Trzy tygodnie z Ewangelią Jana, jeden rozdział dziennie: niespieszna wędrówka z Jezusem od początku aż do zmartwychwstania.
Dzień 1
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Zanim zaśpiewał pierwszy ptak, zanim pierwsza fala rozbiła się o pierwszy brzeg, zanim czas otrzymał swoją nazwę, było Słowo. Jan nie rozpoczyna swojej Ewangelii od żłóbka ani od cudu. Zaczyna przed początkiem. „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.” Jeśli to zdanie spada na ciebie jak kamień wrzucony w nieruchomą wodę, dobrze. Pozwól, by kręgi rozchodziły się dalej. Dla czytelnika, który jest tu po raz pierwszy, oto klucz: Jan nazywa Jezusa „Słowem”, po grecku Logos. Ten tytuł zatrzymałby zarówno żydowskich, jak i greckich czytelników. Dla umysłu żydowskiego Słowo Boże było mocą, przez którą stworzenie zostało wypowiedziane i powołane do istnienia. Dla greckiego myśliciela Logos był zasadą porządkującą całą rzeczywistość. Jan patrzy na obie grupy odbiorców i mówi: ten, po którego sięgaliście, ku któremu zmierzały wasze rozważania, ma imię i stał się ciałem. To zdanie: „Słowo stało się ciałem, i mieszkało między nami”, jest zawiasem, na którym obraca się cała historia ludzkości. Wieczny wszedł w to, co przemijające. Nieskończony przyoblekł się w ludzką skórę. Nie wysłał wiadomości, sam stał się jej treścią. A Jan, który znał Jezusa osobiście, jadł z Nim i szedł obok Niego zakurzonymi drogami, mówi to z cichą pewnością człowieka, który widział to na własne oczy: „widzieliśmy chwałę jego”. Dla doświadczonego wierzącego: zatrzymaj się tu jeszcze na chwilę. Zauważ, że Słowo nie tylko było u Boga. Było zwrócone ku Bogu, twarzą w twarz, w wiecznej relacji miłości, zanim zaistniało cokolwiek innego. Zbawienie, które przynosi, nie jest transakcją wymyśloną w kryzysie. Wypływa ze wspólnoty, która istniała zawsze. Byłeś kochany, zanim świat miał powód, by cię pokochać. Dziś, gdziekolwiek jesteś, czy dopiero otwierasz te strony, czy znasz je od lat, zaproszenie jest takie samo. Światłość wciąż świeci. Ciemność jej nie ogarnęła. A Słowo nadal wyciąga rękę ku tobie.
Dzień 2
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jest coś cudownie zwyczajnego w miejscu, które Jezus wybrał na swój pierwszy zapisany cud. Nie świątynia. Nie sala tronowa. Wesele. Wiejskie świętowanie, na którym zabrakło wina, a matka cicho przyniosła swoją troskę do Syna. Druga część Ewangelii Jana zaczyna się pośrodku codziennego życia, i właśnie o to chodzi. Słowa Marii do sług należą do najcichszych, a zarazem najpotężniejszych w całym Piśmie: „Cokolwiek wam rzecze, czyńcie.” Nie wie dokładnie, co On uczyni. Wie tylko, kim On jest. Dlatego wskazuje wszystkim wokół Niego i usuwa się na bok. W tym jednym zdaniu mieści się cała teologia wiary. Ona nie poucza Jezusa, lecz Mu ufa. Nie zarządza wynikiem, lecz przygotowuje sługi do posłuszeństwa. Jeśli kiedykolwiek wznosiłeś rozpaczliwą modlitwę, nie wiedząc, jak Bóg odpowie, stałeś dokładnie tam, gdzie stała Maria. Jezus każe sługom napełnić wodą po brzegi sześć kamiennych stągwi, takich, jakich używano do żydowskich obrzędów oczyszczenia. Liczy się tu każdy szczegół. Były to naczynia przeznaczone do obmywania, do usuwania obrzędowej nieczystości. Jezus bierze to, co stworzono dla rytuału, i przemienia w coś, co niesie radość uczcie. Dawny porządek obmywania i zabiegania jest cicho, łaskawie zastępowany czymś nowym. Gdy przewodzący uczcie smakuje rezultat, jest zdumiony: najlepsze wino zachowano na koniec. Dla nowego czytelnika ten cud jest „znakiem”, Jan używa tego słowa celowo. Znak wskazuje poza siebie. Cud jest prawdziwy, ale jest też sygnałem: Ten, kto go czyni, nie jest zwykłym rabbim. A dla wierzącego z długim stażem: zastanów się, co mogą oznaczać „kamienne stągwie” w twoim życiu, czyli religijne rutyny i sumienne nawyki, które wyschły. Jezus nie przyszedł potępiać twoich pustych naczyń. Przyszedł napełnić je po brzegi i przemienić w coś, co daje radość. To, co najlepsze, w Jego rękach nigdy nie jest za tobą. Zawsze jest właśnie przygotowywane.
Dzień 3
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Nikodem przychodzi nocą. Jest faryzeuszem, jednym z najbardziej wykształconych, najbardziej szanowanych i religijnie zasłużonych ludzi w Jerozolimie. Całe życie studiował Pisma. Przestrzegał Prawa z największą starannością. A jednak coś w nim nie daje mu spokoju. Przychodzi w ciemności, może po to, by nikt go nie zobaczył, a może dlatego, że pytania, które go trawią, nie mogą już czekać do świtu. Jakikolwiek byłby jego powód, Jezus przyjmuje go bez słowa nagany. Drzwi są otwarte, nawet o północy. Jezus przechodzi od razu do sedna tego, czego Nikodem potrzebuje: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Kto się nie narodzi znowu, nie może widzieć królestwa Bożego.” Nikodem, uczony, potyka się o te proste słowa. Narodzić się znowu? Jak dorosły człowiek może powtórnie wejść do łona matki? Myśli o tym, co cielesne, gdy Jezus mówi o tym, co duchowe. I nie jest w tym osamotniony. Wielu ludzi dziś słyszy „narodzenie na nowo” jak religijną etykietę, a nie żywą rzeczywistość. Jezus mówi o czymś radykalnym: życie Boże musi zostać w tobie zasiane z góry. Nie wejdziesz do królestwa samym rozumowaniem, zasługami ani dziedzictwem. Musisz zostać stworzony na nowo. Potem pada werset, który nazywano Ewangelią w miniaturze: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, iż Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, który weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” Przeczytaj go powoli. Zasięg zapiera dech: cały świat. Pobudką jest miłość, nie obowiązek ani strategia, ale miłość. Sposobem jest dar, najdroższy, jaki można sobie wyobrazić. A zaproszenie jest otwarte: każdy. To słowo nikogo nie pomija. Dla czytelnika, który sięga po tę Ewangelię po raz pierwszy, to bicie serca wszystkiego, co Jan pokaże w kolejnych osiemnastu rozdziałach. Dla wierzącego, który cytował Jana 3:16 tysiąc razy, zatrzymaj się przy słowie „tak”. Mówi ono nie tylko o samym fakcie Bożej miłości, ale o jej mierze. Jak bardzo Bóg umiłował świat? Tak bardzo, że dał. Krzyż nie był niechętną koniecznością. Był miłością odmierzoną do ostatniej kropli. Nikodem przyszedł w ciemności. Odszedł, niosąc światło, którego jeszcze nie umiał w pełni wyjaśnić. To samo światło jest ofiarowane tobie dzisiaj.
Dzień 4
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jest południe, najgorętsza pora dnia, kiedy nikt rozsądny nie wychodzi czerpać wody. A jednak do studni przychodzi kobieta. Przychodzi sama, i ta samotność nie jest przypadkowa. Ma za sobą historię, przez którą stała się outsiderką nawet wśród swoich. Nie spodziewa się rozmowy. Z pewnością nie spodziewa się takiej, jaką otrzyma. Jezus siedzi już przy studni, gdy ona nadchodzi. Jan mówi nam, że „musiał iść przez Samaryję”. Większość żydowskich nauczycieli unikała tej drogi, bo Żydów i Samarytan łączyła tylko wzajemna pogarda. Jezus jednak wybiera okrężną drogę przez trudne miejsce, bo jest tam kobieta, którą trzeba odnaleźć. Prosi ją o wodę do picia i w ten sposób przekracza wszystkie ówczesne granice: religijne, etniczne i moralne. Ona jest zdumiona: „Jakoż ty, będąc Żydem, odemnie pić prosisz, która jestem niewiastą Samarytanką?” Jego odpowiedź wywraca całą rozmowę do góry nogami. To nie On jest spragniony. To ona. „Gdybyś ty znała dar Boży, i kto jest, który ci mówi: Daj mi pić, ty byś pewnie prosiła go, a dałby ci wody żywej.” Ona przyszła zaczerpnąć wody i odejść. On przyszedł ofiarować jej coś, dzięki czemu nigdy już nie będzie pragnąć: nie fizyczne źródło, lecz studnię wody żywej, wytryskającej ku żywotowi wiecznemu. Nie mówi o nawodnieniu ciała. Mówi o głębokim, niezaspokojonym pragnieniu ludzkiej duszy, którego nie nasyciła w pełni żadna relacja, żadne osiągnięcie i żadna religia. Potem przychodzi chwila, która zmienia wszystko. Mówi jej o jej własnym życiu: pięciu mężach i o mężczyźnie, z którym teraz jest, a który nie jest jej mężem. Nie mówi tego z okrucieństwem. Mówi to ze spokojem kogoś, kto zna ją dłużej, niż ona zna samą siebie. Nie zawstydził jej do wiary, lecz doprowadził ją do niej przez to, że ją dostrzegł. Biegnie z powrotem do swojej wsi i mówi: „Pójdźcie, a obaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, com czyniła. Izali ten nie jest Chrystus?” Dla nowego czytelnika: zauważ, że Jezus wybrał tę kobietę, mało prawdopodobną, pomijaną, żyjącą na marginesie, jako pierwszą osobę w Ewangelii Jana, której otwarcie oznajmił, że jest Mesjaszem. Dla doświadczonego wierzącego: gdzie czerpałeś ze złych studni? Woda żywa wciąż jest ofiarowywana, a dar wciąż jest darmowy.
Dzień 5
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Wyobraź sobie kryty ganek przy sadzawce w Jerozolimie, pięć krużganków pełnych chorych, niewidomych, kulawych, ludzi, którzy przestali oczekiwać czegokolwiek dobrego. Słyszeli, że woda czasem się poruszała, a kto pierwszy do niej wszedł, zostawał uzdrowiony. Jeden człowiek leżał tam od trzydziestu ośmiu lat. Trzydzieści osiem lat patrzenia, jak inni docierają pierwsi. Trzydzieści osiem lat „prawie”. Jezus idzie prosto do niego. Nie do najbardziej dramatycznego przypadku, nie do tego, kto woła najgłośniej, ale do tego jednego człowieka, wyniszczonego dziesiątkami lat czekania. Zadaje pytanie, które brzmi niemal dziwnie: „Chcesz li być zdrowym?” (Jana 5:6). Po co pytać chorego, czy chce być uzdrowiony? Ponieważ Jezusowi nie chodzi tylko o naprawienie ciała. Patrzy na całego człowieka, także na tę jego część, która może pogodziła się z bezradnością i nauczyła się określać siebie przez swoją chorobę. Człowiek nie odpowiada nawet wprost na to pytanie. Tłumaczy, dlaczego dotąd się nie udało. Wciąż myśli w kategoriach sadzawki, wciąż patrzy na stary system. A Jezus po prostu mówi: wstań, weź swoje łoże i chodź. Bez wody. Bez rytuału. Bez czekania. Samo słowo Syna Bożego i trzydzieści osiem lat paraliżu kończy się w jednym zdaniu. Ale rozdział na tym się nie kończy. Przywódcy religijni są wzburzeni, nie dlatego, że człowiek został uzdrowiony, ale dlatego, że stało się to w szabat. Jezus odpowiada jednym z najbardziej zapierających dech twierdzeń w całym Piśmie: że On i Ojciec działają razem, że Syn ma władzę dawania życia i że same Pisma, które badają ci przywódcy, wskazują na Niego. Uzdrowienie było znakiem, a to oświadczenie jest istotą. Dziś usłysz, jak Jezus zadaje tobie to samo ciche pytanie. Czy jest w twoim życiu miejsce, nawyk, żałoba albo lęk, gdzie cicho przestałeś oczekiwać, że zostaniesz uzdrowiony? On nie czeka, aż znajdziesz właściwą sadzawkę czy właściwą chwilę. Stoi tuż obok ciebie i pyta, czy chcesz.
Dzień 6
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Dzień przed tą rozmową Jezus nakarmił pięć tysięcy ludzi pięcioma chlebami i dwiema rybami. Tłum jadł do syta, a teraz przeprawił się przez jezioro, by znów Go znaleźć. To czuły moment, który szybko staje się momentem badającym serca. Jezus patrzy na tłum i mówi w istocie: nie jesteście tu dlatego, że zobaczyliście cud, ale dlatego, że dostaliście darmowy posiłek. Oni chcą chleba. On chce dać im siebie samego. To, co następuje, jest jedną z najgłębszych i najbardziej wymagających nauk, jakich Jezus kiedykolwiek udzielił. Oznajmia: „Jam jest chleb żywota; kto do mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął” (Jan 6:35). Czytelnik, który jest tu pierwszy raz, niech zauważy, co czyni Jezus: bierze najbardziej podstawową ludzką potrzebę, jedzenie, przetrwanie, rzecz, bez której nie można żyć, i mówi, że On jest odpowiedzią na głód jeszcze głębszy. Każdy człowiek, który kiedykolwiek żył, wie, co to znaczy łaknąć czegoś, czego nie umie nazwać. Jezus nazywa to tutaj. Tłum się sprzeciwia. Chcą znaku, co jest ironiczne, skoro przed chwilą patrzyli, jak karmi tysiące. Przywołują mannę, chleb, który Bóg dał ich przodkom na pustyni. Jezus łagodnie ich koryguje: tego chleba nie dał Mojżesz, lecz Ojciec, a ten chleb zawsze wskazywał na coś lepszego. Prawdziwy chleb z nieba daje życie światu, a tym chlebem jest osoba. Pod koniec rozdziału wielu uczniów odchodzi. Mówią, że ta nauka jest zbyt twarda. Jezus zwraca się do dwunastu i pyta, czy i oni chcą odejść. Odpowiedź Piotra należy do najpiękniejszych w Ewangeliach: „Panie! do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa żywota wiecznego” (Jan 6:68). Piotr nie mówi, że wszystko zrozumiał. Mówi, że nie ma innego miejsca, do którego mógłby pójść. To szczere wyznanie każdej duszy, która naprawdę spotkała Jezusa. Nie że na każde pytanie jest odpowiedź, ale że tylko On zaspokaja najgłębszy głód. Czym karmisz się dzisiaj, co pozostawia cię pustym już wieczorem? Chleb żywota wciąż jest ci ofiarowywany.
Dzień 7
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
To ostatni dzień Święta Kuczek, trwającego tydzień święta w Jerozolimie, podczas którego każdego dnia kapłan niósł wodę z sadzawki Siloe i wylewał ją przy ołtarzu, na żywą pamiątkę wody, którą Bóg dał Izraelowi na pustyni. Tłumy są zgromadzone, uroczystość osiąga szczyt i w ten naładowany napięciem moment Jezus staje i woła słowami, które musiały uciszyć każdą rozmowę w zasięgu głosu: „Jeźli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie, a niech pije" (Jan 7:37). Nowemu czytelnikowi pomoże wiedza o tym, co to święto znaczyło dla tamtych ludzi. Woda w suchej krainie nie jest wygodą, lecz samym życiem. Cała ceremonia była modlitwą, tęsknotą, wspomnieniem tego, że Bóg kiedyś sprawił, iż woda popłynęła ze skały. Jezus stoi pośrodku tej modlitwy i mówi: Ja jestem na nią odpowiedzią. Idzie jeszcze dalej: kto w Niego wierzy, nie tylko otrzyma wodę żywą, ale sam stanie się jej źródłem. „Kto wierzy w mię, jako mówi Pismo, rzeki wody żywej popłyną z żywota jego" (Jan 7:38). Duch Boży mieszkający w człowieku nie tylko zaspokaja, ale przelewa się przez brzegi. Ten rozdział jest pełen podziałów. Jedni mówią, że jest prorokiem. Inni, że jest Chrystusem. Jeszcze inni chcą Go pojmać. Nawet słudzy posłani, by Go schwytać, wracają z niczym, mówiąc po prostu: „Nigdy tak nie mówił człowiek, jako ten człowiek" (Jan 7:46). Jest w słowach Jezusa coś, co zatrzymuje ludzi w pół kroku, nawet gdy przychodzą z zamiarem zatrzymania Jego. Nikodem, którego poznaliśmy w rozdziale trzecim, gdy przyszedł do Jezusa nocą, cicho zabiera głos w radzie, prosząc o sprawiedliwość. To drobny gest, ale wymaga odwagi. Nie jest jeszcze całkiem jawny, ale zmierza ku światłu. Pomyśl dziś, gdzie jesteś spragniony. Nie wody, lecz pokoju, celu, poczucia, że twoje życie zmierza ku czemuś, co ma znaczenie. Jezus wciąż stoi i wciąż woła to samo zaproszenie. Rzeki, które obiecuje, nie są cieniutkim strumykiem. To coś, co przelewa się z ciebie w życie wszystkich wokół. Przyjdź i pij.
Dzień 8
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Rozdział rozpoczyna się wczesnym rankiem: dziedzińce świątyni zapełniają się ludźmi, a Jezus siada, by nauczać. Przywódcy religijni wciągają kobietę przyłapaną na cudzołóstwie i stawiają ją przed tłumem. Robią to nie z troski o sprawiedliwość, lecz by zagonić Jezusa w pułapkę między miłosierdziem a prawem. To okrutna chwila, a ona jest jej narzędziem. Jezus schyla się i pisze palcem po ziemi. Nigdy nie dowiadujemy się, co napisał. Potem podnosi się i wypowiada zdanie, które rozbrzmiewa od dwóch tysięcy lat: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamieniem” (Jana 8:7). Jeden po drugim, poczynając od najstarszych, odchodzą. Gdy Jezus podnosi wzrok, została tylko kobieta. On jej nie potępia. Mówi jej, aby poszła i więcej nie grzeszyła. Potem, wciąż w świątyni, wypowiada drugie wielkie „Ja jestem” w Ewangelii Jana: „Jam jest światłość świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota” (Jana 8:12). Światło w Piśmie Świętym to nie tylko oświetlenie. To objawienie, kierunek, to, co pokazuje, gdzie jesteś i dokąd zmierzasz. Chodzić w ciemności to nie tylko być zagubionym w myślach; to być zgubionym i o tym nie wiedzieć. Jezus mówi, że On jest lekarstwem na ten stan. Potem następuje długi, gorący spór z faryzeuszami o tożsamość, autorytet, prawdę i wolność. Jezus mówi im, że prawda ich wyswobodzi, a oni się najeżają i zapewniają, że nigdy nie byli w niewoli. On mówi o niewoli, której nie widzą: o niewoli grzechu, o tym, jak zło wygina życie ku wnętrzu, aż nie może się wyprostować. Prawdziwa wolność, mówi Jezus, przychodzi przez Syna. Rozdział osiąga szczyt w słowach tak zdumiewających, że o mały włos nie kończy się ukamienowaniem na miejscu: „Pierwej, niż Abraham był, jam jest” (Jana 8:58). Nie „byłem”, lecz jestem. Wieczny czas teraźniejszy. Imię, które Bóg nadał sobie przy krzewie gorejącym, wypowiedziane teraz przez człowieka stojącego na jerozolimskim dziedzińcu. Dla nowo narodzonego wierzącego to serce wszystkiego, ku czemu zmierza Jan. Dla doświadczonego świętego: zatrzymaj się dziś ponownie nad jego ciężarem. Odwieczny JESTEM, który schylił się, by pisać na ziemi obok zawstydzonej kobiety, jest tym samym, który podtrzymuje wszystko.
Dzień 9
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Wyobraź sobie człowieka, który nigdy nie widział wschodu słońca. Urodził się w ciemności, nie w ciemności złej nocy, lecz w ciemności każdego dnia swojego życia. Siedzi przy drodze i żebrze, a uczniowie mijają go i zadają pytanie teologiczne: czyj grzech to spowodował? Jezus nie chce o tym słyszeć. Jednym tchem nadaje wszystkiemu nowe znaczenie: ta ślepota nie jest karą, jest płótnem. Bóg zaraz namaluje na nim coś wspaniałego. Jezus pluje na ziemię, czyni błoto i smaruje nim oczy człowieka. To dziwny, prosty, ziemski cud: Syn Boży używa prochu i śliny, tych samych surowców stworzenia. Potem posyła go, aby obmył się w sadzawce Siloe, co według Jana znaczy „Posłany”. Człowiek idzie, obmywa się i wraca widząc. Zauważ, że posłuchał, zanim zobaczył Tego, który go uzdrowił. Wiara często tak działa: ruszamy ku temu, co mówi Jezus, zanim w pełni zrozumiemy, kim On jest. To, co dzieje się dalej, jest niemal komiczne w swojej tragiczności. Sąsiedzi nie mogą uwierzyć, że to ten sam człowiek. Faryzeusze wzywają go na przesłuchanie, i to dwukrotnie, bo uzdrowienie stało się w szabat. Wypytują jego rodziców. Nazywają Jezusa grzesznikiem. A z każdą rundą pytań ten dawny niewidomy żebrak staje się śmielszy. Zaczyna od słów „Człowiek, którego zowią Jezusem”, a kończy, gdy Jezus znów go odnajduje, upadając Mu do stóp i mówiąc: „Wierzę, Panie!” (Jana 9:38). Człowiek, który nie widział, staje się tym, kto w całym rozdziale widzi najjaśniej. Oto, nad czym warto się dziś zatrzymać: faryzeusze widzieli doskonale i pozostali zupełnie ślepi, a żebrak w pyle drogi otrzymał w to samo popołudnie wzrok fizyczny i duchowy. Jezus powiedział: „Dopókim jest na świecie, jestem światłością świata” (Jana 9:5). Światło nie negocjuje z ciemnością, po prostu przychodzi, a ciemność ustępuje. Cokolwiek trzymało cię w mroku, zwątpienie, wstyd, ranę noszoną od lat, Jezus nie prosi cię, byś najpierw to wyjaśnił. Prosi cię, byś poszedł i się obmył.
Dzień 10
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Owce nie są zwierzętami budzącymi podziw. Nie są groźne jak lwy ani szybkie jak konie. Błądzą. Wpadają w panikę. Są całkowicie zależne od kogoś, kto zna drogę. Jezus wybrał ten obraz celowo, gdy powiedział: „Jam jest pasterz dobry” (Jana 10:11), a jeśli jesteśmy szczerzy, ten obraz pasuje do nas lepiej, niż chcielibyśmy przyznać. W tym rozdziale Jezus kreśli wyraźny kontrast między dobrym pasterzem a najemnikiem. Najemnik ma pracę, ale nie ma owiec. Gdy przychodzi wilk, ucieka, nie dlatego, że koniecznie jest zły, lecz dlatego, że owce nie są naprawdę jego. Dobry pasterz natomiast kładzie życie za owce. To nie jest metafora, po którą Jezus sięga; to proroctwo, ku któremu zmierza. Opisuje krzyż, zanim na niego wstąpił, i mówi o nim rzecz zdumiewającą: „Nikt jej ode mnie nie odejmuje, ale ja sam od siebie kładę ją” (Jana 10:18). Ukrzyżowanie nie było czymś, co przytrafiło się Jezusowi. Było tym, co wybrał, dla ciebie, w pełni świadomy ceny. Mówi też o tym, że zna swoje owce i jest przez nie znany, jednym tchem z tym, jak opisuje znajomość Ojca. „Znam owce moje, i znają mię moje. Jako mię zna Ojciec, tak i ja znam Ojca” (Jana 10:14-15). To zdumiewające wywyższenie. Bliskość, jaką dzielisz z Pasterzem, jest wzorowana na bliskości w samej Trójcy. Nie jesteś numerem w stadzie. Jesteś znany. A potem jest obietnica, która przez wieki umacniała niezliczone drżące serca: „Owce moje głosu mego słuchają, a ja je znam, i idą za mną. A ja żywot wieczny daję im, i nie zginą na wieki, i nikt ich nie wydrze z ręki mojej” (Jana 10:27-28). Wspomniane są dwie ręce, Syna i Ojca, a owce są trzymane w obu. Cokolwiek dziś przeżywasz, nie wymkniesz się z tych dłoni. Spocznij w tym.
Dzień 11
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
W Ewangelii Jana 11 jest szczegół, o którym teologowie napisali całe biblioteki, a który dzieci zauważają od razu: „Zapłakał Jezus” (Jana 11:35). To najkrótszy werset w Biblii i jeden z najważniejszych. Ten, który za chwilę wywoła Łazarza z martwych, najpierw staje przy grobie i płacze. Nie odgrywa żalu. Nie spełnia formalności współczucia. Jest naprawdę poruszony. Słowo, którego użył Jan, sugeruje, że jęknął z głębi serca, jak fala unosząca się z dna oceanu. Bóg wszechświata płacze przy grobie. Zanim dojdziemy do cudu, musimy przysiąść przy siostrach. Maria i Marta mówią to samo, gdy widzą Jezusa: „Panie! gdybyś tu był, nie byłby brat mój umarł” (Jana 11:21, 32). W odpowiedzi Jezusa dla żadnej z nich nie ma wyrzutu. Nie mówi: „Powinnyście były bardziej Mi zaufać”. Marcie odpowiada teologią: „Jam jest zmartwychwstanie i żywot” (Jana 11:25), a Marię spotyka łzami. Jest dość wielki, by dać ci jedno i drugie, i dość mądry, by wiedzieć, czego potrzebujesz najpierw. Scena przy grobie jest niemal nie do zniesienia w swoim dramatyzmie. Jezus każe odwalić kamień. Marta sprzeciwia się, praktycznie i szczerze: „Panie! już cuchnie; albowiem już cztery dni, jako umarł” (Jana 11:39). Cztery dni mają znaczenie. Według żydowskiej tradycji dusza przebywała w pobliżu ciała przez trzy dni. Po czterech nie pozostawała już żadna nadzieja w ludzkim rozumieniu. Jezus czekał, aż nadzieja nie tylko zmaleje, ale zniknie. Potem modlił się na głos, jak mówi, nie dla siebie, lecz dla tłumu, i zawołał w ciemność: „Łazarzu! wynijdź precz!”. A umarły wyszedł. Zauważ, że Jezus nie wchodzi do grobu po Łazarza. On woła, a życie słucha Jego głosu. To ten sam głos, który w Księdze Rodzaju powołał świat do istnienia, ten sam głos, który pewnego dnia każe otworzyć się każdemu grobowi. Jeśli dziś tkwisz w sytuacji, która jest martwa od czterech dni, albo od czterech lat, Jezus wciąż stoi przy wejściu i wciąż woła.
Dzień 12
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jan 12 to rozdział przybyć i pożegnań, rzeczy, które nabierają ostrości, i rzeczy, które się wymykają. Na sześć dni przed Paschą Maria z Betanii, ta sama kobieta, która siedziała u stóp Jezusa, gdy jej siostra się krzątała, bierze funt drogocennego olejku i namaszcza Jego stopy, ocierając je swoimi włosami. Dom napełnia się wonią. Judasz sprzeciwia się, powołując się na rozsądek ekonomiczny. Jezus staje w jej obronie: powiada, że uczyniła to na dzień Jego pogrzebu. Być może nie rozumiała w pełni, co czyni, ale miłość dała jej rodzaj poznania, którego nigdy nie da rachunek. Potem następuje triumfalny wjazd: tłum macha gałązkami palm, woła „Hosanna” i ściele swoje szaty na drodze. Wygląda to jak koronacja. I nią jest, tylko nie taką, jakiej ktokolwiek się spodziewa. Sami uczniowie, jak pisze Jan, nie zrozumieli, co się dzieje, dopiero po zmartwychwstaniu. Rzadko rozpoznajemy najważniejsze chwile, gdy w nich żyjemy. Potem przychodzą do Filipa jacyś Grecy z prostą prośbą: „Panie! chcemy Jezusa widzieć” (Jan 12:21). To jedno z najcichszych, a zarazem najgłębszych zdań w całej Ewangelii. To poganie, obcy, ludzie, którzy nie mieli rodowego prawa do obietnic danych Izraelowi, a chcą zobaczyć Jezusa. Ich przybycie jakby coś w Nim uruchamia. Oznajmia: „Przyszła godzina, aby był uwielbiony Syn człowieczy” (Jan 12:23). Mówi o ziarnie pszenicy, które musi wpaść w ziemię i obumrzeć, zanim wyda plon. Mówi o sobie. Mówi o nas. Potem modli się na głos, a Ojciec odpowiada z nieba głosem podobnym do grzmotu, i tłum dzieli się w opinii o tym, co usłyszał. Jedni mówią, że przemówił anioł, inni słyszeli tylko hałas. Ten sam dźwięk, słyszany inaczej, zależnie od ucha, które go przyjmuje. Jezus mówi: „Teraz jest sąd tego świata; teraz książę tego świata precz wyrzucony będzie. A Ja, gdy będę podwyższony z ziemi, wszystkich pociągnę do siebie” (Jan 12:31-32). Krzyż nie jest porażką przebraną za zwycięstwo. Jest prawdziwym zwycięstwem. Niech dziś to podwyższenie przybliży cię do Niego.
Dzień 13
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Wyobraź sobie tę scenę: izba na piętrze, noc przed krzyżem, a Jezus, wiedząc dobrze, że Ojciec wszystko oddał w Jego ręce, że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstaje od wieczerzy, przepasuje się prześcieradłem i zaczyna umywać nogi swoim uczniom. Stwórca wszechświata klęka przed stworzeniami, które sam uczynił. Jeśli to cię nie zatrzymuje, przeczytaj to jeszcze raz. Dla kogoś, kto czyta Biblię po raz pierwszy: w świecie starożytnym umywanie nóg było zadaniem najniższego sługi w domu. Drogi były zakurzone, a stopy w sandałach brudne. Nikt znaczący nie umywał nóg drugiemu człowiekowi. Dlatego właśnie Piotr się wzdraga: „Panie, ty mi nogi umywasz?” (Ew. Jana 13:6). Jezus czyni coś, co wszyscy w tej izbie uważali za poniżej Jego godności. A czyni to świadomie, z miłością, bez wahania. Ale jest tu coś więcej niż lekcja pokory, choć sama ona mogłaby wypełnić całe życie. Jezus mówi uczniom: „Jeźlim ja tedy umył nogi wasze, Pan i Mistrz, i wyście powinni jedni drugim nogi umywać” (Ew. Jana 13:14). Nie daje im tylko wzoru postawy, ale na nowo określa, czym jest wielkość. W królestwie, które buduje, ten, kto służy, jest tym, kto przewodzi. Władza nie wynosi cię ponad ludzi, ale posyła cię do nich. Dla wierzącego z długim stażem: Jan zapisał, że Jezus umył nogi także Judaszowi. Wiedział, że jeszcze tej nocy Judasz Go zdradzi, a mimo to przed nim uklęknął. To nie naiwność, to suwerenna, świadoma miłość, która nie pozwala, by porażka tego, komu służy, ją pomniejszyła. To obraz łaski, który powinien uciszyć każdą naszą wymówkę, gdy odmawiamy życzliwości tym, którzy nas skrzywdzili. Dziś twoim prześcieradłem może być telefon, który odkładasz, zadanie poniżej twojego stanowiska albo dobre słowo dla kogoś, kto na nie nie zasłużył. Król Sługa pokazał ci drogę. Pytanie brzmi, czy pójdziesz za Nim aż na kolana.
Dzień 14
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Uczniowie są przerażeni. Jezus właśnie powiedział im, że odchodzi, że jeden z nich Go zdradzi, a Piotr, ich skała, zaprze się Go przed świtem. W tej sali musiało być tak, jakby podłoga usuwała się spod nóg. W sam środek tego drżenia Jezus wypowiada jedne z najczulszych słów całego Pisma: „Niech się nie trwoży serce wasze; wierzycie w Boga, i we Mnie wierzcie” (Jan 14:1). Dla kogoś, kto dopiero poznaje Biblię, ten rozdział jest darem i mapą. Jezus mówi uczniom, że idzie przygotować dla nich miejsce i że po nich wróci. Tomasz, szczery jak zawsze, mówi wprost: nie wiemy, dokąd idziesz, jak więc możemy znać drogę? A Jezus odpowiada twierdzeniem tak absolutnym, że rozbrzmiewa przez dwa tysiące lat ludzkiej tęsknoty: „Jam jest droga i prawda, i żywot; żaden nie przychodzi do Ojca, tylko przeze Mnie” (Jan 14:6). Nie mówi, że zna drogę ani że ją pokaże. Mówi, że jest drogą. Szlak i cel to ta sama Osoba. Ty, który chodzisz z Chrystusem od lat, zatrzymaj się na chwilę przy słowie „prawda”. W świecie, który traktuje prawdę jak sprawę upodobań, Jezus oznajmia, że jest jej źródłem i istotą. Każda prawdziwa rzecz, która kiedykolwiek została wypowiedziana lub odkryta, jest prawdziwa dlatego, że odbija, choćby słabo, Tego, który sam jest Prawdą. Gdy Mu ufasz, nie opierasz się na uczuciu ani na filozofii, lecz stoisz na jedynym gruncie, który się nie osuwa. A potem jest żywot: nie samo istnienie, lecz życie, którego śmierć nie może zakończyć. Jezus nie oferuje dłuższej wersji tego, co już masz. Oferuje coś zupełnie innej jakości: życie, które płynie od samego Ojca, przez Syna, do każdego, kto przychodzi. Cokolwiek dziś trwoży twoje serce, a coś na pewno trwoży, otrzymałeś/otrzymałaś to samo zaproszenie, co uczniowie w tej górnej izbie. Wierz. Nie na ślepo, lecz z oczyma szeroko otwartymi na Tego, który powiedział, że jest drogą do domu.
Dzień 15
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Gdzieś między salą na piętrze a ogrodem Getsemane Jezus zatrzymuje się i kreśli jeden z najbardziej osobistych obrazów życia chrześcijańskiego, jaki kiedykolwiek namalował. „Jam jest winna macica, wy latorośle”, mówi (Jana 15:5). Jeśli widziałeś kiedyś winorośl, wiesz, że latorośl nie wysila się, by wydać owoc. Po prostu pozostaje przyłączona. Życie macicy przepływa przez nią, a owoc jest naturalnym skutkiem tej więzi. Dla nowego czytelnika ten obraz jest niezwykle wyzwalający. Życie chrześcijańskie nie polega przede wszystkim na staraniu się jeszcze bardziej. Polega na trwaniu blisko. Jezus mówi: „Mieszkajcie we mnie, a ja w was”. To słowo, mieszkać, oznacza pozostawać, uczynić swój dom, nie oddalać się. Latorośl odcięta od macicy nie zmaga się i nie zawodzi w wydawaniu gron, ona po prostu usycha, bo bez macicy nie ma żadnego życia. Jezus mówi wprost: „albowiem beze mnie nic uczynić nie możecie” (Jana 15:5). To nie zniechęcenie, to zaproszenie, by przestać się wyczerpywać i zacząć czerpać z właściwego źródła. Tym, którzy chodzą z Panem od dawna, zwracam uwagę na to, co Jezus mówi o roli Ojca: „Każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby więcej owocu przynosiła” (Jana 15:2). Słowo przetłumaczone jako „oczyszcza” oznacza przycinać, ścinać. Winiarz usuwa to, co dobre, aby to, co zostaje, mogło stać się wspaniałe. Jeśli jesteś w czasie straty, uszczuplenia albo przycinania, ten werset nie tłumaczy bólu, ale mówi ci, kto trzyma nożyce i dlaczego. Ojciec przycina te latorośle, które ceni najbardziej. A przez to wszystko przeplata się miłość. Jezus osadza cały ten obraz w miłości między Ojcem a Synem, a potem rozciąga ją na nas: „Trwajcie w miłości mojej” (Jana 15:9). To nie umowa do wypełnienia, lecz relacja, w której się zamieszkuje. Owoc, czyli radość, posłuszeństwo i wysłuchane modlitwy, wyrasta z miłości, a nie z wysiłku. Dziś nie pytaj siebie, jak możesz wydać więcej owocu. Zapytaj siebie, jak blisko jesteś macicy.
Dzień 16
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jezus wciąż mówi do uczniów w noc swojego pojmania i mówi im coś, co musiało brzmieć niemal niewiarygodnie: „Pożyteczneć wam jest, abym ja odszedł” (Ew. Jana 16:7). Pożyteczne, czyli w rzeczywistości lepsze, korzystniejsze dla was. Jak odejście Jezusa mogłoby być lepsze od Jego obecności? Odpowiedzią jest Duch Święty, Pocieszyciel, a ten rozdział jest Jego wielkim przedstawieniem. Dla nowego czytelnika: słowo Pocieszyciel tłumaczy greckie Parakletos, które niesie bogactwo znaczeń: ktoś przywołany, by stanąć obok i pomóc, orędownik, doradca, ten, który umacnia. Gdy Jezus był na ziemi, był fizycznie obecny w jednym miejscu naraz. Duch, którego obiecał, miał zamieszkać w każdym wierzącym, wszędzie i zawsze. Uczniowie mieli utracić widzialnego Jezusa, a otrzymać mieszkającego w nich Boga. To nie krok wstecz, to zdumiewający krok naprzód. Jezus opisuje dzieło Ducha w trzech kierunkach. Wobec świata Duch przekonywa o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie: sprawia, że niewidzialne rzeczywistości wieczności stają się dla ludzkich serc prawdziwe i pilne. Wobec uczniów Duch prowadzi we wszelką prawdę, biorąc to, co należy do Chrystusa, i oznajmiając to tym, którzy do Niego należą. A wobec przyszłości Duch oznajmia rzeczy przyszłe, aby lud Boży nigdy nie musiał szukać drogi w nieznanym bez przewodnika. Dla wierzącego, który chodzi z Panem od lat: zauważ czułość w wersecie 22: „smutek wasz obróci się w radość”. Jezus nie mówi, że twój smutek zostanie zastąpiony radością, jakby żałoby nigdy nie było. Mówi, że się obróci, przemieni, ten sam surowy materiał zamieni się w coś nowego. Wzorem jest sam krzyż: najgorszy piątek w dziejach stał się fundamentem życia wiecznego. Twój smutek nie idzie na marne w rękach Ducha. Dziś nie jesteś sam. Pocieszyciel przyszedł i jest bliżej niż twój następny oddech.
Dzień 17
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Zanim Jezus wszedł do ogrodu, w którym Judasz miał Go zdradzić, zatrzymał się i modlił. Nie była to pośpieszna modlitwa ani szeptana prośba, lecz długa, niespieszna rozmowa z Ojcem, którą Jan 17 zachowuje dla nas jak list pozostawiony otwarty na stole. I oto coś, co powinno cię zatrzymać: twoje imię, w pewnym sensie, jest w tej modlitwie. Jezus nie modlił się tylko za jedenastu mężczyzn stojących obok. Modlił się za każdego, kto kiedykolwiek uwierzy przez ich słowo, a to obejmuje także ciebie, czytającego to dzisiaj. Jezus zaczyna od modlitwy za Siebie, prosząc Ojca, aby Go uwielbił, by On mógł uwielbić Ojca. Potem modli się za swoich uczniów: aby byli strzeżeni, aby byli jedno, aby byli uświęceni w prawdzie. Ale potem poszerza krąg: „A nie tylko za nimi proszę, ale też i za tymi, którzy przez słowo ich uwierzą w mię" (Jan 17:20). Zatrzymaj się tutaj. Syn Boży, na kilka godzin przed ukrzyżowaniem, gdy ciężar krzyża już na Nim spoczywał, użył części swego ostatniego tchnienia, by modlić się za ciebie. Dla nowego czytelnika: ten rozdział bywa nazywany Modlitwą Arcykapłańską, ponieważ Jezus występuje tu jako nasz wielki orędownik, ten, który stoi między nami a Bogiem i wstawia się za nami. Dla doświadczonego wierzącego: zauważ, o co prosi. Nie o to, byśmy zostali zabrani ze świata, ale byśmy byli strzeżeni od złego, gdy w nim pozostajemy. Nie modli się o twoją ucieczkę. Modli się o twoją ochronę, twoją świętość i twoją jedność z innymi wierzącymi. Serce tej modlitwy bije w wersecie 3: życie wieczne nie jest miejscem, do którego docieramy po śmierci, lecz poznawaniem Boga teraz, osobiście i prawdziwie. Takie poznanie zmienia to, jak budzisz się rano. Bóg o tobie nie zapomniał. Modli się za ciebie sam Syn Boży, którego modlitwy Ojciec zawsze wysłuchuje.
Dzień 18
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
W Ewangelii Jana 18 jest moment, obok którego łatwo przejść, ale gdy raz go dostrzeżesz, nie sposób go zapomnieć. Gdy żołnierze i słudzy przychodzą pojmać Jezusa w ogrodzie, On występuje naprzód, nie cofa się, i pyta ich: „Kogo szukacie?” Odpowiadają: „Jezusa Nazareńskiego.” A On mówi: „Jam jest.” Na te słowa cały uzbrojony oddział cofa się i upada na ziemię. Ci, którzy przyszli pojmać, zostają pojmani brzmieniem Jego głosu. To nie była bezbronna ofiara chwytana w nocy. To był Król, który wybrał, że da się pojmać. Jana 18 szybko prowadzi nas przez jedną z najmroczniejszych nocy w dziejach ludzkości: Judasz prowadzi żołnierzy z latarniami i pochodniami, by odnaleźć Światłość świata, Piotr dobywa miecza i odcina sługom ucho, Jezus zostaje zaprowadzony najpierw do Annasza, potem do Kajfasza, a potem do Piłata. I przez to wszystko, jak nić smutku, przewija się zaparcie się Piotra, trzykrotne, dokładnie tak, jak powiedział Jezus. „A Szymon Piotr stał, i ogrzewał się” (Jana 18:25). Stał przy ogniu nieprzyjaciół i ogrzewał się, podczas gdy jego Pana przesłuchiwano w środku. Ten drobny szczegół łamie serce. Czytelnikowi, który spotyka tę historię po raz pierwszy, warto powiedzieć, że Piłat był rzymskim namiestnikiem, tym, który miał prawną władzę, by nakazać ukrzyżowanie. Nie znalazł w Jezusie żadnej winy, a jednak tłum i przywódcy religijni doprowadzili go do wyroku, któremu sprzeciwiało się jego własne sumienie. Słynne pytanie Piłata: „Cóż jest prawda?” (Jana 18:38) padło wobec Tego, który przed chwilą oświadczył, że jest prawdą. A Piłat odszedł, nie czekając na odpowiedź. Dzisiaj nie stawaj zbyt daleko od Piotra. Większość z nas w jakimś momencie ogrzewała się przy niewłaściwym ogniu: milczała o swojej wierze, gdy to kosztowało, wybierała wygodę zamiast przekonań. Dobra nowina jest taka, że historia Piotra nie kończy się przy ognisku. Twoja również nie.
Dzień 19
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jedno słowo w oryginale greckim, tetelestai, po polsku brzmi: „Dokonało się!” Jana 19:30 zapisuje je jako ostatnie świadome słowa Jezusa, zanim skłonił głowę i oddał ducha. To najważniejsze słowa, jakie kiedykolwiek zostały wypowiedziane, a nie były okrzykiem porażki. W starożytnym świecie kupcy przybijali to samo słowo na spłaconym długu. Tetelestai. Zapłacone w całości. Jezus nie ogłosił z krzyża, że Jego życie dobiegło końca. Ogłosił, że dzieło zostało dokonane. Jana 19 niczego nie łagodzi. Nie zmiękcza cierpienia. Biczowanie, cierniowa korona, szata z drwin, krzyż niesiony przez miasto, gwoździe, godziny publicznej męki: Jan zapisuje to wszystko spokojnym, smutnym piórem. Był tam. Stał blisko krzyża razem z Marią, matką Jezusa, i słyszał, jak Jezus przemawia z krzyża. Gdy Jezus spojrzał w dół i ujrzał matkę oraz umiłowanego ucznia stojących razem, powierzył ich sobie nawzajem: „Niewiasto, oto syn twój!” oraz „Oto matka twoja!” (Jana 19:26, 27). Nawet umierając, troszczył się o tych, których miłował. Nowemu czytelnikowi warto powiedzieć, że każdy szczegół ukrzyżowania wypełnił starożytne proroctwa spisane setki lat wcześniej: żołnierze rzucający losy o Jego szatę, żadna z Jego kości nie została złamana, Jego bok został przebity. Jan wskazuje na to raz po raz, nie jako na ciekawostki, lecz jako na świadectwo: to nie był wypadek. To był plan, który spoczywał w sercu Boga przed założeniem świata. A ty, który słyszałeś tę historię wiele razy, usiądź dziś z ciężarem tego, co znaczy „dokonało się”. Nie zostało nic, co mógłbyś dodać. Żadne zabieganie, zasługiwanie ani dowodzenie swojej wartości nie poprawi tego, co On ogłosił za zakończone. Dług jest przypieczętowany. Dzieło jest dokonane. Twoją jedyną odpowiedzią jest przyjąć je.
Dzień 20
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Maria Magdalena przyszła do grobu, gdy jeszcze było ciemno. Ten szczegół to nie tylko wskazanie godziny, to portret żałoby. Przyszła, zanim wzeszło słońce, bo sen był niemożliwy, a grób był ostatnim miejscem, gdzie Go widziała. Zastała otwarty wstęp i pusty grób, a jej pierwszą reakcją nie była radość, lecz poczucie straty: „Wzięli Pana z grobu, a nie wiemy, gdzie go położyli” (Jana 20:2). Żałoba może sprawić, że z trudem rozpoznajemy cud, nawet gdy stoimy w samym jego środku. Piotr i Jan pobiegli do grobu. Jan wyprzedził Piotra, ale zatrzymał się przy wejściu. Piotr, jak to on, wszedł prosto do środka. Zobaczyli leżące płótna i chustę, która była na Jego głowie, złożoną starannie osobno. Jan mówi nam, że zobaczył i uwierzył. Złożona chusta to drobiazg, ale poruszała wierzących przez wieki. Złodziej grobów odchodzi w pośpiechu. Ten, kto składa chustę, mówi ci, że odszedł na własnych warunkach. Potem przychodzi chwila, która od dwóch tysięcy lat wzrusza serca. Maria stała na zewnątrz i płakała, a zmartwychwstały Jezus wypowiedział jej imię. Tylko imię: „Mario”, a ona natychmiast Go poznała. „Rabbuni”, powiedziała, co znaczy: Nauczycielu. Tak wygląda zmartwychwstanie z bliska: nie jako teologiczny wywód, nie jako oślepiająca wizja, ale jako twoje imię wypowiedziane przez Tego, którego uważałeś za straconego na zawsze. On nie jest wspomnieniem. Nie jest metaforą. Żyje i zna twoje imię. Dla nowego czytelnika ten rozdział zawiera także słynną wątpliwość Tomasza i cierpliwą, łaskawą odpowiedź Jezusa, dowód na to, że szczere zmaganie jest mile widziane w Jego obecności. Dla doświadczonego wierzącego: zwróć uwagę, że pierwszym słowem zmartwychwstałego Chrystusa do uczniów jest pokój, wypowiedziany dwukrotnie. Cokolwiek niesiesz w ten dzień, to słowo wciąż jest nad tobą wypowiadane.
Dzień 21
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Zmartwychwstanie nie jest przypisem, ale początkiem. Rozdział 21 Ewangelii Jana otwiera się nad brzegiem Jeziora Tyberiadzkiego, dokąd siedmiu uczniów wróciło do tego, co znali najlepiej: do łowienia ryb. Sieci są puste. Noc była długa. Wtedy nieznajomy na brzegu woła do nich i każe zarzucić sieć po prawej stronie łodzi, a oni nagle nie mogą jej wyciągnąć z powodu ogromnej ilości ryb. To Pan. A Piotr, usłyszawszy to, nie czeka na łódź, lecz rzuca się do wody. Po dwudziestu jeden rozdziałach Jan wciąż pokazuje nam, że Jezus jest wart każdego nieobliczonego, całkowicie oddanego skoku. To, co dzieje się potem na tym brzegu, jest jedną z najczulszych scen w całym Piśmie. Jezus już rozpalił ogień. Chleb i ryba już czekają. Zmartwychwstały Król królów przyrządza śniadanie zmęczonym rybakom. Ty, który dopiero zaczynasz czytać Biblię, przyjmij to w sercu: taki właśnie jest Bóg. Nie wita naszych upadków kazaniem, ale naszą pustkę wita posiłkiem. A ty, który od lat idziesz z Panem, zwróć uwagę na to, czego Jezus nie mówi. Nie mówi: „Przecież ci mówiłem”. Mówi: „Pójdźcie, obiadujcie” (Jana 21:12). Potem następuje przywrócenie Piotra. Trzy razy Jezus pyta: „Miłujesz mię?”, raz za każde zaparcie się przy tamtym ognisku na dziedzińcu najwyższego kapłana. Każde pytanie to oczyszczana i zamykana rana. Każda odpowiedź: „Paś baranki moje... Paś owce moje... Paś owce moje”, to powierzenie misji w ręce, które ją upuściły. Piotr nie zostaje odsunięty przez swój upadek, ale zostaje posłany mocą przebaczenia. Pan nie przetwarza nas na coś gorszego. Przywraca nas do czegoś większego. Trzy tygodnie temu zaczęliśmy od słów: „Na początku było Słowo”. Dziś kończymy nie kropką, ale szeroko otwartymi drzwiami. Jezus mówi do Piotra: „Pójdź za mną” (Jana 21:19), a to samo wezwanie rozbrzmiewa na każdej przeczytanej przez ciebie stronie i w każdym dniu, który przeżyjesz. Ewangelia Jana się nie kończy, ona trwa w tobie. Pytanie nie brzmi, czy Jezus jest Panem. Pytanie brzmi, czy tak jak Piotr kochasz Go na tyle, by dziś paść Jego owce.