Yuhanna İncili'nde üç hafta, günde bir bölüm. Başlangıçtan dirilişe kadar İsa ile acele etmeden bir yürüyüş.
1. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İlk kuş ötmeden, ilk dalga ilk kıyıya vurmadan, zamanın bir adı bile olmadan önce Söz vardı. Yuhanna Müjdesi'ne bir yemlikle ya da bir mucizeyle başlamaz. Başlangıçtan da önce başlar. "Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı." Bu cümle durgun suya atılan bir taş gibi içinize düşüyorsa, ne güzel. Halkalar yayılsın. Bu sayfalara ilk kez bakan okur için anahtar şudur: Yuhanna, İsa'ya "Söz" der. Yunancası Logos'tur. Bu unvan hem Yahudi hem de Yunan okurları olduğu yerde durdurmuştur. Yahudi zihni için Tanrı'nın Sözü, yaratılışın var olmasını sağlayan bizzat güçtü. Yunan düşünürü için Logos, tüm gerçekliğin ardındaki düzenleyici ilkeydi. Yuhanna her iki kitleye bakıp şöyle der: Uğrunda uzandığınız, akılla aradığınız O'nun bir adı var ve O beden oldu. "Söz beden oldu ve aramızda yaşadı" sözü, bütün insanlık tarihinin üzerinde döndüğü menteşedir. Ebedi olan geçici olanın içine girdi. Sonsuz olan beden giydi. O bir haber göndermedi, haberin kendisi oldu. İsa'yı yakından tanıyan, O'nunla sofraya oturan, tozlu yollarda yanında yürüyen Yuhanna bunu, kendi gözleriyle görmüş bir adamın sakin kesinliğiyle söyler: "yüceliğini gördük." Yılların imanlısı için burada biraz daha oturalım. Söz yalnızca Tanrı'yla birlikte değildi, Tanrı'ya dönüktü; başka hiçbir şey var olmadan önce sevgi dolu ebedi bir ilişkide O'nunla yüz yüzeydi. O'nun getirdiği kurtuluş, bir kriz anında icat edilmiş bir takas değildir. Hep var olan bir paydaşlıktan akıp gelir. Dünyanın sizi sevmek için bir nedeni olmadan önce siz sevilmiştiniz. Bugün neredeyseniz, bu sayfalara yeni olun ya da onlarla yıpranıp rahatlamış olun, davet aynıdır. Işık hâlâ parlıyor. Karanlık onu alt edemedi. Söz de hâlâ size doğru uzanıyor.
2. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İsa'nın kayıtlara geçen ilk mucizesini yapmak için seçtiği yerde olağanüstü derecede sıradan bir şey var. Tapınak değil. Taht odası değil. Bir düğün. Şarabın bittiği, bir annenin kaygısını sessizce Oğlu'na getirdiği bir köy kutlaması. Yuhanna 2. bölüm gündelik yaşamın ortasında başlar ve asıl mesele de budur. Meryem'in hizmetkârlara söylediği söz, bütün Kutsal Yazılardaki en sessiz ama en güçlü sözlerden biridir: "Size ne derse, onu yapın." O'nun tam olarak ne yapacağını bilmiyor. Yalnızca O'nun kim olduğunu biliyor. Bu yüzden çevresindeki herkesi O'na yöneltiyor ve geri çekiliyor. Bu tek cümlede imanın bütün bir ilahiyatı var. İsa'ya talimat vermiyor, O'na güveniyor. Sonucu yönetmeye çalışmıyor, hizmetkârları itaate hazırlıyor. Tanrı'nın nasıl yanıt vereceğini bilmeden çaresiz bir dua ettiyseniz, tam olarak Meryem'in durduğu yerde durmuşsunuz demektir. İsa hizmetkârlara, Yahudilerin arınma törenlerinde kullandığı altı taş küpü ağzına kadar suyla doldurmalarını söyler. Burada her ayrıntı önemlidir. Bunlar yıkanmak, törensel kirlilikten arınmak için yapılmış kaplardı. İsa ritüel için yapılmış olanı alır ve bir kutlamaya sevinç getiren bir şeye dönüştürür. Yıkanma ve çabalama düzeni, sessizce ve lütufla yeni bir şeyle yer değiştirmektedir. Ziyafet yöneticisi sonucu tattığında şaşırır: en iyi şarap en sona saklanmıştır. Yeni okuyucu için bu mucize bir "belirti" olarak adlandırılır. Yuhanna bu sözcüğü bilerek kullanır. Belirti, kendisinin ötesini gösterir. Mucize gerçektir, ama aynı zamanda bir işarettir: bunu yapan sıradan bir rabbi değildir. Uzun zamandır iman eden için ise şunu düşünmeyi öneririm: kendi hayatınızda "taş küpler" neyi temsil ediyor olabilir? Kurumuş dinî rutinleri, görev bilinciyle sürdürülen alışkanlıkları mı? İsa boş kaplarınızı yargılamaya gelmedi. Onları ağzına kadar doldurmaya ve haz veren bir şeye dönüştürmeye geldi. O'nun ellerinde en iyisi hiçbir zaman geride kalmaz. Her zaman hazırlanmaktadır.
3. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Nikodemos geceleyin gelir. O bir Ferisi'dir: Yeruşalim'in en eğitimli, en saygın, dinen en başarılı adamlarından biri. Ömrü boyunca Kutsal Yazılar'ı incelemiştir. Yasa'yı titizlikle yerine getirmiştir. Yine de içindeki bir şey ona rahat vermez. Karanlıkta gelir; belki görülmemek için, belki de içini yakan sorular artık gün ışığını bekleyemediği için. Sebebi ne olursa olsun, İsa onu tek bir azar sözü söylemeden karşılar. Kapı, gece yarısı bile açıktır. İsa doğrudan Nikodemos'un ihtiyacının yüreğine iner: "Doğrusu, doğrusu sana derim, kişi yeniden doğmadıkça Tanrı'nın Egemenliği'ni göremez." Âlim Nikodemos bu yalın sözde tökezler. Yeniden doğmak mı? Yetişkin bir adam nasıl ikinci kez annesinin rahmine girebilir? İsa ruhsal olandan söz ederken o bedensel olanı düşünmektedir. Bu karışıklık yalnızca Nikodemos'a özgü değildir. Bugün birçok kişi "yeniden doğmak" sözünü yaşayan bir gerçek olarak değil, dinsel bir etiket olarak duyar. Oysa İsa köklü bir şeyi kastediyor: Tanrı'nın yaşamı sizin içinize yukarıdan ekilmelidir. Oraya aklınızla ulaşamazsınız, çalışarak kazanamazsınız, miras yoluyla da giremezsiniz. Yeni kılınmanız gerekir. Sonra, küçük bir müjde olarak adlandırılan ayet gelir: "Çünkü Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki, biricik Oğlunu verdi. Öyle ki, O'na iman eden herkes mahvolmasın, sonsuz yaşama kavuşsun." Yavaşça okuyun. Kapsamı şaşırtıcıdır: bütün dünya. Sebep sevgidir: zorunluluk değil, strateji değil, sevgi. Yöntem vermektir: akla gelebilecek en pahalı armağan. Davet ise herkese açıktır: "herkes." Bu söz kimseyi dışarıda bırakmaz. İlk kez okuyan biri için bu, Yuhanna'nın önümüzdeki on sekiz bölümde göstereceği her şeyin yüreğidir. Yuhanna 3:16'yı binlerce kez alıntılamış bir imanlı içinse "o kadar çok" sözcüklerinde oyalanmak değerlidir: Bu sözler yalnızca Tanrı'nın sevgisinin gerçekliğini değil, ölçüsünü de anlatır. Tanrı dünyayı ne kadar sevdi? O kadar çok sevdi ki verdi. Çarmıh isteksiz bir zorunluluk değildi. Son damlasına kadar ölçülüp verilmiş sevgiydi. Nikodemos karanlıkta geldi. Henüz tam olarak açıklayamadığı bir ışığı taşıyarak ayrıldı. Aynı ışık bugün size de sunuluyor.
4. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Günün ortası, en sıcak saat; aklı başında hiç kimsenin su çekmeye çıkmadığı bir vakit. Yine de kuyuya bir kadın geliyor. Yalnız geliyor ve bu yalnızlık tesadüf değil. Geçmişi yüzünden kendi halkı arasında bile dışlanmış biri o. Bir sohbet beklemiyor. Karşılaşacağı sohbeti ise kesinlikle beklemiyor. Kadın geldiğinde İsa kuyunun başında oturmaktadır. Yuhanna, O'nun "Samiriye'den geçmesi gerektiğini" söyler. Oysa çoğu Yahudi öğretmen bu yoldan kaçınırdı, çünkü Yahudilerle Samiriyeliler birbirlerine duydukları hor görüden başka hiçbir şeyi paylaşmazdı. Ama İsa, zor yerden geçen uzun yolu seçer, çünkü orada bulunmayı bekleyen bir kadın vardır. Ondan su ister ve böylece devrin bütün toplumsal sınırlarını aşar: dinî, etnik ve ahlaki sınırları. Kadın şaşkına döner: "Sen Yahudi olduğun halde, Samiriyeli bir kadın olan benden nasıl su istersin?" İsa'nın yanıtı bütün konuşmayı tersine çevirir. Susamış olan O değil, kadındır. "Eğer Tanrı'nın armağanını ve 'Bana su ver' diyenin kim olduğunu bilseydin, sen O'ndan dilerdin, O da sana diri su verirdi" der. Kadın su çekip gitmeye gelmişti. İsa ise ona, bir daha asla susamamasını sağlayacak bir şey sunmaya gelmiştir: Maddi bir kaynak değil, sonsuz yaşama dek kaynayan diri su pınarı. O, bedenin susuzluğundan söz etmiyor. İnsan ruhundaki derin ve dinmeyen özlemden söz ediyor; hiçbir ilişkinin, hiçbir başarının, hiçbir dinin tam olarak doyuramadığı özlemden. Sonra her şeyi değiştiren an gelir. İsa ona kendi hayatını anlatır: beş kocası olmuş ve şimdi birlikte olduğu adam kocası değil. Bunu zalimce söylemez. Onu kendisinden daha uzun süredir tanıyan birinin sakinliğiyle söyler. Kadın utandırılarak imana getirilmez, görülerek imana getirilir. Köyüne koşar ve şöyle der: "Gelin, yaptığım her şeyi bana söyleyen bir adam görün. Mesih olmasın sakın?" Yeni okuyucu için not: İsa, Yuhanna'nın Müjdesi'nde kendisini açıkça Mesih olarak bildirdiği ilk kişi olarak bu kadını seçti. Olası görünmeyen, gözden kaçırılmış, kenarda yaşayan bir kadını. Yıllardır iman yolunda yürüyen kardeşim için soru şu: Yanlış kuyulardan nerelerde su çekiyorsun? Diri su hâlâ sunuluyor ve bu sunuş hâlâ bedelsiz.
5. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Kudüs'te bir havuzun yanındaki örtülü bir revağı gözünün önüne getir. Beş revak, hastalarla, körlerle, topallarla, iyi bir şey beklemeyi bırakmış insanlarla dolu. Suyun bazen kımıldadığını, ilk giren kişinin iyileşeceğini duymuşlardı. Bir adam orada otuz sekiz yıldır yatıyordu. Otuz sekiz yıl boyunca başkalarının önce ulaşmasını izlemişti. Otuz sekiz yıl, "neredeyse" demekle geçmişti. İsa doğrudan ona yürür. En dramatik olana ya da en yüksek sesle haykırana değil, on yılların bekleyişiyle yıpranmış tam bu adama. Neredeyse garip gelen bir soru sorar: "İyileşmek ister misin?" (Yuhanna 5:6). Hasta birine iyileşmek isteyip istemediği neden sorulur? Çünkü İsa yalnızca bir bedeni onarmakla ilgilenmez. Bütün insana bakar. Belki çaresizlikle barışmış, kendini hastalığıyla tanımlamayı öğrenmiş yanına da bakar. Adam soruya doğrudan yanıt bile vermez. Şimdiye kadar neden işe yaramadığını anlatır. Hâlâ havuz açısından düşünüyor, hâlâ eski düzene bakıyor. İsa ise yalnızca söyler: Kalk, yatağını topla ve yürü. Su yok. Tören yok. Bekleme yok. Yalnızca Tanrı'nın Oğlu'nun sözü var ve otuz sekiz yıllık felç tek bir cümleyle sona eriyor. Ama bölüm orada bitmez. Din önderleri öfkelidir. Bir adamın iyileşmesine değil, bunun Şabat günü olmasına öfkelenirler. İsa, Kutsal Yazılar'ın en nefes kesici iddialarından biriyle karşılık verir: O ve Baba birlikte çalışıyor, Oğul yaşam verme yetkisine sahip ve önderlerin incelediği Kutsal Yazılar'ın kendisi O'nu işaret ediyor. İyileşme bir işaretti, asıl öz ise bu iddiadır. Bugün İsa'nın sana da aynı sessiz soruyu sorduğunu duy. Hayatında, bir alışkanlıkta, bir acıda, bir korkuda, iyileşmeyi sessizce beklemeyi bıraktığın bir yer var mı? O, senin doğru havuzu ya da doğru anı bulmanı beklemiyor. Tam yanında duruyor ve isteyip istemediğini soruyor.
6. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Bu konuşmadan bir gün önce İsa beş ekmek ve iki balıkla beş bin kişiyi doyurmuştu. Kalabalık doyana dek yemişti ve şimdi O'nu yeniden bulmak için denizi geçmişlerdir. Bu, şefkatli bir andır ve çabucak sorgulayıcı bir ana dönüşür. İsa kalabalığa bakar ve özetle şunu söyler: Buraya bir mucize gördüğünüz için gelmediniz, bedava yemek yediğiniz için geldiniz. Onlar ekmeği istiyor. O ise onlara Kendisini vermek istiyor. Ardından gelen, İsa'nın verdiği en derin ve en zorlayıcı öğretilerden biridir. Şöyle der: "Yaşam Ekmeği Ben'im. Bana gelen asla acıkmaz, bana iman eden asla susamaz" (Yuhanna 6:35). İlk kez okuyan biri için şuna dikkat edin: İsa en temel insan gereksinimini alıyor, yani yiyeceği, hayatta kalmayı, onsuz yaşayamayacağımız şeyi, ve bundan bile derin bir açlığın yanıtı olduğunu söylüyor. Yaşamış her insan, tam adını koyamadığı bir şeye aç olmanın ne demek olduğunu bilir. İsa burada o açlığın adını koyuyor. Kalabalık karşı çıkar. Binlerce kişiyi doyurduğunu görmelerine rağmen bir belirti isterler, ne ironi. Atalarına çölde Tanrı'nın verdiği ekmeği, yani manı hatırlatırlar. İsa onları nazikçe düzeltir: O ekmeği Musa vermedi, Baba verdi ve o ekmek hep daha iyi bir şeye işaret ediyordu. Gökten inen gerçek ekmek dünyaya yaşam verir ve o ekmek bir kişidir. Bölümün sonunda birçok öğrenci çekip gider. Öğreti çok zor, derler. İsa on ikiye döner ve onların da gidip gitmeyeceğini sorar. Petrus'un yanıtı Müjdeler'in en güzel yanıtlarından biridir: "Ya Rab, kime gidelim? Sonsuz yaşamın sözleri sende" (Yuhanna 6:68). Petrus her şeyi anladığını söylemez. Gidecek başka yer olmadığını söyler. İsa'yla gerçekten karşılaşmış her canın dürüst itirafı budur. Her sorunun yanıtlandığı değil, en derin açlığı yalnızca O'nun doyurduğu itirafı. Bugün akşama kadar seni boş bırakan hangi şeylerle besleniyorsun? Yaşam ekmeği hâlâ sunuluyor.
7. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Çadırlar Bayramı'nın son günüdür. Kudüs'te bir hafta süren bu kutlamada her gün bir kâhin Siloam Havuzu'ndan su getirir ve sunağın başında dökerdi. Bu, Tanrı'nın çölde İsrail'e verdiği suyun canlı bir anısıydı. Kalabalık toplanmıştır, tören doruk noktasındadır. İşte bu yüklü anda İsa ayağa kalkar ve duyan herkesin konuşmasını kesmiş olması gereken sözlerle haykırır: "Biri susamışsa bana gelsin, içsin" (Yuhanna 7:37). Yeni okuyanlar için bu bayramın o insanlara ne ifade ettiğini bilmek yardımcı olur. Kurak bir ülkede su bir rahatlık değil, yaşamın ta kendisidir. Bütün tören bir duaydı, bir özlemdi, Tanrı'nın bir zamanlar kayadan su akıttığını anmaktı. İsa bu duanın tam ortasında durup şunu söylüyor: Ben bu duanın cevabıyım. Daha da ileri gider: Kendisine iman eden yalnızca diri su almakla kalmayacak, o suyun kaynağı olacak. "İçinden diri su ırmakları akacak" (Yuhanna 7:38). Bir insanın içinde yaşayan Tanrı'nın Ruhu yalnızca doyurmaz, taşar da. Bu bölüm bölünmelerle doludur. Kimi O'nun peygamber olduğunu söyler. Kimi Mesih olduğunu söyler. Kimi de O'nun tutuklanmasını ister. Hatta O'nu yakalamak için gönderilen görevliler eli boş döner ve yalnızca şunu söyler: "Hiç kimse bu adam gibi konuşmadı" (Yuhanna 7:46). İsa'nın sözlerinde, O'nu durdurmaya gelenleri bile olduğu yerde durduran bir şey vardır. Üçüncü bölümde geceleyin İsa'ya gelen Nikodemus, mecliste sessizce söz alır ve adil davranılmasını ister. Küçük bir şeydir, ama cesarettir. Henüz tamamen ortaya çıkmış değildir, ama ışığa doğru ilerlemektedir. Bugün nerede susamış olduğunuzu düşünün. Su için değil, esenlik için, amaç için, yaşamınızın önemli bir yere gittiği duygusu için. İsa hâlâ ayakta duruyor, hâlâ aynı daveti haykırıyor. Vaat ettiği ırmaklar ince bir sızıntı değil. Onlar sizden taşıp çevrenizdeki herkesin yaşamına akan bir şeydir. Gelin ve için.
8. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Bölüm sabahın erken saatlerinde açılır. Tapınak avluları insanlarla dolmaktadır, İsa da öğretmek için oturmuştur. Dinsel önderler zina ederken yakalanmış bir kadını sürükleyip kalabalığın önüne dikerler. Bunu doğruluğa duydukları kaygıdan değil, İsa'yı merhametle Yasa arasında sıkıştırıp tuzağa düşürmek için yaparlar. Acımasız bir andır ve kadın bu tuzağın aracı olmuştur. İsa eğilir ve toprağa yazar. O'nun ne yazdığı bize hiç bildirilmez. Sonra doğrulur ve iki bin yıldır yankılanan sözü söyler: "Aranızda günahsız olan, ilk taşı ona o atsın" (Yuhanna 8:7). En yaşlıdan başlayarak birer birer çekip giderler. İsa başını kaldırdığında geriye yalnızca kadın kalmıştır. O'nu mahkûm etmez. Ona gitmesini ve artık günah işlememesini söyler. Sonra, hâlâ tapınaktayken, Yuhanna'daki ikinci büyük "Ben varım" bildirisini yapar: "Dünyanın ışığı benim. Beni izleyen, asla karanlıkta yürümez, yaşam ışığına sahip olur" (Yuhanna 8:12). Kutsal Yazılar'da ışık yalnızca aydınlatmak değildir. O bir vahiydir, bir yöndür; nerede olduğunuzu ve nereye gittiğinizi gösteren şeydir. Karanlıkta yürümek sadece şaşkın olmak değildir, yolunu yitirdiğinin farkında bile olmamaktır. İsa bu durumun çaresinin kendisi olduğunu söyler. Ardından Ferisiler'le kimlik, yetki, gerçek ve özgürlük üzerine uzun ve yoğun bir tartışma gelir. İsa onlara gerçeğin kendilerini özgür kılacağını söyler. Onlar ise öfkelenir ve hiç kimsenin kölesi olmadıklarında diretirler. O ise onların göremediği bir esaretten söz etmektedir: günahın kölelik halinden, yanlış yapmanın bir hayatı kendi içine büküp bir daha doğrultulamaz hâle getirmesinden. Gerçek özgürlüğün Oğul aracılığıyla geldiğini söyler. Bölüm, neredeyse O'nun oracıkta taşlanmasına yol açan çarpıcı bir iddiayla doruğa ulaşır: "İbrahim var olmadan önce ben varım" (Yuhanna 8:58). "Vardım" değil, varım. Ebedi şimdiki zaman. Tanrı'nın yanan çalıda kendine verdiği ad, şimdi Yeruşalim'de bir avluda duran bir insanın ağzından dökülüyor. Yeni iman edenler için bu, Yuhanna'nın inşa ettiği her şeyin yüreğidir. Olgun kutsallar için de bugün bunun ağırlığı karşısında yeniden dinginlikle durmanın zamanıdır: Utandırılmış bir kadının yanında eğilip toprağa yazan ebedi BEN VARIM, her şeyi bir arada tutan O'dur.
9. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Hayatında bir kez bile gün doğumunu görmemiş bir adamı gözünüzün önüne getirin. Karanlığın içine doğmuştur. Bu, kötü bir gecenin karanlığı değil, hayatının her bir gününün karanlığıdır. Yol kenarında oturmuş dilenmektedir. Öğrenciler yanından geçerken teolojik bir soru sorarlar: Buna kimin günahı neden oldu? İsa bunun hiçbirini kabul etmez. Her şeyi tek solukta yeniden çerçeveler: Bu adamın körlüğü bir ceza değil, bir tuvaldir. Tanrı çok görkemli bir şey resmetmek üzeredir. İsa yere tükürür, çamur yapar ve adamın gözlerine sürer. Tuhaf, topraksı bir mucizedir. Tanrı'nın Oğlu, yaratılışın aynı ham maddeleri olan toprağı ve tükürüğü kullanır. Sonra adamı Siloam havuzunda yıkanmaya gönderir. Yuhanna bize bunun "Gönderilmiş" anlamına geldiğini bildirir. Adam gider, yıkanır ve görerek geri döner. Dikkat edin, kendisini iyileştireni görmeden önce itaat eder. İman çoğu zaman tam böyle işler: O'nun kim olduğunu tam anlamadan önce İsa'nın söylediği yöne doğru yürürüz. Bundan sonra olanlar, trajedisi içinde neredeyse komiktir. Komşular bunun aynı adam olduğuna inanamazlar. İyileşme Şabat Günü'nde gerçekleştiği için Ferisiler adamı sorgulamak üzere, hem de iki kez, huzurlarına çıkarırlar. Anne babasını sorguya çekerler. İsa'ya günahkâr derler. Ve her sorgu turunda, bir zamanlar kör olan bu dilenci daha cesur olur. "İsa denen adam" diyerek başlar ve İsa onu yeniden bulduktan sonra O'nun ayaklarına kapanıp "Ya Rab, iman ediyorum" diyerek (Yuhanna 9:38) bitirir. Göremeyen adam, bütün bölümün en net gören kişisi olur. Bugün üzerinde durmaya değer olan şey şudur: Ferisiler gayet iyi görüyorlardı ve yine de bütünüyle kör kaldılar. Toz toprak içindeki dilenci ise aynı öğleden sonra hem bedensel hem ruhsal görüşe kavuştu. İsa şöyle demişti: "Dünyadayken dünyanın ışığı benim" (Yuhanna 9:5). Işık karanlıkla pazarlık etmez, sadece gelir ve karanlık geri çekilir. Sizi karanlıkta tutan şey ne olursa olsun, ister kuşku, ister utanç, ister yıllardır taşıdığınız bir yara olsun, İsa sizden önce bunu açıklamanızı istemiyor. Gidip yıkanmanızı istiyor.
10. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Koyunlar gösterişli hayvanlar değildir. Aslanlar gibi korkutucu, atlar gibi çevik değildirler. Yollarından saparlar. Paniğe kapılırlar. Yolu bilen birine tamamen muhtaçtırlar. İsa "İyi çoban benim" (Yuhanna 10:11) derken bu benzetmeyi bilerek seçti ve dürüst olursak, bu benzetme bize itiraf etmek istediğimizden çok daha iyi uyuyor. İsa bu bölümde iyi çobanla ücretli çoban arasında keskin bir zıtlık çizer. Ücretli çoban işe sahiptir, ama koyunlara sahip değildir. Kurt geldiğinde kaçar. Bunun nedeni mutlaka kötü olması değildir, koyunlar gerçekten onun olmadığı içindir. İyi çoban ise koyunlar için canını verir. Bu, İsa'nın uzanıp aldığı bir mecaz değildir; yürüyerek yaklaştığı bir peygamberliktir. Çarmıha daha çıkmadan onu anlatıyor ve onun hakkında çarpıcı bir şey söylüyor: "Onu benden kimse alamaz, ben kendiliğimden veriyorum" (Yuhanna 10:18). Çarmıha gerilmek İsa'nın başına gelen bir şey değildi. Bedelini bütünüyle bilerek, senin için kendi isteğiyle seçtiği bir şeydi. Koyunlarını tanımaktan ve onlar tarafından tanınmaktan, Baba'yı tanımasından söz ettiği aynı nefeste bahseder. "Koyunlarımı tanırım, koyunlarım da beni tanır. Tıpkı Baba'nın beni tanıdığı ve benim Baba'yı tanıdığım gibi" (Yuhanna 10:14-15). Bu, insanın aklını durduran bir yücelmedir. Çobanla paylaştığın yakınlık, Üçlü Birlik'in kendi içindeki yakınlığın örneği üzerine kurulmuştur. Sen bir sürüde bir numara değilsin. Tanınıyorsun. Sonra yüzyıllar boyunca sayısız titreyen yüreği yatıştıran o vaat gelir: "Koyunlarım sesimi işitir; ben onları tanırım, onlar da beni izler. Onlara sonsuz yaşam veririm. Onlar asla yok olmayacak, hiç kimse onları elimden kapamayacak" (Yuhanna 10:27-28). İki elden söz edilir: Oğul'un eli ve Baba'nın eli. Koyunlar her ikisinde de tutulur. Bugün ne ile karşı karşıya olursan ol, o parmaklar arasından kaymıyorsun. Bunda rahat et.
11. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Yuhanna 11'de ilahiyatçıların ciltlerce kitap yazdığı, çocukların ise hemen fark ettiği bir ayrıntı var: "İsa ağladı" (Yuhanna 11:35). Bu, Kutsal Kitap'ın en kısa ayetidir ve en önemlilerinden biridir. Lazar'ı ölümden geri çağırmak üzere olan Kişi, önce mezarın başında durup gözyaşı döker. O yas tutuyormuş gibi yapmıyor. Merhamet gösterisi sergilemiyor. Gerçekten yüreği sızlıyor. Yuhanna'nın kullandığı sözcük, O'nun derinden inlediğini, okyanusun dibinden yükselen bir dalga gibi içinden kopan bir sarsıntı yaşadığını düşündürür. Evrenin Tanrısı bir mezarın başında ağlıyor. Mucizeye geçmeden önce kardeşlerin yanında oturmamız gerekiyor. Meryem de Marta da İsa'yı görünce aynı sözü söyler: "Ya Rab, burada olsaydın kardeşim ölmezdi" (Yuhanna 11:21, 32). İsa'nın ikisine verdiği karşılıkta hiçbir azar yok. "Bana daha çok güvenmeliydiniz" demiyor. Marta'yı öğretiyle karşılıyor: "Diriliş ve yaşam Ben'im" (Yuhanna 11:25). Meryem'i ise gözyaşıyla karşılıyor. O, ikisini de sana verecek kadar büyük, hangisine önce ihtiyacın olduğunu bilecek kadar bilgedir. Mezardaki sahne dramatikliğiyle neredeyse dayanılmazdır. İsa taşı kaldırmalarını söyler. Marta, hem pratik hem içten bir itirazda bulunur: "Ya Rab, şimdiye kadar kokmuştur, çünkü dört günlük ölü" (Yuhanna 11:39). Dört gün önemlidir. Yahudi geleneğine göre ruh, üç gün boyunca bedenin yakınında dolaşırdı. Dört günden sonra insan gözüyle hiçbir umut kalmazdı. İsa, umut yalnızca zayıflayıncaya kadar değil, tümüyle tükenene kadar bekledi. Sonra yüksek sesle dua etti; kendi yararı için değil, halkın yararı için olduğunu söyledi. Ve karanlığa seslendi: "Lazar, dışarı çık!" Ölü adam yürüyerek çıktı. İsa'nın Lazar'ın ardından mezara girmediğine dikkat et. O sadece seslenir ve yaşam O'nun sesine itaat eder. Bu, Yaratılış'ta dünyayı var eden ses ile aynıdır, bir gün her mezarı açmaya çağıracak olan ses ile aynıdır. Bugün içinde bulunduğun durum dört gündür, hatta dört yıldır ölü gibiyse, İsa hâlâ girişte durmakta ve hâlâ seslenmektedir.
12. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Yuhanna 12, varışların ve vedaların bölümüdür: bazı şeyler netleşirken bazıları elden kayıp gider. Fısıh Bayramı'ndan altı gün önce, Beytanyalı Meryem, kız kardeşi telaşlanırken İsa'nın ayaklarının dibinde oturan o aynı kadın, yarım kilo kadar pahalı, güzel kokulu yağ alır, İsa'nın ayaklarına sürer ve saçlarıyla siler. Ev baştan başa güzel kokuyla dolar. Yahuda tutumluluk gerekçesiyle itiraz eder. İsa ise Meryem'i savunur: bunu Kendi gömülme günü için yapmıştır. Meryem belki ne yaptığını tam anlamıyordu, ama sevgi ona hiçbir hesabın veremeyeceği bir bilgi vermişti. Ardından zaferle giriş gelir: palmiye dalları sallayan, "Hosanna" diye haykıran, giysilerini yola seren kalabalık. Bir taç giyme törenine benzer. Gerçekten de öyledir, ama kimsenin beklediği türden değildir. Yuhanna, öğrencilerin bile olup bitenin ne olduğunu dirilişten sonrasına dek anlamadığını söyler. En önemli anların içinde yaşarken onları çoğu zaman fark edemeyiz. Sonra bazı Grekler Filipus'a yaklaşıp yalın bir istekte bulunur: "Efendimiz, İsa'yı görmek istiyoruz" (Yuhanna 12:21). Bu, İncil'deki en sessiz ama en derin sözlerden biridir. Bunlar Yahudi olmayanlardır, yani dışarıdan gelenler, İsrail'in vaatleri üzerinde atalarından gelen hiçbir hakkı olmayan kişiler. Yine de İsa'yı görmek istiyorlar. Gelişleri sanki İsa'da bir şeyi harekete geçirir. İsa şöyle duyurur: "İnsanoğlunun yüceltileceği saat geldi" (Yuhanna 12:23). Meyve vermeden önce toprağa düşüp ölmesi gereken bir buğday tanesinden söz eder. Kendisinden söz ediyor. Bizden de söz ediyor. Sonra yüksek sesle dua eder, Baba gökten gök gürültüsüne benzer bir sesle karşılık verir ve kalabalık duyduğu şey konusunda bölünür. Kimi bir meleğin konuştuğunu söyler, kimi yalnızca gürültü duyar. Aynı ses, onu alan kulağa göre farklı işitilir. İsa der ki: "Şimdi bu dünyanın yargılanma zamanıdır. Bu dünyanın egemeni şimdi dışarı atılacak. Ben ise yeryüzünden yukarı kaldırılınca, bütün insanları kendime çekeceğim" (Yuhanna 12:31-32). Çarmıh, zafer kılığına girmiş bir yenilgi değildir. Gerçek zaferin ta kendisidir. Bugün bu yukarı kaldırılışın seni daha da yakına çekmesine izin ver.
13. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Sahneyi gözünüzün önüne getirin: üst oda, çarmıhtan önceki gece. İsa, Babası'nın her şeyi kendi eline verdiğini, kendisinin Tanrı'dan geldiğini ve Tanrı'ya döneceğini çok iyi bilerek sofradan kalkıyor, beline bir havlu bağlıyor ve öğrencilerinin ayaklarını yıkamaya başlıyor. Evrenin Yaratıcısı, yarattığı varlıkların önünde diz çökmüş durumda. Bu sizi olduğunuz yerde durdurmuyorsa, bir kez daha okuyun. İlk kez okuyanlar için şunu belirtelim: Eski dünyada ayak yıkamak, evin en alt düzeydeki hizmetkârının işiydi. Yollar tozluydu, sandaletli ayaklar pislenirdi. Toplumda saygın bir yeri olan hiç kimse bir başkasının ayaklarını yıkamazdı. Petrus'un geri çekilmesinin nedeni tam olarak budur: "Rab, sen mi ayaklarımı yıkayacaksın?" (Yuhanna 13:6). İsa, o odadaki herkesin kendisine yakışmaz saydığı bir şeyi yapıyor. Üstelik bunu bilerek, sevgiyle ve tereddüt etmeden yapıyor. Ama burada alçakgönüllülük dersinden fazlası var, gerçi tek başına bu bile bir ömre yeter. İsa öğrencilerine şöyle der: "Ben Rab ve Öğretmen olduğum halde ayaklarınızı yıkadıysam, sizin de birbirinizin ayaklarını yıkamanız gerekir" (Yuhanna 13:14). O yalnızca bir duruş örneği vermiyor, büyüklüğün tanımını baştan yapıyor. Kurmakta olduğu egemenlikte hizmet eden, öncülük edendir. Güç sizi insanların üstüne çıkarmaz, onlara doğru gönderir. Yılların imanlısı için şunu düşünün: Yuhanna, İsa'nın Yahuda'nın da ayaklarını yıkadığını anlatır. İsa, gece bitmeden Yahuda'nın kendisine ihanet edeceğini biliyordu, yine de onun önünde diz çöktü. Bu saflık değildir. Hizmet ettiği kişinin başarısızlığıyla küçülmeyi reddeden, egemen ve bilinçli bir sevgidir. Bize haksızlık edenlerden iyiliği esirgemek için ileri sürdüğümüz her mazereti susturması gereken bir lütuf tablosudur bu. Bugün havlunuz, ertelediğiniz bir telefon görüşmesi olabilir, görev unvanınızın altında kalan bir iş olabilir ya da bunu hak etmemiş birine söyleyeceğiniz nazik bir söz olabilir. Hizmetkâr Kral size yolu gösterdi. Soru şu: O'nun ardından diz çökmeye kadar inecek misiniz?
14. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Öğrenciler korkmuş durumda. İsa onlara az önce gideceğini, aralarından birinin Kendisine ihanet edeceğini ve kaya gibi gördükleri Petrus'un sabah olmadan Kendisini inkâr edeceğini söylemişti. O odada ayaklarının altındaki zemin çekiliyormuş gibi hissedilmiş olmalı. İşte tam bu titreme anında İsa, Kutsal Yazılar'ın en şefkatli sözlerinden bazılarını söyler: "Yüreğiniz sıkılmasın. Tanrı'ya iman edin, bana da iman edin" (Yuhanna 14:1). Kutsal Kitap'a yeni başlayan biri için bu bölüm hem bir armağan hem bir haritadır. İsa öğrencilerine, onlar için bir yer hazırlamaya gittiğini ve onları yanına almak için geri geleceğini söyler. Her zamanki gibi dürüst olan Tomas açıkça der ki: nereye gittiğini bilmiyoruz, yolu nasıl bilebiliriz? İsa'nın cevabı, iki bin yıldır insanlığın özlemlerinde yankılanan mutlak bir iddiadır: "Yol, gerçek ve yaşam Ben'im. Benim aracılığım olmadan kimse Baba'ya gelemez" (Yuhanna 14:6). İsa yolu bildiğini ya da size yolu göstereceğini söylemez. Yolun Kendisi olduğunu söyler. Yol da varış yeri de aynı Kişi'dir. Mesih'le yıllardır yürüyenler için, gerçek sözcüğünün yanında bir an durun. Gerçeği bir tercih gibi gören bir dünyada İsa, onun kaynağı ve özü olduğunu söyler. Bugüne dek söylenmiş ya da keşfedilmiş her doğru şey, ne kadar silik olursa olsun, Gerçek'in Kendisi'ni yansıttığı için doğrudur. O'na güvendiğinde bir duyguya ya da bir felsefeye yaslanmıyorsun, kaymayacak tek zeminin üzerinde duruyorsun. Sonra yaşam var: sadece var olmak değil, ölümün sona erdiremeyeceği türden bir yaşam. İsa, sahip olduğun şeyin daha uzun bir sürümünü sunmuyor. Nitelik olarak farklı bir şey sunuyor: Baba'dan çıkan, Oğul aracılığıyla gelen herkese akan yaşam. Bugün yüreğini sıkıntıya sokan ne varsa, ve mutlaka bir şey vardır, o üst odada öğrencilere sunulan davetin aynısı sana da sunuldu. İnan. Körü körüne değil, eve giden yolun Kendisi olduğunu söyleyen Kişi'ye gözlerini dört açarak.
15. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Üst oda ile Getsemani bahçesi arasında bir yerde İsa durur ve Hristiyan yaşamını anlatan en içten resimlerinden birini çizer. "Ben asma, siz dallarsınız" der (Yuhanna 15:5). Hiç üzüm asması gördüyseniz, dalın meyve vermek için zorlanmadığını bilirsiniz. O yalnızca asmaya bağlı kalır. Asmanın yaşamı dalın içinden akar ve meyve, bu bağlantının doğal sonucudur. Yeni okuyucu için bu tablo büyük bir özgürlük taşır. Hristiyan yaşamı esas olarak daha çok çabalamakla ilgili değildir. Yakın kalmakla ilgilidir. İsa, "Bende kalın, ben de sizde kalayım" der. Burada kalmak, durmak, yuva kurmak, uzaklaşıp savrulmamak demektir. Asmadan kopan dal üzüm vermek için çabalayıp başarısız olmaz; sadece kurur, çünkü asmadan ayrı onda hiç yaşam yoktur. İsa açıkça söyler: "Bensiz hiçbir şey yapamazsınız" (Yuhanna 15:5). Bu bir cesaret kırma değil, kendinizi tüketmeyi bırakıp doğru kaynaktan beslenmeye başlamanız için bir davettir. Rab'le uzun süredir yürüyenler için İsa'nın Baba'nın rolü hakkında söylediğine dikkat edin: "Meyve veren her dalı da daha çok meyve versin diye budar" (Yuhanna 15:2). Budamak, geri kesmek demektir. Bağcı, geriye kalan daha harika olsun diye iyi olanı bile keser. Kayıp, azalma ya da budanma döneminden geçiyorsanız, bu ayet acıyı ortadan kaldırmaz, ama makası kimin tuttuğunu ve nedenini söyler. Baba, en değer verdiği dalları budar. Bütün bunların içinden sevgi geçer. İsa bu tabloyu Baba ile Oğul arasındaki sevgiye dayandırır, sonra onu bize uzatır: "Sevgimde kalın" (Yuhanna 15:9). Bu, yerine getirilecek bir sözleşme değil, içinde yaşanacak bir ilişkidir. Meyve, yani sevinç, itaat ve yanıtlanan dua, emekten değil sevgiden büyür. Bugün kendinize nasıl daha çok meyve verebileceğinizi sormayın. Asmaya ne kadar yakın olduğunuzu sorun.
16. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İsa, tutuklandığı gece hâlâ öğrencileriyle konuşmaktadır ve onlara inanması neredeyse imkânsız gelmiş olması gereken bir şey söyler: "Gitmem sizin yararınızadır" (Yuhanna 16:7). Yani aslında daha iyidir, daha yararlıdır, sizin iyiliğinizedir. İsa'nın gidişi, O'nun varlığından nasıl daha iyi olabilir? Cevap Kutsal Ruh'tur, Avutucu'dur ve bu bölüm O'nun büyük tanıtımıdır. Yeni okuyanlar için: Avutucu diye çevrilen sözcük, Yunanca Parakletos kelimesidir ve zengin anlamlar taşır: yardım etmek için yanına çağrılan kişi, savunucu, danışman, güçlendiren. İsa yeryüzündeyken bedenen aynı anda tek bir yerde bulunuyordu. Vaat ettiği Ruh ise her imanlının içinde, her yerde, her zaman yaşayacaktı. Öğrenciler görünen İsa'yı kaybetmek ve içlerinde yaşayan Tanrı'yı almak üzereydiler. Bu geriye atılmış bir adım değil, şaşırtıcı bir ileri adımdır. İsa, Ruh'un işini üç yönde anlatır. Dünyaya doğru, Ruh günah, doğruluk ve yargı konusunda ikna eder; sonsuzluğun görünmeyen gerçeklerini insan yüreklerine gerçek ve acil kılar. Öğrencilere doğru, Ruh onları bütün gerçeğe yöneltir; Mesih'e ait olanı alıp O'na ait olanlara bildirir. Geleceğe doğru ise Ruh olacakları bildirir; böylece Tanrı'nın halkı bilinmeyende kılavuzsuz bırakılmaz. Yıllardır Rab'le yürüyen imanlı için 20. ayetteki inceliğe dikkat edin: "kederiniz sevince dönüşecek." İsa, kederinizin yerini sevinç alacak demiyor, sanki o acı hiç yaşanmamış gibi. Dönüşecek diyor: aynı ham madde, yeni bir şeye çevrilecek. Çarmığın kendisi bunun örneğidir: tarihin en kötü Cuması, sonsuz yaşamın temeli oldu. Kederiniz Ruh'un elinde boşa gitmez. Bugün yalnız bırakılmadınız. Avutucu geldi ve size bir sonraki nefesinizden bile daha yakın.
17. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İsa, Yahuda'nın Kendisine ihanet edeceği bahçeye girmeden önce durdu ve dua etti. Aceleyle edilmiş bir dua değildi, fısıltıyla yapılmış bir yalvarış da değildi. Babası'yla yaptığı uzun ve telaşsız bir konuşmaydı. Yuhanna 17, bu konuşmayı masanın üzerinde açık bırakılmış bir mektup gibi bizim için saklar. Ve sizi olduğunuz yerde durduracak olan şu: adınız, bir bakıma, bu duanın içinde. İsa yalnızca yanında duran on bir adam için dua etmedi. Onların sözü aracılığıyla iman edecek herkes için dua etti. Bugün bu satırları okuyan siz de bunların arasındasınız. İsa önce Kendisi için dua eder. Baba'dan Kendisini yüceltmesini ister, ta ki O da Baba'yı yüceltsin. Sonra öğrencileri için dua eder: korunsunlar, birlik içinde olsunlar, gerçekle kutsal kılınsınlar. Ardından çemberi genişletir: "Yalnız bunlar için değil, onların sözü aracılığıyla bana iman edecekler için de dua ediyorum" (Yuhanna 17:20). Burada biraz durun. Tanrı'nın Oğlu, çarmıha gerilmesinden saatler önce, çarmığın ağırlığı üzerine çökmüşken, son nefeslerinden bir kısmını sizin için dua etmeye harcadı. Yeni okuyanlar için şunu belirtelim: Bu bölüm bazen Başkâhin Duası diye anılır, çünkü İsa burada büyük aracımız olarak durur. O, bizimle Tanrı arasında durup bizim davamızı savunandır. Yolun yabancısı olmayan imanlılar ise O'nun neyi dilediğine dikkat etsin: bizim dünyadan alınmamızı değil, dünyada kaldığımız sürece Şeytan'dan korunmamızı ister. Sizin kaçıp kurtulmanız için dua etmez. Korunmanız, kutsallığınız ve öteki imanlılarla birliğiniz için dua eder. Duanın yüreği 3. ayette atar: sonsuz yaşam, ölümden sonra varılacak bir yer değildir. Sonsuz yaşam, Tanrı'yı şimdi, kişisel olarak ve gerçekten tanımaktır. Böyle bir tanıma, sabah uyanışınızı değiştirir. Unutulmuş değilsiniz. Sizin için dua ediliyor. Hem de Baba'nın duasını her zaman işittiği Tanrı'nın Oğlu'nun kendisi tarafından.
18. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Yuhanna 18'de gözden kolayca kaçabilecek, ama bir kez görüldü mü bir daha unutulmayacak bir an vardır. Askerler ve görevliler İsa'yı tutuklamak için bahçeye geldiğinde O geri çekilmez, öne çıkar ve onlara sorar: "Kimi arıyorsunuz?" Onlar, "Nasıralı İsa'yı" diye karşılık verir. O da, "Ben O'yum" der. Bu sözler üzerine silahlı kalabalığın hepsi geri çekilip yere yığılır. Tutuklayanlar, O'nun sesiyle tutuklanmış olur. Bu, gece vakti yakalanan çaresiz bir kurban değildi. Bu, alınmayı seçen bir Kral'dı. Yuhanna 18, insanlık tarihinin en karanlık gecelerinden birini hızla anlatır: Yahuda, fenerler ve meşalelerle askerleri Dünyanın Işığı'nı bulmaya götürür. Petrus kılıcını çekip bir kölenin kulağını keser. İsa önce Hanna'ya, sonra Kayafa'ya, sonra da Pilatus'a götürülür. Bütün bunların içinde bir keder ipliği gibi Petrus'un inkârı işlenmiştir: İsa'nın söylediği gibi tam üç kez. "Simun Petrus ise ayakta durmuş ısınıyordu" (Yuhanna 18:25). Rabbi içeride sorguya çekilirken o, düşmanın ateşinin başında ısınıyordu. Bu küçük ayrıntı yürek parçalayıcıdır. Yeni okuyan biri için şunu bilmek yararlıdır: Pilatus, çarmıha germe emri verme yasal yetkisine sahip olan Roma valisiydi. İsa'da hiçbir suç bulmadı, ama kalabalık ve dinsel önderler tarafından kendi vicdanının karşı çıktığı bir karara doğru itildi. Pilatus'un ünlü sorusu, "Gerçek nedir?" (Yuhanna 18:38), kendisini az önce gerçek olarak ilan etmiş olan Kişi'ye yöneltilmişti. Pilatus ise yanıtı beklemeden oradan uzaklaştı. Bugün Petrus'tan çok uzakta durmayın. Çoğumuz bir zaman yanlış ateşin başında ısındık: Bedel ödemek gerektiğinde imanımız konusunda sustuk, inançlarımız yerine rahatı seçtik. İyi haber şu ki, Petrus'un öyküsü ateşin başında bitmez. Sizinki de bitmez.
19. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Özgün Yunancada tek bir sözcük, tetelestai, İsa'nın çarmıhta söylediği şu sözdür: "Tamamlandı!" Yuhanna 19:30, bunları İsa'nın başını eğip ruhunu teslim etmeden önce söylediği son bilinçli sözler olarak kaydeder. Bunlar söylenmiş en önemli sözlerdir ve bir yenilgi çığlığı değildi. Eski dünyada tüccarlar ödenmiş bir borcun üzerine aynı sözcüğü damgalardı. Tetelestai. Borç tamamen ödendi. İsa'nın çarmıhtan ilan ettiği, yaşamının sona erdiği değil, işin bittiğiydi. Yuhanna 19. bölüm hiçbir şeyi yumuşatmaz. Çektiği acıyı sansürlemez. Kırbaçlanma, dikenlerden taç, alay için giydirilen cübbe, şehrin içinden taşınan çarmıh, çiviler, herkesin gözü önünde geçen saatler süren ızdırap: Yuhanna hepsini sakin ve hüzünlü bir kalemle yazar. O oradaydı. İsa'nın annesi Meryem'le birlikte çarmıhın yanında durdu ve İsa'nın çarmıhtan konuştuğunu işitti. İsa aşağı bakıp annesini ve sevgili öğrencisini yan yana görünce onları birbirine emanet etti: "Anne, işte oğlun!" ve "İşte annen!" (Yuhanna 19:26-27). Ölürken bile sevdiklerinin bakımını üstlenmişti. Yeni okuyucu için şunu bilmek yararlıdır: çarmıha geriliş sırasındaki her ayrıntı, yüzlerce yıl önce yazılmış eski peygamberlikleri yerine getirdi. Askerlerin giysisi için kura çekmesi, kemiklerinden hiçbirinin kırılmaması, böğrünün deşilmesi bunlardandır. Yuhanna bunlara tekrar tekrar dikkat çeker. Bunları ayrıntı olsun diye değil, tanıklık olarak sunar: Bu bir kaza değildi. Bu, dünyanın kuruluşundan önce Tanrı'nın yüreğinde tutulan bir plandı. Bu öyküyü defalarca duymuş olan imanlı için bugün "tamamlandı" sözünün ağırlığıyla birlikte oturmak yerinde olur. Sizin ekleyebileceğiniz hiçbir şey kalmadı. Hiçbir çaba, hak kazanma gayreti ya da kendinizi kanıtlama çabası, O'nun tamamlandı diye ilan ettiği işi daha iyi hâle getiremez. Borç damgalandı. İş bitti. Size düşen tek karşılık, onu kabul etmektir.
20. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Mecdelli Meryem mezara henüz hava karanlıkken geldi. Bu ayrıntı yalnızca bir saat bilgisi değil, bir yas tablosudur. Güneş doğmadan geldi, çünkü uyku imkânsız olmuştu ve mezar, O'nu en son gördüğü yerdi. Bulduğu şey açık bir giriş ve boş bir mezardı; ilk içgüdüsü sevinç değil, kayıp oldu: "Rabbi mezardan almışlar, onu nereye koyduklarını bilmiyoruz" (Yuhanna 20:2). Acı, bir mucizenin tam ortasında dururken bile onu fark etmemizi yavaşlatabilir. Petrus ile Yuhanna mezara koştular. Yuhanna Petrus'u geçti ama girişte durdu; Petrus ise her zamanki gibi doğruca içeri girdi. Orada yatan keten bezleri ve O'nun başına sarılmış olan peçetenin ayrı bir yerde düzgünce katlanmış durduğunu gördüler. Yuhanna, gördüğünü ve iman ettiğini anlatır. Katlanmış bez küçük bir şeydir, ama yüzyıllardır müminlerin yüreğine dokunmuştur. Mezar soyguncusu aceleyle gider. Peçeteyi katlayan biri ise, kendi isteğiyle ayrıldığını söylemektedir. Sonra iki bin yıldır yürekleri sarsan an gelir. Meryem dışarıda ağlayarak duruyordu ve dirilmiş İsa onun adını söyledi. Yalnızca adını: "Meryem." O da O'nu hemen tanıdı. "Rabbuni" dedi, yani Öğretmenim. Diriliş yakından işte böyle görünür: ne teolojik bir tartışma, ne göz kamaştıran bir görüm; sonsuza dek yitirdiğini sandığın Kişi tarafından söylenen kendi adın. O bir anı değil. O bir mecaz değil. O diridir ve senin adını bilir. Yeni okuyucu için bu bölüm, Tomas'ın meşhur şüphesini ve İsa'nın ona verdiği sabırlı, lütufkâr karşılığı da içerir. Bu, içten bir çırpınışın O'nun huzurunda karşılandığının kanıtıdır. Deneyimli iman eden için ise dirilmiş Mesih'in öğrencilerine söylediği ilk sözün esenlik olduğuna, üstelik iki kez söylendiğine dikkat etmesi yeterlidir. Bu güne ne taşıyor olursan ol, bu söz hâlâ senin üzerine söyleniyor.
21. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Diriliş bir dipnot değil, bir başlangıçtır. Yuhanna 21, yedi öğrencinin bildikleri işe, balıkçılığa geri döndüğü Taberya Gölü kıyısında açılır. Ağlar boştur. Gece uzun sürmüştür. Sonra kıyıdaki bir yabancı seslenir ve ağı teknenin sağ tarafına atmalarını söyler. Birdenbire balığın ağırlığından ağı çekemez olurlar. Gelen Rab'dir. Bunu duyan Petrus ise teknenin kıyıya varmasını beklemez, kendini suya atar. Yirmi bir bölüm boyunca Yuhanna bize hep aynı şeyi gösteriyor: İsa, her vakurdan uzak, bütün yüreğimizle atacağımız her atılışa değer. O kumsalda olanlar, Kutsal Yazılar'ın en şefkatli sahnelerinden biridir. İsa ateşi çoktan yakmıştır. Ekmek ve balık da hazırdır. Kralların Kralı olan dirilmiş Rab, yorgun balıkçılar için kahvaltı hazırlıyor. Yeni okuyucu için şunu içine sindir: Tanrı böyledir. Başarısızlıklarımızı bir nasihatle karşılamaz, boşluğumuzu bir sofrayla karşılar. Yılların imanlısı için ise İsa'nın ne demediğine dikkat et. "Ben demiştim" demez. "Gelin, kahvaltı edin" der (Yuhanna 21:12). Ardından Petrus'un onarılması gelir. İsa üç kez sorar: "Beni seviyor musun?" Başkâhinin avlusundaki o öteki ateşin başında yapılan her inkâr için bir kez. Her soru, temizlenip kapatılan bir yaradır. Her yanıt, yani "Kuzularımı otlat... Koyunlarımı güt... Koyunlarımı otlat", elinden düşmüş bir görevin yeniden o ellere bırakılmasıdır. Petrus başarısızlığı yüzünden kenara itilmez, bağışlanmasıyla gönderilir. Rab bizi daha aşağı bir şeye dönüştürmez. Bizi daha yüce bir şeye kavuşturur. Üç hafta önce "Başlangıçta Söz vardı" diyerek yola çıkmıştık. Bugün bir noktayla değil, ardına kadar açılmış bir kapıyla bitiriyoruz. İsa Petrus'a "Beni izle" diyor (Yuhanna 21:19). Aynı çağrı okuduğun her sayfada ve yaşayacağın her günde yankılanıyor. Yuhanna'nın Müjdesi bitmez, sende devam eder. Asıl soru İsa'nın Rab olup olmadığı değildir. Asıl soru, senin de Petrus gibi O'nu, bugün koyunlarını otlatacak kadar sevip sevmediğindir.