સાત દિવસ એ શોધવા માટે કે તમારું જીવન અકસ્માત નથી: તમે હેતુપૂર્વક, એક હેતુ માટે સર્જાયા છો.
દિવસ 1
આજનું વાંચન
મનન
એક ક્ષણ માટે આંખો બંધ કરો અને તમે જોયેલી સૌથી બારીક વસ્તુ વિશે વિચારો: પાંદડાની નસો, બરફના કણની રચના, નવજાત શિશુ તમારી આંગળીઓ ફરતે પોતાની નાની આંગળીઓ વાળી દે તે રીત. હવે વિચારો કે એ જ અણઉતાવળી, ઝીણવટભરી કાળજી ઈશ્વરે તમને ઘડવામાં રાખી હતી. ગીતશાસ્ત્ર ૧૩૯માં ગીતકર્તા દાઉદ બરાબર એ જ વિશે ગાય છે, અને તેણે તે ધર્મશાસ્ત્રના વ્યાખ્યાન તરીકે નહીં, પણ અંગત આશ્ચર્યમાંથી જન્મેલી શ્વાસ થંભાવી દેનારી ભક્તિ તરીકે લખ્યું છે. દાઉદ લખે છે, "કેમ કે તેં મારા અંતરંગને ઘડ્યું છે; મારી માતાના ગર્ભમાં તેં મને ઢાંકી રાખ્યો હતો. હું તારી સ્તુતિ કરીશ; કેમ કે હું અદ્ભુત તથા આશ્ચર્યકારક રીતે ઘડાયેલો છું; તારાં કામ અદ્ભુત છે; અને મારો આત્મા તે સારી પેઠે જાણે છે" (ગીતશાસ્ત્ર ૧૩૯:૧૩-૧૪). અહીં "અંતરંગ" શબ્દ સૌથી અંદરના ભાગો, એટલે કે મૂત્રપિંડો, માટે વપરાયો છે, જે હિબ્રૂ વિચારમાં સૌથી ઊંડા સ્વત્વનું સ્થાન ગણાતા હતા. ઈશ્વરે તમને ફક્ત બહારથી રેખાંકિત કર્યા નથી; તેમણે તમારાં છુપાયેલાં સ્થાનો ઘડ્યાં છે. "ઢાંકી રાખ્યો" શબ્દમાં ગૂંથવાનો કે વણવાનો ભાવ છે, જાણે કોઈ કુશળ કારીગર અંધારામાં સાળ પર ધીરજથી અને ચોકસાઈથી કામ કરતો હોય, અને કંઈ પણ ચૂકતો ન હોય. પ્રથમ વાર વાંચનાર માટે સાદું સત્ય આ છે: તમે કોઈ અવકાશી અકસ્માત નથી, જૈવિક સંયોગ નથી, અને એવી ભૂલ નથી જેને કોઈએ સમજાવવી પડે. તમે પહેલો શ્વાસ લીધો તે પહેલાં જ ઈશ્વર તમારા પર કામ કરી રહ્યા હતા. જે વિશ્વાસીએ પ્રભુ સાથે લાંબો માર્ગ કાપ્યો છે તેના માટે આ વિચારવા જેવું છે: દાઉદ કહે છે, "મારો આત્મા તે સારી પેઠે જાણે છે." આ સત્યને જાણવું ફક્ત મગજમાં રહી જવા માટે નથી. તે એટલું ઊંડું ઊતરવું જોઈએ કે તમારો આત્મા તેને એ રીતે જાણે જેમ તમારાં ફેફસાં શ્વાસ લેવાનું જાણે છે. આજે આપણામાંના ઘણા એવા ઘા લઈને ફરે છે જે આ ગીતથી વિરુદ્ધ વાત કાનમાં કહે છે. અસ્વીકાર, નિષ્ફળતા, અને જેણે આપણને વધુ સારી રીતે પ્રેમ કરવો જોઈતો હતો તેના બેદરકાર શબ્દો: આ અવાજો મોટા છે. પણ તે અધિકારવાળા નથી. જેમણે ગુપ્તમાં તમને ગૂંથ્યા છે તે, તમે મહત્ત્વના નથી એવું કહેનાર કોઈ પણ અવાજ કરતાં વધારે મોટેથી બોલે છે. તમે હેતુપૂર્વક, હેતુ સાથે ઘડાયેલા છો, એવા ઈશ્વર દ્વારા જેમણે પોતાના કામને અદ્ભુત કહ્યું. એ શબ્દને આજે તમારા હૃદયમાં ઊતરવા દો: અદ્ભુત. ચાલે એવું નહીં. સ્વીકાર્ય નહીં. અદ્ભુત.
દિવસ 2
આજનું વાંચન
મનન
લગભગ દરેક માનવ હૃદયને શાંતિથી સતાવતો એક પ્રશ્ન છે: "હું અહીં શા માટે છું?" આપણે તેનો જવાબ કારકિર્દીમાં, સંબંધોમાં, સિદ્ધિઓમાં શોધીએ છીએ, અને ક્યારેક જ્યારે બીજું કશું તૃપ્ત કરતું નથી ત્યારે આપણા પોતાના થાકના તળિયે શોધીએ છીએ. આજના શાસ્ત્રભાગો આપણને અટકળમાં છોડતા નથી. તેઓ આ પ્રશ્નનો જવાબ સ્પષ્ટ રીતે આપે છે, અને એ જવાબ આપણામાંના મોટા ભાગના માનવાની હિંમત કરે તેના કરતાં વધુ મુક્તિદાયક છે. પ્રેરિત પાઉલ એફેસસની મંડળીને લખતાં સમગ્ર શાસ્ત્રના સૌથી મહત્ત્વના વાક્યોમાંના એક સુધી પહોંચે છે: "કેમ કે આપણે તેમની કૃતિ છીએ, અને ઈશ્વરે અગાઉથી તૈયાર કરેલાં સારાં કામોમાં ચાલવા સારુ ખ્રિસ્ત ઈસુમાં આપણે ઉત્પન્ન થયા છીએ" (એફેસીઓને 2:10). "કૃતિ" તરીકે અનુવાદિત શબ્દ ગ્રીક શબ્દ *પોઈમા* છે, જે આપણા અંગ્રેજી શબ્દ "poem" એટલે કવિતાનું મૂળ છે. તમે ઈશ્વરની કવિતા છો. કવિતા આકસ્મિક હોતી નથી; દરેક શબ્દ પસંદ કરાયેલો હોય છે, દરેક પંક્તિ હેતુપૂર્વક મૂકાયેલી હોય છે, દરેક લય સુચિંતિત હોય છે. અને પાઉલ કહે છે કે આ કવિતા કંઈક કરવા માટે લખાઈ છે: ઈશ્વરે અગાઉથી તૈયાર કરેલાં સારાં કામોમાં ચાલવા માટે. નવા વાચક માટે નોંધ: કલમ 10 પહેલાં શું આવે છે તે જુઓ. પાઉલે કલમ 8 અને 9 માં સ્પષ્ટ કર્યું છે કે આપણે આપણા પોતાના પ્રયત્નોથી કે ભલાઈથી તારણ પામતા નથી. કૃપા, એટલે ઈશ્વરની અણકમાયેલી, અયોગ્ય છતાં મળતી મહેરબાની, જ તારણનો એકમાત્ર આધાર છે. પરંતુ કૃપા વાર્તાનો અંત ક્યારેય નથી; એ તેની શરૂઆત છે. આપણે સારાં કામોથી તારણ પામતા નથી, પણ સારાં કામો માટે તો ચોક્કસ તારણ પામ્યા છીએ. તમારા ઉદ્ધારમાં એક મંજિલ સમાયેલી છે. પ્રબોધક યર્મિયા દેશનિકાલમાં રહેલા લોકો સાથે વાત કરે છે, જેઓ વિસ્થાપિત, ગૂંચવાયેલા અને ઈશ્વર તેમને ભૂલી ગયા હશે કે કેમ એમ વિચારતા હતા, અને તે આ વચન આપે છે: "કેમ કે યહોવા કહે છે, તમારા વિષેના જે વિચારો હું રાખું છું તે હું જાણું છું, એટલે અહિતના નહિ પણ શાંતિના વિચારો, કે તમને ભાવિ તથા આશા આપું" (યર્મિયા 29:11). "ભાવિ તથા આશા" નો અર્થ છે કે આગળ એક ઇચ્છિત અંત છે. જો આજે તમને લાગે કે તમે દેશનિકાલમાં છો, જ્યાં હોવાની તમે ધારણા રાખી હતી ત્યાંથી દૂર અને તમારા આગલા પગલા વિશે અનિશ્ચિત, તો ઈશ્વરનો સંદેશ બદલાયો નથી. તેમણે તમારા માટેની પોતાની યોજનાઓ સુધારી નથી. તે હજુ પણ તમારા વિષે શાંતિના વિચારો કરે છે, અને આગળના માર્ગ પર તમારી રાહ જોતાં સારાં કામો પહેલેથી તૈયાર છે.
દિવસ 3
આજનું વાંચન
મનન
આપણામાંના મોટા ભાગના લોકો ક્યારેક ને ક્યારેક ચોરાહા પર ઊભા રહ્યા છીએ. ક્યારેક તે સાચે જ ચોરાહો હોય છે, તો ક્યારેક રાતના બે વાગ્યે જગાડી રાખે એવો અદૃશ્ય ચોરાહો. કઈ દિશામાં જવું? કઈ નોકરી, કયો સંબંધ, કયું બારણું? સાચો માર્ગ જાણવાની ઝંખના માનવહૃદયની સૌથી સાર્વત્રિક ઝંખનાઓમાંની એક છે. આજના શાસ્ત્રભાગો આપણને દરેક વળાંક દર્શાવતો નકશો આપતા નથી. તેઓ તેથી પણ સારું કંઈક આપે છે: તેઓ આપણી ઓળખાણ નકશો બનાવનાર પોતાની સાથે કરાવે છે. "તું તારા ખરા હૃદયથી યહોવા પર ભરોસો રાખ; અને તારી પોતાની બુદ્ધિ પર આધાર રાખ નહિ. તારા સર્વ માર્ગોમાં તેને ઓળખ, એટલે તે તારા માર્ગો સીધા કરશે" (નીતિવચનો 3:5-6). સર્વ કાળના સૌથી જ્ઞાની માણસ સુલેમાન એમ નથી કહેતા કે આપણું મન નકામું છે કે વિચાર કરવો ખોટું છે. તે આપણને એક ખાસ પ્રકારના આધાર સામે ચેતવે છે: જે આપણા પોતાના મર્યાદિત દૃષ્ટિકોણને કેન્દ્રમાં મૂકે છે અને ઈશ્વરના જ્ઞાનને સ્રોત નહિ પણ પૂરક ગણે છે. "ખરા હૃદયથી" એ મુખ્ય શબ્દો છે. અડધો ભરોસો ભરોસો નથી, તે તો સોદાબાજી છે. ઈશ્વર તમારા વિશ્વાસનો બહુમતી મત માગતા નથી. તે સંપૂર્ણ માગે છે. શાસ્ત્રમાં નવા આવેલા માટે "તેને ઓળખ" નો સીધો અર્થ એ છે કે તમારા જીવનના દરેક ખૂણામાં ઈશ્વરને લાવો. ફક્ત રવિવારના ખૂણામાં નહિ, ફક્ત હતાશાના ખૂણામાં નહિ, પણ મંગળવારની બપોરના સામાન્ય ખૂણામાં પણ. આવી સંપૂર્ણ જીવનની સ્વીકૃતિ સાથે જોડાયેલું વચન અદ્ભુત છે: તે તારા માર્ગો સીધા કરશે. સૂચન નહિ. ધક્કો નહિ. માર્ગ સીધો કરશે. ગીતશાસ્ત્ર 37 આ ભરોસામાં એક એવી ઊંડાઈ ઉમેરે છે જે સહેલાઈથી ચૂકી જવાય છે. "યહોવામાં પણ આનંદ કર; અને તે તારા હૃદયની ઇચ્છાઓ તને આપશે" (ગીતશાસ્ત્ર 37:4). ઘણા લોકો તેને લેવડદેવડ તરીકે વાંચે છે: ઈશ્વરમાં આનંદ કરો, તમારે જે જોઈએ તે મેળવો. પણ ઊંડું સત્ય વધુ સુંદર છે: જ્યારે તમે સાચે જ ઈશ્વરમાં આનંદ કરો છો, ત્યારે તમારી ઇચ્છાઓ તેમના હૃદય પ્રમાણે ઘડાવા લાગે છે. તે જે ઇચ્છે છે તે તમે ઇચ્છવા લાગો છો. માર્ગ અને ઇચ્છા એકબીજા સાથે મળવા લાગે છે. અનુભવી વિશ્વાસી માટે આ આમંત્રણ છે કે તે ફક્ત એટલું જ નહિ તપાસે કે હું મારા નિર્ણયો ઈશ્વરને સોંપું છું કે નહિ, પણ એ પણ કે શું હું ખરેખર તેમનામાં આનંદ કરું છું: તેમની ભેટોમાં નહિ, તેમના જવાબોમાં નહિ, પણ તેમનામાં.
દિવસ 4
આજનું વાંચન
મનન
ઈસુ એક ડુંગરની તળેટીમાં બેઠા હતા, અને તેમની આસપાસ સામાન્ય લોકો હતા: ખરબચડા હાથવાળા માછીમારો, જટિલ ભૂતકાળવાળા દાણીઓ, થાકેલી આંખોવાળી માતાઓ, માંદા અને શોધનારા. તેમણે તેમની તરફ જોયું અને એવું કંઈક કહ્યું જેનાથી દરેક વાતચીત અટકી ગઈ હશે: "તમે પૃથ્વીનાં લૂણ છો" અને "તમે જગતનો પ્રકાશ છો" (માથ્થી 5:13-14). "તમે થઈ શકો" અથવા "તમારે થવાનો પ્રયત્ન કરવો જોઈએ" એવું નહિ. તમે છો. વર્તમાનકાળમાં. આ ઘોષણા છે, સૂચના નથી. પ્રાચીન જગતમાં મીઠું ભોજનનો સ્વાદ વધારવાની વસ્તુ માત્ર નહોતું; તે જીવવા માટે જરૂરી હતું. તે માંસને સડવાથી બચાવતું, ખોરાકને સ્વાદ આપતું, અને કરારો તથા ભક્તિમાં વપરાતું. મીઠા વિનાનું જગત બગડી જતું. જ્યારે ઈસુએ પોતાના અનુયાયીઓને પૃથ્વીનું લૂણ કહ્યા, ત્યારે તેઓ કહેતા હતા: આ જગતમાં તમારી હાજરી શોભા માટે નથી, તે સાચવનારી છે. તમે સડાને ધીમો પાડો છો. જે બાકી નીરસ અને પ્રાણહીન રહેત તેમાં તમે સ્વાદ લાવો છો. તેઓ જે પ્રશ્ન ઊભો કરે છે તે એ નથી કે તમે લૂણ છો કે નહિ, પણ એ કે તમે તમારો ખારાશ ગુમાવી દીધો છે કે નહિ: ઈશ્વરને સમર્પિત જીવનમાંથી સ્વાભાવિક રીતે વહેવો જોઈતો પ્રભાવ સમાધાન કે મૌનથી પાતળો પડી ગયો છે કે નહિ. પ્રકાશની ઉપમા પણ એટલી જ તાકીદની છે. "ડુંગર પર વસેલું નગર સંતાડી શકાતું નથી" (માથ્થી 5:14). પ્રકાશને પ્રકાશ બનવા માટે મહેનત કરવી પડતી નથી. તે ફક્ત ચમકે છે, અને અંધકાર પાસે તેનો કોઈ જવાબ નથી. ઈસુ કહે છે કે તમારું જીવન, તમારું સાચું, રોજિંદું, સામાન્ય જીવન, ડુંગર પરના તે નગર જેવું કામ કરવા માટે છે. દેખાવ નહિ. ધાર્મિક તમાશો નહિ. સ્રોત સાથે જોડાયેલા રહેવાથી આવતું સાચું તેજ. "તમારું અજવાળું માણસોની આગળ એવી રીતે પ્રકાશવા દો કે તેઓ તમારાં સારાં કામ જોઈને તમારા આકાશમાંના પિતાને મહિમા આપે" (માથ્થી 5:16). પ્રકાશનું ગંતવ્ય જુઓ: તે લોકો તમારી પ્રશંસા કરે ત્યાં પૂરું થતું નથી. તે લોકો ઈશ્વરને મહિમા આપે ત્યાં પૂરું થાય છે. નવા વિશ્વાસી માટે આ તમારી નિયુક્તિ છે: તમને એવા હેતુ માટે ઉદ્ધાર મળ્યો છે જે તમારી આસપાસના લોકોને સ્પર્શે છે. ઈસુના લાંબા સમયના અનુયાયી માટે આ શાંતિથી તપાસવા જેવું છે: શું તમારો પ્રકાશ ચમકતો રહ્યો છે, કે પછી વ્યસ્તતા, ભય, અથવા આરામદાયક બની ગયેલા હૃદયના ધીમા ભટકાવની ટોપલી નીચે તે છુપાઈ ગયો છે? હેતુ માત્ર મોટા મંચ વિશે નથી. તે એક માયાળુ શબ્દમાં, વિશ્વાસુ હાજરીમાં, અને આસપાસના જગતથી અલગ સુગંધ આપતા જીવનમાં ચમકે છે.
દિવસ 5
આજનું વાંચન
મનન
રોમનોને પત્ર ૧૨માં એક શાંત પણ નોંધપાત્ર ક્ષણ આવે છે. પાઉલ કૃપાદાનો વિશે એક શબ્દ કહે તે પહેલાં, આપણે પોતાને કેવા ગણીએ છીએ તે વિશે વાત કરે છે. "કેમ કે મને જે કૃપા આપવામાં આવી છે તેથી હું તમારામાંના દરેકને કહું છું કે, પોતાને જેટલું ઘટે તેના કરતાં વધારે ન ગણો; પણ જેમ ઈશ્વરે દરેકને વિશ્વાસનું માપ વહેંચી આપ્યું છે, તે પ્રમાણે સ્વસ્થ મનથી વિચાર કરો" (રોમનોને પત્ર ૧૨:૩). તે કૃપાદાનો વિશેની આખી વાતને નમ્રતાની ભૂમિમાં રોપે છે, કારણ કે સમજ્યા વગરનું કૃપાદાન ઇનામની ટ્રોફી બની જાય છે, અને ટ્રોફી તો તેને પકડનાર સિવાય બીજા કોઈને કામ આવતી નથી. ત્યારબાદ પાઉલ એવી વાત ઉઘાડી કરે છે જે તેના પ્રથમ વાચકોને ચોંકાવી દેનારી હશે, કેમ કે તેઓ જન્મ, ધન અને દરજ્જા પ્રમાણે લોકોને ક્રમ આપનારા જગતમાં જીવતા હતા: શરીરનો દરેક અવયવ જરૂરી છે. ભવિષ્યવાણી, સેવા, શિક્ષણ, બોધ, દાન, આગેવાની, દયા: આ કોઈ પ્રભાવશાળી લોકોને અપાતાં ઇનામો નથી. તે બીજાઓના ભલા માટે સામાન્ય હાથોમાં મુકાયેલાં સાધનો છે. ગ્રીક જગત એકલા વીરની પ્રશંસા કરતું હતું. પાઉલ તેના બદલે એક શરીર તરફ આંગળી ચીંધે છે, જ્યાં આંખ હાથને કહી શકતી નથી કે, "મને તારી જરૂર નથી." પિતર એ જ વિચારને આગળ લઈ જાય છે અને તેને એવું વજન આપે છે જે આપણને થંભાવી દે: "જેમ દરેકને કૃપાદાન મળ્યું છે, તેમ ઈશ્વરની વિવિધ પ્રકારની કૃપાના સારા કારભારીઓ તરીકે તમે એકબીજાની સેવા કરો" (૧ પિતર ૪:૧૦). "કારભારી" શબ્દ અહીં ચાવી છે. કારભારી જેનું સંચાલન કરે છે તેનો માલિક નથી, બીજા વતી તેને તે સોંપવામાં આવ્યું છે. તમારું કૃપાદાન તમારે સંઘરી રાખવા, સંતાડવા કે પોતાની ઉન્નતિ માટે વાપરવા માટે ક્યારેય ન હતું. તે તમારી આસપાસના લોકો માટે વિશ્વાસથી તમને સોંપાયેલું છે. અહીં જ હેતુ ઊંડી રીતે વ્યવહારુ બને છે. કદાચ તમે વર્ષો સુધી વિચાર્યું હશે કે મારો હેતુ શું છે, અને ક્ષિતિજમાં કોઈ મોટા તેડાને શોધ્યું હશે. પણ હેતુ ઘણી વાર તમારા હાથમાં જ હોય છે: નિરાશ મિત્રને તમે જે રીતે પ્રોત્સાહન આપો છો, તમારી સેવાની શાંત વિશ્વાસુતામાં, અને દેખાડા વગર તમે જે ઉદારતા બતાવો છો તેમાં. પ્રશ્ન ફક્ત "મારી પાસે કયું કૃપાદાન છે?" એટલો જ નથી, પણ "મને જે આપવામાં આવ્યું છે તે હું બીજાઓના ભલા માટે અને ઈશ્વરના મહિમા માટે વાપરું છું કે નહીં?" એ પણ છે. એ જ કારભારીનું જીવન છે, અને એ જ હેતુવાળું જીવન છે.
દિવસ 6
આજનું વાંચન
મનન
કલોસ્સી શહેર એક વ્યસ્ત વેપારી માર્ગ પર વસેલું હતું, અને પાઉલ જેમને લખી રહ્યો હતો તેઓ આજે આપણામાંના ઘણાની જેમ જ વિભાજિત, ખાનાંમાં વહેંચાયેલું જીવન જીવતા હતા: પવિત્ર બાબતો એક ખૂણામાં, રોજિંદું કામ બીજા ખૂણામાં, અને કુટુંબજીવન બીજે ક્યાંક. એવા વિભાજિત જગતમાં પાઉલ શાંત પાણીમાં પથ્થર નાખતો હોય તેમ એક વાક્ય મૂકે છે: "અને વચનથી કે કામથી, જે કંઈ તમે કરો તે સર્વ પ્રભુ ઈસુને નામે કરો, અને તેમની મારફતે ઈશ્વર પિતાની સ્તુતિ કરો" (કલોસ્સીઓને પત્ર 3:17). જે કંઈ. સર્વ. આ શબ્દોની બહાર જીવનનો કોઈ ખૂણો બાકી નથી. પહેલી વાર વાંચનાર માટે આ કલમ ખુલ્લું બારણું છે: હેતુપૂર્ણ જીવન જીવવા માટે તમને વ્યાસપીઠ કે પદવીની જરૂર નથી. તમે રાંધેલું ભોજન, તમે મોકલેલો ઈમેઇલ, તમે વાળેલું ફળિયું, રાત્રે તમે સુવડાવેલું બાળક: આ બધું "પ્રભુ ઈસુને નામે" થઈ શકે છે. તેનો અર્થ તમે જે કંઈ કરો તેના પર ધાર્મિક લેબલ લગાડવું એવો નથી. તેનો અર્થ છે તેમના અધિકાર હેઠળ, તેમના સ્વભાવને શોભે એ રીતે, તેઓ જે છે તેના પ્રતિનિધિ તરીકે કરવું. જેઓ વર્ષોથી ઈશ્વર સાથે ચાલે છે તેમના માટે અહીં ઊંડો પ્રવાહ છે. પાઉલ સેવકોને લખે છે, મૂળ સંદર્ભમાં ગુલામોને, અને તેમને "માણસોને માટે નહિ, પણ પ્રભુને માટે" મન લગાડીને કામ કરવા કહે છે (કલોસ્સીઓને પત્ર 3:23). આ લોકો પાસે કોઈ દરજ્જો નહોતો, કોઈ માન્યતા નહોતી, કોઈ પૃથ્વીય બદલો દેખાતો નહોતો. અને પાઉલ તેમને કહે છે કે તેમનો પ્રેક્ષક તેમનો માલિક નથી, પણ સ્વયં પ્રભુ છે. એનાથી બધું નવેસરથી ગોઠવાઈ જાય છે. સૌથી અદૃશ્ય મજૂરી, જો વિશ્વાસુપણે કરવામાં આવે, તો તે એમની નજરમાં છે જેમની નજર સૌથી વધુ મહત્ત્વની છે. આ દિવસની મોટી ભેટ આ છે: હેતુ ફક્ત ભવ્ય ક્ષણો માટે અનામત નથી. તે સામાન્ય ક્ષણોમાં વસે છે, જ્યારે તમે તમારી સામે જે છે તેમાં તમારું પૂરું હૃદય લગાડવાનું પસંદ કરો છો. પ્રશ્ન ખરેખર ક્યારેય એવો નથી કે "શું આ કામ મારા લાયક છે?" પ્રશ્ન એ છે કે "શું હું આ કામમાં જે લાયક છે તે લાવી રહ્યો છું?" જ્યારે જવાબ હા હોય, જ્યારે તમે વાસણ ધોઓ કે સભાનું સંચાલન કરો કે વૃદ્ધ માતાપિતાની સંભાળ રાખો તે પ્રભુને માટે કરો, ત્યારે તમે જ્યાં ઊભા છો ત્યાં જ હેતુમાં ચાલી રહ્યા છો.
દિવસ 7
આજનું વાંચન
મનન
આપણે આ યાત્રાના અંતિમ દિવસે પહોંચ્યા છીએ, અને પાઉલ અહીં આપણને અંતિમ રેખા પર નહિ પણ શરતની વચ્ચે મળે છે, જ્યાં આપણામાંના મોટા ભાગના જીવે છે. ફિલિપ્પીઓને 3:12 માં તે લખે છે: "એમ નહિ કે મને તે પ્રાપ્ત થયું છે, અથવા હું સંપૂર્ણ થઈ ચૂક્યો છું; પણ જેને માટે ખ્રિસ્ત ઈસુએ મને પકડ્યો છે, તેને હું પકડું, એ માટે હું દોડું છું." આ પ્રેરિત પાઉલ બોલે છે, જેમણે નવા કરારનો અડધો ભાગ લખ્યો, જેમણે જાણીતા જગતમાં મંડળીઓ સ્થાપી, જેમને ત્રીજા આકાશ સુધી ઉપર લઈ જવામાં આવ્યા હતા. અને તે કહે છે: હું પહોંચ્યો નથી. હું હજુ પણ આગળ તાણું છું. એમાં મોટી રાહત છે, અને મોટો પડકાર પણ છે. રાહત એ છે: હેતુમાં ચાલવાનું શરૂ કરતાં પહેલાં તમારે બધું સમજી લેવું જરૂરી નથી. પાઉલ પોતે પણ આગળ દોડતા હતા. પડકાર એ છે: દોડવાનું અટકવું ન જોઈએ. તે તેને એક નિર્ણાયક ગતિમાં સમાવે છે: "પાછળનાં ભૂલીને, આગળનાં તરફ તાણીને, હું ધ્યેય તરફ દોડું છું, કે ખ્રિસ્ત ઈસુમાં ઈશ્વરના ઉચ્ચ પદનું ઇનામ મને મળે" (ફિલિપ્પીઓને 3:13-14). ભૂલવું. તાણવું. દોડવું. આ સક્રિય, સુવિચારિત, સતત ચાલતા ક્રિયાપદો છે. હિબ્રૂઓના પત્રના લેખક તેને જીવંત બનાવતું ચિત્ર ઉમેરે છે: સાક્ષીઓનું મોટું વાદળ, દરેક યુગના વિશ્વાસુ સ્ત્રી-પુરુષો, જે પોતાની દોડ પૂરી કરી ચૂકેલા લોકોથી ભરેલા સ્ટેડિયમની જેમ આપણને ઘેરી વળ્યા છે. "દરેક ભાર તથા સહેલાઈથી વળગી રહેનાર પાપને દૂર કરીને, આપણી આગળ મૂકેલી શરતમાં ધીરજથી દોડીએ" (હિબ્રૂઓને 12:1). નોંધો, એ શરત "આપણી આગળ મૂકેલી" છે. બીજા કોઈની શરત નહિ. તમે જેની ઇચ્છા રાખી હતી તે શરત નહિ. તમારી આગળ મૂકેલી શરત, તમારા ખાસ માર્ગ, તમારી ખાસ દાનોથી અને તમારા ખાસ તેડા સાથે. આ અઠવાડિયે તમે જોયું કે તમે હેતુપૂર્વક, એક હેતુ માટે ઘડાયા છો, કે તમે શ્વાસ લો તે પહેલાં ઈશ્વરે તમને ઘડ્યા, કે તે તમને નામથી બોલાવે છે, કે તેમણે તમારા હાથમાં દાનો અને તમારા પગ આગળ કામ મૂક્યું છે. જે પ્રશ્ન બાકી રહે છે તે માત્ર તમે જ જવાબ આપી શકો: શું તમે દોડશો? શું તમે ગઈકાલની નિષ્ફળતાઓ અને ગઈકાલના ગૌરવ બંનેનો ભાર નીચે મૂકશો, ઈસુ પર નજર ઠેરવશો, અને તેમણે તમારા માટે ચિહ્નિત કરેલી શરત દોડશો? ધ્યેય આગળ છે. તેડું ઉચ્ચ છે. અને જેમણે તમને ગતિમાં મૂક્યા તે તમને પાર ઉતારવા વિશ્વાસુ છે.