هفت روز برای کشف این حقیقت که زندگی شما اتفاقی نیست: شما با قصد و برای هدفی آفریده شدهاید.
روز 1
مطالعه امروز
تأمل
یک لحظه چشمانت را ببند و به پیچیدهترین چیزی بیندیش که تاکنون دیدهای: رگهای یک برگ، نقش یک دانهی برف، یا شیوهای که نوزادی انگشتانش را دور انگشتان تو حلقه میکند. حال بیندیش که خدا همان دقت بیشتاب و موشکافانه را در ساختن تو به کار برد. مزمورنویس، داوود، در مزمور ۱۳۹ درست همین را میسراید، و آن را نه به صورت درسی الهیاتی، بلکه به صورت عبادتی نفسگیر نوشت که از حیرت شخصی او زاده شده بود. داوود مینویسد: «زیرا که تو گردههای مرا ایجاد کردی و مرا در رحم مادرم مستور داشتی. تو را حمد میگویم زیرا که به طور حیرتانگیز و عجیب ساخته شدهام. اعمال تو عجیب است و جان من این را نیکو میداند» (مزمور ۱۳۹:۱۳ و ۱۴). واژهی «گردهها» به درونیترین اعضا اشاره دارد، یعنی کلیهها، که در اندیشهی عبرانی جایگاه ژرفترین بخش وجود آدمی بودند. خدا تو را فقط از بیرون طرح نزد؛ مکانهای نهان تو را شکل داد. واژهی «مستور داشتی» مفهوم بافتن و به هم پیوستن را در خود دارد، مانند استادکاری که در تاریکی پشت دستگاه بافندگی کار میکند، صبور و دقیق، بیآنکه چیزی را از قلم بیندازد. برای کسی که نخستین بار این را میخواند، حقیقت ساده این است: تو حادثهای کیهانی نبودی، اتفاقی زیستی نبودی، و اشتباهی نیستی که کسی بخواهد توجیهش کند. پیش از آنکه نخستین نفست را بکشی، خدا بر تو کار میکرد. و برای ایماندارِ دیرینساله با خداوند: با این سخن بنشین که داوود میگوید «جان من این را نیکو میداند.» دانستن این حقیقت قرار نیست در ذهن بماند. قرار است چنان ژرف جای بگیرد که جانت آن را بداند، همانگونه که ششهایت میدانند چگونه نفس بکشند. امروز بسیاری از ما زخمهایی را با خود داریم که خلاف این مزمور را زمزمه میکنند. طرد شدن، شکست، و سخنان بیملاحظهی کسی که باید ما را بهتر دوست میداشت: این صداها بلندند. اما صاحباختیار نیستند. آن که تو را در نهان به هم بافت از هر صدایی که تو را بیارزش خوانده بلندتر سخن میگوید. تو عمداً و با هدف ساخته شدهای، به دست خدایی که کارش را عجیب خواند. بگذار این واژه امروز در دلت بنشیند: عجیب، یعنی شگفتانگیز. نه کافی. نه پذیرفتنی. شگفتانگیز.
روز 2
مطالعه امروز
تأمل
پرسشی هست که بیصدا تقریباً در دل هر انسانی میماند: «چرا من اینجا هستم؟» پاسخ را در شغل و روابط و موفقیتها جستوجو میکنیم، و گاهی در ته خستگی خودمان، آنگاه که هیچ چیز دیگر ما را سیر نکرده است. متنهای امروز ما را در حیرت رها نمیکنند. این پرسش را روشن پاسخ میدهند، و پاسخ آن آزادیبخشتر از آن است که بیشتر ما جرئت باور کردنش را داشتهایم. پولس رسول در نامه به کلیسای افسس به یکی از مهمترین جملههای تمام کتابمقدس میرسد: «زیرا که ما صنعت او هستیم، که در مسیح عیسی آفریده شدیم برای کارهای نیکو، که خدا از قبل مهیا نمود تا در آنها سلوک نماییم» (افسسیان ۲:۱۰). واژهای که «صنعت» ترجمه شده، در زبان یونانی «پوئما» (poiema) است، همان ریشهای که واژه «poem» به معنی «شعر» در انگلیسی از آن آمده است. تو شعر خدا هستی. شعر تصادفی نیست؛ هر واژهاش برگزیده شده، هر سطرش با نیت جای گرفته و هر آهنگش سنجیده است. و پولس میگوید این شعر برای کاری نوشته شده است: تا در کارهای نیکویی که خدا از پیش مهیا کرده سلوک کند. خواننده تازهکار به آنچه درست پیش از آیه ۱۰ آمده توجه کند. پولس در آیههای ۸ و ۹ روشن کرده است که ما با تلاش و نیکویی خودمان نجات نیافتهایم. فیض، یعنی لطف بیمزد و ناشایسته خدا، تنها بنیاد نجات ماست. اما فیض هرگز پایان داستان نیست؛ آغاز آن است. ما با کارهای نیکو نجات نیافتهایم، اما به یقین برای آنها نجات یافتهایم. در رهایی تو مقصدی نهفته است. ارمیای نبی با قومی در تبعید سخن میگوید، قومی آواره و سرگشته که در شگفت بودند آیا خدا آنها را فراموش کرده است، و این کلام را میرساند: «زیرا خداوند میگوید که من فکرهایی را که برای شما دارم میدانم، فکرهای سلامتی است و نه بدی، تا آخرت و امید به شما بخشم» (ارمیا ۲۹:۱۱). عبارت «آخرت و امید» یعنی آینده و امید. اگر امروز احساس میکنی در تبعید هستی، دور از جایی که فکرش را میکردی و نامطمئن از قدم بعدی، پیام خدا تغییر نکرده است. او نقشههایش را برای تو عوض نکرده است. او هنوز فکرهای سلامتی درباره تو دارد و کارهای نیکو از پیش در مسیر پیش رویت منتظرند.
روز 3
مطالعه امروز
تأمل
بیشتر ما در چهارراهی ایستادهایم، گاهی چهارراهی واقعی و گاهی از آن نوع نامرئی که ساعت ۲ بامداد خواب را از چشمانمان میرباید. کدام جهت؟ کدام شغل، کدام رابطه، کدام در؟ آرزوی شناختن راه درست یکی از همگانیترین اشتیاقهای دل انسان است. متنهای امروز نقشهای به ما نمیدهند که هر پیچ آن علامت خورده باشد. چیزی بهتر به ما میدهند: ما را با خودِ نقشهکش آشنا میکنند. «به تمامی دل خود بر خداوند توکل نما، و بر عقل خود تکیه مکن. در همه راههای خود او را بشناس، و او طریقهای تو را راست خواهد گردانید» (امثال سلیمان ۳:۵-۶). سلیمان، حکیمترین مردی که تا کنون زیسته است، نمیگوید که ذهن ما بیارزش است یا اندیشیدن خطاست. او ما را از نوع خاصی از تکیه کردن برحذر میدارد: تکیهای که دیدگاه محدود خودمان را در مرکز مینشاند و حکمت خدا را مکمل میشمارد، نه سرچشمه. عبارت کلیدی «به تمامی دل» است. اعتماد نیمهکاره اعتماد نیست، چانهزنی است. خدا رأی اکثریت اعتماد شما را نمیخواهد. او همهی آن را میخواهد. برای کسی که تازه با کتابمقدس آشنا شده، «او را بشناس» یعنی خدا را به هر گوشهی زندگیات راه بده، نه فقط گوشههای یکشنبه، نه فقط گوشههای درماندگی، بلکه گوشههای عادی عصر سهشنبه را هم. وعدهای که به این شناختن تمامعیار پیوسته است نفس را بند میآورد: او طریقهای تو را راست خواهد گردانید. نه فقط پیشنهاد میدهد، نه فقط اشاره میکند. هدایت میکند. مزمور ۳۷ بافتی به این اعتماد میافزاید که دیدنش آسان نیست. «در خداوند نیز تلذذ نما، و او مسألههای دلت را به تو خواهد داد» (مزمور ۳۷:۴). بسیاری این را معامله میخوانند: در خدا لذت ببر، آنچه میخواهی بگیر. اما حقیقت عمیقتر زیباتر است: وقتی واقعاً در خدا لذت میبری، خواستههای تو به دست دل او شکل میگیرند. شروع میکنی به خواستن آنچه او میخواهد. راه و آرزو به هم نزدیک میشوند. برای ایمانداری کهنهکار، این دعوتی است که نه فقط بررسی کند آیا در تصمیمهایش به خدا اعتماد دارد، بلکه ببیند آیا واقعاً در او لذت میبرد، نه در هدیههایش، نه در پاسخهایش، بلکه در خودِ او.
روز 4
مطالعه امروز
تأمل
عیسی بر دامنهٔ تپهای نشسته بود و مردمی عادی دورش را گرفته بودند: ماهیگیرانی با دستهای پینهبسته، خراجگیرانی با گذشتهای پیچیده، مادرانی با چشمهای خسته، بیماران و جویندگان. به آنان نگاه کرد و سخنی گفت که حتماً همهٔ گفتوگوها را متوقف کرد: «شما نمک جهان هستید» و «شما نور عالمید» (متی ۵: ۱۳ و ۱۴). نگفت «میتوانید باشید» یا «بکوشید که باشید». فرمود هستید. زمان حال. اعلام است، نه دستور. نمک در دنیای باستان چاشنی سر سفره نبود، بقا بود. گوشت را از فساد نگه میداشت، به غذا طعم میداد و در عهدها و عبادت به کار میرفت. جهانِ بینمک میگندید. وقتی عیسی پیروانش را نمک زمین خواند، میفرمود: حضور شما در این جهان تزئینی نیست، نگهدارنده است. شما جلوی فساد را میگیرید. به چیزی که بیمزه و بیجان میماند، طعم میبخشید. پرسشی که او پیش میکشد این نیست که آیا نمک هستید یا نه، بلکه این است که آیا شوری خود را از دست دادهاید، یعنی آیا تأثیری که باید به طور طبیعی از زندگیِ تسلیمشده به خدا جاری شود، با سازش یا سکوت رقیق شده است. تصویر نور نیز به همان اندازه فوری است. «شهری که بر کوه بنا شود، نمیتواند مخفی بماند» (متی ۵: ۱۴). نور لازم نیست برای نور بودن تلاش کند. فقط میتابد و تاریکی در برابرش پاسخی ندارد. عیسی میفرماید زندگی شما، زندگی واقعی و روزمرهٔ عادی شما، قرار است مثل آن شهرِ بر فراز کوه باشد. نه نمایش، نه تظاهر دینی، بلکه روشنایی راستین که از اتصال به سرچشمه میآید. «همچنین بگذارید نور شما در نظر مردم بتابد تا اعمال نیکوی شما را ببینند و پدر شما را که در آسمان است تمجید نمایند» (متی ۵: ۱۶). مقصد نور را ببینید: به تحسین شما ختم نمیشود، به تمجید خدا ختم میشود. برای ایماندار تازه، این مأموریت توست: نجات یافتی تا هدفی داشته باشی که به اطرافیانت برسد. برای پیرو دیرینهٔ عیسی، شایسته است در سکوت بیندیشد: آیا نورم میتابیده، یا زیر پیمانهٔ گرفتاری و ترس پنهان مانده، یا در سراشیبی آرام دلی که در راحتی خو گرفته است؟ هدف فقط به صحنههای بزرگ مربوط نیست. در سخنی مهربان میدرخشد، در حضوری وفادار، در زندگیای که بویی متفاوت از دنیای پیرامونش دارد.
روز 5
مطالعه امروز
تأمل
در رومیان ۱۲ لحظهای هست که پولس کاری آرام و شگفتانگیز میکند: پیش از آنکه یک کلمه دربارهی عطایا بگوید، از نگاه ما به خودمان سخن میگوید. «زیرا که به سبب فیضی که به من عطا شد، به هر یکی از شما میگویم که فکر خود را از آنچه سزاوار است بلندتر مکند، بلکه فکر خود را به اعتدال بسنجد، موافق آن اندازهی ایمان که خدا بر هر کس قسمت کرده است» (رومیان ۱۲:۳). او تمام گفتگو دربارهی عطایا را در خاک فروتنی میکارد، زیرا عطایی که نادرست فهمیده شود به جام افتخار تبدیل میشود، و جام افتخار به هیچکس جز به دارندهاش سودی نمیرساند. سپس پولس چیزی را میگشاید که خوانندگان نخستینش را، که در جهانی میزیستند و مردم را بر پایهی تبار و ثروت و مقام رتبهبندی میکرد، حیرتزده میکرد: هر عضو بدن ضروری است. نبوت، خدمت، تعلیم، نصیحت، بخشش، رهبری و رحمت: اینها جایزهی افراد چشمگیر نیستند. ابزارهایی هستند که برای خیر دیگران در دستان معمولی نهاده شدهاند. جهان یونانی قهرمان تنها را میستود. پولس به جای آن بدنی را نشان میدهد که در آن چشم نمیتواند به دست بگوید: «به تو احتیاج ندارم.» پطرس همین اندیشه را پیشتر میبرد و وزنی به آن میدهد که باید ما را در جا متوقف کند: «هر یک نظر به موهبتی که یافته است، آن را به یکدیگر خدمت کنید، چون وکلای امین فیض گوناگون خدا» (اول پطرس ۴:۱۰). واژهی «وکیل» کلید ماجراست. وکیل مالک آنچه اداره میکند نیست، بلکه از جانب دیگری امین شمرده شده است. عطای تو هرگز از آنِ تو نبود که آن را انبار کنی، پنهان کنی یا برای پیشرفت خودت به کار بری. آن را به تو سپردهاند، برای مردمی که پیرامونت هستند. اینجاست که هدف زندگی کاملاً عملی میشود. شاید سالها در این فکر بودهای که هدفت چیست و افق را برای یافتن دعوتی بزرگ کاویدهای. اما هدف اغلب همین حالا در دستان توست: در شیوهای که دوستی دلسرد را تشویق میکنی، در وفاداری آرام خدمتت، در سخاوتی که بیهیاهو میکنی. پرسش فقط این نیست که «چه عطایی دارم؟» بلکه این است که «آیا آنچه را به من دادهاند برای خیر دیگران و جلال خدا به کار میبرم؟» این است زندگی یک وکیل، و این است زندگی با هدف.
روز 6
مطالعه امروز
تأمل
شهر کولسی کنار یک راه پررفتوآمد تجاری قرار داشت، و کسانی که پولس برای آنها مینوشت همان زندگی تکهتکه و بخشبخشی را داشتند که بسیاری از ما امروز داریم: امور مقدس در یک گوشه، کار روزمره در گوشهای دیگر، و زندگی خانوادگی جایی کاملاً جدا. پولس در چنین دنیای تقسیمشدهای جملهای میاندازد، چون سنگی در آب ساکن: «و هر چه کنید، خواه در کلام یا در عمل، همه را به اسم عیسی خداوند بکنید، و به وسیله او خدا یعنی پدر را شکر کنید» (کولسیان ۳:۱۷). هر چه. همه. هیچ گوشهای از زندگی بیرون از این کلمات نمانده است. برای خوانندهی تازهکار، این آیه دری گشوده است: برای زندگی بامقصود نیازی به منبر یا عنوان نداری. غذایی که میپزی، ایمیلی که میفرستی، کفی که جارو میکنی، کودکی که شب میخوابانی، همه را میتوان «به اسم عیسی خداوند» انجام داد. این عبارت به معنای چسباندن برچسبی دینی بر هر کار تو نیست. معنایش انجام دادن آن است زیر اقتدار او، به شیوهای شایستهی سرشت او، و به عنوان نمایندهی کسی که او هست. برای کسانی که سالهاست با خدا راه میروند، جریانی عمیقتر در اینجا هست. پولس به خادمان مینویسد، که در بافت اصلی برده بودند، و به آنها میگوید «از دل کنید، چنانکه برای خداوند نه برای آدمیان» (کولسیان ۳:۲۳). اینها مردمانی بودند بیجایگاه، بیقدردانی و بیهیچ پاداش زمینی در چشمانداز. و پولس به آنها میگوید که تماشاگرشان اربابشان نیست، خودِ خداوند است. این همه چیز را دگرگون میکند. نامرئیترین کار، اگر با وفاداری انجام شود، در دید کسی است که دیدنش از همه مهمتر است. این هدیهی بزرگ امروز است: مقصود زندگی در لحظههای پرشکوه محبوس نیست. در لحظههای عادی زندگی میکند، آنگاه که تصمیم میگیری تمام دلت را به آنچه پیش رو داری بیاوری. پرسش واقعی هرگز این نیست که «آیا این کار شایستهی من است؟» پرسش این است که «آیا آنچه شایسته است به این کار میآورم؟» وقتی پاسخ مثبت است، وقتی ظرف میشویی یا جلسه را رهبری میکنی یا از پدر و مادر سالخوردهات مراقبت میکنی چنانکه برای خداوند، درست همانجا که ایستادهای در مقصود گام برمیداری.
روز 7
مطالعه امروز
تأمل
به روز آخر این سفر رسیدهایم، و پولس ما را نه در خط پایان بلکه در میانه مسابقه ملاقات میکند، یعنی دقیقاً همان جایی که بیشتر ما زندگی میکنیم. او در فیلیپیان ۳:۱۲ مینویسد: «نه اینکه تا به حال به چیزی رسیده یا کامل گشته باشم، بلکه در پی آن میدوم تا آن را بگیرم، چنانکه مسیح عیسی نیز مرا گرفت.» این پولس رسول است، مردی که نیمی از عهد جدید را نوشت، که در سراسر جهان شناختهشده کلیساها بنیان نهاد، و که تا آسمان سوم ربوده شد. و او میگوید: من هنوز نرسیدهام. هنوز در تلاشم. در این سخن آسودگی بزرگی هست و چالشی بزرگ. آسودگی این است: لازم نیست همهچیز را حل کرده باشی تا گام نهادن در هدف خود را آغاز کنی. خود پولس هم هنوز به پیش میشتافت. چالش این است: این شتافتن نباید متوقف شود. او آن را در یک حرکت تعیینکننده خلاصه میکند: «آنچه در عقب است فراموش کرده، متوجه آنچه در پیش است همی شوم، و بر نشانه میدوم برای جایزه ندای بالای خدا در مسیح عیسی» (فیلیپیان ۳:۱۳ و ۱۴). فراموش کردن. به پیش نگریستن. دویدن. اینها فعلهایی فعال و آگاهانه و پیوستهاند. نویسنده نامه عبرانیان تصویری میافزاید که همهچیز را زنده میکند: ابری عظیم از شاهدان، مردان و زنان باایمان هر عصر، که مانند ورزشگاهی پر از کسانی که مسابقه خود را دویدهاند، ما را احاطه کردهاند. «پس ما نیز که چنین ابر شاهدان دور خود داریم، هر بار سنگین و گناهی را که به آسانی ما را گرفتار میسازد دور کنیم، و با صبر در میدانی که پیش روی ما گذاشته شده است بدویم» (عبرانیان ۱۲:۱). توجه کن: این مسابقهای است که «پیش روی ما گذاشته شده». نه مسابقه دیگری. نه مسابقهای که آرزویش را داشتی. همان که پیش روی توست، با مسیر خاص تو، عطایای خاص تو و دعوت خاص تو. این هفته دیدی که تو به قصد و برای هدفی ساخته شدهای، که خدا تو را پیش از نخستین نفست شکل داد، که تو را به نام میخواند، که عطایا را در دستهایت نهاده و کار را پیش پاهایت. پرسشی که میماند همان است که فقط تو میتوانی پاسخش دهی: آیا خواهی شتافت؟ آیا بار شکستها و افتخارهای دیروز را زمین خواهی گذاشت، چشم به عیسی خواهی دوخت و در مسابقهای که او برایت تعیین کرده خواهی دوید؟ نشانه پیش روست. دعوت بالاست. و آن که تو را به حرکت درآورد، امین است تا تو را به پایان برساند.