สามสัปดาห์ในพระกิตติคุณยอห์น วันละหนึ่งบท เดินไปกับพระเยซูอย่างไม่เร่งรีบ ตั้งแต่ต้นจนถึงการคืนพระชนม์
วันที่ 1
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ก่อนที่นกตัวแรกจะร้องเพลง ก่อนที่คลื่นลูกแรกจะซัดเข้าฝั่งแรก ก่อนที่กาลเวลาจะมีชื่อเรียก พระวจนะทรงดำรงอยู่แล้ว ยอห์นไม่ได้เริ่มต้นพระกิตติคุณของท่านด้วยรางหญ้าหรือการอัศจรรย์ แต่ท่านเริ่มต้นก่อนจุดเริ่มต้น “ในปฐมกาลมีพระวจนะ พระวจนะนั้นทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวจนะนั้นทรงเป็นพระเจ้า” ถ้าประโยคนี้กระทบใจคุณเหมือนก้อนหินที่ตกลงในน้ำนิ่ง ก็ดีแล้ว ขอให้คลื่นนั้นแผ่ออกไป สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น กุญแจสำคัญคือ ยอห์นเรียกพระเยซูว่า “พระวจนะ” ซึ่งในภาษากรีกคือ “โลกอส” เป็นพระนามที่ทำให้ทั้งชาวยิวและชาวกรีกต้องหยุดคิด สำหรับชาวยิว พระวจนะของพระเจ้าคือฤทธิ์เดชที่ตรัสให้สรรพสิ่งเกิดขึ้น สำหรับนักคิดชาวกรีก โลกอสคือหลักที่จัดระเบียบความจริงทั้งปวง ยอห์นมองไปยังผู้ฟังทั้งสองกลุ่มแล้วกล่าวว่า ผู้ที่พวกท่านใฝ่หา ผู้ที่พวกท่านใช้เหตุผลค้นหา พระองค์ทรงมีพระนาม และพระองค์ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ ถ้อยคำที่ว่า “พระวจนะทรงบังเกิดเป็นมนุษย์และทรงอาศัยอยู่ท่ามกลางเรา” เป็นบานพับที่ประวัติศาสตร์มนุษยชาติทั้งสิ้นหมุนไปรอบ ๆ พระองค์ผู้นิรันดร์ทรงก้าวเข้ามาในสิ่งที่ชั่วคราว พระองค์ผู้ไร้ขอบเขตทรงสวมเนื้อหนัง พระองค์ไม่ได้ส่งข้อความมา แต่ทรงเป็นข้อความนั้นเอง และยอห์นผู้รู้จักพระเยซูเป็นส่วนตัว ผู้เคยร่วมโต๊ะกับพระองค์และเดินบนถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นเคียงข้างพระองค์ กล่าวข้อความนี้ด้วยความมั่นใจอันสงบของคนที่เห็นกับตาตนเองว่า “เราได้เห็นพระสิริของพระองค์” สำหรับผู้เชื่อที่เติบโตแล้ว ขอหยุดอยู่ตรงนี้อีกสักครู่ สังเกตว่าพระวจนะไม่ได้ทรงอยู่กับพระเจ้าเท่านั้น แต่ทรงหันพระพักตร์เข้าหาพระเจ้า อยู่ในความสัมพันธ์แห่งความรักอันนิรันดร์ก่อนสิ่งอื่นใดจะมีอยู่ ความรอดที่พระองค์นำมาไม่ใช่การแลกเปลี่ยนที่คิดขึ้นในยามวิกฤต แต่หลั่งไหลมาจากการสามัคคีธรรมที่มีมาตลอดกาล คุณได้รับความรักก่อนที่โลกจะมีเหตุผลให้รักคุณ วันนี้ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน จะเพิ่งมาอ่านหน้าเหล่านี้หรือคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว คำเชื้อเชิญก็เหมือนกัน ความสว่างยังคงส่องอยู่ ความมืดไม่อาจชนะความสว่างนั้นได้ และพระวจนะก็ยังทรงยื่นพระหัตถ์มาหาคุณ
วันที่ 2
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีบางสิ่งที่แสนธรรมดาอย่างน่าพิศวงในสถานที่ซึ่งพระเยซูทรงเลือกทำการอัศจรรย์ครั้งแรกที่มีบันทึกไว้ ไม่ใช่พระวิหาร ไม่ใช่ห้องพระที่นั่ง แต่เป็นงานสมรส งานเฉลิมฉลองในหมู่บ้านที่เหล้าองุ่นหมด และมารดาผู้หนึ่งนำความกังวลมาบอกพระบุตรอย่างเงียบๆ ยอห์นบทที่สองเริ่มต้นท่ามกลางชีวิตประจำวัน และนั่นคือประเด็นสำคัญ ถ้อยคำของมารีย์ที่พูดกับพวกผู้รับใช้เป็นถ้อยคำที่เงียบสงบแต่ทรงพลังที่สุดในพระคัมภีร์ "เขาสั่งให้ท่านทำสิ่งใด ก็จงทำสิ่งนั้น" นางไม่รู้แน่ว่าพระองค์จะทรงทำอะไร นางรู้เพียงว่าพระองค์ทรงเป็นใคร จึงชี้ทุกคนรอบตัวไปหาพระองค์แล้วถอยออกมา ในประโยคเดียวนี้มีเทววิทยาแห่งความเชื่ออยู่เต็มเปี่ยม นางไม่ได้สั่งพระเยซู แต่วางใจในพระองค์ นางไม่ได้พยายามควบคุมผลลัพธ์ แต่เตรียมพวกผู้รับใช้ให้เชื่อฟัง ถ้าท่านเคยอธิษฐานอย่างสิ้นหวังโดยไม่รู้ว่าพระเจ้าจะทรงตอบอย่างไร ท่านก็เคยยืนอยู่ในที่เดียวกับที่มารีย์ยืน พระเยซูทรงสั่งพวกผู้รับใช้ให้เติมน้ำเต็มไหหินหกใบ ซึ่งเป็นไหที่ใช้ในพิธีชำระตามธรรมเนียมของชาวยิว ทุกรายละเอียดมีความหมาย ภาชนะเหล่านี้มีไว้สำหรับล้างเพื่อขจัดมลทินตามพิธี พระเยซูทรงนำสิ่งที่สร้างมาเพื่อพิธีกรรมมาเปลี่ยนให้เป็นสิ่งที่นำความชื่นชมยินดีมาสู่งานเฉลิมฉลอง ระเบียบเก่าแห่งการชำระล้างและการดิ้นรนกำลังถูกแทนที่อย่างเงียบๆ ด้วยพระคุณ ด้วยสิ่งใหม่ เมื่อเจ้างานชิมผลลัพธ์ เขาก็ประหลาดใจ เพราะเหล้าองุ่นที่ดีที่สุดถูกเก็บไว้จนถึงตอนท้าย สำหรับผู้อ่านใหม่ การอัศจรรย์นี้เรียกว่า "หมายสำคัญ" ยอห์นจงใจใช้คำนี้ หมายสำคัญชี้ไปไกลกว่าตัวมันเอง การอัศจรรย์เป็นเรื่องจริง แต่ก็เป็นสัญญาณด้วยว่าผู้ทรงกระทำนี้ไม่ใช่รับบีธรรมดา สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน ลองพิจารณาว่า "ไหหิน" ในชีวิตของท่านอาจหมายถึงอะไร อาจเป็นกิจวัตรทางศาสนา หรือนิสัยที่ทำตามหน้าที่จนแห้งแล้ง พระเยซูไม่ได้เสด็จมาเพื่อกล่าวโทษภาชนะว่างเปล่าของท่าน แต่เสด็จมาเพื่อเติมให้เต็มและเปลี่ยนให้เป็นสิ่งที่นำความปีติมาให้ ในพระหัตถ์ของพระองค์ สิ่งที่ดีที่สุดไม่เคยอยู่ข้างหลังท่าน แต่กำลังถูกจัดเตรียมไว้เสมอ
วันที่ 3
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
นิโคเดมัสมาหาในยามค่ำคืน เขาเป็นฟาริสี เป็นหนึ่งในคนที่มีการศึกษาสูงที่สุด ได้รับการยกย่องมากที่สุด และเคร่งครัดในศาสนามากที่สุดคนหนึ่งในเยรูซาเล็ม เขาศึกษาพระคัมภีร์มาตลอดชีวิต รักษาพระบัญญัติอย่างละเอียดถี่ถ้วน แต่ก็ยังมีบางสิ่งในใจที่ไม่ยอมให้เขาสงบ เขามาในความมืด บางทีอาจเพื่อไม่ให้ใครเห็น หรือบางทีเพราะคำถามที่ร้อนรุ่มอยู่ในใจรอจนรุ่งเช้าไม่ไหวอีกแล้ว ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด พระเยซูทรงต้อนรับเขาโดยไม่มีคำตำหนิสักคำ ประตูเปิดอยู่เสมอ แม้ในยามเที่ยงคืน พระเยซูตรัสตรงเข้าสู่หัวใจของสิ่งที่นิโคเดมัสต้องการ: "เราบอกความจริงแก่ท่านว่า ถ้าผู้ใดไม่บังเกิดใหม่ ผู้นั้นจะเห็นแผ่นดินของพระเจ้าไม่ได้" นิโคเดมัสผู้เป็นนักปราชญ์สะดุดกับถ้อยคำที่เรียบง่ายนี้ บังเกิดใหม่หรือ? คนที่โตแล้วจะกลับเข้าไปในครรภ์มารดาเป็นครั้งที่สองได้อย่างไร เขาคิดในแง่กายภาพ ขณะที่พระเยซูตรัสในเรื่องฝ่ายวิญญาณ และความสับสนนี้ไม่ได้เกิดกับนิโคเดมัสคนเดียว หลายคนในทุกวันนี้ได้ยินคำว่า "บังเกิดใหม่" เป็นเพียงป้ายทางศาสนา ไม่ใช่ความจริงที่มีชีวิต พระเยซูทรงหมายถึงสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งนัก คือชีวิตของพระเจ้าต้องถูกปลูกลงในท่านจากเบื้องบน ท่านไม่อาจใช้เหตุผลเข้าไปได้ ไม่อาจทำความดีแลกเข้าไปได้ และไม่อาจรับมรดกเข้าไปได้ ท่านต้องถูกสร้างใหม่ แล้วก็ถึงพระคัมภีร์ข้อที่ได้ชื่อว่าเป็นข่าวประเสริฐฉบับย่อ: "เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลกจนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่เชื่อในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์" ลองอ่านอย่างช้าๆ ขอบเขตของพระวจนะนี้น่าอัศจรรย์ คือทั้งโลก แรงจูงใจคือความรัก ไม่ใช่หน้าที่ ไม่ใช่กลยุทธ์ แต่คือความรัก วิธีการคือการประทาน เป็นของประทานที่มีราคาแพงที่สุดเท่าที่จะนึกได้ และคำเชิญเปิดกว้าง คือ "ทุกคนที่เชื่อ" คำนี้ไม่ทิ้งใครไว้นอกเลย สำหรับผู้ที่อ่านเป็นครั้งแรก นี่คือหัวใจของทุกสิ่งที่ยอห์นจะแสดงให้ท่านเห็นตลอดสิบแปดบทถัดไป สำหรับผู้เชื่อที่ท่องยอห์น 3:16 มานับพันครั้ง ขอให้หยุดอยู่ที่คำว่า "จน" คำนี้ไม่ได้บอกเพียงว่าพระเจ้าทรงรัก แต่บอกถึงขนาดของความรักนั้นด้วย พระเจ้าทรงรักโลกมากเพียงใด มากจนถึงกับประทานพระบุตร ไม้กางเขนไม่ใช่ความจำเป็นที่ทรงทำอย่างไม่เต็มพระทัย แต่เป็นความรักที่หลั่งออกจนหยดสุดท้าย นิโคเดมัสมาในความมืด แล้วจากไปพร้อมกับแสงสว่างที่เขายังอธิบายได้ไม่ครบถ้วน แสงสว่างเดียวกันนี้ทรงยื่นให้ท่านในวันนี้
วันที่ 4
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เป็นเวลากลางวัน ช่วงที่ร้อนที่สุดของวัน ซึ่งไม่มีใครที่มีสามัญสำนึกออกมาตักน้ำ แต่แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาที่บ่อน้ำ เธอมาคนเดียว และความโดดเดี่ยวนั้นไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ เธอมีอดีตที่ทำให้แม้แต่คนในหมู่บ้านเดียวกันก็ยังมองว่าเธอเป็นคนนอก เธอไม่ได้คาดว่าจะต้องสนทนากับใคร และเธอก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้พบกับการสนทนาครั้งนี้ เมื่อเธอมาถึง พระเยซูก็ประทับอยู่ที่บ่อน้ำแล้ว ยอห์นบอกเราว่าพระองค์ "จำเป็นต้องเสด็จผ่านแคว้นสะมาเรีย" ซึ่งเป็นเส้นทางที่ครูชาวยิวส่วนใหญ่หลีกเลี่ยง เพราะชาวยิวกับชาวสะมาเรียไม่มีสิ่งใดร่วมกันเลยนอกจากความดูหมิ่นซึ่งกันและกัน แต่พระเยซูทรงเลือกเส้นทางที่ยาวกว่าผ่านสถานที่ที่ยากลำบาก เพราะที่นั่นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องได้รับการตามหา พระองค์ทรงขอน้ำดื่มจากเธอ และด้วยการนั้นพระองค์ทรงข้ามทุกเส้นแบ่งทางสังคมในสมัยนั้น ทั้งทางศาสนา เชื้อชาติ และศีลธรรม เธอตกตะลึงและทูลว่า "ท่านเป็นยิว ขอน้ำดื่มจากดิฉันซึ่งเป็นหญิงชาวสะมาเรียได้อย่างไร" คำตอบของพระองค์พลิกบทสนทนาทั้งหมดกลับด้าน ผู้ที่กระหายไม่ใช่พระองค์ แต่เป็นเธอ พระองค์ตรัสว่า "ถ้าเธอรู้จักของประทานของพระเจ้า และรู้ว่าผู้ที่พูดกับเธอว่า 'ขอน้ำให้เราดื่ม' นั้นเป็นใคร เธอจะขอจากท่านผู้นั้น และท่านจะให้น้ำที่มีชีวิตแก่เธอ" เธอมาตักน้ำแล้วก็จะกลับไป แต่พระองค์เสด็จมาเพื่อมอบสิ่งที่จะทำให้เธอไม่กระหายอีกเลย ไม่ใช่น้ำพุทางกาย แต่เป็นบ่อน้ำที่มีชีวิตซึ่งพุ่งขึ้นสู่ชีวิตนิรันดร์ พระองค์ไม่ได้ตรัสถึงการดับกระหายธรรมดา แต่ตรัสถึงความโหยหาอันลึกซึ้งที่ดับไม่ได้ในจิตวิญญาณมนุษย์ ซึ่งไม่มีความสัมพันธ์ ความสำเร็จ หรือศาสนาใดเคยทำให้อิ่มเอมได้อย่างสมบูรณ์ แล้วก็มาถึงช่วงเวลาที่เปลี่ยนทุกสิ่ง พระองค์ตรัสถึงชีวิตของเธอ เธอมีสามีมาแล้วห้าคน และผู้ชายที่อยู่กับเธอตอนนี้ก็ไม่ใช่สามีของเธอ พระองค์ไม่ได้ตรัสด้วยความโหดร้าย แต่ตรัสด้วยความสงบของผู้ที่รู้จักเธอมานานยิ่งกว่าที่เธอรู้จักตัวเอง เธอไม่ได้ถูกทำให้อับอายจนต้องเชื่อ แต่ได้รับการมองเห็นจนเกิดความเชื่อ เธอวิ่งกลับเข้าหมู่บ้านและบอกว่า "มาดูเถิด ชายคนหนึ่งบอกข้าพเจ้าทุกอย่างที่ข้าพเจ้าได้กระทำ ท่านผู้นี้เป็นพระคริสต์หรือ" สำหรับผู้อ่านใหม่: จงสังเกตว่าพระเยซูทรงเลือกผู้หญิงคนนี้ ซึ่งไม่มีใครคาดคิด ถูกมองข้าม และใช้ชีวิตอยู่ริมขอบสังคม ให้เป็นคนแรกในพระกิตติคุณยอห์นที่พระองค์ทรงเปิดเผยพระองค์เองอย่างชัดแจ้งว่าเป็นพระเมสสิยาห์ สำหรับผู้เชื่อที่เติบโตมานาน: คุณได้ไปตักน้ำจากบ่อที่ผิดที่ไหนบ้าง น้ำที่มีชีวิตยังคงถูกยื่นให้อยู่ และคำเชิญนั้นก็ยังคงให้เปล่า
วันที่ 5
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพเฉลียงที่มีหลังคาข้างสระแห่งหนึ่งในกรุงเยรูซาเล็ม มีห้าเฉลียงที่เต็มไปด้วยคนเจ็บป่วย คนตาบอด คนง่อยเปลี้ย และคนที่เลิกหวังสิ่งดีใดๆ แล้ว พวกเขาได้ยินมาว่าบางครั้งน้ำในสระจะกระเพื่อม และใครลงไปก่อนก็จะหายโรค ชายคนหนึ่งนอนอยู่ที่นั่นมาสามสิบแปดปี สามสิบแปดปีที่เฝ้ามองคนอื่นไปถึงก่อน สามสิบแปดปีแห่งความเกือบจะสำเร็จ พระเยซูเสด็จตรงไปหาเขา ไม่ใช่หาคนที่อาการหนักที่สุด ไม่ใช่หาคนที่ร้องเสียงดังที่สุด แต่หาชายคนนี้โดยเฉพาะ ผู้ซึ่งทรุดโทรมลงเพราะรอคอยมานานหลายสิบปี พระองค์ทรงถามคำถามที่ฟังดูแปลกเกือบๆ ว่า "เจ้าอยากหายหรือ" (ยอห์น 5:6) ทำไมจึงถามคนป่วยว่าอยากหายหรือไม่ เพราะพระเยซูไม่ได้ทรงสนใจเพียงการซ่อมร่างกาย พระองค์ทรงมองเห็นทั้งตัวตนของเขา รวมถึงส่วนที่อาจยอมรับความช่วยเหลือไม่ได้ไปแล้ว ส่วนที่เรียนรู้ที่จะนิยามตัวเองด้วยอาการป่วยของตน ชายคนนั้นไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ ด้วยซ้ำ เขาอธิบายว่าเหตุใดวิธีนั้นจึงยังไม่สำเร็จ เขายังคิดในกรอบของสระน้ำ ยังมองระบบเก่าอยู่ และพระเยซูก็ตรัสเพียงว่า จงลุกขึ้น ยกที่นอนของเจ้าและเดินไป ไม่มีน้ำ ไม่มีพิธีกรรม ไม่มีการรอคอย มีเพียงพระวจนะของพระบุตรของพระเจ้า และอัมพาตสามสิบแปดปีก็สิ้นสุดลงในประโยคเดียว แต่บทนี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ผู้นำศาสนาโกรธเกรี้ยว ไม่ใช่เพราะมีคนหายป่วย แต่เพราะเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นในวันสะบาโต พระเยซูทรงตอบด้วยหนึ่งในพระดำรัสอ้างสิทธิ์ที่น่าตื่นตะลึงที่สุดในพระคัมภีร์ คือพระองค์และพระบิดาทรงทำงานร่วมกัน พระบุตรทรงมีสิทธิอำนาจที่จะประทานชีวิต และพระคัมภีร์ที่ผู้นำเหล่านั้นศึกษาอยู่ก็ชี้มาที่พระองค์ การรักษานั้นเป็นหมายสำคัญ ส่วนพระดำรัสอ้างสิทธิ์คือแก่นแท้ วันนี้ ขอให้คุณได้ยินพระเยซูทรงถามคำถามเงียบๆ เดียวกันนี้กับคุณ ในชีวิตของคุณมีจุดใด อาจเป็นนิสัย ความเศร้าโศก หรือความกลัว ที่คุณหยุดคาดหวังว่าจะได้หายอย่างสมบูรณ์โดยไม่รู้ตัวหรือไม่ พระองค์ไม่ได้ทรงรอให้คุณหาสระที่ใช่หรือจังหวะที่เหมาะ พระองค์ทรงยืนอยู่ข้างคุณตรงนี้ และถามว่าคุณเต็มใจหรือไม่
วันที่ 6
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
วันก่อนการสนทนานี้ พระเยซูทรงเลี้ยงคนห้าพันคนด้วยขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว ฝูงชนกินจนอิ่ม และบัดนี้พวกเขาข้ามทะเลมาตามหาพระองค์อีก เป็นช่วงเวลาอันอ่อนโยนที่เปลี่ยนเป็นการพินิจพิเคราะห์อย่างรวดเร็ว พระเยซูทรงมองฝูงชนและตรัสโดยความหมายว่า พวกเจ้ามาที่นี่ไม่ใช่เพราะเห็นการอัศจรรย์ แต่เพราะได้กินอาหารฟรี พวกเขาต้องการอาหาร แต่พระองค์ทรงต้องการประทานพระองค์เองแก่พวกเขา สิ่งที่ตามมาคือหนึ่งในคำสอนที่ลึกซึ้งและเรียกร้องที่สุดที่พระเยซูเคยประทาน พระองค์ตรัสว่า “เราเป็นอาหารแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวเลย และผู้ที่เชื่อในเรานั้นจะไม่กระหายอีกเลย” (ยอห์น 6:35) สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น ลองสังเกตว่าพระเยซูทรงทำอะไร พระองค์ทรงนำความต้องการพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ คืออาหาร การอยู่รอด สิ่งที่ขาดไม่ได้ แล้วตรัสว่าพระองค์ทรงเป็นคำตอบของความหิวที่ลึกยิ่งกว่านั้น ทุกคนที่เคยมีชีวิตอยู่รู้ดีว่าการหิวกระหายบางสิ่งที่บอกชื่อไม่ถูกเป็นอย่างไร พระเยซูทรงเอ่ยชื่อสิ่งนั้นที่นี่ ฝูงชนโต้แย้ง พวกเขาต้องการหมายสำคัญ ซึ่งน่าขันเพราะเพิ่งเห็นพระองค์เลี้ยงคนหลายพัน พวกเขาอ้างถึงมานาที่พระเจ้าประทานแก่บรรพบุรุษในถิ่นทุรกันดาร พระเยซูทรงแก้ไขอย่างอ่อนโยนว่า โมเสสไม่ได้ให้อาหารนั้น แต่พระบิดาทรงประทาน และอาหารนั้นชี้ไปข้างหน้าถึงสิ่งที่ดียิ่งกว่าเสมอ อาหารแท้จากสวรรค์ประทานชีวิตแก่โลก และอาหารนั้นคือพระบุคคลหนึ่ง เมื่อถึงตอนท้ายของบท สาวกหลายคนจากไป พวกเขาว่าคำสอนนี้ยากเกินไป พระเยซูทรงหันไปทางสาวกสิบสองคนและตรัสถามว่าพวกเขาจะจากไปด้วยหรือไม่ คำตอบของเปโตรเป็นหนึ่งในคำตอบที่งดงามที่สุดในพระกิตติคุณ “ท่านเจ้าข้า พวกข้าพระองค์จะไปหาใคร พระองค์ทรงมีพระวจนะแห่งชีวิตนิรันดร์” (ยอห์น 6:68) เปโตรไม่ได้บอกว่าท่านเข้าใจทุกอย่าง ท่านบอกว่าไม่มีที่อื่นให้ไป นั่นคือคำสารภาพอันซื่อตรงของทุกจิตวิญญาณที่ได้พบพระเยซูจริง ๆ ไม่ใช่เพราะทุกคำถามได้รับคำตอบ แต่เพราะพระองค์เท่านั้นที่ทรงทำให้ความหิวที่ลึกที่สุดอิ่มได้ วันนี้คุณกำลังหล่อเลี้ยงตัวเองด้วยสิ่งใดที่ทำให้ว่างเปล่าเมื่อถึงเย็น อาหารแห่งชีวิตยังทรงถูกยื่นให้อยู่
วันที่ 7
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เป็นวันสุดท้ายของเทศกาลอยู่เพิง ซึ่งเป็นงานเฉลิมฉลองยาวหนึ่งสัปดาห์ในกรุงเยรูซาเล็ม ทุกวันมีปุโรหิตตักน้ำจากสระสิโลอัมไปเทที่แท่นบูชา เป็นการระลึกถึงน้ำที่พระเจ้าทรงประทานแก่อิสราเอลในถิ่นทุรกันดาร ฝูงชนรวมตัวกัน พิธีการอยู่ในช่วงที่คึกคักที่สุด และในช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนั้นเอง พระเยซูทรงยืนขึ้นและร้องออกมาด้วยถ้อยคำที่คงทำให้บทสนทนาทุกวงในระยะที่ได้ยินต้องหยุดลง "ถ้าผู้ใดกระหาย ให้มาหาเราและดื่มเถิด" (ยอห์น 7:37) สำหรับผู้อ่านใหม่ ควรเข้าใจว่าเทศกาลนี้มีความหมายอย่างไรต่อคนเหล่านั้น น้ำในแผ่นดินแห้งแล้งไม่ใช่เพียงความสบาย แต่คือชีวิตเลยทีเดียว พิธีทั้งหมดเป็นคำอธิษฐาน เป็นความโหยหา และเป็นการระลึกว่าพระเจ้าเคยทรงทำให้น้ำไหลออกจากศิลา พระเยซูทรงยืนอยู่ท่ามกลางคำอธิษฐานนั้นและตรัสว่า เราคือคำตอบของคำอธิษฐานนั้น พระองค์ตรัสต่อไปอีกว่า ผู้ที่เชื่อในพระองค์จะไม่เพียงได้รับน้ำที่ให้ชีวิต แต่จะกลายเป็นแหล่งของน้ำนั้นด้วย "จากภายในใจของเขาจะมีแม่น้ำแห่งน้ำที่ให้ชีวิตไหลออกมา" (ยอห์น 7:38) พระวิญญาณของพระเจ้าที่ทรงสถิตในตัวคน ไม่ได้ทรงให้ความอิ่มเอมเท่านั้น แต่ทรงล้นไหลออกมา บทนี้เต็มไปด้วยความแตกแยก บางคนว่าพระองค์เป็นผู้เผยพระวจนะ บางคนว่าเป็นพระคริสต์ บางคนอยากให้จับกุมพระองค์ แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่ถูกส่งไปจับพระองค์ก็กลับมามือเปล่า พร้อมกับพูดเพียงว่า "ไม่เคยมีใครพูดอย่างคนนี้เลย" (ยอห์น 7:46) พระวจนะของพระเยซูมีบางสิ่งที่ทำให้คนหยุดนิ่ง แม้แต่เมื่อเขามาด้วยเจตนาจะหยุดยั้งพระองค์ นิโคเดมัส ผู้ที่เราพบในบทที่สามขณะมาหาพระเยซูในเวลากลางคืน เอ่ยปากเบา ๆ ในที่ประชุมสภา เรียกร้องความยุติธรรม เป็นเรื่องเล็ก แต่ก็เป็นความกล้าหาญ เขายังไม่ออกมาอย่างเปิดเผยเต็มที่ แต่กำลังก้าวเข้าหาความสว่าง วันนี้ ลองพิจารณาว่าคุณกระหายในเรื่องใด ไม่ใช่กระหายน้ำ แต่กระหายสันติสุข จุดมุ่งหมาย และความรู้สึกว่าชีวิตกำลังมุ่งไปสู่สิ่งที่มีความหมาย พระเยซูยังทรงยืนอยู่ ยังทรงร้องเชิญด้วยถ้อยคำเดิม แม่น้ำที่พระองค์ทรงสัญญาไม่ใช่สายน้ำเล็ก ๆ แต่เป็นสิ่งที่ไหลล้นจากตัวคุณไปสู่ชีวิตของทุกคนรอบข้าง จงมาและดื่มเถิด
วันที่ 8
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
บทนี้เริ่มต้นในเช้าตรู่ ลานพระวิหารเริ่มมีผู้คนเต็ม และพระเยซูประทับนั่งสั่งสอน พวกผู้นำศาสนาลากหญิงคนหนึ่งที่ถูกจับได้ว่าล่วงประเวณีมาให้ยืนต่อหน้าฝูงชน ไม่ใช่เพราะห่วงใยความชอบธรรม แต่เพื่อวางกับดักให้พระเยซูติดอยู่ระหว่างความเมตตากับพระบัญญัติ นับเป็นช่วงเวลาที่โหดร้าย และนางคือเครื่องมือของแผนการนั้น พระเยซูทรงนั่งยองลงและเขียนที่พื้นดิน เราไม่ได้รับรู้เลยว่าพระองค์ทรงเขียนอะไร แล้วพระองค์ทรงยืนขึ้นและตรัสถ้อยคำที่ก้องกังวานมากว่าสองพันปีว่า "ในพวกท่านผู้ใดปราศจากบาป ให้ผู้นั้นเอาหินขว้างนางก่อน" (ยอห์น 8:7) พวกเขาทยอยกันจากไปทีละคน เริ่มจากคนที่อาวุโสที่สุด เมื่อพระเยซูทรงเงยพระพักตร์ขึ้น ก็เหลือแต่หญิงคนนั้น พระองค์ไม่ทรงลงโทษนาง ทรงบอกให้นางไปและอย่าทำบาปอีก แล้วในพระวิหารนั้นเอง พระองค์ตรัสประกาศ "เราเป็น" ครั้งที่สองในพระวรสารยอห์นว่า "เราเป็นความสว่างของโลก ผู้ที่ตามเรามาจะไม่เดินในความมืด แต่จะมีความสว่างแห่งชีวิต" (ยอห์น 8:12) ในพระคัมภีร์ ความสว่างไม่ได้เป็นเพียงแสงที่ทำให้มองเห็น แต่เป็นการเปิดเผย เป็นทิศทาง เป็นสิ่งที่ชี้ให้เห็นว่าเราอยู่ที่ไหนและกำลังไปทางใด การเดินในความมืดไม่ใช่แค่ความสับสน แต่คือการหลงทางโดยไม่รู้ตัว พระเยซูตรัสว่าพระองค์ทรงเป็นยาแก้สำหรับสภาพเช่นนั้น สิ่งที่ตามมาคือการโต้ตอบกับพวกฟาริสีอย่างยืดเยื้อและเข้มข้น เรื่องตัวตน สิทธิอำนาจ ความจริง และอิสรภาพ พระเยซูตรัสว่าความจริงจะทำให้พวกเขาเป็นอิสระ พวกเขากลับขัดเคืองและยืนกรานว่าไม่เคยเป็นทาสของใคร พระองค์ตรัสถึงการเป็นทาสที่พวกเขามองไม่เห็น คือการเป็นทาสของบาป การที่ความผิดบิดชีวิตให้โน้มเข้าหาตัวเองจนไม่อาจเหยียดตรงได้ พระองค์ตรัสว่าอิสรภาพที่แท้จริงมาทางพระบุตร บทนี้ไปถึงจุดสูงสุดด้วยพระดำรัสที่น่าตกตะลึงจนเกือบถูกเอาหินขว้างตรงนั้น คือ "ก่อนอับราฮัมเกิดมา เราเป็น" (ยอห์น 8:58) ไม่ใช่ "เราเคยเป็น" แต่ "เราเป็น" กาลปัจจุบันนิรันดร์ พระนามที่พระเจ้าทรงใช้เรียกพระองค์เองที่พุ่มไม้ไฟ บัดนี้เปล่งออกจากพระโอษฐ์ของบุรุษผู้ยืนอยู่ในลานแห่งหนึ่งของเยรูซาเล็ม สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่คือหัวใจของทุกสิ่งที่ยอห์นกำลังเรียงร้อยไปสู่ ส่วนสำหรับธรรมิกชนผู้ผ่านประสบการณ์มานาน วันนี้ขอให้ใคร่ครวญถึงน้ำหนักของพระดำรัสนี้อีกครั้ง พระผู้ทรงเป็น "เราเป็น" นิรันดร์ ผู้ทรงก้มลงเขียนที่พื้นดินข้างหญิงผู้ต้องอับอาย คือพระองค์เดียวกับผู้ทรงค้ำจุนสรรพสิ่งไว้ด้วยกัน
วันที่ 9
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพชายคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นพระอาทิตย์ขึ้นสักครั้งเดียว เขาเกิดมาในความมืด ไม่ใช่ความมืดของค่ำคืนที่เลวร้าย แต่เป็นความมืดของทุกวันในชีวิตของเขา เขานั่งขอทานอยู่ข้างทาง และเหล่าสาวกเดินผ่านมาถามคำถามทางเทววิทยาว่า บาปของใครที่ทำให้เป็นเช่นนี้ พระเยซูไม่ทรงรับฟังเรื่องนั้นเลย พระองค์ทรงให้มุมมองใหม่ทั้งหมดในลมหายใจเดียวว่า ความตาบอดของชายคนนี้ไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นผืนผ้าใบ พระเจ้ากำลังจะทรงวาดสิ่งที่รุ่งโรจน์ พระเยซูทรงถ่มน้ำลายลงบนดิน ทำเป็นโคลน และทาที่ตาของชายคนนั้น เป็นการอัศจรรย์ที่แปลกและติดดิน พระบุตรของพระเจ้าทรงใช้ผงดินและน้ำลาย ซึ่งเป็นวัตถุดิบเดียวกับที่ใช้ในการสร้าง แล้วพระองค์ทรงส่งเขาไปล้างที่สระสิโลอัม ซึ่งยอห์นบอกเราว่าแปลว่า "ผู้ถูกส่งไป" ชายคนนั้นไปล้าง แล้วกลับมาโดยมองเห็น สังเกตว่าเขาเชื่อฟังก่อนที่เขาจะได้เห็นพระองค์ผู้ทรงรักษาเขา ความเชื่อมักเป็นเช่นนั้นเอง เราก้าวไปตามที่พระเยซูตรัสก่อนที่เราจะเข้าใจอย่างเต็มที่ว่าพระองค์ทรงเป็นใคร สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาเกือบจะน่าขันในความน่าสลดของมัน เพื่อนบ้านไม่อยากเชื่อว่าเป็นคนเดียวกัน พวกฟาริสีลากเขาไปสอบสวนถึงสองครั้ง เพราะการรักษาเกิดขึ้นในวันสะบาโต พวกเขาซักไซ้บิดามารดาของเขา และเรียกพระเยซูว่าคนบาป ตลอดการสอบสวนทุกรอบ อดีตขอทานตาบอดผู้นี้กลับกล้าหาญขึ้นเรื่อยๆ เขาเริ่มต้นด้วยคำว่า "ชายที่เขาเรียกว่าเยซู" และจบลงเมื่อพระเยซูทรงพบเขาอีกครั้ง ด้วยการหมอบลงแทบพระบาทและทูลว่า "พระองค์เจ้าข้า ข้าพระองค์เชื่อ" (ยอห์น 9:38) ชายผู้ที่เคยมองไม่เห็น กลับกลายเป็นคนที่มีสายตาแจ่มชัดที่สุดในบททั้งบท สิ่งที่ควรใคร่ครวญในวันนี้คือ พวกฟาริสีมองเห็นได้ดีทุกอย่างแต่ยังคงตาบอดสนิท ขณะที่ขอทานผู้นั่งอยู่ในฝุ่นดินได้รับทั้งสายตาทางกายและสายตาฝ่ายวิญญาณในบ่ายวันเดียวกัน พระเยซูตรัสว่า "เราเป็นความสว่างของโลก" (ยอห์น 9:5) ความสว่างไม่เจรจากับความมืด เพียงแต่ส่องมาถึง ความมืดก็ถอยไป ไม่ว่าสิ่งใดที่ทำให้ท่านอยู่ในความมืด ไม่ว่าจะเป็นความสงสัย ความอับอาย หรือบาดแผลที่แบกมาหลายปี พระเยซูไม่ได้ทรงขอให้ท่านอธิบายมันก่อน พระองค์ทรงขอให้ท่านไปล้างเท่านั้น
วันที่ 10
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
แกะไม่ใช่สัตว์ที่หรูหราสง่างาม ไม่ดุร้ายเหมือนสิงโต และไม่รวดเร็วเหมือนม้า แกะมักหลงทาง ตื่นตระหนกง่าย และต้องพึ่งพาผู้ที่รู้จักทางโดยสิ้นเชิง พระเยซูทรงเลือกภาพนี้อย่างจงใจเมื่อตรัสว่า "เราเป็นผู้เลี้ยงแกะที่ดี" (ยอห์น 10:11) และถ้าเราตรงไปตรงมา ภาพนี้ก็เหมาะกับเรามากกว่าที่เราอยากยอมรับ ในบทนี้พระเยซูทรงเปรียบเทียบอย่างชัดเจนระหว่างผู้เลี้ยงแกะที่ดีกับลูกจ้าง ลูกจ้างถือหน้าที่ แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของแกะ เมื่อหมาป่ามา เขาก็หนีไป ไม่ใช่เพราะเขาชั่วร้ายเสมอไป แต่เพราะแกะไม่ใช่ของเขาจริง ๆ ส่วนผู้เลี้ยงแกะที่ดีสละชีวิตเพื่อแกะ นี่ไม่ใช่เพียงภาพเปรียบที่พระเยซูหยิบยกขึ้นมา แต่เป็นคำพยากรณ์ที่พระองค์กำลังเสด็จไปสู่ พระองค์ทรงบรรยายถึงกางเขนก่อนที่จะทรงแบกขึ้นไป และตรัสสิ่งที่น่าทึ่งไว้ว่า "ไม่มีใครเอาชีวิตไปจากเรา แต่เราสละชีวิตด้วยตัวเราเอง" (ยอห์น 10:18) การตรึงที่กางเขนไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับพระเยซู แต่เป็นสิ่งที่พระองค์ทรงเลือกเอง เพื่อคุณ ด้วยความรู้เต็มเปี่ยมถึงราคาที่ต้องจ่าย พระองค์ยังตรัสถึงการรู้จักแกะของพระองค์ และแกะรู้จักพระองค์ ในลมหายใจเดียวกับที่ตรัสถึงการที่พระองค์ทรงรู้จักพระบิดา "เรารู้จักแกะของเรา และแกะของเราก็รู้จักเรา เหมือนอย่างพระบิดารู้จักเรา และเรารู้จักพระบิดา" (ยอห์น 10:14-15) นี่เป็นการยกย่องที่น่าอัศจรรย์ ความใกล้ชิดที่คุณมีกับผู้เลี้ยงแกะนั้นเป็นไปตามแบบของความใกล้ชิดภายในพระตรีเอกภาพเอง คุณไม่ใช่เพียงตัวเลขในฝูง คุณเป็นที่รู้จัก แล้วก็มีพระสัญญาที่ทำให้หัวใจที่สั่นไหวนับไม่ถ้วนมั่นคงขึ้นตลอดหลายศตวรรษ: "แกะของเราฟังเสียงของเรา และเรารู้จักแกะเหล่านั้น และมันก็ตามเรามา เราให้ชีวิตนิรันดร์แก่แกะเหล่านั้น และมันจะไม่พินาศเลยเป็นนิตย์ และจะไม่มีผู้ใดแย่งชิงมันไปจากมือของเราได้" (ยอห์น 10:27-28) มีการกล่าวถึงสองพระหัตถ์ คือพระหัตถ์ของพระบุตรและของพระบิดา และแกะถูกกุมไว้ในทั้งสองพระหัตถ์ ไม่ว่าวันนี้คุณกำลังเผชิญสิ่งใด คุณจะไม่หลุดจากนิ้วพระหัตถ์เหล่านั้น จงวางใจและพักสงบในพระสัญญานี้
วันที่ 11
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีรายละเอียดหนึ่งในยอห์น 11 ที่นักเทววิทยาเขียนเป็นห้องสมุดทั้งห้อง แต่เด็กๆ กลับสังเกตเห็นได้ทันที คือข้อที่ว่า "พระเยซูทรงกันแสง" (ยอห์น 11:35) นี่เป็นข้อที่สั้นที่สุดในพระคัมภีร์ และเป็นหนึ่งในข้อที่สำคัญที่สุด พระองค์ผู้กำลังจะทรงเรียกลาซารัสให้กลับจากความตาย ทรงยืนที่อุโมงค์ฝังศพและร้องไห้ก่อน พระองค์มิได้ทรงแสดงความโศกเศร้า มิได้ทรงทำไปตามพิธี แต่ทรงสะเทือนพระทัยอย่างแท้จริง คำที่ยอห์นใช้บ่งบอกว่าพระองค์ทรงครวญครางจากส่วนลึกของพระทัย เหมือนคลื่นที่ซัดขึ้นมาจากก้นมหาสมุทร พระเจ้าผู้ทรงสร้างจักรวาลทรงร้องไห้ที่หลุมฝังศพ ก่อนจะถึงการอัศจรรย์ เราต้องนั่งอยู่กับสองพี่น้องก่อน มารีย์และมารธากล่าวคำเดียวกันเมื่อพบพระเยซู คือ "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ถ้าพระองค์ได้ประทับอยู่ที่นี่ น้องชายของข้าพระองค์ก็คงไม่ตาย" (ยอห์น 11:21, 32) พระเยซูไม่ทรงตำหนิทั้งสองคนเลย พระองค์ไม่ตรัสว่า "เธอควรไว้วางใจเรามากกว่านี้" พระองค์ทรงพบมารธาด้วยความจริงทางเทววิทยาว่า "เราเป็นการฟื้นคืนชีวิตและเป็นชีวิต" (ยอห์น 11:25) และทรงพบมารีย์ด้วยน้ำพระเนตร พระองค์ทรงยิ่งใหญ่พอที่จะประทานให้ท่านทั้งสองอย่าง และทรงฉลาดพอที่จะรู้ว่าท่านต้องการสิ่งไหนก่อน ฉากที่อุโมงค์ฝังศพนั้นเร้าอารมณ์จนแทบทนไม่ไหว พระเยซูทรงบัญชาให้กลิ้งก้อนหินออก มารธาคัดค้านอย่างตรงไปตรงมาตามความเป็นจริงว่า "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ป่านนี้ศพคงเหม็นแล้ว เพราะตายมาสี่วันแล้ว" (ยอห์น 11:39) สี่วันนั้นมีความหมาย ธรรมเนียมของชาวยิวเชื่อว่าวิญญาณยังวนเวียนอยู่ใกล้ร่างสามวัน เมื่อผ่านสี่วันไปแล้ว ก็ไม่เหลือความหวังใดๆ ตามที่มนุษย์จะมองเห็น พระเยซูทรงรอจนความหวังไม่ใช่เพียงริบหรี่ แต่หมดสิ้นไปแล้ว แล้วพระองค์ทรงอธิษฐานออกเสียง ไม่ใช่เพื่อพระองค์เอง พระองค์ตรัสว่าเพื่อฝูงชน จากนั้นทรงเปล่งพระสุรเสียงเข้าไปในความมืดว่า "ลาซารัส จงออกมา" และคนที่ตายแล้วก็เดินออกมา สังเกตว่าพระเยซูไม่ได้เสด็จเข้าไปตามหาลาซารัส พระองค์ทรงเรียก และชีวิตก็เชื่อฟังพระสุรเสียงของพระองค์ นี่คือพระสุรเสียงเดียวกับที่ตรัสให้โลกเกิดขึ้นในปฐมกาล และจะเป็นพระสุรเสียงเดียวกันที่วันหนึ่งจะเรียกให้ทุกหลุมฝังศพเปิดออก หากวันนี้ท่านอยู่ในสถานการณ์ที่ตายมาสี่วัน หรือสี่ปีแล้ว พระเยซูยังทรงยืนอยู่ที่ปากอุโมงค์ และยังทรงเรียกอยู่
วันที่ 12
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ยอห์น 12 เป็นบทแห่งการมาถึงและการอำลา เป็นบทที่บางสิ่งเริ่มชัดเจนขึ้นและบางสิ่งกำลังเลือนหายไป หกวันก่อนเทศกาลปัสกา มารีย์ชาวเบธานี หญิงคนเดียวกับที่เคยนั่งอยู่แทบพระบาทพระเยซูขณะที่พี่สาวกระวนกระวายใจ นำน้ำมันหอมราคาแพงหนึ่งปอนด์มาชโลมพระบาทของพระองค์ แล้วใช้เส้นผมเช็ดพระบาท กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบ้าน ยูดาสคัดค้านด้วยเหตุผลเรื่องความประหยัด แต่พระเยซูทรงปกป้องนาง พระองค์ตรัสว่านางทำสิ่งนี้เพื่อเตรียมการฝังพระศพของพระองค์ บางทีนางอาจไม่เข้าใจทั้งหมดว่ากำลังทำอะไร แต่ความรักได้มอบความรู้ใจชนิดหนึ่งแก่นาง ซึ่งการคิดคำนวณไม่มีวันให้ได้ แล้วก็ถึงการเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มอย่างสง่า ฝูงชนโบกใบอินทผลัม ร้องว่า “โฮซันนา” และปูเสื้อคลุมของตนไว้บนถนน ดูเหมือนพิธีราชาภิเษก และก็เป็นเช่นนั้นจริง เพียงแต่ไม่ใช่แบบที่ใครคาดคิด ยอห์นบอกเราว่าแม้แต่เหล่าสาวกเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งหลังการฟื้นคืนพระชนม์ เรามักไม่รู้ตัวถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ขณะที่เรากำลังอยู่ในช่วงเวลานั้น ต่อมามีชาวกรีกบางคนมาหาฟีลิปด้วยคำขอเรียบง่ายว่า “ท่านครับ พวกเราอยากเห็นพระเยซู” (ยอห์น 12:21) นี่เป็นถ้อยคำที่ลึกซึ้งอย่างเงียบสงบที่สุดข้อหนึ่งในพระกิตติคุณ คนเหล่านี้เป็นชนต่างชาติ เป็นคนนอกที่ไม่มีสิทธิ์ตามบรรพบุรุษในพระสัญญาของอิสราเอล แต่พวกเขาอยากเห็นพระเยซู การมาของพวกเขาดูเหมือนจะจุดบางสิ่งในพระองค์ พระองค์ประกาศว่า “เวลาที่บุตรมนุษย์จะได้รับเกียรติมาถึงแล้ว” (ยอห์น 12:23) พระองค์ตรัสถึงเมล็ดข้าวสาลีที่ต้องตกลงในดินและตายก่อน จึงจะเกิดผลได้ พระองค์ตรัสถึงพระองค์เอง และตรัสถึงเราด้วย จากนั้นพระองค์ทรงอธิษฐานออกเสียง พระบิดาตอบจากสวรรค์ด้วยเสียงดังเหมือนฟ้าร้อง และฝูงชนก็แตกความเห็นกันว่าได้ยินอะไร บางคนว่าทูตสวรรค์พูด บางคนได้ยินเพียงเสียงดัง เสียงเดียวกันแต่ได้ยินต่างกันไป ขึ้นอยู่กับหูที่รับฟัง พระเยซูตรัสว่า “บัดนี้เป็นเวลาพิพากษาโลกนี้ บัดนี้เจ้าของโลกนี้จะถูกขับออกไป และเมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะดึงดูดคนทั้งปวงมาหาเรา” (ยอห์น 12:31, 32) กางเขนไม่ใช่ความพ่ายแพ้ที่ปลอมตัวเป็นชัยชนะ แต่เป็นชัยชนะที่แท้จริง วันนี้ขอให้การถูกยกขึ้นนั้นดึงท่านเข้ามาใกล้พระองค์ยิ่งขึ้น
วันที่ 13
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพเหตุการณ์ตอนนั้น ห้องชั้นบน คืนก่อนที่จะถึงไม้กางเขน พระเยซูทรงทราบดีว่าพระบิดาทรงมอบทุกสิ่งไว้ในพระหัตถ์ของพระองค์ และทรงทราบว่าพระองค์เสด็จมาจากพระเจ้าและกำลังจะเสด็จกลับไปหาพระเจ้า พระองค์ทรงลุกจากการรับประทานอาหารค่ำ ทรงคาดผ้าเช็ดตัวที่เอว และเริ่มล้างเท้าเหล่าสาวก พระผู้สร้างจักรวาลทรงคุกเข่าลงต่อหน้าสิ่งทรงสร้างของพระองค์ ถ้าข้อนี้ยังไม่ทำให้ท่านหยุดนิ่งด้วยความตะลึง ก็ขอให้อ่านอีกครั้ง สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอ่าน การล้างเท้าในโลกยุคโบราณเป็นหน้าที่ของคนรับใช้ที่ต่ำต้อยที่สุดในบ้าน ถนนเต็มไปด้วยฝุ่น และเท้าที่สวมรองเท้าแตะก็สกปรกมาก คนที่มีฐานะจะไม่ล้างเท้าให้ใคร นั่นเป็นเหตุที่เปโตรผงะถอยและพูดว่า "พระองค์เจ้าข้า พระองค์จะล้างเท้าข้าพระองค์หรือ" (ยอห์น 13:6) พระเยซูทรงกระทำสิ่งที่ทุกคนในห้องนั้นเข้าใจว่าต่ำเกินกว่าพระองค์ และพระองค์ทรงทำด้วยความตั้งพระทัย ด้วยความรัก และไม่ลังเลเลย แต่ในเหตุการณ์นี้มีมากกว่าบทเรียนเรื่องความถ่อมใจ แม้เพียงเรื่องนั้นก็ใช้เวลาเรียนรู้ได้ทั้งชีวิต พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกว่า "ถ้าเราผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าและเป็นอาจารย์ได้ล้างเท้าของท่านทั้งหลายแล้ว ท่านก็ควรล้างเท้าของกันและกันด้วย" (ยอห์น 13:14) พระองค์ไม่ได้ทรงแสดงท่าทีให้ดูเป็นแบบอย่างเท่านั้น แต่ทรงนิยามความยิ่งใหญ่เสียใหม่ ในอาณาจักรที่พระองค์ทรงสร้าง ผู้ที่รับใช้คือผู้ที่นำ อำนาจไม่ได้ยกท่านให้สูงเหนือผู้คน แต่ส่งท่านเข้าไปหาพวกเขา สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามาหลายปี ขอให้พิจารณาข้อนี้ ยอห์นบอกเราว่าพระเยซูทรงล้างเท้าของยูดาสด้วย พระองค์ทรงทราบว่ายูดาสจะทรยศพระองค์ก่อนคืนนั้นจะสิ้นสุด แต่ก็ยังทรงคุกเข่าลงต่อหน้าเขา นั่นไม่ใช่ความไร้เดียงสา แต่เป็นความรักที่ทรงฤทธานุภาพและตั้งพระทัย ซึ่งไม่ยอมลดน้อยลงเพราะความล้มเหลวของผู้ที่พระองค์ทรงรับใช้ นี่คือภาพของพระคุณที่ควรทำให้ข้ออ้างทุกข้อของเราเงียบลง ข้ออ้างที่เรามีไว้เพื่อไม่แสดงความกรุณาต่อผู้ที่ทำผิดต่อเรา วันนี้ ผ้าเช็ดตัวของท่านอาจเป็นโทรศัพท์สายหนึ่งที่ท่านผัดผ่อนมาตลอด งานที่ต่ำกว่าตำแหน่งของท่าน หรือคำพูดดีๆ ที่มอบให้คนที่ไม่สมควรได้รับ พระราชาผู้ทรงเป็นผู้รับใช้ได้ทรงชี้ทางให้ท่านแล้ว คำถามคือท่านจะตามพระองค์ลงมาคุกเข่าหรือไม่
วันที่ 14
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เหล่าสาวกหวาดกลัว พระเยซูเพิ่งตรัสกับพวกเขาว่าพระองค์จะจากไป ว่าคนหนึ่งในพวกเขาจะทรยศพระองค์ และว่าเปโตรผู้เป็นศิลาของพวกเขาจะปฏิเสธพระองค์ก่อนรุ่งเช้า ห้องนั้นคงรู้สึกเหมือนพื้นกำลังพังทลายลง ในจังหวะที่สั่นสะเทือนนั้นเอง พระเยซูตรัสถ้อยคำที่อ่อนโยนที่สุดบางส่วนในพระคัมภีร์ทั้งเล่มว่า “อย่าให้ใจของท่านทั้งหลายวิตกกังวลเลย ท่านทั้งหลายเชื่อในพระเจ้าแล้ว จงเชื่อในเราด้วย” (ยอห์น 14:1) สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มรู้จักพระคัมภีร์ บทนี้เป็นทั้งของขวัญและแผนที่ พระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกว่าพระองค์กำลังไปเตรียมที่ไว้ให้พวกเขา และจะกลับมารับพวกเขา โธมัสซื่อตรงเหมือนเคย พูดตรงๆ ว่า เราไม่รู้ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน แล้วเราจะรู้จักทางได้อย่างไร พระเยซูทรงตอบด้วยพระดำรัสที่เด็ดขาดจนก้องสะท้อนมาตลอดสองพันปีแห่งความโหยหาของมนุษย์ว่า “เราเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต ถ้าไม่ได้มาทางเรา จะไม่มีใครไปถึงพระบิดาได้” (ยอห์น 14:6) พระองค์ไม่ได้ตรัสว่าพระองค์รู้จักทาง หรือจะชี้ทางให้ท่าน แต่ตรัสว่าพระองค์เป็นทาง ถนนและจุดหมายปลายทางเป็นพระองค์เดียวกัน สำหรับผู้ที่เดินกับพระคริสต์มานานหลายปี ขอให้หยุดครุ่นคิดกับคำว่า ความจริง สักครู่ ในโลกที่มองความจริงเป็นเพียงความชอบส่วนตัว พระเยซูทรงอ้างว่าพระองค์เป็นต้นธารและแก่นแท้ของความจริง ทุกสิ่งที่เป็นจริงซึ่งเคยถูกกล่าวหรือค้นพบ ล้วนเป็นจริงเพราะสะท้อนถึงพระองค์ผู้ทรงเป็นความจริงเอง แม้จะสะท้อนอย่างริบหรี่ เมื่อท่านวางใจในพระองค์ ท่านไม่ได้พิงอยู่กับความรู้สึกหรือปรัชญา แต่ยืนอยู่บนพื้นเดียวที่ไม่มีวันเลื่อนไหว และยังมีชีวิตอีกด้วย ไม่ใช่เพียงการมีอยู่ แต่เป็นชีวิตที่ความตายไม่อาจยุติได้ พระเยซูไม่ได้ทรงเสนอสิ่งเดิมที่ท่านมีอยู่แล้วในรูปแบบที่ยาวนานขึ้น แต่ทรงเสนอสิ่งที่แตกต่างในแก่นแท้ คือชีวิตที่ไหลมาจากพระบิดา ผ่านพระบุตร เข้าสู่ทุกคนที่มาหาพระองค์ ไม่ว่าสิ่งใดกำลังรบกวนใจท่านในวันนี้ และต้องมีบางสิ่งแน่นอน ท่านได้รับคำเชื้อเชิญเดียวกับที่เหล่าสาวกได้รับในห้องชั้นบนนั้น จงเชื่อ ไม่ใช่เชื่ออย่างมืดบอด แต่เชื่อด้วยตาที่เบิกกว้างต่อพระองค์ผู้ตรัสว่าพระองค์เป็นทางกลับบ้าน
วันที่ 15
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ระหว่างห้องชั้นบนกับสวนเกทเสมนี พระเยซูทรงหยุดตรัสเปรียบเทียบภาพหนึ่งที่ใกล้ชิดที่สุดเกี่ยวกับชีวิตคริสเตียน พระองค์ตรัสว่า "เราเป็นเถาองุ่น ท่านทั้งหลายเป็นกิ่ง" (ยอห์น 15:5) ถ้าคุณเคยเห็นเถาองุ่น คุณจะรู้ว่ากิ่งไม่ได้ฝืนแรงเพื่อให้เกิดผล มันเพียงเกาะติดอยู่กับเถา ชีวิตของเถาไหลผ่านมาถึงกิ่ง และผลก็เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากการเชื่อมต่อนั้น สำหรับผู้อ่านใหม่ ภาพนี้ให้อิสรภาพอย่างยิ่ง ชีวิตคริสเตียนไม่ได้เป็นเรื่องของการพยายามให้หนักขึ้นเป็นหลัก แต่เป็นเรื่องของการอยู่ใกล้ชิด พระเยซูตรัสว่า "จงสถิตอยู่ในเรา และเราจะสถิตอยู่ในท่าน" คำว่าสถิตอยู่หมายถึงคงอยู่ ตั้งบ้านของตนไว้ และไม่ลอยห่างออกไป กิ่งที่ขาดจากเถาไม่ได้พยายามออกผลแล้วล้มเหลว แต่มันเหี่ยวแห้งไป เพราะเมื่อปราศจากเถา มันก็ไม่มีชีวิตเลย พระเยซูตรัสอย่างชัดเจนว่า "เพราะถ้าปราศจากเราแล้ว ท่านจะทำสิ่งใดไม่ได้เลย" (ยอห์น 15:5) นี่ไม่ใช่ถ้อยคำที่ทำให้ท้อใจ แต่เป็นคำเชิญให้หยุดทำให้ตนเองหมดแรง และเริ่มดึงจากแหล่งที่ถูกต้อง สำหรับผู้ที่เดินกับพระเจ้ามานาน ขอให้สังเกตสิ่งที่พระเยซูตรัสถึงบทบาทของพระบิดา "กิ่งทุกกิ่งที่เกิดผล พระองค์ทรงตัดแต่ง เพื่อจะให้กิ่งนั้นเกิดผลมากขึ้น" (ยอห์น 15:2) คำนี้หมายถึงการตัดแต่งกิ่ง คือการตัดทอนออก ผู้ดูแลสวนองุ่นตัดสิ่งที่ดีออก เพื่อให้สิ่งที่เหลืออยู่กลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ถ้าคุณอยู่ในช่วงเวลาของการสูญเสีย การลดทอน หรือการถูกตัดแต่ง ข้อนี้ไม่ได้อธิบายความเจ็บปวดให้หายไป แต่บอกให้คุณรู้ว่าใครถือกรรไกรอยู่และเพราะเหตุใด พระบิดาทรงตัดแต่งกิ่งที่พระองค์ทรงเห็นคุณค่ามากที่สุด และความรักถักทออยู่ตลอดเรื่องนี้ พระเยซูทรงวางภาพทั้งหมดนี้ไว้บนความรักระหว่างพระบิดากับพระบุตร แล้วทรงขยายมายังเราว่า "จงอยู่ในความรักของเรา" (ยอห์น 15:9) นี่ไม่ใช่สัญญาที่ต้องปฏิบัติตาม แต่เป็นความสัมพันธ์ที่เราเข้าไปอาศัยอยู่ ผลที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นความชื่นชมยินดี การเชื่อฟัง หรือคำอธิษฐานที่ได้รับคำตอบ งอกงามจากความรัก ไม่ใช่จากการทำงานหนัก วันนี้ อย่าถามตัวเองว่าจะออกผลได้มากขึ้นอย่างไร แต่จงถามตัวเองว่าคุณอยู่ใกล้เถาองุ่นมากเพียงใด
วันที่ 16
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
พระเยซูยังคงตรัสกับเหล่าสาวกในคืนที่พระองค์ถูกจับกุม และตรัสสิ่งที่คงฟังดูแทบจะเชื่อไม่ได้ว่า "ที่เราจากไปนั้นเป็นประโยชน์แก่ท่านทั้งหลาย" (ยอห์น 16:7) คำว่าเป็นประโยชน์หมายความว่าดีกว่าจริงๆ เป็นผลดีต่อท่าน การที่พระเยซูเสด็จจากไปจะดีกว่าการที่พระองค์ทรงอยู่ด้วยได้อย่างไร คำตอบคือพระวิญญาณบริสุทธิ์ ผู้เป็นพระผู้ช่วย และบทนี้คือการแนะนำพระองค์อย่างยิ่งใหญ่ สำหรับผู้อ่านใหม่ คำว่า "พระผู้ช่วย" แปลมาจากคำภาษากรีก พาราคลีโต ซึ่งมีความหมายอันอุดมหลายประการ คือผู้ที่ถูกเรียกมาอยู่เคียงข้างเพื่อช่วยเหลือ ผู้แก้ต่าง ที่ปรึกษา และผู้เสริมกำลัง เมื่อพระเยซูทรงอยู่บนแผ่นดินโลก พระองค์ทรงประทับอยู่ด้วยพระกายได้ครั้งละแห่งเดียว แต่พระวิญญาณที่พระองค์ทรงสัญญาจะสถิตอยู่ในผู้เชื่อทุกคน ทุกที่ ตลอดเวลา เหล่าสาวกกำลังจะสูญเสียพระเยซูที่มองเห็นได้ และได้รับพระเจ้าผู้ประทับอยู่ภายใน นั่นไม่ใช่การถอยหลัง แต่เป็นก้าวไปข้างหน้าที่น่าทึ่งยิ่งนัก พระเยซูทรงบรรยายพระราชกิจของพระวิญญาณใน 3 ทิศทาง ต่อโลก พระวิญญาณทรงทำให้รู้สึกผิดเรื่องบาป เรื่องความชอบธรรม และเรื่องการพิพากษา พระองค์ทำให้ความจริงนิรันดร์ที่มองไม่เห็นกลายเป็นสิ่งจริงและเร่งด่วนในใจมนุษย์ ต่อเหล่าสาวก พระวิญญาณทรงนำเข้าสู่ความจริงทั้งสิ้น ทรงรับสิ่งของพระคริสต์มาแจ้งแก่ผู้ที่เป็นของพระองค์ และต่ออนาคต พระวิญญาณทรงสำแดงสิ่งที่จะเกิดขึ้น เพื่อประชากรของพระเจ้าจะไม่ต้องก้าวไปในสิ่งที่ไม่รู้โดยไร้ผู้นำทาง สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับองค์พระผู้เป็นเจ้ามาหลายปี ขอให้สังเกตความอ่อนโยนในข้อ 20 ที่ว่า "ความโศกเศร้าของท่านจะกลับกลายเป็นความชื่นชมยินดี" พระเยซูไม่ได้ตรัสว่าความโศกเศร้าจะถูกแทนที่ด้วยความยินดี ราวกับว่าความทุกข์นั้นไม่เคยเกิดขึ้น พระองค์ตรัสว่ามันจะกลับกลายไป คือเปลี่ยนแปลง วัตถุดิบเดิมถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งใหม่ ไม้กางเขนเองก็เป็นแบบอย่าง วันศุกร์ที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์กลายเป็นรากฐานของชีวิตนิรันดร์ ความโศกเศร้าของท่านไม่สูญเปล่าในพระหัตถ์ของพระวิญญาณ วันนี้ท่านไม่ได้ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง พระผู้ช่วยได้เสด็จมาแล้ว และทรงอยู่ใกล้ท่านยิ่งกว่าลมหายใจครั้งต่อไปของท่าน
วันที่ 17
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ก่อนที่พระเยซูจะเสด็จเข้าไปในสวนที่ยูดาสจะทรยศพระองค์ พระองค์ทรงหยุดและอธิษฐาน ไม่ใช่คำอธิษฐานที่เร่งรีบ ไม่ใช่เพียงเสียงวิงวอนแผ่วเบา แต่เป็นการสนทนาอันยาวนานและไม่รีบร้อนกับพระบิดา ซึ่งยอห์น 17 เก็บรักษาไว้ให้เราเหมือนจดหมายที่วางเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ และสิ่งที่ควรทำให้คุณหยุดนิ่งก็คือ ชื่อของคุณอยู่ในคำอธิษฐานนี้ด้วย พระเยซูไม่ได้ทรงอธิษฐานเพื่อสาวกทั้งสิบเอ็ดคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เท่านั้น แต่ทรงอธิษฐานเพื่อทุกคนที่จะเชื่อโดยคำของพวกเขา และนั่นรวมถึงคุณที่กำลังอ่านอยู่ในวันนี้ พระเยซูทรงเริ่มด้วยการอธิษฐานเพื่อพระองค์เอง ทูลขอให้พระบิดาทรงให้พระองค์ได้รับเกียรติ เพื่อพระองค์จะถวายเกียรติแด่พระบิดา จากนั้นทรงอธิษฐานเพื่อเหล่าสาวกของพระองค์ ขอให้พวกเขาได้รับการพิทักษ์รักษา ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน และให้บริสุทธิ์โดยความจริง แล้วพระองค์ก็ทรงขยายวงกว้างออกไปว่า "ข้าพระองค์มิได้อธิษฐานเพื่อคนเหล่านี้เท่านั้น แต่เพื่อคนทั้งปวงที่จะเชื่อในข้าพระองค์โดยคำของเขาด้วย" (ยอห์น 17:20) ลองหยุดตรงนี้สักครู่ พระบุตรของพระเจ้า ก่อนการตรึงกางเขนเพียงไม่กี่ชั่วโมง ท่ามกลางน้ำหนักของกางเขนที่กดทับอยู่แล้ว ทรงใช้ลมหายใจสุดท้ายส่วนหนึ่งอธิษฐานเพื่อคุณ สำหรับผู้อ่านใหม่ บทนี้บางครั้งเรียกว่าคำอธิษฐานของมหาปุโรหิต เพราะพระเยซูทรงทำหน้าที่เป็นผู้อ้อนวอนยิ่งใหญ่ของเรา ผู้ทรงยืนอยู่ระหว่างเรากับพระเจ้าและทรงแก้ต่างให้เรา สำหรับผู้เชื่อที่มีประสบการณ์ ลองสังเกตสิ่งที่พระองค์ทรงขอ คือไม่ได้ขอให้เราถูกนำออกไปจากโลก แต่ขอให้เราได้รับการรักษาให้พ้นจากมารร้ายขณะที่เรายังอยู่ในโลก พระองค์ไม่ได้ทรงอธิษฐานขอให้คุณหลีกหนี แต่ทรงอธิษฐานเพื่อการปกป้อง ความบริสุทธิ์ และความเป็นหนึ่งเดียวของคุณกับผู้เชื่อคนอื่น ๆ หัวใจของคำอธิษฐานนี้เต้นอยู่ในข้อ 3 ชีวิตนิรันดร์ไม่ใช่จุดหมายที่เราไปถึงหลังความตาย แต่คือการรู้จักพระเจ้าในตอนนี้ อย่างส่วนตัวและอย่างแท้จริง การรู้จักเช่นนี้เปลี่ยนวิธีที่คุณตื่นขึ้นในตอนเช้า คุณไม่ได้ถูกลืม คุณได้รับการอธิษฐานเผื่อ โดยพระบุตรของพระเจ้าเอง ผู้ซึ่งพระบิดาทรงสดับคำอธิษฐานเสมอ
วันที่ 18
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีช่วงเวลาหนึ่งในยอห์น 18 ที่อ่านผ่านไปได้ง่าย แต่เมื่อเห็นแล้วก็ลืมไม่ได้ เมื่อทหารและเจ้าหน้าที่มาจับกุมพระเยซูในสวน พระองค์ทรงก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่ถอยหลัง และตรัสถามพวกเขาว่า "ท่านหาใคร" พวกเขาตอบว่า "เยซูชาวนาซาเรธ" และพระองค์ตรัสว่า "เราเป็นผู้นั้น" ทันทีที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ กองกำลังติดอาวุธทั้งหมดก็ถอยหลังและล้มลงกับพื้น ผู้มาจับกุมกลับถูกจับกุมด้วยเสียงของพระองค์ นี่ไม่ใช่เหยื่อที่ช่วยตัวเองไม่ได้ถูกจับในยามค่ำคืน แต่เป็นกษัตริย์ผู้ทรงเลือกที่จะยอมให้ถูกจับ ยอห์น 18 พาเราผ่านหนึ่งในคืนที่มืดมนที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ไปอย่างรวดเร็ว ยูดาสนำทหารถือตะเกียงและคบไฟมาหาแสงสว่างของโลก เปโตรชักดาบฟันหูของผู้รับใช้ พระเยซูถูกนำไปหาอันนาส แล้วไปหาคายาฟาส แล้วไปหาปีลาต และร้อยผ่านเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เหมือนเส้นด้ายแห่งความโศกเศร้า คือการปฏิเสธของเปโตร สามครั้ง ตรงตามที่พระเยซูตรัสไว้ "ซีโมนเปโตรยืนผิงไฟอยู่" (ยอห์น 18:25) เขายืนผิงไฟของศัตรู ขณะที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเขากำลังถูกสอบสวนอยู่ข้างใน รายละเอียดเล็กๆ นี้ทำให้ใจสลาย สำหรับผู้อ่านใหม่ ควรรู้ว่าปีลาตเป็นผู้ว่าราชการชาวโรมัน ผู้มีอำนาจตามกฎหมายที่จะสั่งตรึงกางเขนได้ เขาไม่พบความผิดใดในพระเยซู แต่ก็ถูกฝูงชนและผู้นำศาสนาผลักดันไปสู่คำตัดสินที่มโนธรรมของเขาเองต่อต้าน คำถามอันโด่งดังของปีลาต "ความจริงคืออะไร" (ยอห์น 18:38) ถูกเอ่ยกับพระองค์ผู้เพิ่งประกาศว่าพระองค์ทรงเป็นความจริง แล้วเขาก็เดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ วันนี้ อย่ายืนห่างจากเปโตรเกินไป เราส่วนใหญ่เคยผิงไฟผิดกองในบางครั้ง เงียบเรื่องความเชื่อของเราเมื่อต้องจ่ายราคา เลือกความสบายมากกว่าความเชื่อมั่น แต่ข่าวดีคือเรื่องราวของเปโตรไม่ได้จบลงที่กองไฟ และเรื่องราวของท่านก็เช่นกัน
วันที่ 19
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ภาษากรีกดั้งเดิมใช้คำเดียวว่า เตเตเลสไต (tetelestai) ซึ่งในภาษาอังกฤษแปลเป็นสามคำว่า "สำเร็จแล้ว" ยอห์น 19:30 บันทึกไว้ว่านี่เป็นพระดำรัสสุดท้ายที่พระเยซูตรัสด้วยพระประสงค์ก่อนจะทรงก้มพระเศียรลงและสิ้นพระชนม์ ถ้อยคำนี้เป็นถ้อยคำที่สำคัญที่สุดที่เคยมีผู้กล่าว และไม่ใช่เสียงร้องของความพ่ายแพ้ ในโลกยุคโบราณ พ่อค้าจะประทับคำเดียวกันนี้ลงบนใบหนี้ที่ชำระแล้ว เตเตเลสไต ชำระครบถ้วนแล้ว สิ่งที่พระเยซูทรงประกาศจากกางเขนไม่ได้หมายความว่าชีวิตของพระองค์จบสิ้นแล้ว แต่หมายความว่างานนั้นสำเร็จบริบูรณ์แล้ว ยอห์นบทที่ 19 บันทึกอย่างตรงไปตรงมา ไม่ได้ลดทอนความทุกข์ทรมานลงเลย การเฆี่ยนตี มงกุฎหนาม เสื้อคลุมที่ใช้เยาะเย้ย การแบกกางเขนผ่านเมือง ตะปู และชั่วโมงแห่งความเจ็บปวดต่อหน้าสาธารณชน ยอห์นบันทึกทั้งหมดนี้ด้วยปากกาที่นิ่งสงบและเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ท่านอยู่ที่นั่น ท่านยืนอยู่ใกล้กางเขนพร้อมกับมารีย์มารดาของพระเยซู และได้ยินพระเยซูตรัสจากบนกางเขน เมื่อพระเยซูทอดพระเนตรลงมาเห็นพระมารดากับสาวกที่พระองค์ทรงรักยืนอยู่ด้วยกัน พระองค์ทรงฝากทั้งสองไว้แก่กันและกันว่า "ท่านผู้หญิง ดูเถิด นั่นบุตรของท่าน" และ "ดูเถิด นั่นแม่ของเจ้า" (ยอห์น 19:26-27) แม้ในยามสิ้นพระชนม์ พระองค์ก็ยังทรงห่วงใยคนที่พระองค์ทรงรัก สำหรับผู้อ่านใหม่ ควรเข้าใจว่าทุกรายละเอียดของการตรึงกางเขนสำเร็จตามคำพยากรณ์โบราณที่เขียนไว้หลายร้อยปีก่อน ทั้งการที่ทหารจับสลากแย่งเสื้อของพระองค์ การที่ไม่มีกระดูกของพระองค์สักท่อนถูกหัก และการที่สีข้างของพระองค์ถูกแทง ยอห์นชี้ให้เห็นเรื่องเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เพื่อเป็นเกร็ดความรู้ แต่เป็นคำพยานว่า นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ นี่คือแผนการที่อยู่ในพระทัยของพระเจ้ามาก่อนการสร้างโลก สำหรับผู้เชื่อที่เคยได้ยินเรื่องนี้มาหลายครั้งแล้ว วันนี้ขอให้คุณนั่งลงใคร่ครวญถึงน้ำหนักของคำว่า "สำเร็จ" ไม่มีสิ่งใดเหลือให้คุณต้องเพิ่มเติมอีก ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงใด สะสมความดีเพียงใด หรือพิสูจน์ตนเองเท่าใด ก็ไม่อาจทำให้ดีกว่าสิ่งที่พระองค์ทรงประกาศว่าสำเร็จแล้วได้ ใบหนี้ถูกประทับตราแล้ว งานเสร็จสมบูรณ์แล้ว สิ่งเดียวที่คุณต้องทำคือรับไว้
วันที่ 20
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มารีย์ชาวมักดาลามาที่อุโมงค์ขณะที่ยังมืดอยู่ รายละเอียดนี้ไม่ใช่เพียงการบอกเวลา แต่เป็นภาพของความโศกเศร้า นางมาก่อนตะวันขึ้น เพราะนอนไม่หลับ และอุโมงค์เป็นที่สุดท้ายที่นางได้เห็นพระองค์ สิ่งที่นางพบคือปากอุโมงค์ที่เปิดอยู่และหลุมฝังศพที่ว่างเปล่า และสัญชาตญาณแรกของนางไม่ใช่ความยินดี แต่เป็นความสูญเสีย "เขาเอาองค์พระผู้เป็นเจ้าไปจากอุโมงค์ฝังพระศพ และเราไม่ทราบว่าเขาเอาพระองค์ไปไว้ที่ไหน" (ยอห์น 20:2) ความโศกเศร้าอาจทำให้เราช้าที่จะรู้จักการอัศจรรย์ แม้ขณะที่เรายืนอยู่ท่ามกลางการอัศจรรย์นั้นเอง เปโตรและยอห์นวิ่งไปที่อุโมงค์ ยอห์นวิ่งเร็วกว่าเปโตรแต่หยุดอยู่ที่ปากอุโมงค์ ส่วนเปโตรก็เป็นเปโตรอย่างเคย เข้าไปข้างในทันที ทั้งสองเห็นผ้าลินินวางอยู่ และผ้าที่พันพระเศียรพับวางไว้ต่างหากอย่างเรียบร้อย และยอห์นบอกเราว่าท่านเห็นและเชื่อ ผ้าที่พับไว้เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ได้สะเทือนใจผู้เชื่อมานานนับศตวรรษ ขโมยที่เข้ามางัดหลุมศพย่อมรีบจากไป ส่วนผู้ที่พับผ้าไว้กำลังบอกท่านว่าพระองค์เสด็จจากไปตามพระประสงค์ของพระองค์เอง แล้วก็ถึงช่วงเวลาที่ทำให้หัวใจผู้คนอ่อนลงมาสองพันปี มารีย์ยืนร้องไห้อยู่ข้างนอก และพระเยซูผู้ทรงเป็นขึ้นมาแล้วตรัสเรียกชื่อนาง เพียงชื่อเดียวว่า "มารีย์" และนางก็จำพระองค์ได้ในทันที "รับโบนี" นางทูล ซึ่งแปลว่าอาจารย์ นี่คือภาพของการฟื้นคืนพระชนม์เมื่อมองใกล้ๆ ไม่ใช่ข้อโต้แย้งทางเทววิทยา ไม่ใช่นิมิตที่สว่างจ้า แต่เป็นชื่อของท่านที่ถูกเรียกโดยผู้ที่ท่านคิดว่าสูญเสียไปตลอดกาล พระองค์ไม่ใช่เพียงความทรงจำ ไม่ใช่เพียงสัญลักษณ์ พระองค์ทรงพระชนม์อยู่ และทรงรู้จักชื่อของท่าน สำหรับผู้อ่านใหม่ บทนี้ยังมีเรื่องความสงสัยอันโด่งดังของโธมัส และการที่พระเยซูทรงตอบด้วยความอดทนและพระคุณ เป็นข้อพิสูจน์ว่าการต่อสู้ดิ้นรนอย่างจริงใจนั้นเป็นที่ต้อนรับในที่ประทับของพระองค์ ส่วนผู้เชื่อที่มีประสบการณ์ ขอให้สังเกตว่าพระดำรัสแรกของพระคริสต์ผู้ทรงเป็นขึ้นมาแล้วต่อเหล่าสาวกคือสันติสุข ตรัสถึงสองครั้ง ไม่ว่าวันนี้ท่านแบกสิ่งใดอยู่ พระดำรัสนั้นยังคงตรัสเหนือท่านอยู่
วันที่ 21
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
การฟื้นจากความตายไม่ใช่เพียงเชิงอรรถ แต่เป็นจุดเริ่มต้น ยอห์น 21 เปิดฉากที่ชายฝั่งทะเลทิเบเรียส ที่ซึ่งสาวกเจ็ดคนกลับไปทำสิ่งที่คุ้นเคย คือจับปลา แหอวนว่างเปล่า คืนนั้นยาวนานเหลือเกิน แล้วชายแปลกหน้าบนฝั่งก็ร้องเรียกและบอกให้พวกเขาทอดแหทางกราบขวา ทันใดนั้นพวกเขาก็ลากแหขึ้นไม่ไหวเพราะปลามากมาย นั่นคือองค์พระผู้เป็นเจ้า และเปโตรเมื่อได้ยินดังนั้นก็ไม่รอเรือ เขากระโดดลงน้ำทันที มาถึงบทที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว ยอห์นก็ยังแสดงให้เราเห็นว่าพระเยซูทรงคู่ควรกับการกระโดดเข้าหาพระองค์อย่างสุดใจ แม้จะดูไม่สง่างามก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาบนชายหาดนั้นเป็นหนึ่งในฉากที่อ่อนโยนที่สุดในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม พระเยซูทรงก่อไฟไว้แล้ว ทรงมีขนมปังและปลารออยู่แล้ว กษัตริย์เหนือบรรดากษัตริย์ผู้ทรงฟื้นคืนพระชนม์กำลังปรุงอาหารเช้าให้ชาวประมงที่เหนื่อยล้า สำหรับผู้อ่านใหม่ ขอให้ซึมซับข้อนี้ไว้ว่า พระเจ้าทรงเป็นเช่นนี้ พระองค์ไม่ทรงตอบความล้มเหลวของเราด้วยการตำหนิสั่งสอน แต่ทรงตอบความว่างเปล่าของเราด้วยอาหารมื้อหนึ่ง สำหรับผู้เชื่อที่ผ่านทางมานาน ขอสังเกตสิ่งที่พระเยซูไม่ตรัส พระองค์ไม่ตรัสว่า "เราบอกเจ้าแล้ว" แต่ตรัสว่า "จงมารับประทานอาหารเช้าเถิด" (ยอห์น 21:12) แล้วถึงการฟื้นฟูเปโตร พระเยซูทรงถามสามครั้งว่า "เจ้ารักเราหรือ" ครั้งหนึ่งสำหรับการปฏิเสธแต่ละครั้งข้างกองไฟอีกกองหนึ่งในลานบ้านของมหาปุโรหิต คำถามแต่ละข้อเปรียบเหมือนบาดแผลที่ได้รับการชำระและสมานปิด คำตอบแต่ละข้อ คือ "จงเลี้ยงลูกแกะของเรา... จงเลี้ยงแกะของเรา... จงเลี้ยงแกะของเรา" เปรียบเหมือนพันธกิจที่ถูกวางกลับลงในมือที่เคยปล่อยมันไป เปโตรไม่ได้ถูกกันออกไปเพราะความล้มเหลว แต่ถูกส่งออกไปเพราะการให้อภัย องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ทรงนำเรากลับมาใช้ในฐานะสิ่งที่ด้อยลง แต่ทรงฟื้นฟูเราให้เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม เมื่อสามสัปดาห์ก่อนเราเริ่มต้นด้วยข้อความว่า "ในปฐมกาลมีพระวจนะ" วันนี้เราจบลงโดยไม่ใช่ด้วยจุดสิ้นสุด แต่ด้วยประตูที่เปิดกว้าง พระเยซูตรัสกับเปโตรว่า "จงตามเรามาเถิด" (ยอห์น 21:19) และเสียงเรียกนั้นก้องอยู่ในทุกหน้าที่คุณได้อ่านและทุกวันที่คุณจะดำเนินชีวิต พระกิตติคุณยอห์นไม่ได้จบลง แต่ดำเนินต่อไปในตัวคุณ คำถามไม่ใช่ว่าพระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าหรือไม่ แต่คือว่า เหมือนเปโตร คุณรักพระองค์มากพอที่จะเลี้ยงแกะของพระองค์ในวันนี้หรือไม่