योहानाच्या शुभवर्तमानातून तीन आठवडे, रोज एक अध्याय: सुरुवातीपासून पुनरुत्थानापर्यंत येशूबरोबर घाई न करता केलेला प्रवास.
दिवस 1
आजचे वाचन
मनन
पहिला पक्षी गायला त्याआधी, पहिल्या किनाऱ्यावर पहिली लाट आदळली त्याआधी, काळालाही नाव नव्हते त्याआधी, शब्द होता. योहान आपले शुभवर्तमान गोठ्याने किंवा चमत्काराने सुरू करत नाही. तो प्रारंभाच्याही आधीपासून सुरुवात करतो. "प्रारंभी शब्द होता, शब्द देवाजवळ होता आणि शब्द देव होता." हे वाक्य शांत पाण्यात टाकलेल्या दगडासारखे तुमच्यावर येऊन आदळले, तर ते चांगलेच आहे. त्याच्या लहरी तुमच्या अंतःकरणात पसरू द्या. पहिल्यांदाच वाचणाऱ्यासाठी गुरुकिल्ली ही आहे: योहान येशूला "शब्द" म्हणतो. ग्रीक भाषेत तो "लोगोस" आहे, आणि ही पदवी यहुदी व ग्रीक अशा दोन्ही वाचकांना थांबवून विचार करायला लावणारी होती. यहुदी मनाला देवाचा शब्द म्हणजे ज्या सामर्थ्याने सृष्टी बोलून अस्तित्वात आली तेच सामर्थ्य. ग्रीक विचारवंताला लोगोस म्हणजे सर्व वास्तवामागील सुव्यवस्थेचे तत्त्व. योहान या दोन्ही श्रोत्यांकडे पाहून सांगतो: ज्याच्याकडे तुम्ही हात पुढे करत होता, ज्याकडे तुम्ही तर्काने वाटचाल करत होता, त्याला नाव आहे, आणि तो देह झाला. "शब्द देह झाला आणि त्याने आमच्यामध्ये वस्ती केली" हे वाक्य म्हणजे मानवी इतिहासाचा कणाच आहे. सनातन तो तात्पुरत्यामध्ये उतरला. अनंत देवाने देहाचे वस्त्र धारण केले. त्याने निरोप पाठवला नाही; तो स्वतःच निरोप झाला. आणि योहान, ज्याने येशूबरोबर भोजन केले आणि धुळीच्या वाटांवर त्याच्या शेजारून चालला, तो स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिलेल्या माणसाच्या शांत निश्चयाने म्हणतो: "आम्ही त्याचे गौरव पाहिले." अनुभवी विश्वासणाऱ्याने येथे थोडा अधिक वेळ थांबावे. लक्षात घ्या, शब्द केवळ देवाजवळ नव्हता, तर तो देवाकडे मुख करून, समोरासमोर होता. इतर काहीही अस्तित्वात येण्यापूर्वी तो प्रीतीच्या सनातन नात्यात होता. त्याने आणलेले तारण हा एखाद्या संकटात रचलेला व्यवहार नाही. ते सदैव असलेल्या सहभागितेतून वाहत येते. जगाला तुमच्यावर प्रेम करण्याचे कारण मिळण्यापूर्वीच तुमच्यावर प्रेम केले गेले होते. आज तुम्ही कुठेही असा, या पानांवर नवीन असा किंवा त्यांच्याशी जुने परिचित झालेले असा, आमंत्रण तेच आहे. प्रकाश अजूनही चमकतो आहे. अंधाराने त्यावर मात केलेली नाही. आणि शब्द आजही तुमच्याकडे हात पुढे करत आहे.
दिवस 2
आजचे वाचन
मनन
येशूने आपला पहिला नोंदवलेला चमत्कार ज्या ठिकाणी केला त्यात काहीतरी अद्भुत साधेपणा आहे. मंदिर नाही. राजसिंहासनाचा दरबार नाही. एक लग्न. गावातील एक उत्सव, जिथे द्राक्षारस संपला आणि एका आईने आपली काळजी शांतपणे आपल्या पुत्राकडे आणली. योहानाचा दुसरा अध्याय दैनंदिन जीवनाच्या मध्यभागी सुरू होतो, आणि तोच मुद्दा आहे. मरियेने सेवकांना सांगितलेले शब्द पवित्र शास्त्रातील सर्वांत शांतपणे सामर्थ्यशाली शब्दांपैकी आहेत: "तो तुम्हांला जे काही सांगेल ते करा." तो नेमके काय करील हे तिला ठाऊक नाही. तो कोण आहे एवढेच तिला ठाऊक आहे. म्हणून ती आपल्या सभोवतालच्या सर्वांना त्याच्याकडे वळवते आणि मागे सरते. त्या एका वाक्यात विश्वासाचे संपूर्ण धर्मशास्त्र आहे. ती येशूला सूचना देत नाही, ती त्याच्यावर भरवसा ठेवते. ती परिणाम आपल्या हाती घेत नाही, ती सेवकांना आज्ञा पाळण्यासाठी तयार करते. देव कसे उत्तर देईल हे माहीत नसतानाही तुम्ही कधी आर्त प्रार्थना केली असेल, तर तुम्ही अगदी मरिया जिथे उभी होती तिथेच उभे होता. येशू सेवकांना सहा दगडी पाण्याचे हौद, यहूद्यांच्या शुद्धीकरणाच्या विधींसाठी वापरले जाणारे, काठोकाठ पाण्याने भरायला सांगतो. येथे प्रत्येक तपशील महत्त्वाचा आहे. ही भांडी धुण्यासाठी, विधिनिष्ठ अशुद्धता दूर करण्यासाठी होती. येशू विधीसाठी बनवलेली ही भांडी घेऊन त्यांचे रूपांतर उत्सवाला आनंद देणाऱ्या गोष्टीत करतो. धुण्याची आणि धडपडण्याची जुनी रीत शांतपणे, कृपेने एका नव्या गोष्टीने बदलली जात आहे. जेव्हा भोजनाचा प्रमुख त्याची चव घेतो, तेव्हा तो चकित होतो: उत्तम द्राक्षारस शेवटासाठी राखून ठेवला होता. नवीन वाचकासाठी, या चमत्काराला "चिन्ह" म्हटले आहे. योहान हा शब्द जाणीवपूर्वक वापरतो. चिन्ह स्वतःच्या पलीकडे बोट दाखवते. चमत्कार खरा आहे, पण तो एक संकेतही आहे: हे करणारा कोणी सामान्य गुरू नाही. दीर्घकाळ विश्वासात चालणाऱ्यासाठी, तुमच्या स्वतःच्या जीवनात "दगडी हौद" कशाचे प्रतीक असू शकतील याचा विचार करा. कदाचित धार्मिक दिनक्रम, कर्तव्यनिष्ठ सवयी ज्या कोरड्या पडल्या आहेत. येशू तुमची रिकामी भांडी पाहून तुम्हांला दोषी ठरवायला आला नाही. तो ती काठोकाठ भरायला आणि आनंद देणाऱ्या गोष्टीत बदलायला आला आहे. त्याच्या हातात सर्वोत्तम कधीच तुमच्या मागे नसते. ते नेहमी तयार केले जात असते.
दिवस 3
आजचे वाचन
मनन
निकदेम रात्री येतो. तो परूशी आहे, यरुशलेममधील सर्वांत शिक्षित, सर्वांत आदरणीय आणि धार्मिकदृष्ट्या सर्वांत सिद्ध पुरुषांपैकी एक. त्याने आयुष्यभर शास्त्राचा अभ्यास केला आहे. नियमशास्त्र त्याने काटेकोर काळजीने पाळले आहे. तरीही त्याच्या अंतःकरणातील काहीतरी त्याला स्वस्थ बसू देत नाही. तो अंधारात येतो, कदाचित कोणाच्या नजरेस पडू नये म्हणून, कदाचित त्याच्या मनात पेटलेले प्रश्न उजाडेपर्यंत थांबू शकत नव्हते म्हणून. कारण काहीही असो, येशू त्याला निंदेचा एक शब्दही न बोलता स्वीकारतो. दार उघडे आहे, मध्यरात्रीसुद्धा. निकदेमला खरोखर कशाची गरज आहे, त्याच्या अगदी मर्मावर येशू बोट ठेवतो: "मी तुला खरे खरे सांगतो, नव्याने जन्म घेतल्याशिवाय कोणाला देवाचे राज्य पाहता येत नाही." विद्वान निकदेम या साध्या शब्दांवर अडखळतो. नव्याने जन्म? एखादा प्रौढ माणूस दुसऱ्यांदा आईच्या उदरात कसा जाऊ शकेल? येशू आत्मिक गोष्ट बोलत असताना तो शारीरिक अर्थाने विचार करतो, आणि हा गोंधळ केवळ निकदेमचाच नाही. आज पुष्कळ लोक "नव्याने जन्म" हा शब्द जिवंत वास्तव म्हणून नव्हे, तर एक धार्मिक शिक्का म्हणून ऐकतात. येशूच्या बोलण्याचा अर्थ मूलगामी आहे: देवाचे जीवन तुमच्यात वरून रोपले गेले पाहिजे. तुम्ही तर्काने आत जाऊ शकत नाही, कमाईने आत जाऊ शकत नाही, वारशाने आत जाऊ शकत नाही. तुम्हाला नवे केले गेले पाहिजे. मग येते ते वचन, ज्याला सुवार्तेचे लघुरूप म्हटले गेले आहे: "कारण देवाने जगावर एवढी प्रीती केली की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला; ह्यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये तर त्याला सार्वकालिक जीवन मिळावे." हे हळूहळू वाचा. व्याप्ती थक्क करणारी आहे: सारे जग. हेतू प्रीती आहे: कर्तव्य नव्हे, डावपेच नव्हे, तर प्रीती. मार्ग देणे आहे: कल्पना करता येईल असे सर्वांत मोलवान दान. आणि आमंत्रण सर्वांसाठी खुले आहे: जो कोणी. हा शब्द कोणालाच वगळत नाही. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी, योहान पुढच्या अठरा अध्यायांत जे काही दाखवणार आहे त्या सर्वाचे हे हृदयस्पंदन आहे. योहान ३:१६ हजारदा उद्धृत केलेल्या विश्वासणाऱ्याने "एवढी" या शब्दावर थोडे थांबावे: तो केवळ देवाच्या प्रीतीचे वास्तव सांगत नाही, तर तिचे मापही सांगतो. देवाने जगावर किती प्रीती केली? एवढी की त्याने दिले. क्रूस ही अनिच्छेने स्वीकारलेली गरज नव्हती. ती शेवटच्या थेंबापर्यंत ओतलेली प्रीती होती. निकदेम अंधारात आला. तो असा प्रकाश घेऊन परतला, ज्याचे पूर्ण स्पष्टीकरण तो अजून देऊ शकत नव्हता. तोच प्रकाश आज तुम्हालाही देऊ केला जात आहे.
दिवस 4
आजचे वाचन
मनन
दिवसाचा मध्यान्ह आहे, सर्वात तापदायक वेळ, जेव्हा कोणीही शहाणा माणूस पाणी भरायला बाहेर पडत नाही. तरीही एक स्त्री विहिरीकडे येते. ती एकटीच येते, आणि हा एकटेपणा योगायोगाने आलेला नाही. तिचा भूतकाळ असा आहे की तिच्याच लोकांमध्येही ती परकी ठरली आहे. कोणी आपल्याशी बोलेल अशी तिची अपेक्षा नाही. आणि आता जे घडणार आहे त्याची तर तिला अजिबात कल्पना नाही. ती येते तेव्हा येशू आधीपासूनच विहिरीजवळ बसलेला आहे. योहान सांगतो की त्याला "शोमरोनामधून जाणे भाग होते". बहुतेक यहूदी गुरू हा मार्ग टाळत असत, कारण यहूदी आणि शोमरोनी यांच्यात एकमेकांविषयी तिरस्काराशिवाय काहीच समान नव्हते. पण येशू कठीण ठिकाणातून लांबचा मार्ग घेतो, कारण तेथे एक स्त्री आहे जिचा शोध घेतला जाणे गरजेचे आहे. तो तिच्याकडे पिण्यासाठी पाणी मागतो, आणि असे करून तो त्या काळातील प्रत्येक सामाजिक सीमा ओलांडतो: धार्मिक, वांशिक आणि नैतिक. ती थक्क होऊन म्हणते: "तुम्ही यहूदी असून मी शोमरोनी स्त्री असता माझ्याजवळ पाणी कसे मागता?" त्याचे उत्तर संपूर्ण संभाषणाला उलटे वळण देते. तहानलेला तो नाही. ती आहे. तो म्हणतो, "देवाचे दान काय आहे आणि मला पाणी प्यावयास दे असे तुला सांगणारा कोण आहे हे जर तुला समजले असते, तर तू त्याच्याजवळ मागितले असते आणि त्याने तुला जिवंत पाणी दिले असते." ती पाणी भरून परत जायला आली आहे. तो तिला असे काही देऊ इच्छितो की तिला पुन्हा कधी तहान लागणार नाही. ते कोणत्याही भौतिक झऱ्याचे पाणी नाही, तर सार्वकालिक जीवनासाठी उफाळणारा जिवंत पाण्याचा झरा आहे. तो शारीरिक तहानेविषयी बोलत नाही. तो मानवी आत्म्यातील खोल, कधीही न शमणाऱ्या ओढीविषयी बोलत आहे, जी कोणत्याही नात्याने, कोणत्याही यशाने आणि कोणत्याही धर्माने पूर्णपणे तृप्त केलेली नाही. मग तो क्षण येतो जो सर्वकाही बदलून टाकतो. तो तिला तिच्याच जीवनाविषयी सांगतो: पाच नवरे झाले, आणि आता जो पुरुष तिच्याबरोबर आहे तो तिचा नवरा नाही. तो हे निष्ठुरपणे सांगत नाही. तो हे अशा शांतपणे सांगतो जसा कोणी तिला तिच्या स्वतःपेक्षाही अधिक काळ ओळखत आहे. लाज वाटून ती विश्वासाकडे ढकलली जात नाही; तिला पाहिले गेले आणि म्हणून ती विश्वासात आली. ती धावत गावात परत जाते आणि म्हणते, "चला, मी जे काही केले ते सर्व मला सांगणारा एक मनुष्य पाहा; हाच ख्रिस्त असेल काय?" नवीन वाचकासाठी: लक्षात घ्या, ही स्त्री, जी अशक्य वाटणारी, दुर्लक्षित आणि समाजाच्या कडेला जगणारी होती, तिलाच येशूने योहानाच्या शुभवर्तमानात मशीहा म्हणून स्वतःला उघडपणे प्रकट केलेली पहिली व्यक्ती म्हणून निवडले. अनुभवी विश्वासणाऱ्यासाठी: तुम्ही कोणत्या चुकीच्या विहिरींतून पाणी काढत आला आहात? जिवंत पाणी आजही देऊ केले जात आहे, आणि ही देणगी आजही मोफत आहे.
दिवस 5
आजचे वाचन
मनन
यरुशलेममधील एका तलावाजवळच्या झाकलेल्या ओसरीची कल्पना करा. पाच ओसऱ्या आजारी, आंधळ्या, पांगळ्या आणि काही चांगले घडण्याची अपेक्षा सोडून दिलेल्या लोकांनी भरलेल्या होत्या. त्यांनी ऐकले होते की पाणी कधीकधी हलते, आणि जो कोणी प्रथम त्यात उतरेल तो बरा होईल. एक माणूस अडतीस वर्षे तेथे पडून होता. अडतीस वर्षे इतरांना आधी पोहोचताना पाहत होता. अडतीस वर्षांची “जवळजवळ”. येशू सरळ त्याच्याकडे जातो. सर्वात नाट्यमय प्रकरणाकडे नाही, सर्वात मोठ्याने ओरडणाऱ्याकडे नाही, तर दशकानुदशकांच्या प्रतीक्षेने झिजलेल्या याच माणसाकडे. तो एक जवळजवळ विचित्र वाटणारा प्रश्न विचारतो: “तुला बरे व्हावेसे वाटते काय?” (योहान 5:6). आजारी माणसाला बरे व्हायचे आहे का, हे का विचारायचे? कारण येशूला केवळ शरीर दुरुस्त करण्यात रस नाही. तो संपूर्ण माणसाकडे पाहतो, त्यात त्याच्या त्या भागाकडेही, ज्याने कदाचित असहायतेशी तडजोड केली होती आणि स्वतःची ओळख आपल्या अवस्थेतून ठरवायला शिकले होते. तो माणूस प्रश्नाला थेट उत्तरही देत नाही. आतापर्यंत ते का जमले नाही हे तो समजावून सांगतो. तो अजूनही तलावाच्या भाषेत विचार करत आहे, अजूनही जुन्या व्यवस्थेकडे पाहत आहे. आणि येशू फक्त बोलतो: ऊठ, आपले अंथरूण उचल आणि चालू लाग. पाणी नाही. विधी नाही. प्रतीक्षा नाही. फक्त देवाच्या पुत्राचा शब्द, आणि अडतीस वर्षांचा पक्षाघात एका वाक्यात संपतो. पण अध्याय तेथे थांबत नाही. धार्मिक पुढारी संतापतात, एक माणूस बरा झाला म्हणून नव्हे, तर ते शब्बाथ दिवशी घडले म्हणून. येशू पवित्र शास्त्रातील सर्वांत थक्क करणाऱ्या दाव्यांपैकी एकाने उत्तर देतो: की तो आणि पिता एकत्र कार्य करत आहेत, पुत्राला जीवन देण्याचा अधिकार आहे, आणि पुढारी जी शास्त्रे अभ्यासतात तीच त्याच्याकडे बोट दाखवतात. चंगाई हे चिन्ह होते, दावा हेच सार आहे. आज येशू तुम्हालाही तोच शांत प्रश्न विचारत आहे, तो ऐका. तुमच्या जीवनात असे एखादे ठिकाण आहे का, एखादी सवय, एखादे दुःख, एखादी भीती, जेथे तुम्ही बरे होण्याची अपेक्षा शांतपणे सोडून दिली आहे? योग्य तलाव किंवा योग्य क्षण तुम्ही शोधावा म्हणून तो थांबलेला नाही. तो तुमच्या अगदी बाजूला उभा राहून तुम्ही तयार आहात का असे विचारत आहे.
दिवस 6
आजचे वाचन
मनन
या संभाषणाच्या आदल्या दिवशी येशूने पाच भाकरी आणि दोन मासे यांनी पाच हजार लोकांना जेवू घातले होते. जमाव तृप्त होईपर्यंत जेवला होता, आणि आता ते समुद्र ओलांडून त्याला पुन्हा शोधायला आले आहेत. हा हळुवार क्षण लवकरच अंतर्मुख करणारा क्षण होतो. येशू जमावाकडे पाहून सांगतो की तुम्ही चमत्कार पाहिला म्हणून आलेला नाही, तर फुकट जेवण मिळाले म्हणून आला आहात. त्यांना भाकर हवी आहे. त्याला त्यांना स्वतःला द्यायचे आहे. यानंतर येशूने दिलेल्या सर्वात गहन आणि कठीण शिकवणुकींपैकी एक येते. तो घोषणा करतो, "जीवनाची भाकर मीच आहे; जो मजकडे येतो त्याला भूक लागणार नाही, आणि जो मजवर विश्वास ठेवतो त्याला कधीही तहान लागणार नाही" (योहान ६:३५). पहिल्यांदाच वाचणाऱ्याने लक्षात घ्यावे की येशू काय करत आहे: तो मानवाची सर्वात मूलभूत गरज घेतो, म्हणजे अन्न, जगण्यासाठी आवश्यक असलेली गोष्ट, आणि सांगतो की त्याहूनही खोल भुकेचे उत्तर तो आहे. जगलेल्या प्रत्येक माणसाला, ज्याला नेमके नाव देता येत नाही अशा गोष्टीची भूक काय असते हे माहीत आहे. येशू येथे तिला नाव देतो. जमाव विरोध करतो. त्यांना चिन्ह हवे आहे, आणि तेही त्याने हजारोंना जेवू घालताना पाहिल्यानंतर, हा विरोधाभासच. ते मान्नाचा उल्लेख करतात, ती भाकर जी देवाने त्यांच्या पूर्वजांना रानात दिली. येशू त्यांना सौम्यपणे सुधारतो: ती भाकर मोशेने दिली नाही, पित्याने दिली, आणि ती भाकर नेहमीच अधिक उत्तम गोष्टीकडे बोट दाखवत होती. स्वर्गातून आलेली खरी भाकर जगाला जीवन देते, आणि ती भाकर एक व्यक्ती आहे. अध्यायाच्या शेवटी पुष्कळ शिष्य निघून जातात. ही शिकवण फार कठीण आहे, असे ते म्हणतात. येशू बारा जणांकडे वळून विचारतो की तुम्हीही जाणार का. पेत्राचे उत्तर शुभवर्तमानांतील सर्वात सुंदर उत्तरांपैकी एक आहे: "प्रभूजी, आम्ही कोणाकडे जावे? सर्वकाळच्या जीवनाची वचने तुमच्याजवळ आहेत" (योहान ६:६८). मला सर्व काही समजले असे पेत्र म्हणत नाही. तो म्हणतो की जाण्यासारखी दुसरी जागाच नाही. ज्याने खरोखर येशूला भेटले आहे अशा प्रत्येक जिवाची ही प्रामाणिक कबुली आहे. प्रत्येक प्रश्नाचे उत्तर मिळाले आहे अशी नव्हे, तर केवळ तोच सर्वात खोल भूक भागवतो अशी. आज तुम्ही कशावर पोट भरत आहात की संध्याकाळपर्यंत तुम्ही रिकामेच राहता? जीवनाची भाकर अजूनही देऊ केली जात आहे.
दिवस 7
आजचे वाचन
मनन
तो मांडवांच्या सणाचा शेवटचा दिवस आहे. यरुशलेममध्ये आठवडाभर चालणारा तो उत्सव होता, जिथे दररोज एक याजक शिलोहाच्या कुंडातून पाणी आणून वेदीजवळ ओतत असे. वाळवंटात देवाने इस्राएलला दिलेल्या पाण्याची ती जिवंत आठवण होती. लोकसमुदाय जमलेला आहे, विधी शिगेला पोहोचला आहे, आणि अशा भारलेल्या क्षणी येशू उभा राहतो आणि मोठ्याने असे शब्द उच्चारतो की ऐकू येणाऱ्या प्रत्येकाचे संभाषण थांबले असेल: "कोणी तान्हेला असला तर त्याने माझ्याकडे येऊन प्यावे" (योहान ७:३७). नवीन वाचकासाठी हे जाणून घेणे उपयुक्त आहे की त्या लोकांसाठी या सणाचा अर्थ काय होता. कोरड्या भूमीत पाणी ही सोय नसते, तर ते जीवनच असते. सगळा विधी म्हणजे एक प्रार्थना होती, एक आर्त ओढ होती, देवाने एकेकाळी खडकातून पाणी वाहवले याची आठवण होती. येशू त्या प्रार्थनेच्या मध्यभागी उभा राहून म्हणतो: मीच त्याचे उत्तर आहे. तो आणखी पुढे जातो: जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याला केवळ जिवंत पाणी मिळणार नाही, तर तो स्वतः त्याचा झरा होईल. "त्याच्या अंतर्यामातून जिवंत पाण्याच्या नद्या वाहतील" (योहान ७:३८). माणसात राहणारा देवाचा आत्मा केवळ तृप्त करत नाही, तर ओसंडून वाहतो. हा अध्याय फुटीने भरलेला आहे. काही म्हणतात तो संदेष्टा आहे. काही म्हणतात तो ख्रिस्त आहे. काहींना त्याला अटक करायची आहे. त्याला पकडण्यासाठी पाठवलेले पहारेकरीही रिकाम्या हाताने परत येतात आणि साधेपणाने म्हणतात, "त्या मनुष्यासारखे कोणीहि कधी बोलला नाही" (योहान ७:४६). येशूच्या शब्दांमध्ये काहीतरी असे आहे की जे लोक त्याला थांबवण्याच्या हेतूने येतात तेही स्वतः थबकून जातात. निकodemस, ज्याला आपण तिसऱ्या अध्यायात रात्री येशूकडे येताना भेटलो, तो न्यायसभेत हळूच बोलतो आणि न्यायाची मागणी करतो. ही लहानशी गोष्ट आहे, पण ते धैर्य आहे. तो अजून पूर्णपणे उघडपणे पुढे आलेला नाही, पण तो प्रकाशाकडे सरकत आहे. आज विचार करा की तुम्ही कुठे तान्हेले आहात. पाण्यासाठी नव्हे, तर शांतीसाठी, उद्देशासाठी, आणि आपले जीवन अर्थपूर्ण दिशेने चालले आहे या जाणिवेसाठी. येशू अजूनही उभा आहे, अजूनही तेच आमंत्रण मोठ्याने देत आहे. त्याने अभिवचन दिलेल्या नद्या ओघळ नाहीत. त्या तुमच्यातून ओसंडून तुमच्या सभोवतालच्या प्रत्येकाच्या जीवनात पोहोचतात. या आणि प्या.
दिवस 8
आजचे वाचन
मनन
अध्याय पहाटेच्या वेळी सुरू होतो. मंदिराचे आवार लोकांनी भरू लागते आणि येशू बसून शिकवू लागतो. धर्मपुढारी व्यभिचारात पकडलेल्या एका स्त्रीला ओढून आणतात आणि लोकसमुदायासमोर उभे करतात. त्यांना नीतिमत्त्वाची काळजी नसते, तर दया आणि नियमशास्त्र यांच्या कचाट्यात येशूला अडकवायचे असते. हा क्षण क्रूर आहे आणि त्याचे साधन तीच स्त्री आहे. येशू खाली वाकून जमिनीवरच्या धुळीत लिहितो. त्याने काय लिहिले ते आपल्याला कधीच सांगितलेले नाही. मग तो उभा राहतो आणि दोन हजार वर्षे घुमत राहिलेले वाक्य बोलतो: "तुमच्यामध्ये जो निष्पाप असेल त्याने तिला पहिला धोंडा मारावा" (योहान ८:७). सर्वांत वडीलधाऱ्यांपासून सुरुवात करून एकएक जण निघून जातो. येशू वर पाहतो तेव्हा फक्त ती स्त्री उरलेली असते. तो तिला दोषी ठरवत नाही. तो तिला सांगतो की जा, पुन्हा पाप करू नकोस. मग मंदिरातच तो योहानाच्या शुभवर्तमानातील दुसरे मोठे "मी आहे" हे घोषित वचन बोलतो: "मी जगाचा प्रकाश आहे; जो मला अनुसरतो तो अंधारात चालणार नाही, तर त्याला जीवनाचा प्रकाश मिळेल" (योहान ८:१२). शास्त्रात प्रकाश म्हणजे केवळ उजेड नाही, तर प्रकटीकरण आहे, दिशा आहे. आपण कुठे आहोत आणि कुठे चाललो आहोत हे दाखवणारी ती गोष्ट आहे. अंधारात चालणे म्हणजे केवळ गोंधळलेले असणे नव्हे, तर आपण हरवलो आहोत हेही न कळता हरवलेले असणे होय. या अवस्थेवरचा उपाय मी आहे, असे येशू म्हणतो. पुढे परुश्यांशी ओळख, अधिकार, सत्य आणि स्वातंत्र्य यांविषयी एक दीर्घ आणि तीव्र वादविवाद चालतो. सत्य तुम्हांला मुक्त करील, असे येशू म्हणतो, आणि ते चिडून सांगतात की आम्ही कधीच कोणाचे दास नव्हतो. तो त्यांना न दिसणाऱ्या दास्याविषयी बोलत आहे: पापाच्या गुलामगिरीविषयी, जिथे चुकीचे वागणे जीवनाला आतल्या आत असे वाकवते की ते पुन्हा सरळ होत नाही. खरे स्वातंत्र्य पुत्राच्या द्वारेच मिळते, असे तो म्हणतो. अध्यायाचा कळस एका इतक्या धक्कादायक दाव्यात आहे की त्याच क्षणी त्याला दगडमार होण्याची वेळ येते: "अब्राहाम होण्यापूर्वी मी आहे" (योहान ८:५८). "मी होतो" नाही, तर "मी आहे." शाश्वत वर्तमानकाळ. जळत्या झुडपाजवळ देवाने स्वतःला दिलेले नाव, आता यरुशलेमच्या आवारात उभा असलेला एक मनुष्य उच्चारत आहे. नव्या विश्वासूसाठी योहान ज्याकडे सर्व काही नेत आहे त्याचे हेच हृदय आहे. अनुभवी संतांनी आजही त्याच्या भाराजवळ थांबावे: जो शाश्वत "मी आहे" एका लज्जित स्त्रीजवळ वाकून धुळीत लिहीत होता, तोच सर्व गोष्टींना एकत्र धरून ठेवणारा आहे.
दिवस 9
आजचे वाचन
मनन
ज्याने कधीच सूर्योदय पाहिलेला नाही अशा मनुष्याची कल्पना करा. तो अंधारातच जन्मला, एखाद्या वाईट रात्रीच्या अंधारात नव्हे, तर आपल्या आयुष्यातल्या प्रत्येक दिवसाच्या अंधारात. तो वाटेच्या कडेला बसून भीक मागतो, आणि शिष्य त्याच्या जवळून जाताना एक धर्मशास्त्रीय प्रश्न विचारतात: हे कोणाच्या पापामुळे झाले? येशू ते मान्य करत नाही. एका श्वासात तो सर्वच नव्याने मांडतो: या मनुष्याचे अंधत्व शिक्षा नाही, तो एक कॅनव्हास आहे. देव त्यावर काहीतरी तेजस्वी रंगवणार आहे. येशू जमिनीवर थुंकतो, चिखल करतो आणि त्या मनुष्याच्या डोळ्यांना लावतो. हा विचित्र आणि मातीचा चमत्कार आहे: देवाचा पुत्र धूळ आणि लाळ वापरतो, सृष्टीचेच ते कच्चे घटक. मग तो त्या मनुष्याला शिलोहाच्या कुंडात धुण्यास पाठवतो, ज्याचा अर्थ योहान "पाठविलेला" असा सांगतो. तो जातो, धुतो आणि दिसू लागून परत येतो. लक्षात घ्या, ज्याने त्याला बरे केले त्याला पाहण्यापूर्वीच तो आज्ञा पाळतो. विश्वास अनेकदा असाच कार्य करतो: तो कोण आहे हे पूर्णपणे समजण्यापूर्वीच आपण येशूच्या सांगण्याकडे वाटचाल करतो. पुढे जे घडते ते त्याच्या शोकांतिकेत जवळजवळ हास्यास्पद आहे. शेजाऱ्यांना तो तोच मनुष्य आहे यावर विश्वास बसत नाही. बरे करणे शब्बाथ दिवशी झाले म्हणून परुशी त्याला दोनदा चौकशीसाठी ओढून नेतात. ते त्याच्या आईवडिलांची उलटतपासणी करतात. ते येशूला पापी म्हणतात. आणि चौकशीच्या प्रत्येक फेरीत हा पूर्वीचा आंधळा भिकारी अधिकाधिक धीट होत जातो. तो "येशू नावाचा मनुष्य" येथून सुरुवात करतो, आणि येशू त्याला पुन्हा भेटल्यावर त्याच्या पाया पडून म्हणतो, "प्रभूजी, मी विश्वास ठेवतो" (योहान ९:३८). ज्याला दिसत नव्हते तोच अख्ख्या अध्यायातला सर्वांत स्पष्ट दृष्टीचा मनुष्य ठरतो. आज थांबून विचार करण्यासारखी गोष्ट ही: परुशांना उत्तम दिसत होते तरी ते पूर्ण आंधळे राहिले, तर धुळीतल्या भिकाऱ्याला त्याच दुपारी शारीरिक दृष्टी आणि आध्यात्मिक दृष्टी दोन्ही मिळाल्या. येशू म्हणाला, "मी जगाचा प्रकाश आहे" (योहान ९:५). प्रकाश अंधाराशी वाटाघाटी करत नाही. तो फक्त येतो आणि अंधार मागे हटतो. तुम्हांला जे काही अंधारात ठेवत आहे, मग ते शंका असो, लज्जा असो, किंवा वर्षानुवर्षे वाहिलेली एखादी जखम असो, येशू तुम्हांला ते आधी समजावून सांगायला सांगत नाही. तो तुम्हांला जाऊन धुऊन यायला सांगत आहे.
दिवस 10
आजचे वाचन
मनन
मेंढरे आकर्षक प्राणी नाहीत. ती सिंहासारखी भयंकर नाहीत, घोड्यांसारखी वेगवान नाहीत. ती भटकतात. ती घाबरतात. वाट जाणणाऱ्या कोणावर तरी ती पूर्णपणे अवलंबून असतात. येशूने हीच प्रतिमा जाणूनबुजून निवडली जेव्हा तो म्हणाला, "मी चांगला मेंढपाळ आहे" (योहान १०:११), आणि प्रामाणिकपणे सांगायचे तर ही प्रतिमा आपल्याला आपण कबूल करू इच्छितो त्यापेक्षा अधिक चपखल बसते. या अध्यायात येशू चांगला मेंढपाळ आणि मजूर यांच्यात तीव्र फरक दाखवतो. मजुराकडे नोकरी असते, पण मेंढरे त्याची नसतात. लांडगा येतो तेव्हा तो पळून जातो, तो नेहमीच दुष्ट असतो म्हणून नव्हे, तर मेंढरे खऱ्या अर्थाने त्याची नसतात म्हणून. याउलट चांगला मेंढपाळ मेंढरांसाठी आपला जीव देतो. हे येशू शोधून काढलेले रूपक नाही; तो ज्या भविष्यवाणीकडे चालत आहे तिचेच हे वर्णन आहे. तो क्रूसावर चढण्यापूर्वीच क्रूसाचे वर्णन करीत आहे, आणि त्याविषयी तो काहीतरी थक्क करणारे सांगतो: "कोणी तो माझ्यापासून घेत नाही, तर मी स्वतःहून तो देतो" (योहान १०:१८). क्रूसावरचे मरण येशूवर ओढवलेले नव्हते. किंमत पूर्णपणे जाणून, त्याने ते तुमच्यासाठी स्वतः निवडले. तो आपल्या मेंढरांना ओळखण्याविषयी आणि त्यांनी त्याला ओळखण्याविषयी बोलतो, आणि त्याच श्वासात पित्याला ओळखण्याविषयीही बोलतो. "मी माझी मेंढरे ओळखतो आणि माझी मेंढरे मला ओळखतात, जसा पिता मला ओळखतो आणि मी पित्याला ओळखतो" (योहान १०:१४, १५). हा केवढा मोठा उंचावलेला दर्जा आहे! मेंढपाळाशी तुमची जी जवळीक आहे ती स्वतः त्रित्वातील जवळिकीच्या नमुन्यावर आधारित आहे. तुम्ही कळपातील एखादा क्रमांक नाही. तुम्ही ओळखले गेलेले आहात. आणि मग ते वचन आहे जे शतकानुशतके कंपित हृदयांना स्थिर करीत आले आहे: "माझी मेंढरे माझी वाणी ऐकतात; मी त्यांना ओळखतो आणि ती माझ्यामागे येतात. मी त्यांना सार्वकालिक जीवन देतो; ती कधीही नाश पावणार नाहीत आणि त्यांना माझ्या हातातून कोणी हिसकावून घेणार नाही" (योहान १०:२७, २८). येथे दोन हातांचा उल्लेख आहे, पुत्राचा आणि पित्याचा, आणि मेंढरे दोन्हींत धरलेली आहेत. आज तुम्ही कशालाही सामोरे जात असा, त्या बोटांतून तुम्ही निसटत नाही. त्यात विसावा घ्या.
दिवस 11
आजचे वाचन
मनन
योहान 11 मध्ये एक तपशील आहे, ज्यावर धर्मशास्त्रज्ञांनी ग्रंथालये भरतील इतके लिहिले आहे, पण जो लहान मुलांच्या लगेच लक्षात येतो: "येशू रडला" (योहान 11:35). हे बायबलमधील सर्वात लहान वचन आहे आणि सर्वात महत्त्वाच्या वचनांपैकी एक. जो लाजराला मरणातून हाक मारून बाहेर आणणार आहे, तो आधी कबरेजवळ उभा राहून रडतो. तो दुःखाचा देखावा करत नाही. तो केवळ सहानुभूतीचे सोपस्कार पार पाडत नाही. तो खरोखर हेलावून गेला आहे. योहान जो शब्द वापरतो, त्यावरून असे सुचते की समुद्राच्या तळातून लाट उसळावी तसा त्याचा आत्मा आतून खोलवर कळवळला. विश्वाचा देव कबरेपाशी अश्रू ढाळतो. चमत्काराकडे जाण्यापूर्वी आपल्याला त्या बहिणींच्या जवळ बसले पाहिजे. मरीया आणि मार्था दोघीही येशूला पाहून तेच म्हणतात: "प्रभूजी, आपण येथे असता तर माझा भाऊ मेला नसता" (योहान 11:21, 32). दोघींनाही दिलेल्या येशूच्या उत्तरात कोणताही दोष देणे नाही. तो असे म्हणत नाही, "तुम्ही माझ्यावर अधिक विश्वास ठेवायला हवा होता." तो मार्थेला धर्मशास्त्राच्या सत्याने भेटतो: "पुनरुत्थान आणि जीवन मी आहे" (योहान 11:25), आणि मरीयेला अश्रूंनी भेटतो. तुम्हांला दोन्ही देण्याइतका तो मोठा आहे, आणि तुम्हांला आधी कशाची गरज आहे हे ओळखण्याइतका ज्ञानी आहे. कबरेजवळचा प्रसंग नाट्याच्या दृष्टीने जवळजवळ असह्य आहे. येशू दगड बाजूला करायला सांगतो. मार्था व्यावहारिकपणे, प्रामाणिकपणे आक्षेप घेते: "प्रभूजी, आता त्याच्यापासून दुर्गंधी येत असेल, कारण त्याला मरून चार दिवस झाले आहेत" (योहान 11:39). चार दिवसांना महत्त्व आहे. यहूदी परंपरेनुसार आत्मा तीन दिवस शरीराजवळ घोटाळत राहतो. चार दिवसांनंतर कोणत्याही मानवी मोजमापाने आशा उरत नव्हती. आशा केवळ क्षीण झाली नाही तर संपली, तोपर्यंत येशूने वाट पाहिली. मग त्याने मोठ्याने प्रार्थना केली, स्वतःसाठी नव्हे तर जमावासाठी, असे तो म्हणतो, आणि अंधारात हाक मारली: "लाजरा, बाहेर ये." आणि मेलेला माणूस बाहेर आला. येशू लाजराच्या मागोमाग कबरेत जात नाही हे लक्षात घ्या. तो हाक मारतो आणि जीवन त्याच्या वाणीला आज्ञाधारक होते. उत्पत्तीमध्ये ज्या वाणीने जगाला अस्तित्वात आणले, तीच ही वाणी आहे, आणि एके दिवशी प्रत्येक कबरेला उघडण्याची आज्ञा देणारीही तीच वाणी आहे. आज तुम्ही अशा परिस्थितीत असाल जी चार दिवसांपासून, किंवा चार वर्षांपासून मेलेली आहे, तरी येशू अजूनही प्रवेशद्वाराशी उभा आहे आणि तो अजूनही हाक मारत आहे.
दिवस 12
आजचे वाचन
मनन
योहान 12 हा आगमनांचा आणि निरोपांचा अध्याय आहे. काही गोष्टी स्पष्ट दिसू लागतात, तर काही हातून निसटत जातात. वल्हांडण सणाच्या सहा दिवस आधी बेथानीची मरिया, जिने तिची बहीण धावपळ करत असताना येशूच्या पायाशी बसून ऐकले होते, ती अर्धा शेर महाग सुगंधी तेल घेऊन येशूच्या पायांना लावते आणि आपल्या केसांनी ते पुसते. सगळे घर सुवासाने भरून जाते. यहूदा काटकसरीच्या नावाखाली हरकत घेतो. येशू तिची बाजू घेतो आणि म्हणतो की तिने हे माझ्या मूठमातीसाठी केले आहे. आपण काय करत आहोत हे तिला कदाचित पूर्णपणे समजले नसेल, पण प्रीतीने तिला असे एक जाणणे दिले होते, जे हिशोबाने कधीच देता आले नसते. त्यानंतर विजयी प्रवेश येतो. लोकसमुदाय खजुराच्या झावळ्या हलवतो, "होसान्ना" म्हणून जयघोष करतो आणि रस्त्यावर आपली वस्त्रे अंथरतो. तो राज्याभिषेकासारखाच दिसतो. आणि तो खरोखर राज्याभिषेकच आहे, फक्त कोणीही अपेक्षिला नव्हता तशा प्रकारचा. योहान सांगतो की शिष्यांनाही पुनरुत्थानानंतरच हे सर्व काय होते ते समजले. सर्वात महत्त्वाचे क्षण आपण त्यांच्यात जगत असताना क्वचितच ओळखतो. मग काही ग्रीक लोक फिलिप्पाकडे एक साधी विनंती घेऊन येतात: "महाराज, आम्हांला येशूला पाहण्याची इच्छा आहे" (योहान 12:21). सुवार्तेतील हे सर्वात शांतपणे गहन असलेल्या वाक्यांपैकी एक आहे. हे विदेशी लोक आहेत, बाहेरचे, ज्यांचा इस्राएलाच्या अभिवचनांवर वंशपरंपरेने काहीही हक्क नव्हता, आणि तरी त्यांना येशूला पाहायचे आहे. त्यांच्या येण्याने त्याच्यामध्ये काहीतरी जागे होते. तो घोषित करतो, "मनुष्याच्या पुत्राचा गौरव होण्याची वेळ आली आहे" (योहान 12:23). तो गव्हाच्या दाण्याविषयी बोलतो, जो जमिनीत पडून मरतो तेव्हाच फळ देतो. तो स्वतःविषयी बोलत आहे. तो आपल्याविषयीही बोलत आहे. मग तो मोठ्याने प्रार्थना करतो, पित्याचे उत्तर स्वर्गातून मेघगर्जनेसारख्या वाणीने येते आणि त्यांनी काय ऐकले यावरून लोकसमुदायात फूट पडते. कोणी म्हणतात देवदूत बोलला, तर कोणाला फक्त आवाजच ऐकू आला. तोच ध्वनी, पण तो स्वीकारणाऱ्या कानांप्रमाणे वेगळा ऐकू आला. येशू म्हणतो, "आता या जगाचा न्याय होत आहे; आता या जगाचा अधिपती बाहेर टाकला जाईल. आणि मला पृथ्वीवरून वर उचलले जाईल तेव्हा मी सर्वांना आपणाकडे ओढून घेईन" (योहान 12:31, 32). क्रूस हा विजयाचा आव आणलेला पराभव नाही. तोच खरा विजय आहे. आज त्या उंचावण्याने तुम्हाला अधिक जवळ ओढू द्या.
दिवस 13
आजचे वाचन
मनन
हे दृश्य डोळ्यांसमोर आणा: वरची खोली, क्रुसापूर्वीची रात्र, आणि येशू. आपल्या हाती सर्व काही सोपवले आहे, आपण देवापासून आलो आणि देवाकडे परत जात आहोत, हे पूर्णपणे जाणत असूनही तो भोजनावरून उठतो, कमरेला टॉवेल गुंडाळतो आणि आपल्या शिष्यांचे पाय धुऊ लागतो. विश्वाचा निर्माणकर्ता आपण निर्माण केलेल्या प्राण्यांपुढे गुडघे टेकतो. हे वाचून तुम्ही थबकला नाहीत, तर पुन्हा एकदा वाचा. पहिल्यांदाच वाचणाऱ्यासाठी सांगायचे तर, प्राचीन काळात पाय धुणे हे घरातील सर्वांत खालच्या दर्जाच्या दासाचे काम होते. रस्ते धुळीचे होते आणि वहाणा घातलेले पाय मळलेले असत. कोणत्याही प्रतिष्ठित माणसाने दुसऱ्याचे पाय धुतले नसते. म्हणूनच पेत्र दचकून म्हणतो: "प्रभुजी, तुम्ही माझे पाय धुता काय?" (योहान १३:६). त्या खोलीतील प्रत्येकाला जे काम त्याच्या योग्यतेपेक्षा कमी वाटले, तेच येशू जाणूनबुजून, प्रेमाने आणि कसलाही संकोच न करता करतो. पण येथे नम्रतेच्या धड्यापेक्षा अधिक काही आहे, जरी तो धडाच आयुष्यभर पुरेसा आहे. येशू आपल्या शिष्यांना म्हणतो, "मग मी तुमचा प्रभू व गुरू असून जर तुमचे पाय धुतले, तर तुम्हीहि एकमेकांचे पाय धुवावे हे योग्य आहे" (योहान १३:१४). तो केवळ एक आदर्श घालून देत नाही; तो मोठेपणाचीच व्याख्या नव्याने करत आहे. तो उभारत असलेल्या राज्यात जो सेवा करतो तोच नेतृत्व करतो. सामर्थ्य तुम्हाला लोकांपेक्षा उंच करत नाही, ते तुम्हाला त्यांच्याकडे पाठवते. अनुभवी विश्वासणाऱ्याने हे लक्षात घ्यावे: योहान सांगतो की येशूने यहूदाचेही पाय धुतले. ती रात्र संपण्यापूर्वी यहूदा आपला विश्वासघात करणार हे त्याला ठाऊक होते, तरीही तो त्याच्यापुढे गुडघे टेकला. हा भोळेपणा नव्हे; हे सार्वभौम, जाणीवपूर्वक केलेले प्रेम आहे, जे ज्याची सेवा करते त्याच्या अपयशाने कमी होत नाही. ज्यांनी आपले वाईट केले त्यांना दया दाखवण्यास आपण जी जी सबब सांगतो, ती सर्व गप्प करणारे हे कृपेचे चित्र आहे. आज तुमचा टॉवेल कदाचित एखादा टाळत आलेला फोन असेल, तुमच्या पदाला न शोभणारे एखादे काम असेल, किंवा ज्याने त्यास पात्रता मिळवली नाही अशा व्यक्तीस दिलेला एक दयाळू शब्द असेल. सेवक राजाने तुम्हाला मार्ग दाखवला आहे. प्रश्न एवढाच आहे की तुम्ही त्याच्या मागे गुडघ्यांवर यायला तयार आहात का.
दिवस 14
आजचे वाचन
मनन
शिष्य घाबरलेले आहेत. येशूने नुकतेच त्यांना सांगितले आहे की तो जाणार आहे, त्यांच्यापैकी एक त्याचा विश्वासघात करणार आहे, आणि त्यांचा खडक असलेला पेत्र पहाट होण्यापूर्वी त्याला नाकारणार आहे. त्या खोलीत जणू पायाखालची जमीन सरकत असल्यासारखे वाटले असेल. नेमक्या त्या थरथरत्या क्षणी येशू संपूर्ण शास्त्रातील काही अत्यंत कोमल शब्द बोलतो: "तुमचे अंतःकरण अस्वस्थ होऊ देऊ नका; देवावर विश्वास ठेवा, माझ्यावरही विश्वास ठेवा" (योहान 14:1). बायबलमध्ये नव्याने आलेल्या व्यक्तीसाठी हा अध्याय एक देणगी आणि एक नकाशा आहे. येशू आपल्या शिष्यांना सांगतो की तो त्यांच्यासाठी जागा तयार करायला जात आहे आणि तो त्यांना घेऊन जायला परत येईल. नेहमीप्रमाणे प्रामाणिक असलेला थोमा स्पष्टपणे म्हणतो: तू कुठे जात आहेस हे आम्हांला माहीत नाही, मग मार्ग कसा कळणार? आणि येशू असा निरपवाद दावा करून उत्तर देतो, जो दोन हजार वर्षे मानवी तळमळीत घुमत राहिला आहे: "मार्ग, सत्य व जीवन मीच आहे; माझ्याद्वारे आल्यावाचून कोणीही पित्याकडे येत नाही" (योहान 14:6). तो असे म्हणत नाही की मला मार्ग माहीत आहे, किंवा मी तुला मार्ग दाखवीन. तो म्हणतो की तोच मार्ग आहे. वाट आणि गंतव्य एकच व्यक्ती आहे. ख्रिस्तासोबत अनेक वर्षे चालत आलेल्यांनो, "सत्य" या शब्दापाशी क्षणभर थांबा. सत्याला केवळ आवडनिवड मानणाऱ्या जगात येशू स्वतःला त्याचा उगम आणि सार म्हणतो. आजवर जे काही खरे बोलले किंवा शोधले गेले आहे, ते खरे आहे कारण ते, कितीही अंधुकपणे, स्वतः सत्य असलेल्याचे प्रतिबिंब आहे. जेव्हा तुम्ही त्याच्यावर भरवसा ठेवता, तेव्हा तुम्ही एखाद्या भावनेवर किंवा तत्त्वज्ञानावर टेकत नाही, तर कधीही न हलणाऱ्या एकमेव पायावर उभे असता. आणि मग जीवन आहे. केवळ अस्तित्व नव्हे, तर मृत्यू ज्याचा अंत करू शकत नाही असे जीवन. तुमच्याकडे आधीच असलेल्या गोष्टीची लांबलेली आवृत्ती येशू देत नाही. तो गुणात्मकदृष्ट्या वेगळे काहीतरी देतो: पित्यापासून निघणारे, पुत्राद्वारे वाहणारे आणि जो कोणी येतो त्या प्रत्येकामध्ये पोहोचणारे जीवन. आज तुमच्या अंतःकरणाला जे काही अस्वस्थ करत आहे, आणि काहीतरी नक्कीच करत आहे, त्यासाठी त्या माडीवरच्या खोलीत शिष्यांना मिळाले तेच निमंत्रण तुम्हालाही मिळाले आहे. विश्वास ठेवा. आंधळेपणाने नव्हे, तर घराकडे जाण्याचा मार्ग मीच आहे असे म्हणणाऱ्याकडे डोळे उघडे ठेवून.
दिवस 15
आजचे वाचन
मनन
वरच्या खोलीपासून गेथशेमाने बागेपर्यंतच्या वाटेवर कुठेतरी येशू थांबतो आणि ख्रिस्ती जीवनाचे त्याने रेखाटलेले सर्वात जिव्हाळ्याचे चित्र मांडतो. तो म्हणतो, "मी द्राक्षलता आहे, तुम्ही फांद्या आहा" (योहान 15:5). तुम्ही कधी द्राक्षवेल पाहिला असेल, तर तुम्हाला माहीत असेल की फांदी फळ देण्यासाठी ताण घेत नाही. ती फक्त जोडलेली राहते. द्राक्षलतेचे जीवन तिच्यातून वाहते, आणि फळ हा त्या जोडणीचा नैसर्गिक परिणाम असतो. नवीन वाचकासाठी हे चित्र अतिशय मुक्त करणारे आहे. ख्रिस्ती जीवन म्हणजे मुख्यतः अधिक प्रयत्न करणे नव्हे. ते जवळ राहण्याबद्दल आहे. येशू म्हणतो, "माझ्यामध्ये राहा, म्हणजे मी तुमच्यामध्ये राहीन." *राहणे* या शब्दाचा अर्थ टिकून राहणे, तिथे आपले घर करणे, दूर न भरकटणे असा आहे. द्राक्षलतेपासून तुटलेली फांदी द्राक्षे देण्यासाठी धडपडून अपयशी होत नाही; ती फक्त सुकून जाते, कारण लतेपासून वेगळी झाल्यावर तिच्यात जीवनच नसते. येशू स्पष्टपणे म्हणतो: "कारण माझ्यावाचून तुम्हाला काहीएक करता येत नाही" (योहान 15:5). हे निराश करणारे नाही, तर स्वतःला थकवणे थांबवून योग्य स्रोतापासून घेण्यास सुरुवात करण्याचे आमंत्रण आहे. ज्यांनी प्रभूबरोबर दीर्घकाळ वाटचाल केली आहे त्यांनी पित्याच्या भूमिकेबद्दल येशू काय म्हणतो ते लक्षात घ्यावे: "फळ देणारी प्रत्येक फांदी अधिक फळ देण्यासाठी तो साफसूफ करतो" (योहान 15:2). येथे *साफसूफ करणे* म्हणजे छाटणी करणे, कापून लहान करणे. द्राक्षमळ्याचा मालक जे चांगले आहे तेही काढतो, म्हणजे जे उरते ते उत्कृष्ट व्हावे. तुम्ही हानी, घट किंवा छाटणीच्या काळातून जात असाल, तर हे वचन वेदना नाहीशी करत नाही, पण कात्री कोणाच्या हातात आहे आणि का, हे ते तुम्हाला सांगते. पिता ज्या फांद्यांना सर्वात मोलाचे मानतो त्यांचीच छाटणी करतो. आणि या सर्वांमधून प्रीती विणलेली आहे. येशू संपूर्ण चित्राचा पाया पिता आणि पुत्र यांच्यातील प्रीतीत घालतो, आणि मग ती आपल्यापर्यंत पोहोचवतो: "माझ्या प्रीतीत राहा" (योहान 15:9). हा पार पाडायचा करार नाही, तर ज्यात वस्ती करायची असा नातेसंबंध आहे. आनंद, आज्ञापालन, उत्तर मिळालेली प्रार्थना हे फळ प्रीतीतून उगवते, श्रमातून नाही. आज स्वतःला विचारू नका की मी अधिक फळ कसे देऊ. स्वतःला विचारा की मी द्राक्षलतेच्या किती जवळ आहे.
दिवस 16
आजचे वाचन
मनन
येशू अटकेच्या रात्री अजूनही आपल्या शिष्यांशी बोलत आहे, आणि तो त्यांना असे काही सांगतो जे विश्वास ठेवणे जवळजवळ अशक्य वाटले असेल: "मी जातो हे तुमच्या हिताचे आहे" (योहान १६:७). म्हणजेच ते खरोखर अधिक चांगले आहे, तुमच्या फायद्याचे आहे. येशूचे जाणे त्याच्या उपस्थितीपेक्षा चांगले कसे असू शकते? याचे उत्तर पवित्र आत्मा, कैवारी, हे आहे, आणि हा अध्याय त्याचा भव्य परिचय आहे. नवीन वाचकासाठी: कैवारी हा शब्द ग्रीक शब्द Paraclete (पाराक्लेट) याचे भाषांतर आहे, ज्याचे अनेक समृद्ध अर्थ आहेत: मदतीसाठी जवळ बोलावलेला, वकील, सल्लागार, बळ देणारा. येशू पृथ्वीवर होता तेव्हा तो एका वेळी एकाच ठिकाणी शारीरिकरीत्या उपस्थित असे. त्याने वचन दिलेला आत्मा प्रत्येक विश्वासणाऱ्यात, सर्वत्र, सदासर्वकाळ वस्ती करणार होता. शिष्य दृश्य येशूला गमावणार होते आणि आत राहणारा देव मिळवणार होते. ही अधोगती नव्हे; ही आश्चर्यकारक अशी प्रगती आहे. येशू आत्म्याच्या कार्याचे तीन दिशांनी वर्णन करतो. जगाकडे, आत्मा पापाविषयी, नीतिमत्त्वाविषयी आणि न्यायाविषयी खात्री पटवतो, म्हणजे अनंतकाळची अदृश्य वास्तवे मानवी अंतःकरणांना खरी आणि निकडीची वाटावीत असे तो करतो. शिष्यांकडे, आत्मा सर्व सत्यात मार्ग दाखवतो, ख्रिस्ताच्या गोष्टी घेऊन त्या त्याच्या लोकांना कळवतो. आणि भविष्याकडे, आत्मा होणाऱ्या गोष्टी प्रकट करतो, म्हणजे देवाच्या लोकांना अज्ञाताच्या वाटेवर मार्गदर्शकाविना कधीच सोडले जात नाही. ज्या विश्वासणाऱ्याने अनेक वर्षे प्रभूबरोबर वाटचाल केली आहे, त्याने २० व्या वचनातील कोमलता लक्षात घ्यावी: "तुमच्या खेदाचा आनंद होईल." येशू असे म्हणत नाही की तुमच्या खेदाच्या जागी आनंद येईल, जणू दुःख कधी झालेच नव्हते. तो म्हणतो की त्याचे रूपांतर होईल, तोच कच्चा माल नव्या गोष्टीत बदलला जाईल. क्रूस हाच त्याचा नमुना आहे: इतिहासातील सर्वांत वाईट शुक्रवार अनंत जीवनाचा पाया बनला. आत्म्याच्या हाती तुमचा खेद वाया जात नाही. आज तुम्ही एकटे सोडले गेलेले नाही. कैवारी आला आहे, आणि तो तुमच्या पुढच्या श्वासापेक्षाही जवळ आहे.
दिवस 17
आजचे वाचन
मनन
येशू ज्या बागेत यहूदा त्याचा विश्वासघात करणार होता तिथे जाण्यापूर्वी थांबला आणि त्याने प्रार्थना केली. ती घाईघाईची प्रार्थना नव्हती, कुजबुजलेली विनवणीही नव्हती. ती आपल्या पित्याशी केलेला दीर्घ, शांत संवाद होता, जो योहान १७ मध्ये टेबलावर उघडा ठेवलेल्या पत्राप्रमाणे आपल्यासाठी जपून ठेवला आहे. आणि इथे तुम्ही थबकून जावे अशी गोष्ट आहे: एका अर्थाने तुमचे नाव या प्रार्थनेत आहे. येशू केवळ जवळ उभ्या असलेल्या अकरा जणांसाठीच प्रार्थना करत नव्हता. त्यांच्या वचनावरून जे कोणी विश्वास ठेवतील त्या सर्वांसाठी त्याने प्रार्थना केली, आणि त्यात आज हे वाचणारे तुम्हीही आहात. येशू प्रथम स्वतःसाठी प्रार्थना करतो. पित्याने त्याचे गौरव करावे म्हणजे तो पित्याचे गौरव करील, अशी तो विनंती करतो. मग तो आपल्या शिष्यांसाठी प्रार्थना करतो: त्यांचे रक्षण व्हावे, त्यांनी एक व्हावे, आणि सत्याने त्यांचे पवित्रीकरण व्हावे. पण नंतर तो वर्तुळ मोठे करतो: "मी केवळ यांच्यासाठीच विनंती करतो असे नाही, तर यांच्या शब्दावरून जे माझ्यावर विश्वास ठेवतात त्यांच्यासाठीही करतो" (योहान १७:२०). इथे थोडे थांबा. देवाचा पुत्र, वधस्तंभावर खिळला जाण्याच्या काही तास आधी, वधस्तंभाचे ओझे आधीच जाणवत असताना, आपल्या शेवटच्या श्वासांतील काही श्वास तुमच्यासाठी प्रार्थना करण्यात खर्च करतो. नवीन वाचकासाठी: या अध्यायाला कधीकधी महायाजकीय प्रार्थना म्हणतात, कारण येथे येशू आपला महान मध्यस्थ म्हणून कार्य करतो. तो आपल्या आणि देवाच्या मध्ये उभा राहून आपली बाजू मांडतो. अनुभवी विश्वासणाऱ्यासाठी: त्याने काय मागितले ते पाहा. आपल्याला जगातून काढून घ्यावे असे नाही, तर आपण जगात असताना दुष्टापासून आपले रक्षण व्हावे असे. तो तुमच्या सुटकेसाठी प्रार्थना करत नाही. तो तुमच्या संरक्षणासाठी, तुमच्या पवित्रतेसाठी आणि इतर विश्वासणाऱ्यांशी असलेल्या तुमच्या ऐक्यासाठी प्रार्थना करतो. प्रार्थनेचे हृदय तिसऱ्या वचनात धडधडते: सार्वकालिक जीवन म्हणजे मरणानंतर पोहोचण्याचे ठिकाण नव्हे, तर आता, वैयक्तिक आणि खरेपणाने देवाला ओळखणे होय. असे ओळखणे तुम्ही सकाळी कसे उठता हेच बदलून टाकते. तुम्ही विसरले गेलेले नाही. देवाच्या पुत्राने स्वतः तुमच्यासाठी प्रार्थना केली आहे, आणि पिता त्याच्या प्रार्थना नेहमी ऐकतो.
दिवस 18
आजचे वाचन
मनन
योहान १८ मध्ये एक क्षण असा आहे की ज्याच्याकडे सहज दुर्लक्ष होते, पण तो एकदा दिसला की पुन्हा नजरेआड करता येत नाही. बागेत येशूला अटक करायला शिपाई आणि अधिकारी येतात, तेव्हा तो मागे हटत नाही, तर पुढे येतो आणि त्यांना विचारतो, "तुम्ही कोणाला शोधिता?" ते उत्तर देतात, "नासरेथकर येशूला." तेव्हा तो म्हणतो, "तो मी आहे." हे शब्द ऐकताच सगळी सशस्त्र टोळी मागे सरकते आणि जमिनीवर कोसळते. अटक करायला आलेलेच त्याच्या आवाजाने जेरीस येतात. रात्री पकडल्या जाणाऱ्या कोणा असहाय बळीचा हा प्रसंग नव्हता. हा असा राजा होता ज्याने स्वतः पकडले जाणे निवडले. योहान १८ मानवी इतिहासातील सर्वांत काळोख्या रात्रींपैकी एकीतून झपाट्याने पुढे जातो: जगाच्या प्रकाशाला शोधायला कंदील आणि मशाली घेऊन शिपायांना आणणारा यहूदा, तलवार उपसून एका दासाचा कान छाटणारा पेत्र, येशूला आधी हन्नाकडे, मग कयफाकडे आणि नंतर पिलाताकडे नेले जाणे. आणि या सगळ्यातून दुःखाच्या धाग्यासारखा विणलेला आहे पेत्राचा नकार: तीनदा, अगदी येशूने सांगितल्याप्रमाणे. "शिमोन पेत्र तेथे उभा राहून शेकत होता" (योहान १८:२५). तो शत्रूच्या शेकोटीजवळ उभा राहून ऊब घेत होता, आणि इकडे आत त्याच्या प्रभूची चौकशी चालली होती. हा छोटासा तपशील हृदय पिळवटून टाकणारा आहे. नव्या वाचकासाठी हे जाणून घेणे महत्त्वाचे आहे की पिलात हा रोमी राज्यपाल होता, वधस्तंभावर खिळण्याचा आदेश देण्याचा कायदेशीर अधिकार असलेला. त्याला येशूमध्ये काहीही दोष आढळला नाही, तरीही लोकसमुदाय आणि धर्मपुढारी यांनी त्याला अशा निर्णयाकडे ढकलले ज्याला त्याचे स्वतःचे मन विरोध करत होते. पिलाताचा प्रसिद्ध प्रश्न, "सत्य काय आहे?" (योहान १८:३८), त्याने अशा व्यक्तीला विचारला ज्याने नुकतेच स्वतःला सत्य म्हणून घोषित केले होते. आणि उत्तराची वाट न पाहताच तो निघून गेला. आज पेत्रापासून फार दूर उभे राहू नका. आपल्यापैकी बहुतेकांनी कधी ना कधी चुकीच्या शेकोटीजवळ ऊब घेतली आहे: किंमत मोजावी लागणार होती तेव्हा आपल्या विश्वासाविषयी गप्प राहिलो आहोत, खात्रीपेक्षा सोय निवडली आहे. शुभवार्ता अशी की पेत्राची कथा शेकोटीजवळ संपत नाही. तुमचीही संपत नाही.
दिवस 19
आजचे वाचन
मनन
मूळ ग्रीक भाषेतील तीन शब्द, *तेतेलेस्tai*, ज्यांचे इंग्रजीत तीन शब्दांत भाषांतर झाले: "पूर्ण झाले आहे." योहान 19:30 मध्ये हे येशूने मान टेकवून प्राण सोडण्यापूर्वी जाणूनबुजून उच्चारलेले शेवटचे शब्द म्हणून नमूद आहेत. आजवर उच्चारल्या गेलेल्या शब्दांत हे सर्वात महत्त्वाचे शब्द आहेत, आणि ती पराभवाची आरोळी नव्हती. प्राचीन काळात व्यापारी फेडलेल्या कर्जावर हाच शब्द शिक्क्यासारखा उमटवत असत. *तेतेलेस्tai*. पूर्ण फेड झाली. वधस्तंभावरून येशूने घोषित केले ते हे नव्हते की त्याचे जीवन संपले, तर हे की कार्य पूर्ण झाले आहे. योहान 19 हा अध्याय काहीही न लपवता सांगतो. तो दुःख सौम्य करत नाही. फटके, काट्यांचा मुकुट, थट्टेचा झगा, शहरातून वाहून नेलेला वधस्तंभ, खिळे, तासन्तास चाललेल्या जाहीर यातना, हे सर्व योहान स्थिर आणि दुःखभरल्या लेखणीने नोंदवतो. तो तिथे होता. येशूची आई मरीया हिच्यासह तो वधस्तंभाजवळ उभा होता, आणि त्याने येशूला त्यावरून बोलताना ऐकले. येशूने खाली पाहिले आणि आपली आई व आपला प्रिय शिष्य एकत्र उभे असलेले पाहिले, तेव्हा त्याने त्यांना एकमेकांच्या स्वाधीन केले: "बाई, पाहा, हा तुझा मुलगा!" आणि "पाहा, ही तुझी आई!" (योहान 19:26, 27). मरण पावतानाही तो आपल्या प्रिय जनांची काळजी घेत होता. नवीन वाचकासाठी हे समजणे उपयुक्त आहे की वधस्तंभावरील प्रत्येक तपशील शेकडो वर्षांपूर्वी लिहिलेल्या प्राचीन भविष्यवाण्या पूर्ण करणारा होता: सैनिकांनी त्याच्या वस्त्रासाठी चिठ्ठ्या टाकल्या, त्याचे एकही हाड मोडले गेले नाही, त्याची कूस भोसकली गेली. योहान वारंवार याकडे लक्ष वेधतो, क्षुल्लक माहिती म्हणून नव्हे तर साक्ष म्हणून: हा अपघात नव्हता. ही जगाच्या स्थापनेपूर्वीपासून देवाच्या अंतःकरणात असलेली योजना होती. ज्या विश्वासणाऱ्याने ही कथा अनेकदा ऐकली आहे, त्याने आज "पूर्ण झाले" या शब्दांच्या वजनाबरोबर शांतपणे बसावे. तुम्हाला भर घालण्यासाठी काहीही उरलेले नाही. त्याने जे पूर्ण म्हणून घोषित केले, त्यात कोणतीही धडपड, कमाई किंवा स्वतःला सिद्ध करण्याचा प्रयत्न सुधारणा करू शकत नाही. कर्जावर शिक्का बसला आहे. कार्य पूर्ण झाले आहे. तुमचा एकमेव प्रतिसाद म्हणजे ते स्वीकारणे.
दिवस 20
आजचे वाचन
मनन
मरीया मगदालिया पहाटे अंधार असतानाच कबरेजवळ आली. हा तपशील केवळ वेळ सांगणारा नाही, तर दुःखाचे चित्र आहे. ती सूर्य उगवण्यापूर्वी आली कारण झोप येणे अशक्य झाले होते आणि कबर हेच त्याला शेवटचे पाहिलेले ठिकाण होते. तिला उघडे दार आणि रिकामी कबर दिसली, आणि तिची पहिली प्रतिक्रिया आनंदाची नव्हे तर हरवल्याची होती: "कोणी प्रभूला कबरेतून काढून नेले आहे आणि त्याला कोठे ठेवले आहे हे आम्हांला ठाऊक नाही" (योहान 20:2). आपण चमत्काराच्या आतच उभे असलो तरी दुःख आपल्याला तो ओळखायला उशीर लावू शकते. पेत्र आणि योहान कबरेकडे धावत गेले. योहान पेत्राच्या पुढे पळाला पण प्रवेशद्वाराशी थांबला. पेत्र, आपल्या स्वभावाप्रमाणे, सरळ आत गेला. त्यांना तागाची वस्त्रे पडलेली दिसली आणि त्याच्या डोक्याला गुंडाळलेला रुमाल वेगळा नीट घडी करून ठेवलेला दिसला, आणि योहान सांगतो की त्याने पाहिले आणि विश्वास ठेवला. घडी घातलेले ते वस्त्र ही छोटी गोष्ट आहे, पण शतकानुशतके तिने विश्वासणाऱ्यांना हलवले आहे. कबर लुटणारा घाईघाईत निघून जातो. जो रुमालाची घडी घालतो, तो तुम्हांला सांगत असतो की तो स्वतःच्या इच्छेने निघून गेला. मग तो क्षण येतो ज्याने दोन हजार वर्षे हृदये हलवली आहेत. मरीया बाहेर रडत उभी होती, आणि पुनरुत्थित येशूने तिचे नाव घेतले. फक्त तिचे नाव, "मरीया", आणि तिने त्याला लगेच ओळखले. "रब्बूनी," ती म्हणाली, म्हणजे गुरूजी. जवळून पाहिले तर पुनरुत्थान असे दिसते: धर्मशास्त्रीय युक्तिवाद नाही, डोळे दिपवणारे दर्शन नाही, तर ज्याला तुम्ही कायमचे गमावले असे समजत होता त्याच्या तोंडून उच्चारलेले तुमचे नाव. तो आठवण नाही. तो उपमा नाही. तो जिवंत आहे, आणि तो तुमचे नाव ओळखतो. नवीन वाचकासाठी या अध्यायात थोमाचा प्रसिद्ध संशय आणि त्यावर येशूने दिलेले धीराचे, कृपाळू उत्तरही आहे. त्याच्या सान्निध्यात प्रामाणिक झगडण्याचे स्वागत आहे याचा हा पुरावा आहे. अनुभवी विश्वासणाऱ्यासाठी हे लक्षात घ्या की पुनरुत्थित ख्रिस्ताचा आपल्या शिष्यांना पहिला शब्द शांती हा आहे, आणि तो त्याने दोनदा उच्चारला. आज तुम्ही जे काही ओझे घेऊन आला आहात, तो शब्द अजूनही तुमच्यावर उच्चारला जात आहे.
दिवस 21
आजचे वाचन
मनन
पुनरुत्थान ही तळटीप नाही, ती एक सुरुवात आहे. योहान 21 ची सुरुवात तिबिर्या समुद्राच्या किनाऱ्यावर होते. तेथे सात शिष्य आपल्याला परिचित असलेल्या कामाकडे, म्हणजे मासेमारीकडे परत गेले आहेत. जाळी रिकामी आहेत. रात्र लांब गेली आहे. मग किनाऱ्यावरील एक अनोळखी माणूस हाक मारतो आणि जाळे उजव्या बाजूला टाकायला सांगतो. लगेच माशांच्या भाराने त्यांना जाळे ओढून घेता येत नाही. तो प्रभू आहे. हे ऐकताच पेत्र नावेची वाट पाहत नाही, तो स्वतःला पाण्यात झोकून देतो. एकवीस अध्याय झाले, तरी योहान आपल्याला दाखवत आहे की येशू प्रत्येक बेभान, पूर्ण मनाच्या उडीला पात्र आहे. त्या किनाऱ्यावर पुढे जे घडते ते संपूर्ण पवित्र शास्त्रातील सर्वांत हळव्या प्रसंगांपैकी एक आहे. येशूने आधीच विस्तव पेटवला आहे. भाकर आणि मासे आधीच तयार आहेत. राजाधिराज, पुनरुत्थित प्रभू, थकलेल्या कोळ्यांसाठी न्याहारी बनवत आहे. नव्याने वाचणाऱ्यांनो, हे मनात साठवा: देव असा आहे. तो आपल्या अपयशाला उपदेशाने सामोरा जात नाही, तर आपल्या रिकामेपणाला जेवणाने सामोरा जातो. अनुभवी विश्वासणाऱ्यांनो, येशू काय बोलत नाही ते पाहा. तो “मी तुम्हाला सांगितले होते” असे म्हणत नाही. तो म्हणतो, “या, जेवा” (योहान 21:12). त्यानंतर पेत्राची पुनर्स्थापना होते. महायाजकाच्या अंगणातील त्या दुसऱ्या विस्तवाजवळ केलेल्या प्रत्येक नाकाराबद्दल एक, असे येशू तीन वेळा विचारतो, “तू माझ्यावर प्रीती करतोस काय?” प्रत्येक प्रश्न म्हणजे जखम स्वच्छ करून बंद करणे होय. प्रत्येक उत्तर, “माझी कोकरे चार... माझी मेंढरे राख... माझी मेंढरे चार”, म्हणजे ज्या हातांतून जबाबदारी सुटली होती त्यांत ती पुन्हा सोपवणे होय. पेत्राला त्याच्या अपयशामुळे बाजूला केले जात नाही, तर त्याच्या क्षमेमुळे पाठवले जाते. प्रभू आपल्याला कमी दर्जाचे बनवून परत वापरत नाही. तो आपल्याला अधिक श्रेष्ठ गोष्टीत पुनर्स्थापित करतो. तीन आठवड्यांपूर्वी आपण “प्रारंभी शब्द होता” या वचनाने सुरुवात केली. आज आपण पूर्णविरामाने नव्हे, तर सताड उघडलेल्या दारापाशी थांबतो. येशू पेत्राला म्हणतो, “माझ्यामागे ये” (योहान 21:19), आणि तीच हाक तुम्ही वाचलेल्या प्रत्येक पानावर आणि तुम्ही जगणार असलेल्या प्रत्येक दिवशी घुमते. योहानाची सुवार्ता संपत नाही, ती तुमच्यामध्ये पुढे चालू राहते. येशू प्रभू आहे की नाही हा प्रश्न नाही. प्रश्न हा आहे की पेत्राप्रमाणे तुम्ही त्याच्यावर इतकी प्रीती करता का, की आज त्याची मेंढरे चारावीत.