Pitong araw ng pagtuklas na ang buhay mo ay hindi nagkataon lamang: nilikha ka nang may kapakanan, at para sa isang layunin.
Araw 1
Pagbasa ngayon
Pagninilay
Pumikit ka sandali at isipin ang pinakamasalimuot na bagay na nakita mo na: ang mga ugat ng isang dahon, ang disenyo ng isang snowflake, ang paraan ng pagkapit ng daliri ng sanggol sa daliri mo. Ngayon, isipin mong dinala ng Dios ang gayon ding hindi nagmamadali at maingat na pag-aaruga sa paglikha sa iyo. Iyan mismo ang inaawit ng mang-aawit na si David sa Awit 139, at isinulat niya ito hindi bilang aral na teolohikal kundi bilang hinihingal na pagsamba na isinilang mula sa personal na pagkamangha. Sumulat si David, "Sapagka't inari mo ang aking mga bato: tinakpan mo ako sa tiyan ng aking ina. Pupurihin kita; sapagka't ako'y nilikhang kakilakilabot at kamangha-mangha: kamangha-mangha ang iyong mga gawa; at nalalaman na mabuti ng aking kaluluwa" (Awit 139:13-14). Ang salitang "bato" dito ay tumutukoy sa pinakaloob na bahagi ng tao, ang mga bato sa katawan, na sa pag-iisip ng mga Hebreo ay upuan ng pinakamalalim na pagkatao. Hindi ka lamang iginuhit ng Dios mula sa labas; hinubog Niya pati ang mga nakatagong bahagi mo. Ang "tinakpan" ay may kahulugan ng pagkakahabi o pagkakabuhol, gaya ng bihasang manggagawang gumagamit ng panghabi sa dilim, matiyaga at tumpak, walang nakaliligtaan. Para sa unang beses na nagbabasa, narito ang payak na katotohanan: hindi ka isang aksidente ng sansinukob, hindi isang pagkakataong biyolohikal, hindi isang pagkakamaling kailangang ipaliwanag ninuman. Bago ka pa huminga sa unang pagkakataon, gumagawa na ang Dios sa iyo. Para sa mananampalatayang matagal nang lumalakad kasama ng Panginoon, pagnilayan ito: sinasabi ni David na "nalalaman na mabuti ng aking kaluluwa." Ang pagkaalam sa katotohanang ito ay hindi dapat manatili sa isip lamang. Dapat itong manirahan nang napakalalim hanggang malaman ito ng kaluluwa mo gaya ng pagkaalam ng baga mo na huminga. Ngayon, marami sa atin ang may dalang mga sugat na bumubulong ng kabaligtaran ng awit na ito. Pagtanggi, kabiguan, ang walang ingat na salita ng taong dapat sana'y mas nagmahal sa atin: malakas ang mga tinig na ito. Ngunit hindi sila may kapangyarihan. Ang Isa na humabi sa iyo nang lihim ay mas malakas magsalita kaysa sa alinmang tinig na nagsabing wala kang halaga. Ginawa kang may kadahilanan, may layunin, ng Dios na tumawag sa Kaniyang gawa na kamangha-mangha. Hayaan mong tumimo ngayon ang salitang iyon: kamangha-mangha. Hindi sapat lamang. Hindi pwede na. Kamangha-mangha.
Araw 2
Pagbasa ngayon
Pagninilay
May isang tanong na tahimik na bumabagabag sa halos bawat puso ng tao: "Bakit ako naririto?" Hinahanap natin ang sagot sa trabaho, sa mga relasyon, sa mga tagumpay, at kung minsan sa kailaliman ng ating sariling pagod, kapag wala nang ibang nakapagbigay ng kasiyahan. Hindi tayo pinabayaang manghula ng mga aralin sa araw na ito. Malinaw nitong sinasagot ang tanong, at ang sagot ay mas nakapagpapalaya kaysa sa inaakala ng karamihan sa atin. Si apostol Pablo, sa pagsulat niya sa iglesia sa Efeso, ay umabot sa isa sa pinakamahahalagang pangungusap sa buong Kasulatan: "Sapagka't tayo'y kaniyang gawa, na nilalang kay Cristo Jesus sa mabubuting gawa, na itinalaga ng Dios nang una pa upang siya nating lakaran" (Efeso 2:10). Ang salitang isinaling "gawa" ay ang salitang Griyego na poiema, ang ugat ng salitang Ingles na "poem," o tula. Ikaw ay tula ng Diyos. Ang tula ay hindi nagkataon lamang; bawat salita ay pinili, bawat taludtod ay inilagay nang may layunin, bawat indayog ay sinadya. At ang tulang ito, ayon kay Pablo, ay isinulat upang gumawa ng isang bagay: lumakad sa mabubuting gawa na inihanda na ng Diyos nang una pa. Para sa bagong mambabasa, pansinin ang nasa bago mismo ng talatang 10. Ginamit ni Pablo ang mga talatang 8 at 9 upang ipaliwanag na hindi tayo naligtas dahil sa sarili nating pagsisikap o kabutihan. Ang biyaya, ang di-pinagkakitaan at di-karapat-dapat na kagandahang-loob ng Diyos, ang tanging saligan ng ating kaligtasan. Ngunit ang biyaya ay hindi kailanman katapusan ng kuwento; ito ang simula nito. Hindi tayo naligtas dahil sa mabubuting gawa, ngunit tiyak na naligtas tayo para sa mga ito. May patutunguhan na kasama sa iyong pagkaligtas. Nagsasalita ang propetang si Jeremias sa isang bayang nasa pagkatapon, nawalay, litó, at nagtatanong kung nalimutan na sila ng Diyos, at ibinibigay niya ang salitang ito: "Sapagka't nalalaman ko ang mga pagiisip na iniisip ko tungkol sa inyo, sabi ng Panginoon, mga pagiisip ng kapayapaan, at hindi ng kasamaan, upang bigyan kayo ng pagasa sa inyong huling wakas" (Jeremias 29:11). Ang pariralang "inaasahang wakas" ay nangangahulugang kinabukasan at pag-asa. Kung pakiramdam mo ay nasa pagkatapon ka ngayon, malayo sa kinalalagyan na akala mo ay narating mo na, at hindi sigurado sa susunod mong hakbang, hindi nagbago ang mensahe ng Diyos. Hindi Niya binago ang Kanyang mga plano para sa iyo. Patuloy Siyang nag-iisip ng kapayapaan para sa iyo, at may mabubuting gawa nang naghihintay sa daang tatahakin mo.
Araw 3
Pagbasa ngayon
Pagninilay
Karamihan sa atin ay nakatayo na sa isang sangandaan, minsan ay totoong sangandaan, minsan ay ang hindi nakikitang uri na nagpapagising sa iyo nang alas-2 ng madaling araw. Saan ang tamang daan? Aling trabaho, aling relasyon, aling pintuan? Ang hangaring malaman ang tamang landas ay isa sa pinakakaraniwang pananabik ng puso ng tao. Ang mga talata ngayon ay hindi nagbibigay sa atin ng mapang may marka sa bawat liko. Mas mabuti pa ang ibinibigay nila: ipinakikilala nila sa atin ang mismong Gumawa ng Mapa. "Magtiwala ka sa Panginoon ng buong puso mo, at huwag kang manalig sa iyong sariling kaunawaan: Sa lahat ng iyong mga lakad ay kilalanin mo siya, at kaniyang ituturo ang iyong mga landas" (Mga Kawikaan 3:5-6). Si Solomon, ang pinakamarunong na taong nabuhay, ay hindi nagsasabing walang halaga ang ating isip o mali ang mag-isip. Binabalaan niya tayo laban sa isang partikular na uri ng pananalig: ang uring inilalagay sa gitna ang ating sariling limitadong pananaw at itinuturing na pandagdag lamang ang karunungan ng Diyos, sa halip na pinagmumulan nito. Ang susing pariralang "ng buong puso mo". Ang kalahating pagtitiwala ay hindi pagtitiwala; ito ay pakikipagtawaran. Hindi humihingi ang Diyos ng mayoryang boto ng iyong tiwala. Hinihingi Niya ang buo. Para sa bago pa lamang sa Kasulatan, ang "kilalanin mo siya" ay simpleng nangangahulugang dalhin ang Diyos sa bawat sulok ng iyong buhay: hindi lamang sa mga sulok na pang-Linggo, hindi lamang sa mga sulok ng kapighatian, kundi pati sa karaniwang mga sulok ng hapon ng Martes. Ang pangakong kalakip ng ganitong buong-buhay na pagkilala ay nakamamangha: kaniyang ituturo ang iyong mga landas. Hindi basta nagmumungkahi. Hindi basta sumisiko. Ituturo. Idinaragdag ng Mga Awit 37 ang isang lalim sa pagtitiwalang ito na madaling makaligtaan. "Magalak ka naman sa Panginoon; at ibibigay niya sa iyo ang mga nasa ng iyong puso" (Mga Awit 37:4). Marami ang nagbabasa nito bilang isang kasunduan: magalak sa Diyos, makuha ang gusto mo. Ngunit mas maganda ang mas malalim na katotohanan: kapag tunay kang nagagalak sa Diyos, ang iyong mga nasa ay unti-unting hinuhubog ng Kaniyang puso. Nagsisimula mong naisin ang Kaniyang nais. Ang landas at ang nasa ay nagsisimulang magtagpo. Para sa matagal nang mananampalataya, ito ay paanyayang suriin hindi lamang kung ipinagkakatiwala mo sa Diyos ang iyong mga desisyon, kundi kung tunay ka bang nagagalak sa Kaniya: hindi sa Kaniyang mga kaloob, hindi sa Kaniyang mga sagot, kundi sa Kaniya mismo.
Araw 4
Pagbasa ngayon
Pagninilay
Si Jesus ay nakaupo sa gilid ng burol, napapaligiran ng mga karaniwang tao: mga mangingisdang magaspang ang mga kamay, mga maniningil ng buwis na may masalimuot na nakaraan, mga inang pagód ang mga mata, ang mga maysakit at ang mga naghahanap. Tiningnan Niya sila at may sinabi Siyang tiyak na nagpatigil sa lahat ng usapan: "Kayo'y asin ng lupa" at "Kayo ang ilaw ng sanglibutan" (Mateo 5:13-14). Hindi Niya sinabing "maaari kayong maging" o "sikapin ninyong maging." Kayo ay ganoon na. Kasalukuyang panahon. Isang pagpapahayag, hindi utos. Ang asin noong sinaunang panahon ay hindi pampalasa lamang sa hapag. Ito ay kaligtasan sa buhay. Iniingatan nito ang karne laban sa pagkabulok, nilalasahan nito ang pagkain, at ginagamit ito sa mga tipan at sa pagsamba. Ang mundong walang asin ay nabubulok. Nang tawagin ni Jesus ang Kanyang mga tagasunod na asin ng lupa, ang sinasabi Niya: ang inyong presensya sa mundong ito ay hindi palamuti, ito ay nag-iingat. Pinapabagal ninyo ang pagkabulok. Nagdadala kayo ng lasa sa bagay na kung hindi ay matabang at walang buhay. Ang tanong na Kanyang itinataas ay hindi kung kayo ba ay asin, kundi kung nawalan na ba kayo ng alat, kung ang impluwensyang dapat natural na dumaloy mula sa buhay na ipinasakop sa Diyos ay nahaluan na ng kompromiso o ng katahimikan. Gayon din kadalian ang larawan ng ilaw. "Hindi maitatago ang isang bayang natatayo sa ibabaw ng bundok" (Mateo 5:14). Hindi kailangang magpumilit ng ilaw para maging ilaw. Ito ay simpleng nagliliwanag, at walang maisagot ang dilim dito. Sinasabi ni Jesus na ang buhay ninyo, ang totoo, araw-araw at karaniwang buhay ninyo, ay dapat gumanap na gaya ng bayang iyon sa bundok. Hindi isang pagtatanghal. Hindi isang palabas na panrelihiyon. Isang tunay na liwanag na nagmumula sa pagkakaugnay sa pinagmumulan. "Magliwanag nawa ang inyong ilaw sa harap ng mga tao, upang makita nila ang inyong mabubuting gawa, at luwalhatiin nila ang inyong Amang nasa langit" (Mateo 5:16). Pansinin ang patutunguhan ng ilaw: hindi ito nagtatapos sa paghanga ng mga tao sa inyo. Nagtatapos ito sa pagluwalhati ng mga tao sa Diyos. Para sa bagong mananampalataya, ito ang iyong atas: ikaw ay iniligtas para sa isang layuning umaabot sa mga taong nasa paligid mo. Para sa matagal nang tagasunod ni Jesus, makabubuting tahimik mong suriin: nagliliwanag ba ang iyong ilaw, o natakpan na ito ng takalan ng pagkaabala, takot, o ng dahan-dahang paglayo ng pusong naging kampante? Ang layunin ay hindi lamang tungkol sa malaking entablado. Ito ay nagliliwanag sa isang mabait na salita, sa isang tapat na pagdamay, sa isang buhay na may halimuyak na kakaiba sa mundong nakapaligid dito.
Araw 5
Pagbasa ngayon
Pagninilay
May isang sandali sa Roma 12 na tahimik ngunit kahanga-hangang ginagawa ni Pablo: bago pa siya magsabi ng kahit isang salita tungkol sa mga kaloob, nagsasalita muna siya tungkol sa kung paano natin tinitingnan ang ating sarili. "Sapagka't sinasabi ko, sa pamamagitan ng biyayang ibinigay sa akin, sa bawa't isa sa inyo, na huwag magisip nang higit tungkol sa kaniyang sarili kay sa nararapat niyang isipin; kundi magisip ng ukol sa katinuan, ayon sa sukat ng pananampalataya na ipinagkaloob ng Dios sa bawa't isa" (Roma 12:3). Itinanim niya ang buong usapin tungkol sa mga kaloob sa lupa ng kababaang-loob, sapagkat ang kaloob na hindi nauunawaan nang wasto ay nagiging tropeo, at ang tropeo ay walang pinaglilingkuran kundi ang may hawak nito. Pagkatapos ay ipinaliwanag ni Pablo ang isang bagay na magugulat sa kaniyang mga unang mambabasa, na namumuhay sa daigdig na nagtatangi sa tao ayon sa angkan, yaman, at katayuan: bawat bahagi ng katawan ay kailangan. Ang propesiya, paglilingkod, pagtuturo, pagpapayo, pagbibigay, pamumuno, at pagkaawa. Ang mga ito ay hindi gantimpalang iginagawad sa mga kahanga-hanga. Mga kasangkapan ang mga ito na inilagay sa karaniwang mga kamay para sa kapakanan ng iba. Hinahangaan ng daigdig ng mga Griego ang nag-iisang bayani. Ang itinuturo naman ni Pablo ay isang katawan, kung saan ang mata ay hindi makapagsasabi sa kamay, "Hindi kita kailangan." Dinadala pa ni Pedro ang kaisipang ito sa mas malalim na antas, at binibigyan ito ng bigat na dapat magpahinto sa atin: "Yamang tinanggap ng bawa't isa sa inyo ang kaloob, ay gamitin ninyo sa isa't isa, na gaya ng mabubuting katiwala ng sari-saring biyaya ng Dios" (1 Pedro 4:10). Ang salitang "katiwala" ang susi. Ang katiwala ay hindi may-ari ng kaniyang pinamamahalaan. Pinagkatiwalaan lamang siya nito sa ngalan ng iba. Ang iyong kaloob ay hindi kailanman para ipunin, itago, o gamitin sa sarili mong pag-angat. Ibinigay ito sa iyo bilang tiwala, para sa mga tao sa paligid mo. Dito nagiging lubhang praktikal ang layunin. Maaaring taon ka nang nagtataka kung ano ang iyong layunin, at naghahanap sa abot-tanaw ng isang dakilang tawag. Ngunit madalas, ang layunin ay nasa mga kamay mo na: sa paraan ng pagpapalakas mo ng loob ng isang kaibigang nanghihina, sa tahimik na katapatan ng iyong paglilingkod, sa kagandahang-loob na iniaalay mo nang walang ingay. Ang tanong ay hindi lamang, "Anong kaloob ang mayroon ako?" kundi, "Ginagamit ko ba ang ibinigay sa akin para sa ikabubuti ng iba at sa kaluwalhatian ng Dios?" Iyan ang buhay ng isang katiwala, at iyan ang buhay na may layunin.
Araw 6
Pagbasa ngayon
Pagninilay
Ang lungsod ng Colosas ay nasa tabi ng isang abalang daang pangkalakalan, at ang mga taong sinusulatan ni Pablo ay namuhay sa uri ng hating-hating buhay na nakikita rin natin ngayon: ang mga bagay na banal sa isang sulok, ang karaniwang trabaho sa isa pa, at ang buhay pamilya sa ibang lugar naman. Sa gitna ng hating daigdig na iyon, bumabagsak ang isang pangungusap ni Pablo na parang batong inihulog sa tahimik na tubig: "At anomang inyong gawin sa salita o sa gawa, gawin ninyo ang lahat sa pangalan ng Panginoong Jesus, na sa pamamagitan niya'y nagpapasalamat kayo sa Dios Ama" (Mga Taga-Colosas 3:17). Anomang. Lahat. Walang sulok ng buhay na naiwan sa labas ng mga salitang iyon. Para sa unang beses na bumabasa, bukas na pintuan ang talatang ito: hindi mo kailangan ng pulpito o titulo upang mamuhay nang may layunin. Ang pagkaing iniluluto mo, ang email na ipinapadala mo, ang sahig na winawalisan mo, ang batang kinukumutan mo sa gabi, lahat ng ito ay maaaring gawin "sa pangalan ng Panginoong Jesus." Hindi ibig sabihin ng pariralang iyon na lagyan ng relihiyosong tatak ang lahat ng ginagawa mo. Ang ibig sabihin nito ay gawin ito sa ilalim ng Kaniyang kapangyarihan, sa paraang karapat-dapat sa Kaniyang likas, bilang kinatawan ng kung sino Siya. Para sa mga matagal nang lumalakad kasama ng Diyos, may mas malalim na agos dito. Sumusulat si Pablo sa mga alipin, at mga alipin talaga sila noong panahong iyon, at sinasabihan niya silang gumawa "na buong puso, na gaya ng sa Panginoon, at hindi sa mga tao" (Mga Taga-Colosas 3:23). Sila ay mga taong walang katayuan, walang pagkilala, at walang nakikitang gantimpala sa lupa. At sinasabi ni Pablo na ang kanilang manonood ay hindi ang kanilang amo, kundi ang Panginoon mismo. Binabago nito ang lahat. Ang pinakalihim na paggawa, kung ginawang tapat, ay nakikita ng Isa na ang pagtingin ang pinakamahalaga. Ito ang dakilang kaloob ng araw na ito: ang layunin ay hindi nakalaan lamang sa mga kahanga-hangang sandali. Nasa karaniwang mga sandali rin ito, kapag pinili mong ibigay ang iyong buong puso sa kung ano ang nasa harap mo. Hindi talaga ang tanong ay "Karapat-dapat ba sa akin ang gawaing ito?" Ang tanong ay "Dala ko ba ang karapat-dapat sa gawaing ito?" Kapag oo ang sagot, kapag naghuhugas ka ng pinggan o nangunguna sa pulong o nag-aalaga sa matandang magulang na gaya ng sa Panginoon, lumalakad ka sa layunin, mismong kung saan ka nakatayo.
Araw 7
Pagbasa ngayon
Pagninilay
Narating na natin ang huling araw ng paglalakbay na ito, at sinasalubong tayo rito ni Pablo hindi sa dulo ng takbuhan kundi sa kalagitnaan nito, na siya mismong kinalalagyan ng karamihan sa atin. "Hindi sa akala kong nagkamit na ako, o naging sakdal na ako: kundi ako'y nagpapatuloy, upang aking makamtan yaong dahil sa kaniya'y inangkin naman ako ni Cristo Jesus," isinulat niya sa Filipos 3:12. Ito ang apostol Pablo na nagsulat ng halos kalahati ng Bagong Tipan, na nagtatag ng mga iglesia sa buong kilalang daigdig, at na dinala sa ikatlong langit. At sinasabi niya: Hindi pa ako nakararating. Patuloy pa rin akong umaabot. May napakalaking ginhawa rito, at napakalaking hamon din. Ang ginhawa ay ito: hindi mo kailangang maunawaan ang lahat bago ka magsimulang lumakad sa layunin. Si Pablo mismo ay patuloy pang sumusulong. Ang hamon naman ay ito: hindi dapat huminto ang pagsulong. Binubuod niya ito sa isang pangunahing kilos: "ang kinalilimutan ko ang mga bagay na nasa likuran, at inaabot ko ang mga bagay na nasa unahan, ako'y nagpapatuloy sa patutunguhan, sa ikagagantimpala ng mataas na pagtawag ng Dios kay Cristo Jesus" (Filipos 3:13-14). Paglimot. Pag-abot. Pagpapatuloy. Ito ay mga kilos na sinasadya at tuloy-tuloy. Idinagdag ng sumulat ng Hebreo ang larawang nagpapalinaw nito: isang malaking ulap ng mga saksi, ang mga tapat na lalaki at babae sa bawat panahon, na pumapalibot sa atin na parang istadyum na puno ng mga nakatapos na ng kanilang takbuhin. "Alisin natin ang bawa't pasanin, at ang kasalanang bumabalot na mabuti sa atin, at tayo'y tumakbong may pagtitiis sa takbuhing inilagay sa harap natin" (Hebreo 12:1). Pansinin, ito ang takbuhing "inilagay sa harap natin." Hindi takbuhin ng iba. Hindi ang takbuhing ninais mong mapasaiyo. Ito ang inilagay sa harap mo, kasama ang iyong sariling landas, ang iyong sariling mga kaloob, at ang iyong sariling pagtawag. Sa linggong ito ay nakita mong ikaw ay nilikha nang may layunin at para sa isang layunin, na hinubog ka ng Diyos bago ka huminga, na tinatawag ka Niya sa iyong pangalan, at na naglagay Siya ng mga kaloob sa iyong mga kamay at gawain sa harap ng iyong mga paa. Ang natitirang tanong ay ang tanging ikaw lamang ang makasasagot: magpapatuloy ka ba? Ilalapag mo ba ang pasanin ng mga kabiguan at ng mga tagumpay kahapon, itututok ang iyong mga mata kay Jesus, at tatakbuhin ang takbuhing itinakda Niya para sa iyo? Nasa unahan ang pakay. Mataas ang pagtawag. At tapat ang Isang nagpasimula sa iyo upang dalhin ka hanggang wakas.