនចាំបាច់ដឹងអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យច្បាស់មុនពេលចាប់ផ្តើមដើរក្នុងគោលបំណងនោះទេ។ ប៉ូលផ្ទាល់ក៏នៅតែខំឆ្ពោះទៅមុខដែរ។ បញ្ហាប្រឈមគឺនេះ៖ ការខំប្រឹងមិនត្រូវឈប់ឡើយ។ លោកបង្រួមវាមកត្រឹមចលនាមួយដែលកំណត់អត្តសញ្ញាណ គឺ «ខ្ញុំភ្លេចសេចក្តីទាំងប៉ុន្មានដែលនៅពីក្រោយ ហើយលូកទៅរកសេចក្តីដែលនៅពីមុខ ខ្ញុំសំដៅទៅឯទីចំណាំ ដើម្បីឲ្យបានរង្វាន់ ជារង្វាន់នៃការត្រាស់ហៅរបស់ព្រះពីស្ថានលើ ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ» (ភីលីព ៣:១៣-១៤)។ ភ្លេច។ លូក។ ខំ។ ទាំងនេះជាកិរិយាស័ព្ទដែលសកម្ម មានចេតនា និងបន្តទៅមុខជានិច្ច។ អ្នកនិពន្ធសំបុត្រហេព្រើរបន្ថែមរូបភាពមួយដែលធ្វើឲ្យវាច្បាស់ គឺពពកនៃសាក្សីដ៏ធំ ជាបុរសនិងស្ត្រីស្មោះត្រង់នៃគ្រប់សម័យកាល ព័ទ្ធជុំវិញយើងដូចជាកីឡាដ្ឋានពេញដោយអស់អ្នកដែលបានរត់ការប្រណាំងរបស់ខ្លួនរួចហើយ។ «ត្រូវឲ្យយើងរាល់គ្នាចោលអស់ទាំងបន្ទុកធ្ងន់ និងអំពើបាបដែលរួបរឹតយើងដោយងាយ ហើយរត់ក្នុងទីប្រណាំងដែលនៅមុខយើង ដោយសេចក្តីព្យាយាម» (ហេព្រើរ ១២:១)។ សូមកត់ចំណាំថា គឺជាការប្រណាំង «ដែលនៅមុខយើង» មិនមែនជាការប្រណាំងរបស់អ្នកផ្សេងទេ មិនមែនជាការប្រណាំងដែលអ្នកចង់បានទេ គឺជាការប្រណាំងដែលនៅមុខអ្នក ជាមួយផ្លូវរបស់អ្នក អំណោយទានរបស់អ្នក និងការត្រាស់ហៅរបស់អ្នក។ សប្តាហ៍នេះ អ្នកបានឃើញថា អ្នកត្រូវបានបង្កើតមកដោយចេតនា ដើម្បីគោលបំណងមួយ គឺព្រះបានសូនអ្នកមុនពេលអ្នកដកដង្ហើមដំបូង ទ្រង់ហៅអ្នកតាមឈ្មោះ ទ្រង់បានដាក់អំណោយទានក្នុងដៃអ្នក ហើយដាក់ការងារនៅមុខជើងអ្នក។ សំណួរដែលនៅសល់គឺសំណួរដែលមានតែអ្នកប៉ុណ្ណោះដែលអាចឆ្លើយបាន៖ តើអ្នកនឹងខំប្រឹងទៅមុខឬទេ? តើអ្នកនឹងដាក់ចុះបន្ទុកនៃបរាជ័យកាលពីម្សិលមិញ និងសិរីល្អកាលពីម្សិលមិញដូចគ្នា ហើយសំម្លឹងមើលទៅព្រះយេស៊ូវ រត់ក្នុងការប្រណាំងដែលទ្រង់បានកំណត់ទុកសម្រាប់អ្នកឬទេ? ទីចំណាំនៅខាងមុខ។ ការត្រាស់ហៅនោះខ្ពស់។ ហើយព្រះដែលបានដាក់អ្នកឲ្យចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរ ទ្រង់ស្មោះត្រង់នឹងនាំអ្នកឲ្យដល់ទីបញ្ចប់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង