Alle plannen

Het Evangelie van Johannes

Drie weken door het Evangelie van Johannes, elke dag één hoofdstuk: een rustige wandeling met Jezus van het begin tot de opstanding.

  1. Dag 1

    Het Woord is vlees geworden

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Voordat de eerste vogel zong, voordat de eerste golf op de eerste kust brak, voordat de tijd zelf een naam had, was er het Woord. Johannes begint zijn Evangelie niet met een kribbe of een wonder. Hij begint vóór het begin. "In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God, en het Woord was God." Als die zin op je neerkomt als een steen in stilstaand water, goed. Laat de rimpelingen hun werk doen. Voor wie voor het eerst leest, is dit de sleutel: Johannes noemt Jezus "het Woord", in het Grieks de Logos. Die titel moet zowel joodse als Griekse lezers hebben doen stilstaan. Voor het joodse denken was het Woord van God de kracht waardoor de schepping werd uitgesproken tot bestaan. Voor de Griekse denker was de Logos het ordenende beginsel achter alle werkelijkheid. Johannes kijkt naar beide groepen en zegt: Hij naar wie jullie hebt gezocht, Hij naar wie jullie toe hebt geredeneerd, heeft een naam, en Hij is vlees geworden. Die woorden, "het Woord is vlees geworden, en heeft onder ons gewoond", vormen het scharnier waarom heel de menselijke geschiedenis draait. De Eeuwige stapte binnen in het tijdelijke. De Oneindige nam een huid aan. Hij stuurde geen boodschap; Hij werd er zelf een. En Johannes, die Jezus persoonlijk kende, die met Hem had gegeten en naast Hem over stoffige wegen had gelopen, zegt dit met de stille zekerheid van iemand die het met eigen ogen heeft gezien: "wij hebben Zijn heerlijkheid aanschouwd." Voor de ervaren gelovige: blijf hier nog even stilstaan. Merk op dat het Woord niet alleen bij God was, maar naar God toegekeerd, van aangezicht tot aangezicht, in een eeuwige liefdesrelatie voordat er iets anders bestond. De zaligheid die Hij brengt is geen transactie die in een crisis is bedacht. Ze vloeit voort uit een gemeenschap die er altijd al was. Je werd geliefd voordat de wereld een reden had om van je te houden. Waar je je vandaag ook bevindt, nieuw op deze bladzijden of er vertrouwd mee geworden, de uitnodiging is dezelfde. Het licht schijnt nog steeds. De duisternis heeft het niet begrepen. En het Woord reikt nog steeds naar jou.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  2. Dag 2

    Water in wijn

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Er is iets prachtig gewoons aan de plek die Jezus koos voor Zijn eerste opgetekende wonder. Geen tempel. Geen troonzaal. Een bruiloft. Een dorpsfeest waar de wijn op raakte en een moeder haar zorg stilletjes bij haar Zoon bracht. Johannes 2 begint midden in het gewone leven, en dat is precies de bedoeling. Maria's woorden tot de dienaars behoren tot de stilste en krachtigste van heel de Schrift: "Doet al wat Hij ulieden zeggen zal." Ze weet niet precies wat Hij zal doen. Ze weet alleen wie Hij is. Daarom wijst ze iedereen om haar heen naar Hem en treedt ze terug. In die ene zin zit een hele theologie van het geloof. Ze geeft Jezus geen instructies, ze vertrouwt Hem. Ze stuurt de uitkomst niet bij, ze bereidt de dienaars voor om te gehoorzamen. Als je ooit een wanhopig gebed hebt gebeden zonder te weten hoe God zou antwoorden, dan heb je precies gestaan waar Maria stond. Jezus zegt de dienaars zes stenen waterkruiken, zoals die gebruikt werden voor de Joodse reinigingsrituelen, tot aan de rand met water te vullen. Elk detail doet ertoe. Dit waren vaten bedoeld voor wassing, voor het wegnemen van ceremoniële onreinheid. Jezus neemt wat voor het ritueel gemaakt was en verandert het in iets dat vreugde brengt aan een feest. De oude orde van wassen en streven wordt stil en genadig vervangen door iets nieuws. Wanneer de hofmeester het resultaat proeft, is hij verbaasd: de beste wijn is voor het laatst bewaard. Voor de nieuwe lezer wordt dit wonder een "teken" genoemd. Johannes gebruikt dat woord met opzet. Een teken wijst voorbij zichzelf. Het wonder is echt, maar het is ook een signaal: Hij die dit doet, is geen gewone rabbi. Voor de gelovige van lange tijd is er een vraag: wat zouden de "stenen waterkruiken" in jouw eigen leven kunnen zijn? Misschien de religieuze routines, de plichtmatige gewoontes die droog geworden zijn. Jezus is niet gekomen om je lege vaten te veroordelen. Hij is gekomen om ze tot aan de rand te vullen en te veranderen in iets dat vreugde geeft. Het beste ligt in Zijn handen nooit achter je. Het wordt altijd voorbereid.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  3. Dag 3

    Gij moet wederom geboren worden

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Nicodemus komt 's nachts. Hij is een Farizeeër, een van de meest geleerde, meest gerespecteerde en meest godsdienstig toegewijde mannen van Jeruzalem. Zijn hele leven heeft hij de Schriften bestudeerd. Hij heeft de wet met nauwgezette zorg onderhouden. En toch laat iets in hem hem geen rust. Hij komt in het donker, misschien om niet gezien te worden, misschien omdat de vragen die in hem branden niet meer tot de ochtend kunnen wachten. Wat zijn reden ook is, Jezus ontvangt hem zonder één woord van verwijt. De deur staat open, zelfs om middernacht. Jezus gaat recht op de kern af van wat Nicodemus nodig heeft: "Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: Tenzij dat iemand wederom geboren worde, hij kan het Koninkrijk Gods niet zien." Nicodemus, de schriftgeleerde, struikelt over dit heldere taalgebruik. Wederom geboren? Hoe kan een volwassen man voor de tweede keer in de schoot van zijn moeder ingaan? Hij denkt lichamelijk, terwijl Jezus geestelijk spreekt. En die verwarring is niet uniek voor Nicodemus. Veel mensen horen vandaag "wedergeboren" als een religieus etiket in plaats van als een levende werkelijkheid. Jezus bedoelt iets radicaals: het leven van God moet van boven in u geplant worden. U kunt er niet in redeneren, er niet in verdienen en er niet in erven. U moet nieuw gemaakt worden. Dan volgt het vers dat wel het evangelie in het klein is genoemd: "Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een iegelijk die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar het eeuwige leven hebbe." Lees het langzaam. De omvang is overweldigend: de hele wereld. De drijfveer is liefde: geen plicht, geen strategie, maar liefde. De weg is geven: de kostbaarste gave die denkbaar is. En het aanbod is open: een iegelijk. Dat woord sluit niemand uit. Voor wie voor het eerst leest, is dit de hartslag van alles wat Johannes u in de komende achttien hoofdstukken zal laten zien. Voor de gelovige die Johannes 3:16 al duizend keer heeft aangehaald: sta stil bij het woordje "alzo". Het spreekt niet alleen van het feit van Gods liefde, maar ook van de maat ervan. Hoe lief had God de wereld? Zozeer dat Hij gaf. Het kruis was geen onwillige noodzaak. Het was liefde, tot de laatste druppel toegemeten. Nicodemus kwam in het donker. Hij vertrok met een licht dat hij nog niet helemaal kon uitleggen. Datzelfde licht wordt u vandaag aangeboden.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  4. Dag 4

    De vrouw bij de put

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Het is midden op de dag, het heetste uur, wanneer niemand met verstand buiten is om water te putten. En toch komt er een vrouw naar de put. Ze komt alleen, en die eenzaamheid is geen toeval. Ze heeft een verleden dat haar tot een buitenstaander heeft gemaakt, zelfs onder haar eigen volk. Ze verwacht geen gesprek. Zeker niet het gesprek dat ze krijgt. Jezus zit al bij de put wanneer zij aankomt. Johannes vertelt ons dat Hij "door Samaria moest reizen", een route die de meeste Joodse leraars meden, want Joden en Samaritanen deelden niets dan minachting voor elkaar. Maar Jezus neemt de lange weg door de moeilijke plek, omdat daar een vrouw is die gevonden moet worden. Hij vraagt haar om een slok water, en daarmee overschrijdt Hij elke sociale grens van die tijd: religieus, etnisch en moreel. Ze is verbijsterd: "Hoe begeert Gij, die een Jood zijt, van mij te drinken, die een Samaritische vrouw ben?" Zijn antwoord zet het hele gesprek op zijn kop. Hij is niet de dorstige. Zij is het. "Indien gij de gave Gods kendet," zegt Hij, "en wie Hij is, die tot u zegt: Geef Mij te drinken, gij zoudt Hem gebeden hebben, en Hij zou u levend water gegeven hebben." Zij is gekomen om water te putten en weer te vertrekken. Hij is gekomen om haar iets aan te bieden waardoor ze nooit meer dorst zal hebben: geen natuurlijke bron, maar een put van levend water dat opspringt tot in het eeuwige leven. Hij spreekt niet over lichamelijke dorst. Hij spreekt over het diepe, onlesbare verlangen in de menselijke ziel dat geen relatie, geen prestatie en geen godsdienst ooit volledig heeft gestild. Dan komt het moment dat alles verandert. Hij vertelt haar over haar eigen leven: vijf mannen, en de man met wie ze nu is, is niet haar man. Hij zegt het zonder wreedheid. Hij zegt het met de rust van Iemand die haar langer kent dan zijzelf. Ze wordt niet door schaamte tot geloof gebracht; ze wordt door gezien te worden tot geloof gebracht. Ze rent terug naar haar dorp en zegt: "Komt, ziet een mens, die mij gezegd heeft alles wat ik gedaan heb; is deze niet de Christus?" Voor wie nieuw is in het geloof: merk op dat Jezus juist deze vrouw koos, onverwacht, over het hoofd gezien, levend aan de rand, als eerste persoon in het Evangelie van Johannes aan wie Hij Zichzelf openlijk als de Messias bekendmaakte. Voor de ervaren gelovige: waar heb je water geput uit de verkeerde bronnen? Het levende water wordt nog steeds aangeboden, en het aanbod is nog steeds gratis.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  5. Dag 5

    De genezing bij Bethesda

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Stel je een overdekte zuilengang voor naast een badwater in Jeruzalem: vijf zuilengangen vol zieken, blinden, kreupelen, mensen die niets goeds meer verwachtten. Ze hadden gehoord dat het water soms bewoog, en wie er het eerst in kwam, werd genezen. Eén man lag daar al achtendertig jaar. Achtendertig jaar lang zag hij anderen er eerder zijn. Achtendertig jaar van bijna. Jezus gaat recht op hem af. Niet naar het meest dramatische geval, niet naar wie het hardst riep, maar naar deze ene man, uitgeput door tientallen jaren wachten. Hij stelt een vraag die bijna vreemd klinkt: "Wilt gij gezond worden?" (Johannes 5:6). Waarom vraag je een zieke of hij genezen wil worden? Omdat Jezus niet alleen een lichaam wil herstellen. Hij ziet de hele mens, ook dat deel van hem dat misschien vrede had gesloten met zijn hulpeloosheid en zichzelf was gaan definiëren door zijn toestand. De man antwoordt niet eens rechtstreeks op de vraag. Hij legt uit waarom het tot nu toe niet gelukt is. Hij denkt nog steeds in termen van het badwater, hij kijkt nog steeds naar het oude systeem. En Jezus spreekt eenvoudig: sta op, neem uw beddeken op en wandel. Geen water. Geen ritueel. Geen wachten. Alleen het woord van de Zoon van God, en achtendertig jaar verlamming eindigen in één zin. Maar het hoofdstuk stopt hier niet. De godsdienstige leiders zijn woedend, niet omdat een man genezen is, maar omdat het op de sabbat gebeurde. Jezus antwoordt met een van de meest adembenemende uitspraken in heel de Schrift: dat Hij en de Vader samenwerken, dat de Zoon gezag heeft om leven te geven, en dat juist de Schriften die de leiders onderzoeken, naar Hem wijzen. De genezing was een teken; de uitspraak is de kern. Hoor vandaag Jezus jou dezelfde stille vraag stellen. Is er een plek in je leven, een gewoonte, een verdriet, een angst, waar je stilletjes bent opgehouden te verwachten dat je heel gemaakt zult worden? Hij wacht er niet op dat jij het juiste badwater of het juiste moment vindt. Hij staat vlak naast je en vraagt of je bereid bent.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  6. Dag 6

    Het Brood des Levens

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    De dag vóór dit gesprek had Jezus vijfduizend mensen gevoed met vijf broden en twee vissen. De menigte had gegeten tot zij verzadigd was, en nu zijn ze de zee overgestoken om Hem opnieuw te zoeken. Het is een tedere gebeurtenis die snel een onderzoekende wordt: Jezus kijkt naar de menigte en zegt in feite: jullie zijn niet hier omdat jullie een wonder hebben gezien, maar omdat jullie gratis te eten kregen. Zij willen het brood. Hij wil hun Zichzelf geven. Wat volgt is een van de diepste en meest veeleisende leringen die Jezus ooit gaf. Hij verklaart: "Ik ben het brood des levens; die tot Mij komt, zal geenszins hongeren, en die in Mij gelooft, zal nimmermeer dorsten" (Johannes 6:35). Let er als nieuwe lezer op wat Jezus hier doet: Hij neemt de meest basale menselijke behoefte, voedsel, overleven, datgene waar je niet zonder kunt, en zegt dat Hij het antwoord is op een honger die nog veel dieper gaat. Ieder mens die ooit heeft geleefd weet hoe het is om honger te hebben naar iets wat hij niet goed kan benoemen. Jezus benoemt het hier. De menigte verzet zich. Ze willen een teken, ironisch genoeg nadat ze hebben gezien hoe Hij duizenden voedde. Ze brengen het manna ter sprake, het brood dat God hun voorouders in de woestijn gaf. Jezus corrigeert hen zachtjes: niet Mozes gaf dat brood, maar de Vader, en dat brood wees altijd vooruit naar iets beters. Het ware brood uit de hemel geeft leven aan de wereld, en dat brood is een Persoon. Aan het einde van het hoofdstuk gaan veel discipelen weg. Deze rede is te hard, zeggen ze. Jezus wendt zich tot de twaalf en vraagt of ook zij willen weggaan. Het antwoord van Petrus is een van de mooiste in de Evangeliën: "Heere, tot wien zullen wij heengaan? Gij hebt de woorden des eeuwigen levens" (Johannes 6:68). Petrus zegt niet dat hij alles begrepen heeft. Hij zegt dat er nergens anders heen te gaan is. Dat is de eerlijke belijdenis van iedere ziel die Jezus werkelijk heeft ontmoet. Niet dat elke vraag beantwoord is, maar dat Hij alleen de diepste honger stilt. Waarmee voedt u zich vandaag, wat u tegen de avond weer leeg achterlaat? Het brood des levens wordt nog steeds aangeboden.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  7. Dag 7

    Rivieren van levend water

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Het is de laatste dag van het Loofhuttenfeest, een week durende viering in Jeruzalem waarbij een priester elke dag water haalde uit de vijver Siloam en dat bij het altaar uitgoot, een levende herinnering aan het water dat God Israël in de woestijn gaf. De menigte is verzameld, de plechtigheid bereikt haar hoogtepunt, en in dat beladen moment staat Jezus op en roept met woorden die elk gesprek in de omtrek moeten hebben doen verstommen: "Indien iemand dorst, die kome tot Mij, en drinke" (Johannes 7:37). Voor wie nieuw is, helpt het te weten wat dit feest voor die mensen betekende. Water in een dor land is geen gemak, het is het leven zelf. De hele plechtigheid was een gebed, een verlangen, een herinnering dat God eens water uit een rots had laten vloeien. Jezus staat midden in dat gebed en zegt: Ik ben het antwoord erop. Hij gaat nog verder: wie in Hem gelooft, ontvangt niet alleen levend water, maar wordt er zelf een bron van. "Uit zijn buik zullen rivieren des levenden waters vloeien" (Johannes 7:38). De Geest van God, wonend in een mens, verzadigt niet alleen, Hij stroomt over. Het hoofdstuk staat vol verdeeldheid. Sommigen zeggen dat Hij een profeet is. Anderen zeggen dat Hij de Christus is. Weer anderen willen Hem laten grijpen. Zelfs de dienaren die gestuurd zijn om Hem te vatten, komen met lege handen terug en zeggen eenvoudig: "Nooit heeft een mens alzo gesproken, gelijk deze Mens" (Johannes 7:46). Er is iets in de woorden van Jezus waardoor mensen blijven staan, ook als zij kwamen met de bedoeling Hem tegen te houden. Nicodemus, die wij in hoofdstuk drie ontmoetten toen hij 's nachts tot Jezus kwam, spreekt zacht in de raad en vraagt om rechtvaardigheid. Het is iets kleins, maar het getuigt van moed. Hij staat nog niet helemaal in het openbaar, maar hij beweegt zich naar het licht toe. Overweeg vandaag waar u dorstig bent. Niet naar water, maar naar vrede, naar bestemming, naar het besef dat uw leven ergens heen gaat dat ertoe doet. Jezus staat nog steeds, en roept nog steeds dezelfde uitnodiging. De rivieren die Hij belooft zijn geen dun straaltje: ze stromen uit u over naar het leven van allen om u heen. Kom en drink.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  8. Dag 8

    Het licht der wereld

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Het hoofdstuk opent vroeg in de morgen. De voorhoven van de tempel lopen vol met mensen, en Jezus gaat zitten om te onderwijzen. De godsdienstige leiders slepen een vrouw binnen die op overspel betrapt is en zetten haar voor de menigte neer. Dat doen ze niet uit zorg voor gerechtigheid, maar om Jezus klem te zetten tussen barmhartigheid en de wet. Het is een wreed moment, en zij is het middel daartoe. Jezus bukt en schrijft in het stof. Ons wordt nooit verteld wat Hij schreef. Dan staat Hij op en spreekt de woorden die al tweeduizend jaar weerklinken: "Die van u zonder zonde is, werpe eerst den steen op haar" (Johannes 8:7). Eén voor één gaan ze weg, te beginnen bij de oudsten. Als Jezus opkijkt, is alleen de vrouw er nog. Hij veroordeelt haar niet. Hij zegt haar heen te gaan en niet meer te zondigen. Dan, nog steeds in de tempel, spreekt Hij het tweede grote "Ik ben"-woord uit in Johannes: "Ik ben het Licht der wereld; die Mij volgt, zal in de duisternis niet wandelen, maar zal het licht des levens hebben" (Johannes 8:12). Licht is in de Schrift niet alleen verlichting. Het is openbaring en richting, het is wat je laat zien waar je bent en waar je heen gaat. In de duisternis wandelen is niet alleen verward zijn, het is verloren zijn zonder het te weten. Jezus zegt dat Hij het antwoord is op die toestand. Wat volgt is een lang en hevig gesprek met de Farizeeën over identiteit, gezag, waarheid en vrijheid. Jezus zegt hun dat de waarheid hen vrij zal maken, en zij schrikken op en houden vol dat ze nooit slaven zijn geweest. Hij heeft het over een slavernij die zij niet zien: de slavernij van de zonde, de manier waarop verkeerd handelen een leven naar binnen buigt tot het zich niet meer kan oprichten. Echte vrijheid, zegt Hij, komt door de Zoon. Het hoofdstuk bereikt zijn hoogtepunt met een uitspraak die zo overweldigend is dat ze Hem bijna ter plekke stenigen: "Eer Abraham was, ben Ik" (Johannes 8:58). Niet "was Ik", maar ben Ik. De eeuwige tegenwoordige tijd. De naam die God Zichzelf gaf bij de brandende braambos, nu uitgesproken door een man die op een voorhof in Jeruzalem staat. Voor de nieuwe gelovige is dit het hart van alles waar Johannes naartoe werkt. Voor de ervaren heilige: sta er vandaag opnieuw bij stil in zijn volle gewicht. De eeuwige IK BEN, die zich bukte om in het stof te schrijven naast een beschaamde vrouw, is dezelfde die alle dingen samenhoudt.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  9. Dag 9

    Een man blind geboren

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Stel je een man voor die nog nooit een zonsopgang heeft gezien. Hij is geboren in de duisternis, niet de duisternis van een slechte nacht, maar de duisternis van elke dag van zijn leven. Hij zit langs de weg te bedelen, en de discipelen lopen langs hem en stellen een theologische vraag: wiens zonde heeft dit veroorzaakt? Jezus wil er niets van weten. In één adem geeft Hij alles een andere betekenis: de blindheid van deze man is geen straf, het is een doek. God staat op het punt er iets heerlijks op te schilderen. Jezus spuwt op de grond, maakt leem en bestrijkt de ogen van de man. Het is een vreemd, aards wonder: de Zoon van God gebruikt stof en speeksel, dezelfde grondstoffen van de schepping. Daarna stuurt Hij de man naar de vijver Siloam te gaan wassen, wat volgens Johannes betekent: "Gezonden." De man gaat, wast zich en komt ziende terug. Merk op dat hij gehoorzaamt voordat hij Hem kan zien die hem genas. Geloof werkt vaak precies zo: we gaan naar wat Jezus zegt voordat we helemaal begrijpen wie Hij is. Wat daarna gebeurt, is bijna komisch in zijn tragiek. De buren kunnen niet geloven dat hij dezelfde man is. De Farizeeën halen hem erbij voor een verhoor, twee keer, omdat de genezing op de sabbat plaatsvond. Ze ondervragen zijn ouders. Ze noemen Jezus een zondaar. En bij elke ronde vragen wordt deze voormalige blinde bedelaar vrijmoediger. Hij begint met "Een Mens, genaamd Jezus" en eindigt, nadat Jezus hem opnieuw gevonden heeft, aan Zijn voeten met de woorden: "Heere, ik geloof" (Johannes 9:38). De man die niet kon zien, wordt de helderziendste van heel het hoofdstuk. Dit is het waard om vandaag bij stil te staan: de Farizeeën konden uitstekend zien en bleven toch volkomen blind, terwijl de bedelaar in het stof in één middag zowel lichamelijk als geestelijk gezicht ontving. Jezus zei: "Zolang Ik in de wereld ben, ben Ik het Licht der wereld" (Johannes 9:5). Licht onderhandelt niet met duisternis, het komt eenvoudig aan en de duisternis wijkt. Wat jou ook in het donker heeft gehouden, twijfel, schaamte, een wond die je al jaren met je meedraagt, Jezus vraagt je niet om dat eerst uit te leggen. Hij vraagt je om te gaan en je te wassen.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  10. Dag 10

    De Goede Herder

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Schapen zijn geen glamoureuze dieren. Ze zijn niet woest als leeuwen of snel als paarden. Ze dwalen. Ze raken in paniek. Ze zijn volledig afhankelijk van iemand die de weg kent. Jezus koos dit beeld bewust toen Hij zei: "Ik ben de goede herder" (Johannes 10:11), en als we eerlijk zijn, past dat beeld beter bij ons dan we graag toegeven. Jezus maakt in dit hoofdstuk een scherp onderscheid tussen de goede herder en de huurling. De huurling heeft wel de baan, maar niet de schapen. Wanneer de wolf komt, vlucht hij, niet omdat hij per se slecht is, maar omdat de schapen niet echt van hem zijn. De goede herder daarentegen stelt zijn leven voor de schapen. Dit is geen vergelijking waar Jezus naar zoekt; het is een profetie waar Hij naartoe loopt. Hij beschrijft het kruis voordat Hij het heeft beklommen, en Hij zegt er iets verbijsterends over: "Niemand neemt dat van Mij, maar Ik stel dat uit Mijzelven" (Johannes 10:18). De kruisiging was niet iets wat Jezus overkwam. Het was iets wat Hij koos, voor jou, met volle kennis van de prijs. Hij spreekt ook over het kennen van Zijn schapen, en door hen gekend te worden, in dezelfde adem waarmee Hij beschrijft hoe Hij de Vader kent. "Ik ken de mijnen, en ben bekend van de mijnen; gelijk de Vader Mij kent, alzo ken Ik ook den Vader" (Johannes 10:14, 15). Dat is een overweldigende verheffing. De vertrouwelijkheid die jij met de Herder deelt, is gevormd naar de vertrouwelijkheid binnen de Drie-eenheid zelf. Je bent geen nummer in een kudde. Je bent gekend. En dan is er de belofte die door de eeuwen heen ontelbare bevende harten heeft gesterkt: "Mijn schapen horen Mijn stem, en Ik ken ze, en zij volgen Mij; en Ik geef hun het eeuwige leven, en zij zullen in der eeuwigheid niet verloren gaan, en niemand zal ze uit Mijn hand rukken" (Johannes 10:27, 28). Er worden twee handen genoemd, die van de Zoon en die van de Vader, en de schapen worden in beide vastgehouden. Wat je vandaag ook te wachten staat, je glipt niet tussen die vingers door. Rust daarin.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  11. Dag 11

    Lazarus, kom uit

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Er is een detail in Johannes 11 waarover theologen bibliotheken hebben volgeschreven en dat kinderen meteen opmerken: "Jezus weende" (Johannes 11:35). Het is het kortste vers van de Bijbel en een van de belangrijkste. Hij die Lazarus zo meteen uit de dood zal roepen, staat eerst bij het graf en huilt. Hij speelt geen verdriet. Hij doet niet alsof Hij meeleeft. Hij is werkelijk bewogen. Het woord dat Johannes gebruikt, doet denken aan een diepe zucht uit het binnenste, als een golf die opkomt van de bodem van de oceaan. De God van het heelal weent bij een graf. Voordat we bij het wonder komen, moeten we even bij de zussen blijven zitten. Maria en Martha zeggen allebei hetzelfde als ze Jezus zien: "Heere, indien Gij hier geweest waart, mijn broeder ware niet gestorven" (Johannes 11:21, 32). In Jezus' antwoord aan beiden klinkt geen verwijt. Hij zegt niet: "Je had Mij meer moeten vertrouwen." Martha ontmoet Hij met waarheid: "Ik ben de opstanding en het leven" (Johannes 11:25), en Maria ontmoet Hij met tranen. Hij is groot genoeg om u beide te geven, en wijs genoeg om te weten welke van de twee u het eerst nodig hebt. Het tafereel bij het graf is bijna ondraaglijk dramatisch. Jezus beveelt de steen weg te nemen. Martha protesteert, nuchter en eerlijk: "Heere, hij riekt reeds, want hij is van vier dagen" (Johannes 11:39). Die vier dagen doen ertoe. Volgens de Joodse overlevering bleef de ziel drie dagen bij het lichaam in de buurt. Na vier dagen was er naar menselijke maatstaven geen hoop meer. Jezus wachtte tot de hoop niet slechts flinterdun was, maar verdwenen. Toen bad Hij hardop, niet omwille van Zichzelf, zegt Hij, maar omwille van de menigte, en Hij riep in het donker: "Lazarus, kom uit!" En de dode kwam naar buiten. Merk op dat Jezus Lazarus niet achternagaat het graf in. Hij roept, en het leven gehoorzaamt Zijn stem. Dit is dezelfde stem die in Genesis de wereld deed ontstaan, dezelfde stem die op een dag elk graf zal openen. Als u vandaag in een situatie zit die al vier dagen dood is, of vier jaar, dan staat Jezus nog steeds bij de ingang, en Hij roept nog steeds.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  12. Dag 12

    Het uur is gekomen

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Johannes 12 is een hoofdstuk van aankomsten en afscheid, van dingen die scherp in beeld komen en dingen die wegglippen. Zes dagen voor het Pascha neemt Maria van Betanië, dezelfde vrouw die aan de voeten van Jezus zat terwijl haar zus zich druk maakte, een pond kostbare zalf en zalft daarmee Zijn voeten. Ze droogt ze af met haar haar. Het huis vult zich met geur. Judas maakt bezwaar en beroept zich op zuinigheid. Jezus neemt het voor haar op: ze heeft dit gedaan met het oog op Zijn begrafenis, zegt Hij. Misschien begreep ze niet helemaal wat ze deed, maar de liefde had haar een soort weten gegeven dat berekening nooit kan geven. Dan volgt de intocht in Jeruzalem: de menigte zwaait met palmtakken, roept “Hosanna” en spreidt haar mantels uit op de weg. Het lijkt op een kroning. En dat is het ook, alleen niet op de manier die iemand verwacht. Johannes vertelt ons dat zelfs de discipelen pas na de opstanding begrepen wat er gebeurde. We herkennen de belangrijkste momenten zelden terwijl we er middenin zitten. Dan komen enkele Grieken met een eenvoudig verzoek naar Filippus: “Heer, wij wilden Jezus gaarne zien” (Johannes 12:21). Het is een van de stilste en diepste zinnen van het Evangelie. Het zijn heidenen, buitenstaanders zonder erfelijk recht op de beloften van Israël, en zij willen Jezus zien. Hun komst lijkt iets in Hem te raken. Hij kondigt aan: “De ure is gekomen, dat de Zoon des mensen zal verheerlijkt worden” (Johannes 12:23). Hij spreekt over een tarwegraan dat in de aarde moet vallen en sterven voordat het vrucht kan dragen. Hij spreekt over Zichzelf. Hij spreekt over ons. Dan bidt Hij hardop, en de Vader antwoordt uit de hemel met een stem als donder, en de menigte raakt verdeeld over wat ze hoorde. Sommigen zeggen dat een engel sprak, anderen hoorden alleen lawaai. Hetzelfde geluid, anders gehoord, al naar gelang het oor dat het ontvangt. Jezus zegt: “Nu is het oordeel dezer wereld; nu zal de overste dezer wereld buiten geworpen worden. En Ik, als Ik van de aarde zal verhoogd zijn, zal allen tot Mij trekken” (Johannes 12:31, 32). Het kruis is geen nederlaag in een overwinningsjasje. Het is de werkelijke overwinning. Laat die verhoging u vandaag dichter tot Hem trekken.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  13. Dag 13

    De dienende Koning

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Stel je het tafereel voor: de opperzaal, de nacht vóór het kruis. Jezus weet dat de Vader Hem alle dingen in de handen heeft gegeven, dat Hij van God is uitgegaan en tot God heengaat. Hij staat op van de maaltijd, bindt een doek om zijn middel en begint de voeten van zijn discipelen te wassen. De Schepper van het heelal knielt neer voor schepselen die Hij zelf gemaakt heeft. Als dat je niet diep raakt, lees het dan nog eens. Voor wie dit voor het eerst leest: voetwassing was in de oudheid het werk van de laagste dienaar van het huis. De wegen waren stoffig en voeten in sandalen waren vuil. Niemand van aanzien waste andermans voeten. Juist daarom deinst Petrus terug: "Heere, wasschet Gij mijn voeten?" (Johannes 13:6). Jezus doet iets wat iedereen in die zaal beneden Zijn waardigheid achtte, en Hij doet het bewust, liefdevol en zonder aarzeling. Maar er is hier meer te zien dan een les in nederigheid, hoewel die alleen al een mensenleven kan vullen. Jezus zegt tot Zijn discipelen: "Indien dan Ik, de Heere en de Meester, uw voeten gewasschen heb, zo zijt gij ook schuldig malkanderen de voeten te wasschen" (Johannes 13:14). Hij geeft niet alleen een voorbeeld van een houding, Hij geeft grootheid zelf een nieuwe betekenis. In het koninkrijk dat Hij bouwt, is wie dient ook wie leidt. Macht tilt je niet boven mensen uit, maar zendt je naar hen toe. Voor de ervaren gelovige is er dit: Johannes laat ons zien dat Jezus ook de voeten van Judas waste. Hij wist dat Judas Hem nog voor het einde van de nacht zou verraden, en toch knielde Hij voor hem neer. Dat is geen naïviteit. Het is soevereine, bewuste liefde die zich niet laat verkleinen door het falen van degene die zij dient. Het is een beeld van genade dat elke smoes het zwijgen moet opleggen waarmee wij vriendelijkheid onthouden aan wie ons onrecht heeft gedaan. Vandaag is jouw doek misschien een telefoontje dat je steeds uitstelt, een taak die onder je functie lijkt te vallen, of een vriendelijk woord voor iemand die dat niet heeft verdiend. De Dienende Koning heeft je de weg getoond. De vraag is of je Hem wilt volgen, tot op je knieën.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  14. Dag 14

    De Weg, de Waarheid en het Leven

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    De discipelen zijn bang. Jezus heeft hun net verteld dat Hij weggaat, dat een van hen Hem zal verraden en dat Petrus, hun rots, Hem zal verloochenen voordat de ochtend aanbreekt. Het moet geweest zijn alsof de grond onder hun voeten wegzakte. Juist in dat moment van beven spreekt Jezus enkele van de teerste woorden uit de hele Schrift: “Uw hart worde niet ontroerd; gelooft in God, en gelooft in Mij” (Johannes 14:1). Voor iemand die nieuw is met de Bijbel is dit hoofdstuk een geschenk en een kaart. Jezus zegt Zijn discipelen dat Hij heengaat om een plaats voor hen te bereiden en dat Hij terugkomt om hen te halen. Thomas, eerlijk als altijd, zegt ronduit: wij weten niet waarheen U gaat, hoe kunnen wij dan de weg weten? En Jezus antwoordt met een uitspraak die zo absoluut is dat ze door tweeduizend jaar van menselijk verlangen heeft geklonken: “Ik ben de weg, en de waarheid, en het leven; niemand komt tot den Vader, dan door Mij” (Johannes 14:6). Hij zegt niet dat Hij de weg weet, of dat Hij u de weg zal wijzen. Hij zegt dat Hij de weg is. De weg en het doel zijn dezelfde Persoon. Blijf voor wie al jarenlang met Christus wandelt even stilstaan bij het woord waarheid. In een wereld die waarheid als een voorkeur behandelt, claimt Jezus haar bron en wezen te zijn. Alles wat ooit waar is gesproken of ontdekt, is waar omdat het, hoe flauw ook, Hem weerspiegelt die zelf de Waarheid is. Wanneer u Hem vertrouwt, steunt u niet op een gevoel of een filosofie. U staat op de enige grond die niet kan verschuiven. En dan is er het leven, niet louter bestaan, maar het soort leven dat de dood niet kan beëindigen. Jezus biedt geen langere versie aan van wat u al hebt. Hij biedt iets wezenlijk anders: leven dat vloeit van de Vader zelf, door de Zoon, naar iedereen die komt. Wat uw hart vandaag ook ontroert, en er is vast iets, u hebt dezelfde uitnodiging gekregen als de discipelen in die bovenzaal. Geloof. Niet blindelings, maar met wijd geopende ogen gericht op Hem die zei dat Hij de weg naar huis is.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  15. Dag 15

    De wijnstok en de ranken

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Ergens tussen de opperzaal en de hof van Gethsémané houdt Jezus even stil en schetst Hij een van de meest intieme beelden van het christelijke leven die Hij ooit gebruikt heeft. "Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken," zegt Hij (Johannes 15:5). Als u ooit een wijnstok hebt gezien, weet u dat de rank zich niet inspant om vrucht voort te brengen. Zij blijft eenvoudig verbonden. Het leven van de wijnstok stroomt erdoor heen, en vrucht is het natuurlijke gevolg van die verbondenheid. Voor een nieuwe lezer is dit beeld buitengewoon bevrijdend. Het christelijke leven gaat in de eerste plaats niet over harder je best doen. Het gaat over dichtbij blijven. Jezus zegt: "Blijft in Mij, en Ik in u." Dat woord blijven betekent: verblijven, uw thuis maken, niet wegdrijven. De rank die losraakt van de wijnstok worstelt niet en slaagt er niet in druiven te dragen; zij verdort eenvoudig, want los van de wijnstok heeft zij helemaal geen leven. Jezus zegt het ronduit: "want zonder Mij kunt gij niets doen" (Johannes 15:5). Dat is geen ontmoediging, maar een uitnodiging om op te houden uzelf uit te putten en te gaan putten uit de juiste bron. Voor wie al lang met de Heere wandelt: let op wat Jezus zegt over de rol van de Vader: "een iegelijke, die vrucht draagt, die reinigt Hij, opdat zij meer vrucht drage" (Johannes 15:2). Dat reinigen is het snoeien: het terugsnijden. De wijngaardenier haalt weg wat goed is, opdat wat overblijft groots kan worden. Als u in een tijd van verlies, vermindering of snoei verkeert, verklaart dit vers de pijn niet weg, maar het zegt u wel wie de snoeischaar vasthoudt en waarom. De Vader snoeit de ranken die Hij het meest waardeert. En door dit alles heen loopt de liefde. Jezus verankert het hele beeld in de liefde tussen de Vader en de Zoon, en strekt die dan uit naar ons: "Blijft in Mijn liefde" (Johannes 15:9). Dit is geen contract om na te komen, maar een relatie om in te leven. De vrucht, vreugde, gehoorzaamheid, verhoord gebed, groeit uit liefde, niet uit zwoegen. Vraag uzelf vandaag niet af hoe u meer vrucht kunt voortbrengen. Vraag uzelf af hoe dicht u bij de wijnstok bent.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  16. Dag 16

    De beloofde Trooster

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Jezus spreekt nog steeds tot Zijn discipelen op de nacht van Zijn gevangenneming, en Hij zegt hun iets wat bijna niet te geloven moet hebben geklonken: "Het is ulieden nut, dat Ik heenga" (Johannes 16:7). Nuttig, dat wil zeggen: het is werkelijk beter, voordeliger, tot uw bestwil. Hoe kan het heengaan van Jezus ooit beter zijn dan Zijn aanwezigheid? Het antwoord is de Heilige Geest, de Trooster, en dit hoofdstuk is Zijn grote voorstelling. Voor wie dit voor het eerst leest: het woord Trooster vertaalt het Griekse woord Paraklete, dat een rijke schakering aan betekenissen draagt: iemand die aan je zijde wordt geroepen om te helpen, een voorspraak, een raadsman, een versterker. Toen Jezus op aarde was, was Hij lichamelijk op één plaats tegelijk aanwezig. De Geest die Hij beloofde zou in elke gelovige wonen, overal en altijd. De discipelen stonden op het punt de zichtbare Jezus te verliezen en de inwonende God te ontvangen. Dat is geen stap terug, dat is een verbazingwekkende stap vooruit. Jezus beschrijft het werk van de Geest in drie richtingen. Naar de wereld toe overtuigt de Geest van zonde, van gerechtigheid en van oordeel: Hij maakt de onzichtbare werkelijkheden van de eeuwigheid echt en dringend voor mensenharten. Naar de discipelen toe leidt de Geest in al de waarheid, en neemt Hij het uit Christus en verkondigt het aan wie van Hem zijn. En naar de toekomst toe verkondigt de Geest de toekomende dingen, zodat Gods volk nooit zonder gids door het onbekende hoeft te gaan. Voor de gelovige die al jaren met de Heere wandelt: merk de tederheid op in vers 20: "uw droefheid zal in blijdschap veranderd worden." Jezus zegt niet dat uw droefheid door blijdschap vervangen zal worden, alsof het verdriet nooit was gebeurd. Hij zegt dat zij veranderd zal worden: omgevormd, dezelfde ruwe stof omgezet in iets nieuws. Het kruis zelf is het voorbeeld: de slechtste vrijdag uit de geschiedenis werd het fundament van het eeuwige leven. Jouw droefheid gaat niet verloren in de handen van de Geest. Je bent vandaag niet alleen gelaten. De Trooster is gekomen, en Hij is dichterbij dan je volgende ademtocht.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  17. Dag 17

    Jezus bidt voor jou

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Voordat Jezus de hof binnenging waar Judas Hem zou verraden, bleef Hij staan en bad. Geen gehaast gebed, geen gefluisterde smeekbede, maar een lang, rustig gesprek met Zijn Vader, dat Johannes 17 voor ons bewaart als een brief die open op tafel is blijven liggen. En juist dit zou u moeten doen stilstaan: uw naam staat, zo mag je het zeggen, in dit gebed. Jezus bad niet alleen voor de elf mannen die om Hem heen stonden. Hij bad voor ieder die ooit door hun woord zou geloven, en dat geldt ook voor u, die dit vandaag leest. Jezus begint met bidden voor Zichzelf. Hij vraagt de Vader Hem te verheerlijken, opdat Hij de Vader zou verheerlijken. Daarna bidt Hij voor Zijn discipelen: dat zij bewaard zouden worden, dat zij één zouden zijn, dat zij geheiligd zouden worden in de waarheid. Maar dan verruimt Hij de kring: "Doch Ik bid niet alleenlijk voor dezen, maar ook voor degenen, die door hun woord in Mij geloven zullen" (Johannes 17:20). Sta daar even bij stil. De Zoon van God, enkele uren voor Zijn kruisiging, terwijl het gewicht van het kruis al op Hem drukte, besteedde een deel van Zijn laatste adem aan een gebed voor u. Voor wie nieuw is in het geloof: dit hoofdstuk wordt wel het Hogepriesterlijk Gebed genoemd, omdat Jezus hier optreedt als onze grote Voorbidder, Hij die tussen ons en God in staat en onze zaak bepleit. Voor wie al lang gelooft: let op wat Hij vraagt. Niet dat wij uit de wereld weggenomen zouden worden, maar dat wij bewaard zouden worden voor de boze zolang wij in de wereld blijven. Hij bidt niet dat u zult ontsnappen. Hij bidt om uw bescherming, uw heiliging en uw eenheid met andere gelovigen. Het hart van dit gebed klopt in vers 3: het eeuwige leven is niet een bestemming die wij na de dood bereiken, maar God nu kennen, persoonlijk en waarachtig. Zo'n kennen verandert hoe u 's morgens wakker wordt. U bent niet vergeten. Er wordt voor u gebeden, door de Zoon van God Zelf, wiens gebeden de Vader altijd verhoort.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  18. Dag 18

    Verraad en gevangenneming

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Er is een moment in Johannes 18 dat gemakkelijk over het hoofd wordt gezien, maar als u het eenmaal hebt gezien, kunt u het niet meer vergeten. Wanneer de soldaten en dienaren in de hof komen om Jezus gevangen te nemen, treedt Hij naar voren, niet achteruit, en vraagt hun: "Wien zoekt gij?" Zij antwoorden: "Jezus den Nazarener." En Hij zegt: "Ik ben het." Bij die woorden deinst heel de gewapende schare achteruit en valt op de grond. De arrestatiegroep wordt zelf gearresteerd door de klank van Zijn stem. Dit was geen weerloos slachtoffer dat in de nacht werd gegrepen. Dit was een Koning die ervoor koos gevangen te worden genomen. Johannes 18 snelt door een van de donkerste nachten uit de menselijke geschiedenis: Judas die soldaten met lantaarns en fakkels voorgaat om het Licht der wereld te zoeken, Petrus die zijn zwaard trekt en het oor van een knecht afhouwt, Jezus die eerst naar Annas wordt geleid, dan naar Kajafas en vervolgens naar Pilatus. En door dit alles heen loopt, als een draad van verdriet, de verloochening van Petrus: driemaal, juist zoals Jezus had gezegd. "Simon Petrus nu stond zich te warmen" (Johannes 18:25). Hij stond bij het vuur van de vijand en warmde zich, terwijl zijn Heer binnen werd ondervraagd. Dat kleine detail snijdt door het hart. Voor wie nieuw is in dit verhaal is het goed te weten dat Pilatus de Romeinse stadhouder was, degene met de wettige macht om een kruisiging te bevelen. Hij vond geen schuld in Jezus, en toch werd hij door de menigte en de religieuze leiders gedreven naar een vonnis waartegen zijn eigen geweten zich verzette. De bekende vraag van Pilatus, "Wat is waarheid?" (Johannes 18:38), werd gesteld aan Hem die Zichzelf zojuist de waarheid had genoemd, en hij liep weg zonder op antwoord te wachten. Staat u vandaag niet te ver van Petrus af. De meesten van ons hebben zich wel eens bij het verkeerde vuur gewarmd: zwijgen over ons geloof wanneer het iets kostte, kiezen voor comfort boven overtuiging. Het goede nieuws is dat het verhaal van Petrus niet bij het vuur eindigt. Het uwe ook niet.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  19. Dag 19

    Het is volbracht

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Eén enkel woord in het oorspronkelijke Grieks, tetelestai, dat wij vertalen met drie woorden: "Het is volbracht." Johannes 19:30 vermeldt ze als de laatste bewuste woorden van Jezus voordat Hij het hoofd boog en den geest gaf. Het zijn de belangrijkste drie woorden die ooit gesproken zijn, en het was geen kreet van nederlaag. In de oude wereld stempelden kooplieden datzelfde woord over een betaalde schuld. Tetelestai. Volledig betaald. Wat Jezus vanaf het kruis uitriep, was niet dat Zijn leven voorbij was, maar dat het werk gedaan was. Johannes 19 is onverbloemd. Het verzacht het lijden niet. De geseling, de doornenkroon, het spottende gewaad, het kruis dat door de stad werd gedragen, de nagels, de uren van openbare doodsstrijd: Johannes tekent alles op met een rustige, droeve pen. Hij was erbij. Hij stond bij het kruis met Maria, de moeder van Jezus, en hij hoorde Jezus vanaf het kruis spreken. Toen Jezus neerzag en Zijn moeder en de discipel die Hij liefhad samen zag staan, gaf Hij hen aan elkaar: "Vrouw, zie, uw zoon!" en "Zie, uw moeder!" (Johannes 19:26, 27). Zelfs in Zijn sterven zorgde Hij voor wie Hij liefhad. Voor de nieuwe lezer is het goed te weten dat elk detail van de kruisiging oude profetieën vervulde, die honderden jaren eerder waren opgeschreven: de soldaten die het lot wierpen over Zijn kleed, geen van Zijn beenderen die gebroken werd, Zijn zijde die doorstoken werd. Johannes wijst hier steeds weer op, niet als bijzaak maar als getuigenis: dit was geen ongeluk. Dit was een plan, gekoesterd in het hart van God vóór de grondlegging der wereld. Voor de gelovige die dit verhaal al vaak gehoord heeft: sta vandaag stil bij het gewicht van wat "volbracht" betekent. Er is niets meer dat u kunt toevoegen. Geen enkele inspanning, geen verdienste en geen poging om uzelf te bewijzen kan verbeteren wat Hij voor voleindigd heeft verklaard. De schuld is afgestempeld. Het werk is gedaan. Uw enige antwoord is het in ontvangst te nemen.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  20. Dag 20

    Het lege graf

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    Maria Magdalena kwam naar het graf toen het nog donker was. Dat detail is meer dan een tijdsaanduiding: het is een portret van verdriet. Ze kwam voordat de zon opkwam, omdat slapen onmogelijk was geweest en het graf de laatste plek was waar ze Hem had gezien. Wat ze vond, was een open ingang en een leeg graf, en haar eerste reactie was geen vreugde maar verlies: "Zij hebben den Heere weggenomen uit het graf, en wij weten niet, waar zij Hem gelegd hebben" (Johannes 20:2). Verdriet kan ons traag maken in het herkennen van een wonder, zelfs als we er midden in staan. Petrus en Johannes renden naar het graf. Johannes liep Petrus voorbij, maar bleef bij de ingang staan. Petrus ging, zoals je van hem verwacht, direct naar binnen. Ze zagen de doeken liggen en de zweetdoek die om Zijn hoofd was geweest, apart opgevouwen op een plaats. En Johannes vertelt ons dat hij zag en geloofde. De opgevouwen doek is iets kleins, maar hij heeft gelovigen eeuwenlang geraakt. Een grafrover vertrekt haastig. Wie de doek opvouwt, laat zien dat Hij vertrok op Zijn eigen voorwaarden. Dan komt het moment dat al tweeduizend jaar harten ontroert. Maria stond buiten te wenen, en de opgestane Jezus sprak haar naam uit. Alleen haar naam: "Maria!" En ze herkende Hem direct. "Rabboni," zei ze, dat is te zeggen: Meester. Zo ziet opstanding eruit van dichtbij: geen theologisch betoog, geen verblindend visioen, maar uw naam, uitgesproken door Hem van wie u dacht dat u Hem voorgoed kwijt was. Hij is geen herinnering. Hij is geen beeldspraak. Hij leeft, en Hij kent uw naam. Voor de nieuwe lezer bevat dit hoofdstuk ook de beroemde twijfel van Thomas en het geduldige, genadige antwoord van Jezus daarop. Dat is het bewijs dat eerlijk worstelen in Zijn nabijheid welkom is. Voor de ervaren gelovige: let op dat het eerste woord van de opgestane Christus tot Zijn discipelen vrede is, tweemaal uitgesproken. Wat u ook meedraagt in deze dag, dat woord wordt nog steeds over u uitgesproken.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar
  21. Dag 21

    Weid Mijn schapen

    Lezing van vandaag

    Overdenking

    De opstanding is geen voetnoot, maar een begin. Johannes 21 opent aan de oever van het meer van Tiberias, waar zeven discipelen zijn teruggekeerd naar wat ze kenden: vissen. De netten zijn leeg. De nacht was lang. Dan roept een vreemdeling vanaf de oever dat ze het net aan de rechterzijde moeten uitwerpen, en plotseling kunnen ze het niet meer binnenhalen door de zwaarte van de vangst. Het is de Heere. En Petrus, die dat hoort, wacht niet op de boot, maar werpt zich in het water. Eenentwintig hoofdstukken verder laat Johannes ons nog steeds zien dat Jezus elke onwaardige, vol overgave gemaakte sprong waard is. Wat er op dat strand volgt, is een van de meest tedere taferelen in heel de Schrift. Jezus heeft al een vuur aangelegd. Er liggen al brood en vis klaar. De opgestane Koning der koningen maakt ontbijt voor vermoeide vissers. Neem dit als nieuwe lezer in je op: zo is God. Hij beantwoordt ons falen niet met een preek; Hij beantwoordt onze leegte met een maaltijd. Let als geoefende gelovige op wat Jezus niet zegt. Hij zegt niet: "Ik had het jullie toch gezegd." Hij zegt: "Komt, houdt den maaltijd" (Johannes 21:12). Dan volgt het herstel van Petrus. Driemaal vraagt Jezus: "Hebt gij Mij lief?" Eén keer voor elke verloochening bij dat andere vuur op het binnenplein van de hogepriester. Elke vraag is een wond die wordt schoongemaakt en gesloten. Elk antwoord, "Weid Mijn lammeren... Hoed Mijn schapen... Weid Mijn schapen", is een opdracht die wordt teruggelegd in handen die haar hadden laten vallen. Petrus wordt niet op een zijspoor gezet door zijn falen; hij wordt uitgezonden door zijn vergeving. De Heere maakt van ons niet iets minders. Hij herstelt ons tot iets groters. Drie weken geleden begonnen we met "In den beginne was het Woord." Vandaag eindigen we niet met een punt, maar met een geopende deur. Jezus zegt tot Petrus: "Volg Mij" (Johannes 21:19), en diezelfde roeping klinkt door op elke bladzijde die je hebt gelezen en elke dag die je zult leven. Het Evangelie naar Johannes eindigt niet, het gaat door in jou. De vraag is niet of Jezus Heere is. De vraag is of je, zoals Petrus, Hem genoeg liefhebt om vandaag Zijn schapen te weiden.

    Dag bekijkenAudio beschikbaar