Όλα τα πλάνα

Περπατώντας με σκοπό

Επτά ημέρες ανακάλυψης ότι η ζωή σου δεν είναι τυχαία: δημιουργήθηκες σκόπιμα, για έναν σκοπό.

  1. Ημέρα 1

    Φοβερά και Θαυμάσια Πλασμένοι

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Κλείσε τα μάτια για μια στιγμή και σκέψου το πιο περίπλοκο πράγμα που έχεις δει ποτέ: τα νεύρα ενός φύλλου, το σχέδιο μιας νιφάδας χιονιού, τον τρόπο που ένα νεογέννητο τυλίγει τα δάχτυλά του γύρω από τα δικά σου. Σκέψου τώρα ότι ο Θεός έδωσε την ίδια ανάλαφρη και προσεκτική φροντίδα στη δημιουργία σου. Αυτό ακριβώς ψάλλει ο ψαλμωδός Δαβίδ στον Ψαλμό 139, και το έγραψε όχι ως θεολογική διάλεξη, αλλά ως μια λατρευτική πράξη που του έκοψε την ανάσα, γεννημένη από προσωπικό θαυμασμό. Ο Δαβίδ γράφει: «Διότι συ έκτισας τους νεφρούς μου· συ με έπλασας εν τη κοιλία της μητρός μου. Θέλω σε δοξολογεί, διότι φοβερώς και θαυμασίως έγεινα· θαυμάσια τα έργα σου, και η ψυχή μου γνωρίζει αυτό πολύ καλά» (Ψαλμός 139:13-14). Οι «νεφροί» εδώ αναφέρονται στα βαθύτερα μέρη του ανθρώπου, που στην εβραϊκή σκέψη ήταν η έδρα του πιο εσώτερου εαυτού. Ο Θεός δεν σε σκιτσάρισε απλώς απ' έξω· έπλασε τα κρυφά σου μέρη. Το εβραϊκό ρήμα που αποδίδεται εδώ φέρει την ιδέα του πλεξίματος, σαν έναν μάστορα που δουλεύει τον αργαλειό στο σκοτάδι, υπομονετικός και ακριβής, χωρίς να παραλείπει τίποτα. Για όποιον διαβάζει για πρώτη φορά, η αλήθεια είναι απλή: δεν ήσουν κοσμικό ατύχημα, ούτε βιολογική σύμπτωση, ούτε λάθος που πρέπει κάποιος να δικαιολογήσει. Προτού πάρεις την πρώτη σου ανάσα, ο Θεός εργαζόταν ήδη πάνω σου. Για τον πιστό που περπατά χρόνια με τον Κύριο, ας μείνει εδώ με περισυλλογή: ο Δαβίδ λέει «η ψυχή μου γνωρίζει αυτό πολύ καλά». Η γνώση αυτής της αλήθειας δεν προορίζεται να μείνει στο μυαλό. Προορίζεται να εγκατασταθεί τόσο βαθιά, ώστε η ψυχή σου να την ξέρει όπως οι πνεύμονές σου ξέρουν να αναπνέουν. Σήμερα, πολλοί από εμάς κουβαλάμε πληγές που ψιθυρίζουν το αντίθετο από αυτόν τον ψαλμό. Η απόρριψη, η αποτυχία, τα απρόσεκτα λόγια κάποιου που έπρεπε να μας αγαπήσει καλύτερα: αυτές οι φωνές είναι δυνατές. Δεν έχουν όμως κύρος. Εκείνος που σε ύφανε κρυφά μιλά πιο δυνατά από κάθε φωνή που σου είπε ποτέ ότι δεν έχεις αξία. Δημιουργήθηκες σκόπιμα, με σκοπό, από έναν Θεό που αποκάλεσε το έργο Του θαυμάσιο. Άσε τη λέξη αυτή να σε αγγίξει σήμερα: θαυμάσιο. Όχι επαρκές. Όχι αποδεκτό. Θαυμάσιο.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  2. Ημέρα 2

    Δημιουργημένοι για Καλά Έργα

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Υπάρχει ένα ερώτημα που στοιχειώνει σιωπηλά σχεδόν κάθε ανθρώπινη καρδιά: «Γιατί βρίσκομαι εδώ;» Αναζητούμε την απάντηση στην καριέρα, στις σχέσεις, στις επιτυχίες, και κάποιες φορές στον πάτο της δικής μας εξάντλησης, όταν τίποτε άλλο δεν μας έχει γεμίσει. Τα σημερινά αναγνώσματα δεν μας αφήνουν να μαντεύουμε. Απαντούν καθαρά, και η απάντηση είναι πιο απελευθερωτική απ' όσο οι περισσότεροι από εμάς έχουμε τολμήσει να πιστέψουμε. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς την εκκλησία της Εφέσου, φτάνει σε μία από τις πιο σημαντικές προτάσεις ολόκληρης της Γραφής: «Επειδή αυτού ποίημα είμεθα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς, τα οποία προητοίμασεν ο Θεός, δια να περιπατήσωμεν εν αυτοίς» (Προς Εφεσίους 2:10). Η λέξη που αποδίδεται «ποίημα» είναι η ελληνική λέξη poiema, από την οποία προέρχεται και η δική μας λέξη «ποίημα». Εσύ είσαι το ποίημα του Θεού. Ένα ποίημα δεν είναι τυχαίο: κάθε λέξη είναι επιλεγμένη, κάθε στίχος τοποθετημένος με πρόθεση, κάθε ρυθμός σκόπιμος. Και αυτό το ποίημα, λέει ο Παύλος, γράφτηκε για να κάνει κάτι: να περπατήσει στα αγαθά έργα που ο Θεός ετοίμασε από πριν. Αν διαβάζεις για πρώτη φορά, πρόσεξε τι προηγείται του εδαφίου 10. Ο Παύλος έχει αφιερώσει τα εδάφια 8 και 9 για να καταστήσει σαφές ότι δεν σωζόμαστε με τις δικές μας προσπάθειες ή την καλοσύνη μας. Η χάρη, η ανεπάξια και αδικαίωτη εύνοια του Θεού, είναι το μοναδικό θεμέλιο της σωτηρίας μας. Όμως η χάρη δεν είναι ποτέ το τέλος της ιστορίας· είναι η αρχή της. Δεν σωζόμαστε από τα αγαθά έργα, αλλά σωζόμαστε οπωσδήποτε για αυτά. Υπάρχει ένας προορισμός ενσωματωμένος στη διάσωσή σου. Ο προφήτης Ιερεμίας μιλά σε έναν λαό εξόριστο, ξεριζωμένο, μπερδεμένο, που αναρωτιέται αν ο Θεός τον έχει ξεχάσει, και μεταφέρει αυτόν τον λόγο: «Διότι εγώ εξεύρω τους στοχασμούς, τους οποίους στοχάζομαι περί υμών, λέγει Κύριος, στοχασμούς ειρήνης και ουχί κακού, δια να δώσω εις εσάς το προσδοκώμενον τέλος» (Ιερεμίας 29:11). Αυτό το «προσδοκώμενον τέλος» σημαίνει μέλλον και ελπίδα. Αν νιώθεις σήμερα ότι βρίσκεσαι σε εξορία, μακριά από εκεί που νόμιζες ότι θα ήσουν, αβέβαιος για το επόμενο βήμα σου, το μήνυμα του Θεού δεν έχει αλλάξει. Δεν έχει αναθεωρήσει τα σχέδιά Του για σένα. Συνεχίζει να έχει για σένα στοχασμούς ειρήνης, και έχει ήδη έτοιμα αγαθά έργα στον δρόμο που απλώνεται μπροστά σου.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  3. Ημέρα 3

    Εμπιστεύσου τον Δημιουργό του Δρόμου

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σταθεί σε σταυροδρόμι. Άλλοτε σε κυριολεκτικό, άλλοτε σε εκείνο το αόρατο, που σε κρατά ξύπνιο στις 2 τα ξημερώματα. Ποια κατεύθυνση; Ποια εργασία, ποια σχέση, ποια πόρτα; Η επιθυμία να γνωρίσουμε τον σωστό δρόμο είναι από τους πιο καθολικούς πόθους της ανθρώπινης καρδιάς. Τα σημερινά αναγνώσματα δεν μας δίνουν έναν χάρτη με κάθε στροφή σημειωμένη. Μας δίνουν κάτι καλύτερο: μας συστήνουν τον ίδιο τον Δημιουργό του χάρτη. «Έλπιζε επί τον Κύριον εξ όλης σου της καρδίας, και μη επιστηρίζεσαι επί την φρόνησίν σου. Εν πάσαις ταις οδοίς σου γνώριζε αυτόν, και αυτός θέλει κατευθύνει τα διαβήματά σου» (Παροιμίες 3:5-6). Ο Σολομώντας, ο σοφότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ, δεν μας λέει ότι το μυαλό μας είναι άχρηστο ή ότι το να σκεφτόμαστε είναι λάθος. Μας προειδοποιεί για έναν ιδιαίτερο τρόπο στήριξης: εκείνον που βάζει στο κέντρο τη δική μας περιορισμένη οπτική και αντιμετωπίζει τη σοφία του Θεού ως συμπλήρωμα και όχι ως πηγή. Το «εξ όλης σου της καρδίας» είναι η καίρια φράση. Η μισή εμπιστοσύνη δεν είναι εμπιστοσύνη. Είναι διαπραγμάτευση. Ο Θεός δεν ζητά την πλειοψηφία της εμπιστοσύνης σου. Τη ζητά ολόκληρη. Για όποιον είναι νέος στην Αγία Γραφή, το «γνώριζε αυτόν» σημαίνει απλώς να φέρνεις τον Θεό σε κάθε γωνιά της ζωής σου. Όχι μόνο στις γωνιές της Κυριακής, όχι μόνο στις γωνιές της απελπισίας, αλλά και στις συνηθισμένες γωνιές ενός απογεύματος Τρίτης. Η υπόσχεση που συνοδεύει μια τέτοια ολοκληρωτική αναγνώριση κόβει την ανάσα: αυτός θέλει κατευθύνει τα διαβήματά σου. Όχι απλώς θα υποδείξει. Όχι θα σκουντήξει. Θα κατευθύνει. Ο Ψαλμός 37 προσθέτει σε αυτή την εμπιστοσύνη μια υφή που εύκολα διαφεύγει. «Ευφραίνου επί τον Κύριον, και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου» (Ψαλμός 37:4). Πολλοί το διαβάζουν σαν συναλλαγή: ευφραίνεσαι στον Θεό και παίρνεις ό,τι θέλεις. Η βαθύτερη αλήθεια όμως είναι πιο όμορφη: όταν πραγματικά ευφραίνεσαι στον Θεό, οι επιθυμίες σου αρχίζουν να διαμορφώνονται από την καρδιά Του. Αρχίζεις να θέλεις ό,τι θέλει Εκείνος. Ο δρόμος και η επιθυμία αρχίζουν να συγκλίνουν. Για τον έμπειρο πιστό, αυτό είναι πρόσκληση να εξετάσει όχι μόνο αν εμπιστεύεται τον Θεό για τις αποφάσεις του, αλλά και αν ευφραίνεται πραγματικά σε Αυτόν. Όχι στα δώρα Του, όχι στις απαντήσεις Του, αλλά σε Αυτόν.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  4. Ημέρα 4

    Αλάτι και φως

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Ιησούς καθόταν σε μια πλαγιά, περιτριγυρισμένος από απλούς ανθρώπους: ψαράδες με τα χέρια γεμάτα κάλους, τελώνες με περίπλοκο παρελθόν, μητέρες με κουρασμένα μάτια, αρρώστους και αναζητητές. Τους κοίταξε και είπε κάτι που πρέπει να σταμάτησε κάθε κουβέντα: «Σεις είσθε το άλας της γης» και «Σεις είσθε το φως του κόσμου» (Ματθαίου 5:13-14). Όχι «θα μπορούσατε να είστε» ή «προσπαθήστε να γίνετε». Είστε. Ενεστώτας. Διακήρυξη, όχι εντολή. Το αλάτι στον αρχαίο κόσμο δεν ήταν απλό καρύκευμα του τραπεζιού· ήταν επιβίωση. Διατηρούσε το κρέας από τη σήψη, έδινε γεύση στο φαγητό, χρησιμοποιούνταν σε διαθήκες και στη λατρεία. Ένας κόσμος χωρίς αλάτι χαλούσε. Όταν ο Ιησούς αποκάλεσε τους ακολούθους Του άλας της γης, έλεγε: η παρουσία σου σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι διακοσμητική, είναι διατηρητική. Επιβραδύνεις τη φθορά. Φέρνεις γεύση σε ό,τι αλλιώς θα ήταν άνοστο και άψυχο. Το ερώτημα που θέτει δεν είναι αν είσαι άλας, αλλά αν έχεις χάσει την αλμύρα σου, αν η επιρροή που θα έπρεπε να ρέει φυσικά από μια ζωή παραδομένη στον Θεό έχει αραιώσει από τον συμβιβασμό ή τη σιωπή. Η εικόνα του φωτός είναι εξίσου επιτακτική. «Πόλις κειμένη επάνω εις όρος δεν δύναται να κρυφθή» (Ματθαίου 5:14). Το φως δεν χρειάζεται να προσπαθήσει να είναι φως. Απλώς λάμπει, και το σκοτάδι δεν έχει απάντηση. Ο Ιησούς λέει ότι η ζωή σου, η πραγματική, καθημερινή, απλή ζωή σου, προορίζεται να λειτουργεί σαν εκείνη την πόλη στο βουνό. Όχι παράσταση. Όχι θρησκευτικό θέαμα. Μια γνήσια λαμπρότητα που πηγάζει από τη σύνδεση με την πηγή. «Ούτω ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς» (Ματθαίου 5:16). Πρόσεξε τον προορισμό του φωτός: δεν τελειώνει στο θαυμασμό των ανθρώπων για σένα. Τελειώνει στη δοξολογία του Θεού από τους ανθρώπους. Για τον νέο πιστό, αυτή είναι η ανάθεσή σου: σώθηκες για έναν σκοπό που αγγίζει τους ανθρώπους γύρω σου. Για τον πολύχρονο ακόλουθο του Ιησού, αξίζει μια ήσυχη εξέταση: το φως σου έλαμπε, ή κρύφτηκε κάτω από το σκεπάρνι της πολυάσχολης ζωής, του φόβου ή της αργής παρέκκλισης μιας καρδιάς που έγινε αναπαυμένη; Ο σκοπός δεν αφορά μόνο τη μεγάλη σκηνή. Λάμπει σε έναν καλό λόγο, σε μια πιστή παρουσία, σε μια ζωή που μυρίζει κάτι διαφορετικό από τον κόσμο γύρω της.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  5. Ημέρα 5

    Χαρίσματα που δίνονται για να υπηρετούμε

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Στο δωδέκατο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους επιστολής υπάρχει μια στιγμή όπου ο Παύλος κάνει κάτι αθόρυβα αξιοσημείωτο: πριν πει έστω και μία λέξη για τα χαρίσματα, μιλά για το πώς σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. «Διότι λέγω διά της χάριτος της δοθείσης εις εμέ, προς πάντα όστις είναι μεταξύ σας, να μη φρονή υπέρ το δέον να φρονή, αλλά να φρονή ούτως ώστε να σωφρονή, καθώς ο Θεός εμέρισεν εις έκαστον μέτρον πίστεως» (Προς Ρωμαίους 12:3). Φυτεύει ολόκληρη τη συζήτηση για τα χαρίσματα στο έδαφος της ταπεινοφροσύνης, διότι ένα χάρισμα που παρεξηγείται γίνεται τρόπαιο, και το τρόπαιο δεν εξυπηρετεί κανέναν εκτός από αυτόν που το κρατά. Στη συνέχεια ο Παύλος αναπτύσσει κάτι που θα ξάφνιαζε τους πρώτους αναγνώστες του, οι οποίοι ζούσαν σε έναν κόσμο που ιεράρχιζε τους ανθρώπους με βάση τη γέννηση, τον πλούτο και το κοινωνικό status: κάθε μέλος του σώματος είναι αναγκαίο. Η προφητεία, η διακονία, η διδασκαλία, η προτροπή, η προσφορά, η προστασία των άλλων, το έλεος: αυτά δεν είναι βραβεία που απονέμονται στους εντυπωσιακούς. Είναι εργαλεία που τοποθετούνται σε συνηθισμένα χέρια για το καλό των άλλων. Ο ελληνικός κόσμος θαύμαζε τον μοναχικό ήρωα. Ο Παύλος δείχνει αντί γι' αυτό ένα σώμα, όπου ο οφθαλμός δεν μπορεί να πει προς τη χείρα: «Δεν έχω χρείαν σου». Ο Πέτρος συνεχίζει την ίδια σκέψη και της δίνει ένα βάρος που πρέπει να μας σταματήσει: «Έκαστος καθώς έλαβε χάρισμα, εις αλλήλους υπηρετείτε αυτό ως καλοί οικονόμοι της πολυειδούς χάριτος του Θεού» (Α' Πέτρου 4:10). Η λέξη «οικονόμος» είναι το κλειδί. Ο οικονόμος δεν είναι ιδιοκτήτης όσων διαχειρίζεται: του έχουν εμπιστευθεί κάτι για λογαριασμό κάποιου άλλου. Το χάρισμά σου δεν ήταν ποτέ δικό σου για να το αποθησαυρίζεις, να το κρύβεις ή να το χρησιμοποιείς για την προσωπική σου άνοδο. Σου δόθηκε εμπιστευτικά, για τους ανθρώπους γύρω σου. Εδώ ο σκοπός γίνεται βαθιά πρακτικός. Ίσως έχεις περάσει χρόνια αναρωτώμενος ποιος είναι ο σκοπός σου, ψάχνοντας τον ορίζοντα για κάποια μεγάλη κλήση. Συχνά όμως ο σκοπός βρίσκεται ήδη στα χέρια σου: στον τρόπο που ενθαρρύνεις έναν αποθαρρυμένο φίλο, στην αθόρυβη πιστότητα της διακονίας σου, στη γενναιοδωρία που προσφέρεις χωρίς φανφάρες. Το ερώτημα δεν είναι μόνο «Ποιο χάρισμα έχω;», αλλά «Χρησιμοποιώ αυτό που μου δόθηκε για το καλό των άλλων και για τη δόξα του Θεού;». Αυτή είναι η ζωή του οικονόμου, και αυτή είναι η ζωή του σκοπού.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  6. Ημέρα 6

    Ό,τι κι αν πράττετε

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Οι Κολοσσές βρίσκονταν σε έναν πολυσύχναστο εμπορικό δρόμο, και οι άνθρωποι στους οποίους έγραφε ο Παύλος ζούσαν την ίδια διαιρεμένη, χωρισμένη σε διαμερίσματα ζωή που ζούμε πολλοί από εμάς σήμερα: τα ιερά πράγματα σε μια γωνιά, η καθημερινή εργασία σε άλλη, η οικογενειακή ζωή κάπου αλλού. Μέσα σε αυτόν τον διαιρεμένο κόσμο, ο Παύλος ρίχνει μια πρόταση σαν πέτρα σε ακύμαντα νερά: «Και παν ό,τι αν πράττητε, με λόγον ή με έργον, πάντα πράττετε εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού, ευχαριστούντες τον Θεόν και Πατέρα δι' αυτού» (Κολοσσαείς 3:17). Παν ό,τι. Πάντα. Καμία γωνιά της ζωής δεν μένει έξω από αυτά τα λόγια. Για τον πρώτο αναγνώστη, αυτός ο στίχος είναι μια ανοιχτή πόρτα: δεν χρειάζεσαι άμβωνα ούτε τίτλο για να ζήσεις μια ζωή με σκοπό. Το γεύμα που μαγειρεύεις, το μήνυμα που στέλνεις, το πάτωμα που σκουπίζεις, το παιδί που σκεπάζεις το βράδυ, όλα μπορούν να γίνουν «εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού». Η φράση αυτή δεν σημαίνει ότι κολλάς μια θρησκευτική ταμπέλα σε ό,τι κάνεις. Σημαίνει ότι το κάνεις υπό την εξουσία Του, με τρόπο άξιο του χαρακτήρα Του, ως εκπρόσωπος αυτού που είναι Εκείνος. Για όσους περπατούν με τον Θεό εδώ και χρόνια, υπάρχει εδώ ένα βαθύτερο ρεύμα. Ο Παύλος γράφει σε δούλους, στο αρχικό πλαίσιο, και τους λέει να εργάζονται «εκ ψυχής, ως εις τον Κύριον και ουχί εις ανθρώπους» (Κολοσσαείς 3:23). Ήταν άνθρωποι χωρίς θέση, χωρίς αναγνώριση, χωρίς καμία επίγεια ανταμοιβή στον ορίζοντα. Και ο Παύλος τους λέει ότι ο θεατής τους δεν είναι ο κύριός τους, αλλά ο ίδιος ο Κύριος. Αυτό αλλάζει τα πάντα. Ο πιο αθέατος μόχθος, όταν γίνεται με πιστότητα, φαίνεται σε Εκείνον του οποίου το βλέμμα μετράει περισσότερο. Αυτό είναι το μεγάλο δώρο της ημέρας: ο σκοπός δεν περιορίζεται στις εντυπωσιακές στιγμές. Ζει μέσα στις συνηθισμένες, όταν επιλέγεις να φέρεις ολόκληρη την καρδιά σου σε ό,τι έχεις μπροστά σου. Το ερώτημα δεν είναι ποτέ πραγματικά «Είναι αυτή η εργασία άξια για μένα;». Το ερώτημα είναι «Φέρνω εγώ κάτι άξιο σε αυτή την εργασία;». Όταν η απάντηση είναι ναι, όταν πλένεις τα πιάτα ή διευθύνεις τη σύσκεψη ή φροντίζεις τον ηλικιωμένο γονιό σου ως προς τον Κύριο, τότε περπατάς μέσα στον σκοπό, ακριβώς εκεί που στέκεσαι.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  7. Ημέρα 7

    Κυνηγώ κατά σκοπόν

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Φτάνουμε στην τελευταία ημέρα αυτού του ταξιδιού, και ο Παύλος μας συναντά εδώ όχι στη γραμμή του τερματισμού αλλά στη μέση του αγώνα, που είναι ακριβώς εκεί όπου ζούμε οι περισσότεροι. «Ουχί ότι ήδη έλαβον ή ότι ήδη ετελειώθην», γράφει στο Προς Φιλιππησίους 3:12, «αλλά κυνηγώ, εάν και καταλάβω, δι' ο και κατελήφθην υπό του Χριστού Ιησού». Αυτός είναι ο απόστολος Παύλος, ο άνθρωπος που έγραψε το ήμισυ της Καινής Διαθήκης, που ίδρυσε εκκλησίες σε όλο τον γνωστό κόσμο, που αρπάχθηκε μέχρι τον τρίτο ουρανό. Και λέει: δεν έχω φτάσει. Εξακολουθώ να απλώνω το χέρι. Υπάρχει τεράστια ανακούφιση σε αυτό, και τεράστια πρόκληση. Η ανακούφιση είναι ότι δεν χρειάζεται να τα έχεις όλα ξεκαθαρίσει πριν αρχίσεις να περπατάς με σκοπό. Ο ίδιος ο Παύλος εξακολουθούσε να προχωρά. Η πρόκληση είναι ότι η προσπάθεια δεν πρέπει να σταματά. Τη συνοψίζει σε μία καθοριστική κίνηση: «λησμονών μεν τα όπισθεν, εκτεινόμενος δε εις τα έμπροσθεν, κυνηγώ κατά σκοπόν δια το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού» (Προς Φιλιππησίους 3:13-14). Λησμονώντας. Εκτεινόμενος. Κυνηγώντας. Είναι ρήματα ενεργητικά, σκόπιμα, διαρκή. Ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής προσθέτει την εικόνα που το κάνει ζωντανό: ένα μεγάλο νέφος μαρτύρων, οι πιστοί άνδρες και γυναίκες κάθε εποχής, που μας περικυκλώνουν σαν ένα στάδιο γεμάτο από εκείνους που έχουν ήδη τρέξει τον αγώνα τους. «Ας αποθέσωμεν παν βάρος και την ευκόλως περισπώσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν με υπομονήν τον προκείμενον εις ημάς αγώνα» (Προς Εβραίους 12:1). Πρόσεξε: είναι ο αγώνας που «προκείται εις ημάς». Όχι ο αγώνας κάποιου άλλου. Όχι ο αγώνας που ευχόσουν να είχες. Αυτός που έχει τεθεί μπροστά σου, με τον δικό σου δρόμο, τα δικά σου χαρίσματα, τη δική σου κλήση. Αυτή την εβδομάδα είδες ότι δημιουργήθηκες σκόπιμα, για έναν σκοπό, ότι ο Θεός σε διαμόρφωσε πριν πάρεις ανάσα, ότι σε καλεί με το όνομά σου, ότι έχει βάλει χαρίσματα στα χέρια σου και έργο μπροστά στα πόδια σου. Το ερώτημα που απομένει είναι αυτό που μόνο εσύ μπορείς να απαντήσεις: θα συνεχίσεις να κυνηγάς; Θα αποθέσεις το βάρος των χθεσινών αποτυχιών και των χθεσινών δόξων εξίσου, θα στρέψεις το βλέμμα σου στον Ιησού και θα τρέξεις τον αγώνα που Εκείνος έχει χαράξει για σένα; Ο σκοπός είναι μπροστά. Η κλήση είναι άνω. Και Εκείνος που σε έθεσε σε κίνηση είναι πιστός να σε φέρει ως το τέλος.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό