യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലൂടെ മൂന്നു ആഴ്ച, ദിവസവും ഒരു അദ്ധ്യായം: ആരംഭം മുതൽ പുനരുത്ഥാനം വരെ യേശുവിനോടൊപ്പം തിടുക്കമില്ലാത്ത ഒരു യാത്ര.
ദിവസം 1
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ആദ്യത്തെ പക്ഷി പാടുന്നതിനു മുമ്പ്, ആദ്യത്തെ തീരത്ത് ആദ്യത്തെ തിര അലയടിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, കാലത്തിന് ഒരു പേര് ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പ്: വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ തന്റെ സുവിശേഷം തുടങ്ങുന്നത് ഒരു പുൽത്തൊട്ടിലിൽ നിന്നോ ഒരു അത്ഭുതത്തിൽ നിന്നോ അല്ല. ആരംഭത്തിനും മുമ്പിൽ നിന്നാണ് അവൻ തുടങ്ങുന്നത്. "ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ആയിരുന്നു; വചനം ദൈവം ആയിരുന്നു." ശാന്തമായ വെള്ളത്തിൽ വീണ ഒരു കല്ലുപോലെ ഈ വാക്യം നിങ്ങളിൽ പതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അത് നല്ലതാണ്. ആ ഓളങ്ങൾ നീങ്ങട്ടെ. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർക്കുള്ള താക്കോൽ ഇതാണ്: യോഹന്നാൻ യേശുവിനെ "വചനം" എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഗ്രീക്കിൽ അത് ലോഗോസ് ആണ്. യഹൂദരെയും ഗ്രീക്കുകാരെയും ഒരുപോലെ നിർത്തി ചിന്തിപ്പിക്കുമായിരുന്ന ഒരു സ്ഥാനപ്പേരാണിത്. യഹൂദ ചിന്തയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനം എന്നത് സൃഷ്ടിയെ അരുളിച്ചെയ്തു ഉണ്ടാക്കിയ ശക്തി തന്നെയായിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് ചിന്തകനു ലോഗോസ് എന്നത് സകല യാഥാർഥ്യത്തിനും പിന്നിലെ ക്രമീകരണതത്ത്വമായിരുന്നു. യോഹന്നാൻ ഇരുകൂട്ടരെയും നോക്കി പറയുന്നു: നിങ്ങൾ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവൻ, നിങ്ങൾ ചിന്തകൊണ്ട് അന്വേഷിച്ചവൻ, അവന് ഒരു പേരുണ്ട്, അവൻ ജഡമായിത്തീർന്നു. "വചനം ജഡമായിത്തീർന്നു, നമ്മുടെ ഇടയിൽ പാർത്തു" എന്ന വാക്യം മനുഷ്യചരിത്രം മുഴുവൻ തിരിയുന്ന വിജാഗിരിയാണ്. നിത്യൻ താൽക്കാലികതയിലേക്കു കാലെടുത്തുവച്ചു. അനന്തൻ മനുഷ്യശരീരം ധരിച്ചു. അവൻ ഒരു സന്ദേശം അയയ്ക്കുകയല്ല ചെയ്തത്; താൻ തന്നെ സന്ദേശമായി. യേശുവിനെ നേരിട്ട് അറിഞ്ഞവനും അവനോടൊപ്പം ഭക്ഷിച്ചവനും പൊടി നിറഞ്ഞ വഴികളിൽ അവനോടൊപ്പം നടന്നവനുമായ യോഹന്നാൻ, സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ടു കണ്ടവന്റെ ശാന്തമായ ഉറപ്പോടെ പറയുന്നു: "ഞങ്ങൾ അവന്റെ മഹത്വം കണ്ടു." പരിചയസമ്പന്നനായ വിശ്വാസിയേ, ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം കൂടി ഇരിക്കുക. വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിങ്കലേക്കു തിരിഞ്ഞവനായി, മുഖാമുഖമായി, മറ്റെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പേ സ്നേഹത്തിന്റെ നിത്യബന്ധത്തിൽ ആയിരുന്നു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. അവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന രക്ഷ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിൽ കണ്ടുപിടിച്ച ഇടപാടല്ല. എന്നും ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നാണ് അത് ഒഴുകുന്നത്. ലോകത്തിന് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കാൻ ഒരു കാരണം ഉണ്ടാകുന്നതിനു മുമ്പേ നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇന്ന്, നിങ്ങൾ എവിടെ ആയിരുന്നാലും, ഈ താളുകളിൽ പുതിയവനോ അവയോട് പരിചിതനായി തഴമ്പിച്ചവനോ ആയാലും, ക്ഷണം ഒന്നുതന്നെ. വെളിച്ചം ഇപ്പോഴും പ്രകാശിക്കുന്നു. ഇരുട്ട് അതിനെ ജയിച്ചിട്ടില്ല. വചനം ഇപ്പോഴും നിങ്ങളിലേക്കു കൈനീട്ടുന്നു.
ദിവസം 2
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യേശു തന്റെ ആദ്യത്തെ രേഖപ്പെടുത്തിയ അത്ഭുതം ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത സ്ഥലത്ത് അത്ഭുതകരമാംവിധം സാധാരണമായ ഒന്നുണ്ട്. ദൈവാലയമല്ല. സിംഹാസനമുറിയുമല്ല. ഒരു വിവാഹം. വീഞ്ഞു തീർന്നുപോയ, ഒരു അമ്മ തന്റെ ആശങ്ക നിശ്ശബ്ദമായി മകന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന, ഒരു ഗ്രാമത്തിലെ ആഘോഷം. യോഹന്നാൻ രണ്ടാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത് ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ നടുവിലാണ്, അതുതന്നെയാണ് കാര്യം. ശുശ്രൂഷക്കാരോടുള്ള മറിയയുടെ വാക്കുകൾ തിരുവെഴുത്തിലെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദശക്തിയുള്ള വാക്കുകളിൽ ഒന്നാണ്: "അവൻ നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ഒക്കെയും ചെയ്വിൻ." അവൻ എന്തു ചെയ്യുമെന്ന് അവൾക്കു കൃത്യമായി അറിയില്ല. അവൻ ആരാണെന്നു മാത്രമേ അവൾക്കറിയൂ. അതിനാൽ ചുറ്റുമുള്ളവരെ അവനിലേക്കു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവൾ പിന്നോട്ടു മാറുന്നു. ആ ഒരൊറ്റ വാചകത്തിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ദൈവശാസ്ത്രമുണ്ട്. അവൾ യേശുവിനോടു നിർദ്ദേശിക്കുന്നില്ല, അവനിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. ഫലത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ല, അനുസരിക്കാൻ ശുശ്രൂഷക്കാരെ ഒരുക്കുന്നു. ദൈവം എങ്ങനെ ഉത്തരം നൽകുമെന്ന് അറിയാതെ നിരാശയോടെ നീ എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മറിയ നിന്ന അതേ സ്ഥാനത്താണ് നീയും നിന്നിട്ടുള്ളത്. യെഹൂദന്മാരുടെ ശുദ്ധീകരണാചാരങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആറു കൽഭരണികൾ വക്കോളം വെള്ളം നിറയ്ക്കാൻ യേശു ശുശ്രൂഷക്കാരോടു പറയുന്നു. ഓരോ വിശദാംശത്തിനും പ്രാധാന്യമുണ്ട്. കഴുകലിനും ആചാരപരമായ അശുദ്ധി നീക്കുന്നതിനും ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്ന പാത്രങ്ങളായിരുന്നു ഇവ. ആചാരത്തിനായി നിർമ്മിച്ചതിനെ യേശു ഒരു ആഘോഷത്തിന് സന്തോഷം നൽകുന്ന ഒന്നാക്കി മാറ്റുന്നു. കഴുകലിന്റെയും പരിശ്രമത്തിന്റെയും പഴയ ക്രമം നിശ്ശബ്ദമായി, കൃപയോടെ, പുതിയ ഒന്നിനാൽ മാറ്റപ്പെടുന്നു. വിരുന്നിന്റെ കാര്യസ്ഥൻ അതു രുചിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു: ഏറ്റവും നല്ല വീഞ്ഞ് ഒടുവിലേക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്ക്, ഈ അത്ഭുതത്തെ ഒരു "അടയാളം" എന്നു വിളിക്കുന്നു. യോഹന്നാൻ ആ വാക്ക് ബോധപൂർവ്വം ഉപയോഗിക്കുന്നു. അടയാളം തന്നിൽത്തന്നെ അവസാനിക്കുന്നില്ല, അതിനപ്പുറത്തേക്കു ചൂണ്ടുന്നു. അത്ഭുതം യഥാർത്ഥമാണ്, എന്നാൽ ഇത് ഒരു സൂചനകൂടിയാണ്: ഇതു ചെയ്യുന്നവൻ സാധാരണ റബ്ബിയല്ല. ദീർഘകാല വിശ്വാസിക്ക്, നിന്റെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ "കൽഭരണികൾ" എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കാമെന്ന് ചിന്തിക്കുക: വരണ്ടുപോയ മതാചാരങ്ങൾ, കടമയായി മാറിയ ശീലങ്ങൾ. നിന്റെ ശൂന്യമായ പാത്രങ്ങളെ കുറ്റം വിധിക്കാനല്ല യേശു വന്നത്. അവയെ വക്കോളം നിറച്ച് ആനന്ദം നൽകുന്ന ഒന്നാക്കി മാറ്റാനാണ്. അവന്റെ കൈകളിൽ ഏറ്റവും നല്ലത് ഒരിക്കലും നിന്റെ പിന്നിലല്ല. അത് എപ്പോഴും ഒരുക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദിവസം 3
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
നിക്കോദേമൊസ് രാത്രിയിൽ വരുന്നു. അവൻ ഒരു പരീശനാണ്, യെരൂശലേമിലെ ഏറ്റവും വിദ്യാസമ്പന്നരും ആദരണീയരും മതപരമായി ഏറ്റവും മുന്നിട്ടുനിൽക്കുന്നവരുമായ പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാൾ. അവൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തുകൾ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു. ന്യായപ്രമാണം സൂക്ഷ്മതയോടെ പാലിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് അവനെ വിശ്രമിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. ആരും കാണാതിരിക്കാനോ, ഉള്ളിൽ എരിയുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പകൽവെളിച്ചം വരെ കാത്തിരിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടോ ആകാം അവൻ ഇരുട്ടിൽ വരുന്നത്. കാരണം എന്തായാലും, ഒരു ശാസനവാക്കുപോലും പറയാതെ യേശു അവനെ സ്വീകരിക്കുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലും വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്നു. നിക്കോദേമൊസിന് ആവശ്യമുള്ളതിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് യേശു നേരെ കടക്കുന്നു: "ആമേൻ, ആമേൻ, ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു: ഒരുവൻ വീണ്ടും ജനിച്ചിട്ടല്ലാതെ ദൈവരാജ്യം കാണ്മാൻ കഴികയില്ല." പണ്ഡിതനായ നിക്കോദേമൊസ് ഈ ലളിതമായ വാക്കിൽ ഇടറിപ്പോകുന്നു. വീണ്ടും ജനിക്കുകയോ? വളർന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ രണ്ടാമതും അമ്മയുടെ ഉദരത്തിൽ കടക്കുന്നത് എങ്ങനെ? യേശു ആത്മീയമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഭൗതികമായി ചിന്തിക്കുന്നു. ഈ ആശയക്കുഴപ്പം നിക്കോദേമൊസിന് മാത്രമുള്ളതല്ല. ഇന്ന് പലരും "വീണ്ടും ജനനം" എന്നത് ജീവനുള്ള ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായിട്ടല്ല, ഒരു മതപരമായ മുദ്രയായിട്ടാണ് കേൾക്കുന്നത്. യേശു അർത്ഥമാക്കുന്നത് അടിസ്ഥാനപരമായ ഒന്നാണ്: ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ മുകളിൽനിന്ന് നിങ്ങളിൽ നടപ്പെടണം. യുക്തികൊണ്ട് അകത്തു കടക്കാനോ, സമ്പാദിച്ച് അകത്തു കടക്കാനോ, അവകാശമായി അകത്തു കടക്കാനോ കഴിയില്ല. നിങ്ങൾ പുതിയവരാക്കപ്പെടണം. പിന്നെ വരുന്നത് സുവിശേഷത്തിന്റെ ചുരുക്കരൂപം എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട വാക്യമാണ്: "തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും നശിച്ചുപോകാതെ നിത്യജീവൻ പ്രാപിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം അവനെ നല്കുവാൻ തക്കവണ്ണം ലോകത്തെ സ്നേഹിച്ചു." സാവധാനം വായിക്കുക. വ്യാപ്തി അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്: ലോകം മുഴുവനും. ഉദ്ദേശ്യം സ്നേഹമാണ്: കടമയല്ല, തന്ത്രമല്ല, സ്നേഹം. മാർഗ്ഗം നല്കലാണ്: സങ്കല്പിക്കാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും വിലയേറിയ ദാനം. ക്ഷണം എല്ലാവർക്കുമുള്ളതാണ്: ഏവനും. ആ വാക്ക് ആരെയും ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർക്ക്, വരുന്ന പതിനെട്ട് അധ്യായങ്ങളിലൂടെ യോഹന്നാൻ കാണിച്ചുതരുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പാണിത്. യോഹന്നാൻ 3:16 ആയിരം തവണ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുള്ള വിശ്വാസിയാണെങ്കിൽ, "തക്കവണ്ണം" എന്ന വാക്കിൽ അല്പം നിൽക്കുക. അത് ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ വസ്തുതയെ മാത്രമല്ല, അതിന്റെ അളവിനെയും പറയുന്നു. ദൈവം ലോകത്തെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു? നല്കുവാൻ തക്കവണ്ണം. ക്രൂശ് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെയുള്ള ഒരു അനിവാര്യതയായിരുന്നില്ല. അത് അവസാന തുള്ളി വരെ അളന്നുനല്കിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. നിക്കോദേമൊസ് ഇരുട്ടിൽ വന്നു. പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കാൻ അവന് കഴിയാത്ത ഒരു വെളിച്ചം വഹിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മടങ്ങി. അതേ വെളിച്ചം ഇന്ന് നിങ്ങൾക്കും നല്കപ്പെടുന്നു.
ദിവസം 4
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
നട്ടുച്ച നേരമാണ്, ഏറ്റവും ചൂടേറിയ മണിക്കൂർ. വിവേകമുള്ള ആരും വെള്ളം കോരാൻ പുറത്തിറങ്ങാത്ത സമയം. എന്നിട്ടും ഒരു സ്ത്രീ കിണറ്റിങ്കലേക്കു വരുന്നു. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ് വരുന്നത്, ആ ഏകാന്തത യാദൃച്ഛികമല്ല. സ്വന്തം ജനത്തിനിടയിൽപ്പോലും അവളെ പുറത്തുനിർത്തിയ ഒരു ഭൂതകാലം അവൾക്കുണ്ട്. ഒരു സംഭാഷണം അവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. തനിക്കു ലഭിക്കാൻപോകുന്ന സംഭാഷണം തീർച്ചയായും അവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവൾ എത്തുമ്പോൾ യേശു ഇതിനകം കിണറ്റിനരികെ ഇരിക്കുന്നു. അവൻ "ശമര്യയിൽകൂടി കടന്നുപോകേണ്ടതായിരുന്നു" എന്നു യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. മിക്ക യെഹൂദ ഗുരുക്കന്മാരും ഒഴിവാക്കിയ വഴിയായിരുന്നു അത്; കാരണം യെഹൂദന്മാർക്കും ശമര്യക്കാർക്കും പരസ്പരമുള്ള നിന്ദയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും പൊതുവായി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും യേശു ദുർഘടമായ ആ സ്ഥലത്തുകൂടിയുള്ള ദൂരമേറിയ വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, കാരണം അവിടെ കണ്ടെത്തപ്പെടേണ്ട ഒരു സ്ത്രീയുണ്ട്. അവൻ അവളോടു കുടിപ്പാൻ വെള്ളം ചോദിക്കുന്നു; അങ്ങനെ ചെയ്തുകൊണ്ട് അന്നത്തെ എല്ലാ സാമൂഹിക അതിരുകളും, മതപരവും വംശീയവും ധാർമികവുമായവ, അവൻ മറികടക്കുന്നു. അവൾ അമ്പരന്നുപോകുന്നു: "നീ യെഹൂദൻ ആയിരിക്കെ ശമര്യക്കാരത്തിയായ എന്നോട് കുടിപ്പാൻ ചോദിക്കുന്നത് എങ്ങനെ?" അവന്റെ മറുപടി സംഭാഷണത്തെ മുഴുവൻ മറിച്ചിടുന്നു. ദാഹിക്കുന്നവൻ അവനല്ല, അവളാണ്. "നീ ദൈവത്തിന്റെ ദാനവും 'കുടിപ്പാൻ തരിക' എന്നു നിന്നോടു പറയുന്നവൻ ആരെന്നും അറിഞ്ഞു എങ്കിൽ നീ അവനോടു ചോദിക്കയും അവൻ നിനക്കു ജീവനുള്ള വെള്ളം തരികയും ചെയ്യുമായിരുന്നു" എന്ന് അവൻ പറയുന്നു. വെള്ളം കോരി മടങ്ങാനാണ് അവൾ വന്നത്. എന്നാൽ ഇനിയൊരിക്കലും ദാഹിക്കാതിരിക്കാൻ ഇടയാക്കുന്ന ഒന്നു നൽകാനാണ് അവൻ വന്നിരിക്കുന്നത്. അത് ഭൗതികമായ ഒരു ഉറവല്ല, നിത്യജീവങ്കലേക്കു പൊങ്ങിവരുന്ന ജീവജലത്തിന്റെ കിണറാണ്. അവൻ ശരീരത്തിന്റെ ദാഹത്തെക്കുറിച്ചല്ല സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു ബന്ധത്തിനോ നേട്ടത്തിനോ മതത്തിനോ ഒരിക്കലും പൂർണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത, മനുഷ്യാത്മാവിന്റെ ആഴമേറിയതും ശമിക്കാത്തതുമായ വാഞ്ഛയെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ സംസാരിക്കുന്നത്. പിന്നെ എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുന്ന നിമിഷം വരുന്നു. അവളുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ പറയുന്നു: അഞ്ചു ഭർത്താക്കന്മാർ, ഇപ്പോഴുള്ളവനോ അവളുടെ ഭർത്താവുമല്ല. ക്രൂരതയോടെയല്ല അവൻ അതു പറയുന്നത്. അവൾ തന്നെത്തന്നെ അറിഞ്ഞതിലും ദീർഘകാലം അവളെ അറിഞ്ഞവന്റെ ശാന്തതയോടെയാണ് അവൻ പറയുന്നത്. ലജ്ജിപ്പിച്ചിട്ടല്ല അവൾ വിശ്വാസത്തിലേക്കു വരുന്നത്; കാണപ്പെട്ടിട്ടാണ്. അവൾ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു പറയുന്നു: "ഞാൻ ചെയ്തതൊക്കെയും എന്നോടു പറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനെ വന്നു കാണ്മിൻ; അവൻ തന്നേയല്ലയോ ക്രിസ്തു?" പുതുതായി വായിക്കുന്നവരോട്: സാധ്യതയില്ലാത്തവളും അവഗണിക്കപ്പെട്ടവളും സമൂഹത്തിന്റെ അരികിൽ ജീവിച്ചവളുമായ ഈ സ്ത്രീയെയാണ് യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിൽ താൻ മശീഹയാണെന്ന് യേശു ആദ്യമായി പരസ്യമായി വെളിപ്പെടുത്തിയ വ്യക്തിയായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. പക്വതയുള്ള വിശ്വാസിയോട്: നീ എവിടെയൊക്കെയാണ് തെറ്റായ കിണറുകളിൽനിന്നു കോരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? ജീവജലം ഇന്നും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു, ആ വാഗ്ദാനം ഇന്നും സൗജന്യമാണ്.
ദിവസം 5
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യെരൂശലേമിലെ ഒരു കുളത്തിനരികിലുള്ള മേൽക്കൂരയുള്ള ഒരു മണ്ഡപം സങ്കൽപ്പിക്കുക. അഞ്ചു മണ്ഡപങ്ങളിലും രോഗികൾ, കുരുടർ, മുടന്തർ, നന്മയൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതായിത്തീർന്നവർ. വെള്ളം ഇടയ്ക്കിടെ കലങ്ങുമെന്നും ആദ്യം ഇറങ്ങുന്നവൻ സൗഖ്യമാകുമെന്നും അവർ കേട്ടിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ മുപ്പത്തിയെട്ടു വർഷമായി അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ ആദ്യം എത്തുന്നതു നോക്കിക്കിടന്ന മുപ്പത്തിയെട്ടു വർഷം. "ഏതാണ്ട് എത്തി" എന്ന മുപ്പത്തിയെട്ടു വർഷം. യേശു നേരെ അവന്റെ അടുക്കലേക്കു ചെല്ലുന്നു. ഏറ്റവും നാടകീയമായ രോഗിയുടെ അടുക്കലല്ല, ഏറ്റവും ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിക്കുന്നവന്റെ അടുക്കലുമല്ല, പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ കാത്തിരിപ്പിൽ ക്ഷീണിച്ചുപോയ ഈ പ്രത്യേക മനുഷ്യന്റെ അടുക്കൽ. അവൻ ഏതാണ്ട് വിചിത്രമെന്നു തോന്നുന്ന ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: "നിനക്കു സൗഖ്യമാകുവാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടോ?" (യോഹന്നാൻ 5:6). രോഗിയായ ഒരുവനോട് സൗഖ്യം വേണോ എന്നു ചോദിക്കുന്നത് എന്തിന്? കാരണം, ഒരു ശരീരത്തെ നന്നാക്കുക മാത്രമല്ല യേശുവിന്റെ താൽപര്യം. അവൻ മുഴുവൻ മനുഷ്യനെയും നോക്കുന്നു: നിസ്സഹായതയോടു സമാധാനത്തിലായ, തന്റെ അവസ്ഥകൊണ്ടു തന്നെത്തന്നെ നിർവചിക്കാൻ പഠിച്ച അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഭാഗത്തെയും. ആ മനുഷ്യൻ ചോദ്യത്തിനു നേരിട്ട് ഉത്തരം പറയുന്നുപോലുമില്ല. ഇതുവരെ അതു നടക്കാതെപോയത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അവൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും കുളത്തിന്റെ കാര്യത്തിലാണു ചിന്തിക്കുന്നത്, പഴയ വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്കാണു നോക്കുന്നത്. യേശു ലളിതമായി അരുളുന്നു: എഴുന്നേൽക്ക, നിന്റെ കിടക്ക എടുത്തു നടക്ക. വെള്ളമില്ല. ചടങ്ങില്ല. കാത്തിരിപ്പില്ല. ദൈവപുത്രന്റെ ഒരു വചനം മാത്രം, മുപ്പത്തിയെട്ടു വർഷത്തെ തളർച്ച ഒരൊറ്റ വാചകത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ അധ്യായം അവിടെ നിൽക്കുന്നില്ല. മതനേതാക്കൾ കോപിക്കുന്നു, ഒരു മനുഷ്യൻ സൗഖ്യമായതുകൊണ്ടല്ല, അതു ശബത്തിൽ സംഭവിച്ചതുകൊണ്ട്. വേദപുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന അവകാശവാദങ്ങളിലൊന്നുകൊണ്ടാണ് യേശു മറുപടി പറയുന്നത്: താനും പിതാവും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുന്നു, പുത്രനു ജീവൻ നൽകാൻ അധികാരമുണ്ട്, നേതാക്കൾ പഠിക്കുന്ന തിരുവെഴുത്തുകൾ തന്നെ തന്നെക്കുറിച്ചു സാക്ഷ്യം പറയുന്നു. സൗഖ്യം ഒരു അടയാളമായിരുന്നു; ആ അവകാശവാദമാണ് സാരാംശം. ഇന്ന് യേശു നിന്നോടും അതേ ശാന്തമായ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതു കേൾക്കുക. നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ, ഒരു ശീലത്തിലോ ദുഃഖത്തിലോ ഭയത്തിലോ, സൗഖ്യം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് നീ നിശ്ശബ്ദമായി നിർത്തിക്കളഞ്ഞ ഒരിടമുണ്ടോ? ശരിയായ കുളമോ ശരിയായ സമയമോ നീ കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ അവൻ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. നീ ഒരുക്കമാണോ എന്നു ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ നിന്റെ തൊട്ടരികെ തന്നെ നിൽക്കുന്നു.
ദിവസം 6
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഈ സംഭാഷണത്തിന്റെ തലേന്ന് യേശു അഞ്ചപ്പവും രണ്ടു മീനുംകൊണ്ട് അയ്യായിരം പേരെ പോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടം വയറുനിറയെ ഭക്ഷിച്ചു, ഇപ്പോൾ അവനെ വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ അവർ കടൽ കടന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് മൃദുവായ ഒരു നിമിഷമാണ്, എന്നാൽ അത് പെട്ടെന്നു തന്നെ ഹൃദയം ശോധന ചെയ്യുന്ന ഒന്നായി മാറുന്നു. യേശു ജനക്കൂട്ടത്തെ നോക്കി പറയുന്നു: നിങ്ങൾ ഒരു അത്ഭുതം കണ്ടതുകൊണ്ടല്ല ഇവിടെ വന്നത്, സൗജന്യഭക്ഷണം കിട്ടിയതുകൊണ്ടാണ്. അവർക്കു വേണ്ടത് അപ്പമാണ്. അവനോ അവരെ തന്നെത്തന്നെ കൊടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തുടർന്നുവരുന്നത് യേശു നൽകിയ ഏറ്റവും ആഴമേറിയതും ഏറ്റവും ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമായ ഉപദേശങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അവൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: "ഞാൻ ജീവന്റെ അപ്പം ആകുന്നു; എന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവന്നു വിശക്കയില്ല; എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന്നു ഒരുനാളും ദാഹിക്കയുമില്ല" (യോഹന്നാൻ 6:35). ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർ യേശു ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ മനുഷ്യാവശ്യമായ ഭക്ഷണത്തെ, അതില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനെ, അവൻ എടുക്കുന്നു, എന്നിട്ട് അതിലും ആഴമേറിയ ഒരു വിശപ്പിന്റെ ഉത്തരം താനാണെന്നു പറയുന്നു. ജീവിച്ചിട്ടുള്ള ഓരോ മനുഷ്യനും, പേരു പറയാൻ കഴിയാത്ത എന്തിനോ വേണ്ടി വിശക്കുക എന്താണെന്ന് അറിയാം. യേശു ഇവിടെ അതിനു പേരിടുന്നു. ജനക്കൂട്ടം എതിർക്കുന്നു. അവർക്ക് ഒരു അടയാളം വേണം, ആയിരങ്ങളെ അവൻ പോഷിപ്പിക്കുന്നതു കണ്ടതിനു ശേഷവും എന്നത് വിരോധാഭാസം തന്നെ. മരുഭൂമിയിൽ ദൈവം തങ്ങളുടെ പൂർവികർക്കു നൽകിയ അപ്പമായ മന്നയെക്കുറിച്ച് അവർ പറയുന്നു. യേശു സൗമ്യമായി തിരുത്തുന്നു: ആ അപ്പം തന്നത് മോശെ അല്ല, പിതാവാണ്, ആ അപ്പം എപ്പോഴും കൂടുതൽ നല്ല ഒന്നിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടുകയായിരുന്നു. സ്വർഗത്തിൽ നിന്നുള്ള സത്യഅപ്പം ലോകത്തിനു ജീവൻ നൽകുന്നു, ആ അപ്പം ഒരു വ്യക്തിയാണ്. അധ്യായത്തിന്റെ അവസാനമാകുമ്പോൾ പല ശിഷ്യന്മാരും പിൻവാങ്ങുന്നു. ഈ ഉപദേശം വളരെ കഠിനം എന്ന് അവർ പറയുന്നു. യേശു പന്ത്രണ്ടുപേരുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നിങ്ങളും പോകുന്നുവോ എന്നു ചോദിക്കുന്നു. പത്രൊസിന്റെ ഉത്തരം സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒന്നാണ്: "കർത്താവേ, ഞങ്ങൾ ആരുടെ അടുക്കൽ പോകും? നിത്യജീവന്റെ വചനങ്ങൾ നിനക്കുണ്ടല്ലോ" (യോഹന്നാൻ 6:68). എല്ലാം മനസ്സിലായി എന്ന് പത്രൊസ് പറയുന്നില്ല. മറ്റൊരിടത്തും പോകാനില്ല എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്. യേശുവിനെ യഥാർഥമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ഓരോ ആത്മാവിന്റെയും സത്യസന്ധമായ ഏറ്റുപറച്ചിൽ അതാണ്. എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം കിട്ടി എന്നല്ല, ഏറ്റവും ആഴമേറിയ വിശപ്പിനെ അവൻ മാത്രം തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതാണ്. വൈകുന്നേരമാകുമ്പോൾ നിങ്ങളെ ശൂന്യരാക്കുന്ന എന്തിനെയാണ് ഇന്ന് നിങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്നത്? ജീവന്റെ അപ്പം ഇപ്പോഴും വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.
ദിവസം 7
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
കൂടാരപ്പെരുന്നാളിന്റെ അവസാനദിവസമാണിത്. യെരൂശലേമിൽ ഒരാഴ്ച നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ആഘോഷമാണ് അത്. അതിൽ ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുരോഹിതൻ ശിലോഹ കുളത്തിൽനിന്നു വെള്ളം കൊണ്ടുവന്നു യാഗപീഠത്തിങ്കൽ ഒഴിച്ചിരുന്നു. മരുഭൂമിയിൽ ദൈവം യിസ്രായേലിനു നൽകിയ വെള്ളത്തിന്റെ ജീവനുള്ള ഓർമ്മയായിരുന്നു അത്. ജനക്കൂട്ടം കൂടിയിരിക്കുന്നു, ചടങ്ങ് അതിന്റെ പരകോടിയിലാണ്. ആ ഉദ്വേഗനിമിഷത്തിൽ യേശു എഴുന്നേറ്റുനിന്ന്, കേട്ടവരുടെ സകല സംസാരവും നിർത്തിയിരിക്കാവുന്ന വാക്കുകൾ ഉറക്കെ പറയുന്നു: "ഒരുത്തന്നു ദാഹിക്കുന്നു എങ്കിൽ അവൻ എന്റെ അടുക്കൽ വന്നു കുടിക്കട്ടെ" (യോഹന്നാൻ 7:37). പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്ക് ആ പെരുന്നാൾ അവർക്ക് എന്തായിരുന്നു എന്നറിയുന്നത് സഹായകമാണ്. വരണ്ട നാട്ടിൽ വെള്ളം ഒരു സുഖസൗകര്യമല്ല, ജീവൻ തന്നെയാണ്. ആ ചടങ്ങു മുഴുവൻ ഒരു പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു; ദൈവം ഒരിക്കൽ പാറയിൽനിന്നു വെള്ളം ഒഴുക്കിയതിന്റെ ഓർമ്മയും വാഞ്ഛയും. ആ പ്രാർത്ഥനയുടെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ട് യേശു പറയുകയാണ്: ഞാനാണ് അതിനുള്ള ഉത്തരം. അവൻ അതിലും മുന്നോട്ടു പോകുന്നു. തന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ജീവജലം പ്രാപിക്കുക മാത്രമല്ല, അതിന്റെ ഒരു ഉറവായിത്തീരുകയും ചെയ്യും. "അവന്റെ ഉള്ളിൽനിന്നു ജീവജലത്തിന്റെ നദികൾ ഒഴുകും" (യോഹന്നാൻ 7:38). ഒരു മനുഷ്യനിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവാത്മാവ് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, കവിഞ്ഞൊഴുകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ അധ്യായം ഭിന്നതകൾ നിറഞ്ഞതാണ്. ചിലർ അവൻ പ്രവാചകൻ എന്നു പറയുന്നു. ചിലർ അവൻ ക്രിസ്തു എന്നു പറയുന്നു. ചിലർ അവനെ പിടിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവനെ പിടിക്കാൻ അയച്ച ഭടന്മാർപോലും വെറുംകൈയോടെ മടങ്ങിവന്നു പറയുന്നു: "ആ മനുഷ്യൻ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു മനുഷ്യനും ഒരുനാളും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല" (യോഹന്നാൻ 7:46). അവനെ തടയാൻ വന്നവരെപ്പോലും നിശ്ചലരാക്കുന്ന എന്തോ ഒന്ന് യേശുവിന്റെ വാക്കുകളിലുണ്ട്. മൂന്നാം അധ്യായത്തിൽ രാത്രിയിൽ യേശുവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നതായി നാം കണ്ട നിക്കോദേമൊസ്, ന്യായാധിപസഭയിൽ ശാന്തമായി എഴുന്നേറ്റ് നീതി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അതൊരു ചെറിയ കാര്യമാണ്, എങ്കിലും അതു ധൈര്യമാണ്. അവൻ ഇനിയും പൂർണ്ണമായി പരസ്യമായിട്ടില്ല, പക്ഷേ വെളിച്ചത്തിലേക്കു നീങ്ങുകയാണ്. ഇന്നു നിങ്ങൾ എവിടെയാണു ദാഹിക്കുന്നതെന്നു ചിന്തിക്കുക. വെള്ളത്തിനുവേണ്ടിയല്ല, സമാധാനത്തിനും ലക്ഷ്യത്തിനും, നിങ്ങളുടെ ജീവിതം അർത്ഥവത്തായ ഒരിടത്തേക്കു പോകുന്നുണ്ടെന്ന ബോധത്തിനും വേണ്ടി. യേശു ഇപ്പോഴും നിൽക്കുന്നു, അതേ ക്ഷണം ഇപ്പോഴും വിളിച്ചുപറയുന്നു. അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന നദികൾ ഒരു നേർത്ത ഒഴുക്കല്ല. അവ നിങ്ങളിൽനിന്നു കവിഞ്ഞൊഴുകി ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിലേക്കു ചെല്ലുന്നു. വന്നു കുടിക്കുക.
ദിവസം 8
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത് അതിരാവിലെയാണ്. ദൈവാലയാങ്കണത്തിൽ ജനം നിറയുന്നു, യേശു ഇരുന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു. മതനേതാക്കൾ വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയെ വലിച്ചിഴച്ച് ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിർത്തുന്നു. നീതിയോടുള്ള കരുതൽ കൊണ്ടല്ല, കരുണയ്ക്കും ന്യായപ്രമാണത്തിനും ഇടയിൽ യേശുവിനെ കുടുക്കാനാണ് അവർ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. ക്രൂരമായ ഒരു നിമിഷം; അതിനുള്ള ഉപകരണമായി അവൾ മാറ്റപ്പെടുന്നു. യേശു കുനിഞ്ഞ് നിലത്ത് വിരൽകൊണ്ട് എഴുതുന്നു. അവൻ എന്താണ് എഴുതിയതെന്ന് നമ്മോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പിന്നെ അവൻ നിവർന്നുനിന്ന്, രണ്ടായിരം വർഷമായി മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ വാക്യം പറയുന്നു: "നിങ്ങളിൽ പാപമില്ലാത്തവൻ ആദ്യം അവളെ കല്ലെറിയട്ടെ" (യോഹന്നാൻ 8:7). മൂപ്പന്മാരിൽ തുടങ്ങി ഓരോരുത്തരായി അവർ പോകുന്നു. യേശു തലയുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. അവൻ അവളെ കുറ്റം വിധിക്കുന്നില്ല. ഇനി പാപം ചെയ്യരുത് എന്നു പറഞ്ഞ് അവളെ അയയ്ക്കുന്നു. പിന്നെ, ദൈവാലയത്തിൽ തന്നെ വെച്ച്, യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ മഹത്തായ "ഞാൻ ആകുന്നു" പ്രഖ്യാപനം അവൻ നടത്തുന്നു: "ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം ആകുന്നു; എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നവൻ ഇരുളിൽ നടക്കാതെ ജീവന്റെ വെളിച്ചം പ്രാപിക്കും" (യോഹന്നാൻ 8:12). തിരുവെഴുത്തിൽ വെളിച്ചം എന്നാൽ വെറും പ്രകാശമല്ല. അത് വെളിപ്പാടാണ്, ദിശയാണ്, നാം എവിടെയാണെന്നും എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്നും കാണിച്ചുതരുന്നതാണ്. ഇരുളിൽ നടക്കുക എന്നാൽ കേവലം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുക എന്നല്ല; താൻ വഴിതെറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്നുപോലും അറിയാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുക എന്നാണ്. ആ അവസ്ഥയ്ക്കുള്ള പരിഹാരം താനാണെന്ന് യേശു പറയുന്നു. തുടർന്ന്, ആരാണ് താൻ, അധികാരം, സത്യം, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പരീശന്മാരുമായി ദീർഘവും തീവ്രവുമായ ഒരു വാദപ്രതിവാദം നടക്കുന്നു. സത്യം അവരെ സ്വതന്ത്രരാക്കും എന്ന് യേശു പറയുമ്പോൾ, തങ്ങൾ ഒരിക്കലും അടിമകളായിരുന്നിട്ടില്ലെന്ന് അവർ ക്ഷോഭത്തോടെ ശഠിക്കുന്നു. അവർക്കു കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അടിമത്തത്തെക്കുറിച്ചാണ് അവൻ സംസാരിക്കുന്നത്: പാപത്തിന്റെ അടിമത്തം, തെറ്റ് ഒരു ജീവിതത്തെ ഉള്ളിലേക്കു വളച്ച് നിവർക്കാൻ കഴിയാത്തവിധമാക്കുന്ന വഴി. യഥാർത്ഥ സ്വാതന്ത്ര്യം പുത്രനിലൂടെ വരുന്നു എന്ന് അവൻ പറയുന്നു. അധ്യായത്തിന്റെ പരമകോടിയിൽ, അവനെ അവിടെവെച്ചുതന്നെ കല്ലെറിയാൻ ഇടയാക്കിയ അത്ഭുതകരമായ ഒരു അവകാശവാദമുണ്ട്: "അബ്രഹാം ഉണ്ടാകുംമുമ്പെ ഞാൻ ഉണ്ടു" (യോഹന്നാൻ 8:58). "ഞാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു" എന്നല്ല, "ഞാൻ ഉണ്ടു." നിത്യമായ വർത്തമാനകാലം. മുൾപ്പടർപ്പിങ്കൽ ദൈവം തനിക്കു തന്നെ നൽകിയ നാമം, ഇതാ യെരൂശലേമിലെ ഒരു അങ്കണത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ഉച്ചരിക്കുന്നു. പുതിയ വിശ്വാസിക്ക് ഇത് യോഹന്നാൻ പടുത്തുയർത്തുന്ന എല്ലാറ്റിന്റെയും ഹൃദയമാണ്. പക്വതയുള്ള വിശുദ്ധന്, ഇതിന്റെ ഭാരം ഇന്നും വീണ്ടും ധ്യാനിക്കാം: നാണംകെട്ട ഒരു സ്ത്രീയുടെ അരികിൽ കുനിഞ്ഞ് നിലത്ത് എഴുതിയ നിത്യനായ "ഞാൻ ആകുന്നവൻ" തന്നെയാണ് സകലത്തെയും താങ്ങിനിർത്തുന്നവൻ.
ദിവസം 9
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഒരിക്കലും സൂര്യോദയം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യനെ ഒന്നു ഭാവനയിൽ കാണുക. അവൻ ജനിച്ചത് ഇരുട്ടിലാണ്. ഒരു മോശം രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഓരോ ദിവസത്തിന്റെയും ഇരുട്ട്. അവൻ വഴിയരികിൽ ഇരുന്ന് ഭിക്ഷ യാചിക്കുന്നു; ശിഷ്യന്മാർ അവനെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: ആരുടെ പാപമാണ് ഇതിനു കാരണം? യേശു അതൊന്നും സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അവൻ എല്ലാം പുനർനിർവചിക്കുന്നു: ഈ മനുഷ്യന്റെ അന്ധത ഒരു ശിക്ഷയല്ല, അതൊരു ക്യാൻവാസാണ്. ദൈവം മഹത്തായ ഒന്ന് അതിൽ വരയ്ക്കാൻ പോകുന്നു. യേശു നിലത്തു തുപ്പി, ചളിയുണ്ടാക്കി, അന്ധന്റെ കണ്ണുകളിൽ പൂശുന്നു. വിചിത്രവും മണ്ണിന്റെ മണമുള്ളതുമായ ഒരു അത്ഭുതം: ദൈവപുത്രൻ സൃഷ്ടിയുടെ അതേ അസംസ്കൃതവസ്തുക്കളായ പൊടിയും ഉമിനീരും ഉപയോഗിക്കുന്നു. പിന്നെ "അയക്കപ്പെട്ടവൻ" എന്നർത്ഥമുള്ള ശിലോഹാം കുളത്തിൽ കഴുകാൻ അവൻ അവനെ അയയ്ക്കുന്നു. ആ മനുഷ്യൻ പോയി കഴുകി, കാഴ്ചയോടെ മടങ്ങിവരുന്നു. തന്നെ സൗഖ്യമാക്കിയവനെ കാണുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവൻ അനുസരിച്ചു എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക. വിശ്വാസം പലപ്പോഴും അങ്ങനെയാണു പ്രവർത്തിക്കുന്നത്: യേശു ആരാണെന്ന് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവൻ പറയുന്നതിന്റെ നേരെ നാം നീങ്ങുന്നു. തുടർന്നു സംഭവിക്കുന്നത് അതിന്റെ ദുരന്തത്തിൽ ഏറെക്കുറെ ഹാസ്യമാണ്. ഇത് അതേ മനുഷ്യൻ തന്നെയാണെന്ന് അയൽക്കാർക്കു വിശ്വസിക്കാനാവുന്നില്ല. ശബ്ബത്തിൽ ആയിരുന്നു സൗഖ്യം എന്നതിനാൽ പരീശന്മാർ അവനെ രണ്ടുതവണ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു. അവർ അവന്റെ മാതാപിതാക്കളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. യേശുവിനെ പാപി എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഓരോ ചോദ്യംചെയ്യലിലൂടെയും മുമ്പ് അന്ധനായിരുന്ന ഈ യാചകൻ കൂടുതൽ ധൈര്യശാലിയാകുന്നു. "യേശു എന്നു പേരുള്ള മനുഷ്യൻ" എന്നു പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ അവൻ, യേശു അവനെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിയശേഷം, അവന്റെ കാല്ക്കൽ വീണ് "കർത്താവേ, ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു" (യോഹന്നാൻ 9:38) എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. കാണാൻ കഴിയാതിരുന്ന മനുഷ്യൻ ആ അധ്യായത്തിൽ ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞ കണ്ണുള്ളവനായി മാറുന്നു. ഇന്ന് ധ്യാനിക്കേണ്ട കാര്യം ഇതാണ്: പരീശന്മാർക്ക് നന്നായി കാണാമായിരുന്നിട്ടും അവർ തീർത്തും അന്ധരായിത്തന്നെ തുടർന്നു; പൊടിയിൽ ഇരുന്ന യാചകനാകട്ടെ ഒരേ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരത്ത് ശാരീരികമായ കാഴ്ചയും ആത്മീയമായ കാഴ്ചയും പ്രാപിച്ചു. യേശു പറഞ്ഞു: "ഞാൻ ലോകത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം ആകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 9:5). വെളിച്ചം ഇരുട്ടിനോടു ചർച്ച നടത്തുന്നില്ല; അത് വന്നെത്തുന്നു, ഇരുട്ട് പിൻവാങ്ങുന്നു. സംശയമോ ലജ്ജയോ വർഷങ്ങളായി നിങ്ങൾ ചുമക്കുന്ന മുറിവോ, എന്തായാലും നിങ്ങളെ ഇരുട്ടിൽ നിർത്തിയിരിക്കുന്നതെന്തോ, അത് ആദ്യം വിശദീകരിക്കാൻ യേശു നിങ്ങളോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. പോയി കഴുകാനാണ് അവൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.
ദിവസം 10
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ആടുകൾ പ്രൗഢിയുള്ള മൃഗങ്ങളല്ല. സിംഹത്തെപ്പോലെ ഉഗ്രരോ കുതിരയെപ്പോലെ വേഗമുള്ളവരോ അല്ല. അവ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു. പരിഭ്രമിക്കുന്നു. വഴി അറിയുന്ന ഒരാളെ പൂർണമായി ആശ്രയിക്കുന്നു. "ഞാൻ നല്ല ഇടയൻ ആകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 10:11) എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ യേശു ഈ ചിത്രം മനഃപൂർവം തിരഞ്ഞെടുത്തു; സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞാൽ, നാം സമ്മതിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിലും കൂടുതൽ ഈ ചിത്രം നമുക്കു ചേരും. ഈ അധ്യായത്തിൽ നല്ല ഇടയനും കൂലിക്കാരനും തമ്മിലുള്ള മൂർച്ചയേറിയ വ്യത്യാസം യേശു വരച്ചുകാട്ടുന്നു. കൂലിക്കാരന് ജോലിയുണ്ട്, ആടുകളില്ല. ചെന്നായ് വരുമ്പോൾ അവൻ ഓടിപ്പോകുന്നു; അവൻ തീർച്ചയായും ദുഷ്ടനായതുകൊണ്ടല്ല, ആടുകൾ യഥാർഥത്തിൽ അവന്റേതല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. നല്ല ഇടയനോ ആടുകൾക്കുവേണ്ടി തന്റെ പ്രാണനെ കൊടുക്കുന്നു. ഇത് യേശു എത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു ഉപമയല്ല; അവൻ നടന്നടുക്കുന്ന ഒരു പ്രവചനമാണ്. കയറുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ അവൻ ക്രൂശിനെ വിവരിക്കുന്നു, അതിനെക്കുറിച്ച് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാര്യവും പറയുന്നു: "ആരും അതു എങ്കൽനിന്നു എടുത്തുകളയുന്നില്ല; ഞാൻ തനിയേ അതു വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു" (യോഹന്നാൻ 10:18). ക്രൂശീകരണം യേശുവിനു സംഭവിച്ച ഒന്നായിരുന്നില്ല. വില എന്തെന്ന് പൂർണമായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, നിനക്കുവേണ്ടി അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്. പിതാവിനെ അറിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചു പറയുന്ന അതേ ശ്വാസത്തിൽ തന്നെ, തന്റെ ആടുകളെ അറിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവ തന്നെ അറിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചും അവൻ സംസാരിക്കുന്നു. "പിതാവു എന്നെ അറിയുന്നതുപോലെയും ഞാൻ പിതാവിനെ അറിയുന്നതുപോലെയും ഞാൻ എന്റെ ആടുകളെ അറിയുന്നു, എന്റെ ആടുകൾ എന്നെയും അറിയുന്നു" (യോഹന്നാൻ 10:14, 15). ഇത് അത്ഭുതകരമായ ഉയർച്ചയാണ്. ഇടയനോടു നിനക്കുള്ള അടുപ്പം ത്രിത്വത്തിനുള്ളിലെ അടുപ്പത്തിന്റെ മാതൃകയിലാണ്. ഒരു കൂട്ടത്തിലെ വെറുമൊരു എണ്ണമല്ല നീ. നീ അറിയപ്പെടുന്നവനാണ്. പിന്നെ നൂറ്റാണ്ടുകളായി വിറയ്ക്കുന്ന എണ്ണമറ്റ ഹൃദയങ്ങളെ ഉറപ്പിച്ച വാഗ്ദാനമുണ്ട്: "എന്റെ ആടുകൾ എന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നു; ഞാൻ അവയെ അറിയുന്നു; അവ എന്നെ അനുഗമിക്കുന്നു. ഞാൻ അവേക്കു നിത്യജീവനെ കൊടുക്കുന്നു; അവ ഒരുനാളും നശിക്കയില്ല; ആരും അവയെ എന്റെ കയ്യിൽനിന്നു പിടിച്ചുപറിക്കയുമില്ല" (യോഹന്നാൻ 10:27, 28). രണ്ടു കൈകളെക്കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയുന്നു, പുത്രന്റെയും പിതാവിന്റെയും, ആടുകൾ ഇരുവരുടെയും പിടിയിലാണ്. ഇന്ന് നീ എന്തു നേരിടുന്നുവെങ്കിലും, ആ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ നീ വഴുതിപ്പോകുന്നില്ല. അതിൽ വിശ്രമിക്കുക.
ദിവസം 11
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യോഹന്നാൻ 11-ൽ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞർ ഗ്രന്ഥശാലകൾ നിറയെ എഴുതിയിട്ടുള്ളതും കുട്ടികൾ ഉടനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതുമായ ഒരു വിശദാംശമുണ്ട്: "യേശു കണ്ണുനീർ വാർത്തു" (യോഹന്നാൻ 11:35). ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ വാക്യമാണിത്, ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടവയിൽ ഒന്നും. ലാസറിനെ മരണത്തിൽനിന്നു വിളിച്ചുണർത്താനിരിക്കുന്നവൻ ആദ്യം കല്ലറയ്ക്കരികിൽ നിന്നു കരയുന്നു. അവൻ ദുഃഖം അഭിനയിക്കുകയല്ല. സഹതാപത്തിന്റെ ചടങ്ങു തീർക്കുകയുമല്ല. അവൻ യഥാർത്ഥമായി ഉലഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സമുദ്രത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽനിന്ന് ഒരു തിര ഉയരുന്നതുപോലെ അവൻ ഉള്ളിന്റെ ആഴത്തിൽനിന്നു ഞരങ്ങി എന്നാണ് യോഹന്നാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന പദം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ദൈവം ഒരു കല്ലറയ്ക്കരികിൽ കരയുന്നു. അത്ഭുതത്തിലേക്കു കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് നാം സഹോദരിമാരോടൊപ്പം ഇരിക്കണം. യേശുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ മറിയയും മാർത്തയും ഒരേ കാര്യം തന്നേ പറയുന്നു: "കർത്താവേ, നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ സഹോദരൻ മരിക്കയില്ലായിരുന്നു" (യോഹന്നാൻ 11:21, 32). ഇരുവർക്കും യേശു നൽകുന്ന മറുപടിയിൽ ഒരു ശാസനയുമില്ല. "നിങ്ങൾ എന്നെ കൂടുതൽ വിശ്വസിക്കേണ്ടതായിരുന്നു" എന്ന് അവൻ പറയുന്നില്ല. മാർത്തയെ അവൻ ദൈവശാസ്ത്രംകൊണ്ടു നേരിടുന്നു: "ഞാൻ തന്നേ പുനരുത്ഥാനവും ജീവനും ആകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 11:25). മറിയയെ അവൻ കണ്ണുനീരോടെ നേരിടുന്നു. രണ്ടും നിനക്കു തരാൻ അവൻ വലിയവനാണ്, ഏതാണ് നിനക്ക് ആദ്യം വേണ്ടതെന്ന് അറിയാൻ തക്ക ജ്ഞാനിയുമാണ്. കല്ലറയ്ക്കലെ രംഗം നാടകീയതയിൽ സഹിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതാണ്. കല്ലു ഉരുട്ടിമാറ്റാൻ യേശു കൽപ്പിക്കുന്നു. മാർത്ത പ്രായോഗികമായും സത്യസന്ധമായും എതിർക്കുന്നു: "കർത്താവേ, ഇപ്പോൾ നാറും; അവന്നു നാലു ദിവസമായല്ലോ" (യോഹന്നാൻ 11:39). നാലു ദിവസം എന്നതിനു പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആത്മാവ് മൂന്നു ദിവസം ശരീരത്തിനരികിൽ തങ്ങിനിൽക്കും എന്നായിരുന്നു യഹൂദ പാരമ്പര്യം. നാലാം ദിവസമായാൽ മാനുഷിക അളവിൽ ഒരു പ്രത്യാശയും ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രത്യാശ ക്ഷീണിക്കുക മാത്രമല്ല, ഇല്ലാതാകുന്നതുവരെ യേശു കാത്തിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിച്ചു. തനിക്കുവേണ്ടിയല്ല, കൂടിനിന്ന ജനത്തിനുവേണ്ടിയാണെന്ന് അവൻ പറയുന്നു. എന്നിട്ട് അന്ധകാരത്തിലേക്ക് അവൻ വിളിച്ചു: "ലാസരേ, പുറത്തു വരിക." മരിച്ചവൻ പുറത്തേക്കു വന്നു. യേശു ലാസറിന്റെ പിന്നാലെ അകത്തു പോകുന്നില്ല എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. അവൻ വിളിക്കുന്നു, ജീവൻ അവന്റെ ശബ്ദത്തെ അനുസരിക്കുന്നു. ഉല്പത്തിയിൽ ലോകത്തെ അസ്തിത്വത്തിലേക്കു വിളിച്ച അതേ ശബ്ദം തന്നേ, ഒരു ദിവസം എല്ലാ കല്ലറകളെയും തുറക്കാൻ വിളിക്കാനിരിക്കുന്ന അതേ ശബ്ദം. നാലു ദിവസമായി, അല്ലെങ്കിൽ നാലു വർഷമായി, മരിച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ് ഇന്നു നീയെങ്കിൽ, യേശു ഇപ്പോഴും വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു, ഇപ്പോഴും വിളിക്കുന്നു.
ദിവസം 12
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യോഹന്നാൻ 12 വരവുകളുടെയും വിടവാങ്ങലുകളുടെയും അധ്യായമാണ്: ചിലത് തെളിഞ്ഞുവരുന്നു, ചിലത് വഴുതിമാറുന്നു. പെസഹയ്ക്ക് ആറു ദിവസം മുമ്പ്, ബേഥാന്യയിലെ മറിയ, സഹോദരി വിഷമിച്ചുനിന്നപ്പോൾ യേശുവിന്റെ കാൽക്കൽ ഇരുന്ന അതേ സ്ത്രീ, ഒരു റാത്തൽ വിലയേറിയ സുഗന്ധതൈലം എടുത്ത് അവിടുത്തെ പാദങ്ങളിൽ പൂശുകയും തന്റെ തലമുടികൊണ്ട് തുടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. വീടു മുഴുവൻ സുഗന്ധംകൊണ്ടു നിറയുന്നു. യൂദാ ചെലവിന്റെ കണക്കു പറഞ്ഞു എതിർക്കുന്നു. യേശു അവളെ ന്യായീകരിക്കുന്നു: അവൾ ഇതു ചെയ്തത് തന്റെ ശവസംസ്കാരത്തിനായിട്ടാണ് എന്ന് അവിടുന്ന് പറയുന്നു. താൻ ചെയ്യുന്നതിന്റെ അർത്ഥം അവൾ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിച്ചിരിക്കില്ല; എങ്കിലും കണക്കുകൂട്ടലിന് ഒരിക്കലും നൽകാനാവാത്ത ഒരുതരം അറിവ് സ്നേഹം അവൾക്കു നൽകിയിരുന്നു. പിന്നെ വിജയപ്രവേശനം വരുന്നു: ജനക്കൂട്ടം കുരുത്തോല വീശി "ഹോശന്ന" എന്ന് ആർത്തുവിളിക്കുന്നു, വഴിയിൽ തങ്ങളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ വിരിക്കുന്നു. അതൊരു രാജാഭിഷേകംപോലെ തോന്നും. അതു യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാജാഭിഷേകംതന്നെയാണ്, പക്ഷേ ആരും പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ളതല്ല. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ശിഷ്യന്മാർപോലും പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷമാണ് ഗ്രഹിച്ചതെന്ന് യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളെ അവയുടെ നടുവിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ നാം അപൂർവ്വമായേ തിരിച്ചറിയാറുള്ളൂ. പിന്നെ ചില യവനന്മാർ ഫിലിപ്പോസിന്റെ അടുക്കൽ ഒരു ലളിതമായ അപേക്ഷയുമായി വരുന്നു: "യജമാനനേ, ഞങ്ങൾക്കു യേശുവിനെ കാണ്മാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്" (യോഹന്നാൻ 12:21). സുവിശേഷത്തിലെ ഏറ്റവും നിശബ്ദമായി ആഴമുള്ള വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ഇവർ ജാതികളാണ്, പുറത്തുള്ളവർ, യിസ്രായേലിന്റെ വാഗ്ദത്തങ്ങളിൽ പിതൃസ്വത്തായി അവകാശമില്ലാത്തവർ; എന്നിട്ടും അവർ യേശുവിനെ കാണ്മാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവരുടെ വരവ് അവിടുത്തെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഉണർത്തുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. അവിടുന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: "മനുഷ്യപുത്രൻ തേജസ്കരിക്കപ്പെടുവാനുള്ള നാഴിക വന്നിരിക്കുന്നു" (യോഹന്നാൻ 12:23). നിലത്തു വീണു ചാകുന്നെങ്കിൽ മാത്രമേ ഫലം കായിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന ഗോതമ്പുമണിയെക്കുറിച്ച് അവിടുന്ന് സംസാരിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് തന്നെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. നമ്മെക്കുറിച്ചുമാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. പിന്നെ അവിടുന്ന് ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു; പിതാവ് ഇടിമുഴക്കംപോലെയുള്ള ഒരു ശബ്ദത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഉത്തരം അരുളുന്നു; കേട്ടതിനെക്കുറിച്ച് ജനക്കൂട്ടത്തിൽ ഭിന്നതയുണ്ടാകുന്നു. ചിലർ ഒരു ദൂതൻ സംസാരിച്ചു എന്നു പറയുന്നു; മറ്റു ചിലർ കേട്ടത് വെറും ഇടിമുഴക്കം മാത്രം. ഒരേ ശബ്ദം, അതു സ്വീകരിക്കുന്ന കാതിനനുസരിച്ച് വ്യത്യസ്തമായി കേൾക്കപ്പെടുന്നു. യേശു പറയുന്നു: "ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ ന്യായവിധി ആകുന്നു; ഇപ്പോൾ ഈ ലോകത്തിന്റെ പ്രഭു പുറത്തു തള്ളപ്പെടും. ഞാനോ ഭൂമിയിൽനിന്ന് ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാവരെയും എങ്കലേക്ക് ആകർഷിക്കും" (യോഹന്നാൻ 12:31, 32). ക്രൂശ് വിജയത്തിന്റെ വേഷം കെട്ടിയ പരാജയമല്ല. അതു യഥാർത്ഥ വിജയംതന്നെയാണ്. ഇന്ന്, ആ ഉയർത്തപ്പെടൽ നിങ്ങളെ കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കട്ടെ.
ദിവസം 13
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ആ രംഗം മനസ്സിൽ കാണുക: മാളികമുറി, ക്രൂശിന്റെ തലേരാത്രി. സകലവും പിതാവു തന്റെ കൈകളിൽ ഏല്പിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും താൻ ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കൽനിന്നു വന്നു ദൈവത്തിന്റെ അടുക്കലേക്കു തിരികെ പോകുന്നു എന്നും നന്നായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് യേശു അത്താഴത്തിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് അരയിൽ ഒരു തുവാല ചുറ്റി ശിഷ്യന്മാരുടെ കാൽ കഴുകാൻ തുടങ്ങുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് താൻ സൃഷ്ടിച്ചവരുടെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തുന്നു. ഇത് നിങ്ങളെ നിശ്ചലരാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഒരിക്കൽ കൂടി വായിക്കുക. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർക്കായി: പുരാതന ലോകത്തിൽ കാൽ കഴുകുന്നത് വീട്ടിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ദാസന്റെ ജോലിയായിരുന്നു. വഴികൾ പൊടി നിറഞ്ഞതും ചെരിപ്പിട്ട കാലുകൾ മലിനവുമായിരുന്നു. മാന്യസ്ഥാനമുള്ള ഒരാളും മറ്റൊരാളുടെ കാൽ കഴുകിയിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് പത്രൊസ് പിന്മാറിയത്: "കർത്താവേ, നീ എന്റെ കാൽ കഴുകുന്നുവോ?" (യോഹന്നാൻ 13:6). ആ മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും തനിക്കു യോഗ്യമല്ലെന്നു കരുതിയ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ് യേശു ചെയ്യുന്നത്. അവൻ അത് മനഃപൂർവ്വം, സ്നേഹത്തോടെ, ഒട്ടും മടിക്കാതെ ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഇവിടെ താഴ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പാഠത്തെക്കാൾ അധികമുണ്ട്, ആ പാഠം തന്നെ ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ധ്യാനിക്കാൻ മതിയായതാണെങ്കിലും. യേശു ശിഷ്യന്മാരോടു പറയുന്നു: "കർത്താവും ഗുരുവുമായ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാൽ കഴുകിയെങ്കിൽ നിങ്ങളും അന്യോന്യം കാൽ കഴുകേണ്ടതാകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 13:14). അവൻ ഒരു മനോഭാവം കാണിച്ചുതരിക മാത്രമല്ല, മഹത്ത്വം എന്താണെന്നു തന്നെ പുനർനിർവചിക്കുകയാണ്. അവൻ പണിതുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാജ്യത്തിൽ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നവനാണ് നയിക്കുന്നവൻ. അധികാരം നിങ്ങളെ മനുഷ്യർക്കു മീതെ ഉയർത്തുന്നില്ല, അവരുടെ അടുക്കലേക്ക് നിങ്ങളെ അയയ്ക്കുന്നു. പരിചയസമ്പന്നനായ വിശ്വാസിയോട്: യേശു യൂദയുടെയും കാൽ കഴുകി എന്ന് യോഹന്നാൻ നമ്മോടു പറയുന്നു. ആ രാത്രി തീരുംമുമ്പ് യൂദാ തന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കും എന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നിട്ടും അവൻ അവന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി. ഇത് നിഷ്കളങ്കതയല്ല, താൻ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നവന്റെ പരാജയത്താൽ ചെറുതാകാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന പരമാധികാരവും ബോധപൂർവ്വവുമായ സ്നേഹമാണ്. നമ്മോടു തെറ്റു ചെയ്തവരോടു ദയ കാണിക്കാതിരിക്കാൻ നാം പറയുന്ന എല്ലാ ഒഴികഴിവുകളെയും മൗനമാക്കേണ്ട കൃപയുടെ ചിത്രമാണിത്. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ തുവാല നീട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു ഫോൺ വിളിയായിരിക്കാം, നിങ്ങളുടെ പദവിക്കു താഴെയെന്നു തോന്നുന്ന ഒരു ജോലിയായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അർഹതയില്ലാത്ത ഒരാളോടുള്ള ഒരു ദയാവാക്കായിരിക്കാം. ദാസനായ രാജാവ് നിങ്ങൾക്കു വഴി കാണിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു. ചോദ്യം ഇതാണ്: മുട്ടുകുത്തുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ അവനെ അനുഗമിക്കുമോ?
ദിവസം 14
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ശിഷ്യന്മാർ ഭയന്നിരിക്കുന്നു. താൻ പോകുകയാണെന്നും തങ്ങളിൽ ഒരാൾ തന്നെ കാണിച്ചുകൊടുക്കുമെന്നും അവരുടെ പാറയായ പത്രൊസ് പ്രഭാതത്തിനു മുമ്പേ തന്നെ തള്ളിപ്പറയുമെന്നും യേശു അവരോട് പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. കാൽക്കീഴിലെ നിലം ഇടിഞ്ഞുതാഴുന്നതുപോലെയാണ് ആ മുറിക്ക് തോന്നിയിരിക്കുക. വിറയ്ക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ യേശു തിരുവെഴുത്തുകളിലെ ഏറ്റവും ആർദ്രമായ ചില വാക്കുകൾ അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: "നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം കലങ്ങിപ്പോകരുത്; ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിപ്പിൻ; എന്നിലും വിശ്വസിപ്പിൻ" (യോഹന്നാൻ 14:1). ബൈബിളിൽ പുതുതായി വരുന്ന ഒരാൾക്ക് ഈ അധ്യായം ഒരു സമ്മാനവും ഒരു ഭൂപടവുമാണ്. തങ്ങൾക്കായി ഒരു സ്ഥലം ഒരുക്കാൻ താൻ പോകുന്നു എന്നും തിരികെ വന്ന് അവരെ ചേർത്തുകൊള്ളും എന്നും യേശു ശിഷ്യന്മാരോട് പറയുന്നു. എപ്പോഴത്തെയുംപോലെ സത്യസന്ധനായ തോമാസ് തുറന്നു ചോദിക്കുന്നു: നീ എവിടേക്കു പോകുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല, പിന്നെ വഴി എങ്ങനെ അറിയും? അതിനു യേശു രണ്ടായിരം വർഷത്തെ മനുഷ്യന്റെ ആത്മദാഹത്തിലൂടെ പ്രതിധ്വനിച്ച ഒരു സമ്പൂർണ്ണ പ്രഖ്യാപനത്തോടെ ഉത്തരം നൽകുന്നു: "ഞാൻ തന്നെ വഴിയും സത്യവും ജീവനും ആകുന്നു; ഞാൻ മുഖാന്തരമല്ലാതെ ആരും പിതാവിന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നില്ല" (യോഹന്നാൻ 14:6). വഴി അറിയാം എന്നോ വഴി കാണിച്ചുതരാം എന്നോ അല്ല അവിടുന്ന് പറയുന്നത്. താൻതന്നെ വഴി എന്നാണ്. പാതയും ലക്ഷ്യസ്ഥാനവും ഒരേ വ്യക്തിയാണ്. വർഷങ്ങളായി ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം നടക്കുന്നവരേ, സത്യം എന്ന വാക്കിനോടൊപ്പം ഒരു നിമിഷം ഇരിക്കുക. സത്യത്തെ ഒരു ഇഷ്ടാനിഷ്ടമായി കാണുന്ന ഒരു ലോകത്തിൽ, താൻതന്നെ അതിന്റെ ഉറവിടവും സത്തയുമാണെന്ന് യേശു അവകാശപ്പെടുന്നു. ഇതുവരെ പറയപ്പെട്ടതും കണ്ടെത്തപ്പെട്ടതുമായ ഓരോ സത്യവും, എത്ര മങ്ങിയതായാലും, സത്യംതന്നെയായവനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് സത്യമായിരിക്കുന്നത്. അവിടുത്തിൽ ആശ്രയിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒരു വികാരത്തിലോ ഒരു തത്ത്വചിന്തയിലോ അല്ല ചാരുന്നത്; ഒരിക്കലും ഇളകാത്ത ഒരേയൊരു അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് നിങ്ങൾ നിൽക്കുന്നത്. പിന്നെ ജീവൻ: വെറും നിലനിൽപ്പല്ല, മരണത്തിനു അവസാനിപ്പിക്കാനാവാത്ത ജീവൻ. നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഉള്ളതിന്റെ ദീർഘിപ്പിച്ച ഒരു രൂപമല്ല യേശു നൽകുന്നത്. ഗുണത്തിൽതന്നെ വ്യത്യസ്തമായ ഒന്നാണ് അവിടുന്ന് നൽകുന്നത്: പിതാവിൽനിന്ന് പുത്രനിലൂടെ, വരുന്ന ഏവരിലേക്കും ഒഴുകുന്ന ജീവൻ. ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തെ കലക്കുന്നത് എന്തായാലും, ഉറപ്പായും എന്തോ ഉണ്ട്, മാളികമുറിയിൽ ശിഷ്യന്മാർക്കു ലഭിച്ച അതേ ക്ഷണം നിങ്ങൾക്കും ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു: വിശ്വസിക്കുക. അന്ധമായിട്ടല്ല, വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി താൻതന്നെ എന്ന് അരുളിച്ചെയ്തവനിൽ കണ്ണുകൾ തുറന്നുവച്ചുകൊണ്ട്.
ദിവസം 15
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
മാളികമുറിക്കും ഗെത്ത്ശെമനത്തോട്ടത്തിനും ഇടയിൽ എവിടെയോ വച്ച് യേശു അല്പം നിർത്തി, ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് താൻ വരച്ച ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നു പറയുന്നു. "ഞാൻ മുന്തിരിവള്ളി, നിങ്ങൾ ശാഖകൾ" എന്ന് അവൻ പറയുന്നു (യോഹന്നാൻ 15:5). ഒരു മുന്തിരിവള്ളി കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ശാഖ ഫലം കായ്ക്കാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നില്ല എന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാം. അത് വള്ളിയോടു ചേർന്നിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്യുന്നു. വള്ളിയുടെ ജീവൻ അതിലൂടെ ഒഴുകുന്നു, ആ ബന്ധത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഫലമാണ് കായ്കൾ. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്ക് ഈ ചിത്രം വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. ക്രിസ്തീയ ജീവിതം പ്രധാനമായും കൂടുതൽ കഠിനമായി പരിശ്രമിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചല്ല. അടുത്തിരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. യേശു പറയുന്നു: "എന്നിൽ വസിപ്പിൻ; ഞാൻ നിങ്ങളിലും വസിക്കും." വസിക്കുക എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം നിലനിൽക്കുക, അവിടെ വീടുണ്ടാക്കുക, അകന്നുപോകാതിരിക്കുക എന്നാണ്. വള്ളിയിൽനിന്നു വേർപെട്ട ശാഖ മുന്തിരി കായ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെടുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; അത് വാടിപ്പോകുന്നു, കാരണം വള്ളിയെ വിട്ടാൽ അതിനു ജീവനേ ഇല്ല. യേശു വ്യക്തമായി പറയുന്നു: "എനിക്കു വേറിട്ടു നിങ്ങൾക്കു ഒന്നും ചെയ്വാൻ കഴികയില്ല" (യോഹന്നാൻ 15:5). ഇത് നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തലല്ല, സ്വയം തളർത്തുന്നത് നിർത്തി ശരിയായ ഉറവിൽനിന്നു കുടിക്കാനുള്ള ക്ഷണമാണ്. കർത്താവിനോടൊപ്പം ദീർഘകാലം നടന്നവരേ, പിതാവിന്റെ പങ്കിനെക്കുറിച്ച് യേശു പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കുക: "ഫലം കായ്ക്കുന്ന കൊമ്പൊക്കെയും അധികം ഫലം കായ്ക്കേണ്ടതിന്നു അവൻ ചെത്തി വെടിപ്പാക്കുന്നു" (യോഹന്നാൻ 15:2). ചെത്തി വെടിപ്പാക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം കൊമ്പുകോതുക, വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുക എന്നാണ്. ശേഷിക്കുന്നത് മഹത്തരമാകേണ്ടതിന് തോട്ടക്കാരൻ നല്ലതിനെപ്പോലും നീക്കിക്കളയുന്നു. നഷ്ടത്തിന്റെയോ കുറവിന്റെയോ കൊമ്പുകോതലിന്റെയോ കാലത്തിലൂടെയാണ് നിങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നതെങ്കിൽ, ഈ വാക്യം വേദനയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; എങ്കിലും കത്രിക പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ആരാണെന്നും എന്തിനാണെന്നും അത് നിങ്ങളോടു പറയുന്നു. പിതാവ് ഏറ്റവും വിലമതിക്കുന്ന ശാഖകളെയാണ് അവൻ കോതുന്നത്. ഇതിനെല്ലാം ഇടയിലൂടെ നെയ്തുപോകുന്നത് സ്നേഹമാണ്. പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിൽ യേശു ഈ ചിത്രത്തെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നു, പിന്നെ അതു നമ്മിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു: "എന്റെ സ്നേഹത്തിൽ വസിപ്പിൻ" (യോഹന്നാൻ 15:9). ഇത് നിറവേറ്റേണ്ട ഒരു കരാറല്ല, വസിക്കേണ്ട ഒരു ബന്ധമാണ്. സന്തോഷം, അനുസരണം, ഉത്തരം ലഭിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥന എന്നീ ഫലങ്ങൾ വളരുന്നത് സ്നേഹത്തിൽനിന്നാണ്, അധ്വാനത്തിൽനിന്നല്ല. ഇന്ന്, എങ്ങനെ കൂടുതൽ ഫലം കായ്ക്കാം എന്നു സ്വയം ചോദിക്കരുത്. വള്ളിയോട് ഞാൻ എത്ര അടുത്താണ് എന്നു ചോദിക്കുക.
ദിവസം 16
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യേശു തന്നെ പിടിക്കപ്പെടുന്ന രാത്രിയിലും ശിഷ്യന്മാരോടു സംസാരിക്കുകയാണ്. വിശ്വസിക്കാൻ ഏറെക്കുറെ അസാധ്യമെന്നു തോന്നിയിരിക്കാവുന്ന ഒരു കാര്യം അവൻ അവരോടു പറയുന്നു: "ഞാൻ പോകുന്നതു നിങ്ങൾക്കു ഉപകാരമാകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 16:7). ഉപകാരം എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ അതു കൂടുതൽ നല്ലതാണ്, നിങ്ങളുടെ നന്മയ്ക്കായിട്ടുള്ളതാണ് എന്നർത്ഥം. യേശുവിന്റെ വേർപാട് അവന്റെ സാന്നിധ്യത്തെക്കാൾ എങ്ങനെ നല്ലതാകും? അതിന്റെ ഉത്തരമാണ് പരിശുദ്ധാത്മാവ്, കാര്യസ്ഥൻ. ഈ അധ്യായം അവന്റെ മഹത്തായ പരിചയപ്പെടുത്തലാണ്. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്കായി: കാര്യസ്ഥൻ എന്ന വാക്ക് ഗ്രീക്കിലെ പാരക്ലീറ്റോസ് എന്ന പദത്തിന്റെ പരിഭാഷയാണ്. അരികിൽ വിളിക്കപ്പെട്ടവൻ, സഹായിക്കുന്നവൻ, വക്താവ്, ഉപദേഷ്ടാവ്, ബലപ്പെടുത്തുന്നവൻ എന്നിങ്ങനെ സമൃദ്ധമായ അർത്ഥങ്ങൾ അതിനുണ്ട്. യേശു ഭൂമിയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ ഒരു സമയം ഒരിടത്തു മാത്രമേ ശാരീരികമായി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ അവൻ വാഗ്ദത്തം ചെയ്ത ആത്മാവ് എല്ലായിടത്തും എപ്പോഴും ഓരോ വിശ്വാസിയുടെയും ഉള്ളിൽ വസിക്കും. ശിഷ്യന്മാർ കാണാവുന്ന യേശുവിനെ നഷ്ടപ്പെടാനും ഉള്ളിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെ സ്വീകരിക്കാനും പോകുകയായിരുന്നു. ഇത് ഒരു പടി താഴേക്കല്ല, അത്ഭുതകരമായ ഒരു പടി മുന്നോട്ടാണ്. ആത്മാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ യേശു മൂന്നു ദിശകളിൽ വിവരിക്കുന്നു. ലോകത്തോട്, ആത്മാവ് പാപത്തെയും നീതിയെയും ന്യായവിധിയെയും കുറിച്ചു ബോധം വരുത്തും; നിത്യതയുടെ അദൃശ്യയാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങൾക്കു യഥാർത്ഥവും അടിയന്തരവുമായി അനുഭവപ്പെടുത്തും. ശിഷ്യന്മാരോട്, ആത്മാവ് സകല സത്യത്തിലേക്കും വഴിനടത്തും; ക്രിസ്തുവിന്റേതായവ എടുത്ത് അവനുള്ളവരോട് അറിയിക്കും. ഭാവിയോട്, ആത്മാവ് വരുവാനുള്ളത് അറിയിക്കും; അങ്ങനെ ദൈവജനം വഴികാട്ടി ഇല്ലാതെ അജ്ഞാതത്തിൽ അലയേണ്ടി വരില്ല. വർഷങ്ങളായി കർത്താവിനോടൊപ്പം നടക്കുന്ന വിശ്വാസിയേ, 22-ാം വാക്യത്തിലെ ആർദ്രത ശ്രദ്ധിക്കുക: "നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം സന്തോഷമായി തീരും." നിങ്ങളുടെ ദുഃഖത്തിനു പകരം സന്തോഷം വരും എന്ന് യേശു പറയുന്നില്ല, ആ വേദന ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതുപോലെ. അതു മാറ്റപ്പെടും എന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്: അതേ അസംസ്കൃതവസ്തു പുതിയ ഒന്നായി രൂപാന്തരപ്പെടും. ക്രൂശ് തന്നെ ആ മാതൃകയാണ്: ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ വെള്ളിയാഴ്ച നിത്യജീവന്റെ അടിസ്ഥാനമായി. ആത്മാവിന്റെ കൈകളിൽ നിങ്ങളുടെ ദുഃഖം പാഴാകുന്നില്ല. ഇന്നു നിങ്ങൾ ഏകാകികളല്ല. കാര്യസ്ഥൻ വന്നിരിക്കുന്നു, അവൻ നിങ്ങളുടെ അടുത്ത ശ്വാസത്തെക്കാൾ അടുത്തുണ്ട്.
ദിവസം 17
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യൂദാ തന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കാനിരുന്ന തോട്ടത്തിലേക്കു യേശു നടന്നുപോകുംമുമ്പ് അവൻ നിന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു. തിടുക്കത്തിലുള്ള ഒരു പ്രാർത്ഥനയോ പതുക്കെയുള്ള ഒരു അപേക്ഷയോ ആയിരുന്നില്ല അത്. പിതാവുമായുള്ള ദീർഘവും സാവധാനവുമായ ഒരു സംഭാഷണമായിരുന്നു; മേശപ്പുറത്തു തുറന്നുവച്ച ഒരു കത്തുപോലെ യോഹന്നാൻ 17 അതു നമുക്കായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളെ നിശ്ചലരാക്കേണ്ട കാര്യം ഇതാണ്: ഒരർത്ഥത്തിൽ നിങ്ങളുടെ പേരും ഈ പ്രാർത്ഥനയിലുണ്ട്. അടുത്തു നിന്നിരുന്ന പതിനൊന്നു പേർക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല യേശു പ്രാർത്ഥിച്ചത്. അവരുടെ വചനത്താൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവർക്കുംവേണ്ടി അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇന്ന് ഇതു വായിക്കുന്ന നിങ്ങളും അതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. യേശു ആദ്യം തനിക്കുവേണ്ടിത്തന്നെ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു: പുത്രൻ പിതാവിനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തേണ്ടതിന് പിതാവു പുത്രനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തണമേ എന്ന്. പിന്നെ ശിഷ്യന്മാർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു: അവർ കാക്കപ്പെടണമെന്നും ഏകമായിരിക്കണമെന്നും സത്യത്തിൽ വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടണമെന്നും. എന്നാൽ പിന്നെ അവൻ വൃത്തം വിശാലമാക്കുന്നു: "ഇവർക്കുവേണ്ടി മാത്രമല്ല, ഇവരുടെ വചനത്താൽ എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കുവേണ്ടിയും ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു" (യോഹന്നാൻ 17:20). ഇവിടെ ഒന്നു നിൽക്കുക. ക്രൂശീകരണത്തിനു മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം ശേഷിക്കെ, ക്രൂശിന്റെ ഭാരം ഇപ്പോൾതന്നെ തന്റെമേൽ അമരുമ്പോൾ, ദൈവപുത്രൻ തന്റെ അവസാന ശ്വാസങ്ങളിൽ ചിലത് നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്ക്: യേശു ഇവിടെ നമ്മുടെ മഹാമധ്യസ്ഥനായി, നമുക്കും ദൈവത്തിനും ഇടയിൽ നിന്നു നമ്മുടെ കാര്യം വാദിക്കുന്നവനായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതിനാൽ ഈ അധ്യായത്തെ ചിലപ്പോൾ മഹാപുരോഹിതപ്രാർത്ഥന എന്നു വിളിക്കുന്നു. പരിചയസമ്പന്നരായ വിശ്വാസികൾക്ക്: അവൻ എന്താണു ചോദിക്കുന്നതെന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. നാം ലോകത്തിൽനിന്ന് എടുക്കപ്പെടണമെന്നല്ല, ലോകത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ദുഷ്ടനിൽനിന്നു കാക്കപ്പെടണമെന്നാണ് അവൻ അപേക്ഷിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ രക്ഷപ്പെടലിനുവേണ്ടിയല്ല അവൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്. നിങ്ങളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും വിശുദ്ധിക്കും മറ്റു വിശ്വാസികളോടുള്ള ഐക്യത്തിനും വേണ്ടിയാണ്. പ്രാർത്ഥനയുടെ ഹൃദയം മൂന്നാം വാക്യത്തിൽ മിടിക്കുന്നു: നിത്യജീവൻ മരണശേഷം നാം എത്തിച്ചേരുന്ന ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനമല്ല; അതു ദൈവത്തെ ഇപ്പോൾതന്നെ വ്യക്തിപരമായും യഥാർത്ഥമായും അറിയുന്നതാണ്. അങ്ങനെയുള്ള അറിവ് നിങ്ങൾ രാവിലെ ഉണരുന്ന രീതിയെത്തന്നെ മാറ്റുന്നു. നിങ്ങൾ വിസ്മരിക്കപ്പെട്ടവരല്ല. പിതാവ് എപ്പോഴും കേൾക്കുന്ന ദൈവപുത്രൻ തന്നെ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദിവസം 18
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
യോഹന്നാൻ 18-ൽ വായിച്ചുപോകാൻ എളുപ്പമുള്ള ഒരു നിമിഷമുണ്ട്, എന്നാൽ ഒരിക്കൽ അതു കണ്ടാൽ പിന്നെ കാണാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പടയാളികളും സേവകരും തോട്ടത്തിൽ യേശുവിനെ പിടിക്കാൻ വരുമ്പോൾ അവൻ പിന്നോട്ടല്ല, മുന്നോട്ടാണ് ചുവടുവെക്കുന്നത്. അവൻ അവരോടു ചോദിക്കുന്നു: "നിങ്ങൾ ആരെ അന്വേഷിക്കുന്നു?" അവർ ഉത്തരം പറയുന്നു: "നസറായനായ യേശുവിനെ." അവൻ പറയുന്നു: "ഞാൻ ആകുന്നു." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആയുധധാരികളായ സംഘം മുഴുവൻ പിന്നോക്കം മാറി നിലത്തു വീണു. അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് പിടിക്കാൻ വന്നവർ തന്നെ പിടിക്കപ്പെട്ടു. രാത്രിയിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട നിസ്സഹായനായ ഒരു ഇരയായിരുന്നില്ല അത്. പിടിക്കപ്പെടാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ഒരു രാജാവായിരുന്നു അത്. മാനവചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട രാത്രികളിലൊന്നിലൂടെ യോഹന്നാൻ 18 വേഗത്തിൽ നീങ്ങുന്നു: ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തെ കണ്ടെത്താൻ യൂദാ വിളക്കുകളും പന്തങ്ങളുമായി പടയാളികളെ നയിക്കുന്നു; പത്രൊസ് വാൾ ഊരി ഒരു ദാസന്റെ ചെവി വെട്ടിക്കളയുന്നു; യേശുവിനെ ആദ്യം അന്നാസിന്റെ അടുക്കലേക്കും പിന്നെ കയ്യഫാവിന്റെ അടുക്കലേക്കും, ശേഷം പീലാത്തൊസിന്റെ അടുക്കലേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഇതിനിടയിലെല്ലാം ദുഃഖത്തിന്റെ ഒരു നൂൽപോലെ പത്രൊസിന്റെ തള്ളിപ്പറച്ചിൽ കടന്നുപോകുന്നു: യേശു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം. "ശിമോൻ പത്രൊസ് നിന്നു തീ കാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു" (യോഹന്നാൻ 18:25). അവന്റെ കർത്താവിനെ അകത്തു ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ ശത്രുവിന്റെ തീക്കരികിൽ നിന്നു തണുപ്പകറ്റുകയായിരുന്നു. ആ ചെറിയ വിവരം ഹൃദയം തകർക്കുന്നതാണ്. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർ അറിയേണ്ടത്, ക്രൂശീകരണത്തിന് ഉത്തരവിടാൻ നിയമപരമായ അധികാരമുണ്ടായിരുന്ന റോമൻ ദേശാധിപതിയായിരുന്നു പീലാത്തൊസ് എന്നാണ്. അവൻ യേശുവിൽ ഒരു കുറ്റവും കണ്ടില്ല; എങ്കിലും ജനക്കൂട്ടവും മതനേതാക്കന്മാരും അവനെ, സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷി എതിർത്ത ഒരു വിധിയിലേക്കു നയിച്ചു. "സത്യം എന്നാൽ എന്ത്?" (യോഹന്നാൻ 18:38) എന്ന പീലാത്തൊസിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ചോദ്യം താൻ തന്നെ സത്യമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച ആളോടു തന്നെയാണ് ചോദിച്ചത്. എന്നിട്ടും ഉത്തരത്തിനു കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ നടന്നുപോയി. ഇന്ന് പത്രൊസിൽനിന്ന് അധികം അകന്നു നിൽക്കരുത്. നമ്മിൽ മിക്കവരും ഒരിക്കലെങ്കിലും തെറ്റായ തീക്കരികിൽ തണുപ്പകറ്റിയിട്ടുണ്ട്: വിലയൊടുക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോൾ, ബോധ്യത്തെക്കാൾ സുഖത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തപ്പോൾ. സന്തോഷവാർത്ത ഇതാണ്: പത്രൊസിന്റെ കഥ ആ തീക്കരികിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങളുടേതും അവസാനിക്കുന്നില്ല.
ദിവസം 19
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഗ്രീക്ക് മൂലഭാഷയിലെ ടെറ്റെലെസ്തായ് എന്ന ഒറ്റ വാക്കാണ് ഇംഗ്ലീഷിൽ മൂന്നു വാക്കുകളായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്: "It is finished." തല ചായിച്ചു പ്രാണനെ വിടുന്നതിനു മുമ്പ് യേശു ബോധപൂർവം പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകളായി യോഹന്നാൻ 19:30 ഇതു രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇതുവരെ ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ടതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട വാക്കുകളാണ് ഇവ, എന്നാൽ ഇത് പരാജയത്തിന്റെ നിലവിളി ആയിരുന്നില്ല. പുരാതന ലോകത്തിൽ വ്യാപാരികൾ കടം തീർത്ത രേഖയുടെ മേൽ ഇതേ വാക്ക് മുദ്രയായി പതിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ടെറ്റെലെസ്തായ്. പൂർണമായി കൊടുത്തുതീർത്തിരിക്കുന്നു. ക്രൂശിൽനിന്ന് യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചത് തന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്നല്ല, പ്രവൃത്തി പൂർത്തിയായി എന്നാണ്. യോഹന്നാൻ 19-ാം അധ്യായം ഒന്നും മറച്ചുവയ്ക്കുന്നില്ല. അത് കഷ്ടതയെ ലഘൂകരിക്കുന്നില്ല. ചമ്മട്ടിയടി, മുൾക്കിരീടം, പരിഹാസത്തിന്റെ അങ്കി, നഗരത്തിലൂടെ ചുമന്ന ക്രൂശ്, ആണികൾ, പരസ്യമായ മണിക്കൂറുകളോളം നീണ്ട വേദന എന്നിവയെല്ലാം യോഹന്നാൻ സ്ഥിരതയോടെയും ദുഃഖത്തോടെയും എഴുതിവയ്ക്കുന്നു. അവൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. യേശുവിന്റെ അമ്മയായ മറിയയോടൊപ്പം അവൻ ക്രൂശിനരികെ നിന്നു, ക്രൂശിൽനിന്നു യേശു സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു. തന്റെ അമ്മയും താൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ശിഷ്യനും അരികെ നില്ക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോൾ യേശു അവരെ പരസ്പരം ഏല്പിച്ചു: "സ്ത്രീയേ, ഇതാ, നിന്റെ മകൻ" എന്നും "ഇതാ, നിന്റെ അമ്മ" എന്നും പറഞ്ഞു (യോഹന്നാൻ 19:26, 27). മരണത്തിന്റെ നിമിഷത്തിലും താൻ സ്നേഹിച്ചവരെ അവൻ കരുതി. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്ക് ഇതു മനസ്സിലാക്കുന്നത് സഹായകമാണ്: ക്രൂശീകരണത്തിലെ ഓരോ വിശദാംശവും നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു മുമ്പ് എഴുതപ്പെട്ട പ്രവചനങ്ങളുടെ നിവൃത്തിയായിരുന്നു. പടയാളികൾ അവന്റെ വസ്ത്രത്തിനായി ചീട്ടിട്ടതും അവന്റെ അസ്ഥികളിൽ ഒന്നും ഒടിയാതിരുന്നതും അവന്റെ വിലാപ്പുറം കുത്തിത്തുറന്നതും അങ്ങനെതന്നെ. യോഹന്നാൻ ഇതു വീണ്ടും വീണ്ടും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് കൗതുകത്തിനല്ല, സാക്ഷ്യമായിട്ടാണ്: ഇതൊരു അപകടമായിരുന്നില്ല. ലോകസൃഷ്ടിക്കു മുമ്പേ ദൈവഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പദ്ധതിയായിരുന്നു ഇത്. ഈ കഥ പലതവണ കേട്ടിട്ടുള്ള വിശ്വാസിയായ നിങ്ങൾ, "പൂർത്തിയായി" എന്നതിന്റെ ഭാരത്തോടെ ഇന്ന് അല്പനേരം ഇരിക്കുക. നിങ്ങൾക്കു കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ഒന്നും ശേഷിച്ചിട്ടില്ല. അവൻ പൂർത്തിയായി എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചതിനെ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ഒരു പരിശ്രമത്തിനും സമ്പാദ്യത്തിനും സ്വയം തെളിയിക്കലിനും കഴിയില്ല. കടം മുദ്രവയ്ക്കപ്പെട്ടു. പ്രവൃത്തി തീർന്നു. നിങ്ങളുടെ ഏക പ്രതികരണം അതു സ്വീകരിക്കുക എന്നതാണ്.
ദിവസം 20
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
മഗ്ദലക്കാരത്തി മറിയ കല്ലറയ്ക്കൽ വന്നത് ഇരുട്ടോടെയായിരുന്നു. ആ വിശദാംശം ഒരു സമയസൂചന മാത്രമല്ല, ദുഃഖത്തിന്റെ ഒരു ചിത്രമാണ്. ഉറക്കം അസാധ്യമായിരുന്നതിനാലും അവനെ അവസാനമായി കണ്ട സ്ഥലം കല്ലറയായിരുന്നതിനാലും അവൾ സൂര്യൻ ഉദിക്കും മുമ്പേ വന്നു. അവൾ കണ്ടതു തുറന്ന വാതിലും ശൂന്യമായ കല്ലറയുമായിരുന്നു; അവളുടെ ആദ്യ പ്രതികരണം സന്തോഷമല്ല, നഷ്ടബോധമായിരുന്നു: "അവർ കർത്താവിനെ കല്ലറയിൽനിന്നു എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി; അവനെ വെച്ചതു എവിടെ എന്നു ഞങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല" (യോഹന്നാൻ 20:2). ഒരു അത്ഭുതത്തിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും അതു തിരിച്ചറിയാൻ ദുഃഖം നമ്മെ മന്ദരാക്കിയേക്കാം. പത്രൊസും യോഹന്നാനും കല്ലറയിലേക്ക് ഓടി. യോഹന്നാൻ പത്രൊസിനെ മറികടന്നെങ്കിലും പ്രവേശന കവാടത്തിൽ നിന്നു; പത്രൊസ്, തന്റെ സ്വഭാവംപോലെ, നേരെ അകത്തു കടന്നു. ശീലകൾ കിടക്കുന്നതും അവന്റെ തലയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന തൂവാല വേറെ ഒരിടത്തു ചുരുട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നതും അവർ കണ്ടു; താൻ കണ്ടു വിശ്വസിച്ചു എന്ന് യോഹന്നാൻ പറയുന്നു. ചുരുട്ടിവെച്ച ആ തുണി ഒരു ചെറിയ കാര്യമാണ്, എങ്കിലും നൂറ്റാണ്ടുകളായി വിശ്വാസികളെ അതു സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ട്. കല്ലറ കൊള്ളക്കാരൻ തിടുക്കത്തിൽ പോകും. തൂവാല ചുരുട്ടിവെക്കുന്നവൻ, താൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരമാണ് പോയതെന്നു നിന്നോടു പറയുകയാണ്. പിന്നെ രണ്ടായിരം വർഷമായി ഹൃദയങ്ങളെ ഉലച്ച ആ നിമിഷം വരുന്നു. മറിയ പുറത്തു കരഞ്ഞുകൊണ്ടു നിന്നു, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ യേശു അവളുടെ പേർ വിളിച്ചു. വെറും പേർ മാത്രം: "മറിയ." അവൾ ഉടനെ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. "റബ്ബൂനി," അവൾ പറഞ്ഞു, ഗുരു എന്നർത്ഥം. പുനരുത്ഥാനം അടുത്തു കാണുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയാണ്: ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര വാദമല്ല, കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന ദർശനവുമല്ല, എന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നു നീ കരുതിയവൻ വിളിക്കുന്ന നിന്റെ പേർ. അവൻ ഒരു ഓർമ്മയല്ല. ഒരു ഉപമയുമല്ല. അവൻ ജീവിക്കുന്നു, അവൻ നിന്റെ പേർ അറിയുന്നു. പുതുതായി വായിക്കുന്നവർക്കായി, ഈ അധ്യായത്തിൽ തോമസിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ സംശയവും അതിനോടുള്ള യേശുവിന്റെ ക്ഷമയും കൃപയും നിറഞ്ഞ പ്രതികരണവുമുണ്ട്. സത്യസന്ധമായ പോരാട്ടത്തിന് അവന്റെ സന്നിധിയിൽ സ്വാഗതമുണ്ട് എന്നതിന്റെ തെളിവാണത്. പരിചയസമ്പന്നരായ വിശ്വാസികൾ ശ്രദ്ധിക്കുക: ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തു ശിഷ്യന്മാരോടു പറയുന്ന ആദ്യവാക്ക് സമാധാനമാണ്, രണ്ടുവട്ടം പറഞ്ഞത്. ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിലേക്ക് നീ എന്തു ചുമന്നുകൊണ്ടുവന്നാലും, ആ വാക്ക് ഇപ്പോഴും നിന്റെമേൽ പറയപ്പെടുന്നു.
ദിവസം 21
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് ഒരു അടിക്കുറിപ്പല്ല, അതൊരു തുടക്കമാണ്. യോഹന്നാൻ 21 തിബെര്യാസ് കടലിന്റെ തീരത്താണ് തുടങ്ങുന്നത്. ഏഴ് ശിഷ്യന്മാർ തങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായ പഴയ തൊഴിലായ മീൻപിടുത്തത്തിലേക്കു മടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വലകൾ ശൂന്യം. രാത്രി ദീർഘമായിരുന്നു. അപ്പോൾ കരയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു അപരിചിതൻ വിളിച്ച് വല വലതുഭാഗത്ത് വീശുവാൻ പറയുന്നു. പെട്ടെന്ന് മീനിന്റെ ഭാരം കൊണ്ട് അവർക്കു വല വലിച്ചു കയറ്റാൻ കഴിയാതെയാകുന്നു. അതു കർത്താവാണ്! അതു കേട്ട പത്രൊസ് വള്ളം അടുക്കുന്നതുവരെ കാത്തുനിൽക്കുന്നില്ല, വെള്ളത്തിലേക്കു ചാടുന്നു. ഇരുപത്തിയൊന്ന് അധ്യായങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും, യേശു മനസ്സുറപ്പോടെ എടുക്കുന്ന ഓരോ അന്തസ്സില്ലാത്ത ചാട്ടത്തിനും യോഗ്യനാണെന്ന് യോഹന്നാൻ നമ്മെ കാണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ കടൽക്കരയിൽ തുടർന്നു നടക്കുന്നത് വേദപുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും ആർദ്രമായ രംഗങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. യേശു ഇതിനകം തീ കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. അപ്പവും മീനും ഒരുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു. രാജാധിരാജാവായ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവ് ക്ഷീണിച്ച മുക്കുവർക്കു പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കുന്നു. പുതിയ വായനക്കാരാ, ഇത് ഹൃദയത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുക: ദൈവം ഇങ്ങനെയാണ്. അവൻ നമ്മുടെ പരാജയങ്ങളെ പ്രസംഗം കൊണ്ടല്ല നേരിടുന്നത്; നമ്മുടെ ശൂന്യതയെ ഒരു വിരുന്നുകൊണ്ടാണ് നേരിടുന്നത്. പക്വതയുള്ള വിശ്വാസിയേ, യേശു എന്തു പറയുന്നില്ല എന്നു ശ്രദ്ധിക്കുക. "ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ" എന്ന് അവൻ പറയുന്നില്ല. അവൻ പറയുന്നു: "വന്നു ഭക്ഷണം കഴിപ്പിൻ" (യോഹന്നാൻ 21:12). പിന്നെ പത്രൊസിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം വരുന്നു. മഹാപുരോഹിതന്റെ നടുമുറ്റത്തെ ആ മറ്റൊരു തീയുടെ അരികിൽ പത്രൊസ് തള്ളിപ്പറഞ്ഞ ഓരോ തവണയ്ക്കും ഒന്നു വീതം, മൂന്നു പ്രാവശ്യം യേശു ചോദിക്കുന്നു: "നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ?" ഓരോ ചോദ്യവും ഒരു മുറിവു വൃത്തിയാക്കി അടയ്ക്കുന്നതുപോലെയാണ്. ഓരോ ഉത്തരവും, "എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ മേയ്ക്ക... എന്റെ ആടുകളെ പാലിക്ക... എന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്ക", താഴെ വീണുപോയ ദൗത്യം വീണ്ടും കൈകളിൽ വച്ചുകൊടുക്കലാണ്. പത്രൊസ് തന്റെ പരാജയം കൊണ്ട് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്നില്ല; തന്റെ ക്ഷമ കൊണ്ട് അയയ്ക്കപ്പെടുന്നു. കർത്താവ് നമ്മെ താഴ്ന്ന ഒന്നാക്കി പുനരുപയോഗിക്കുന്നില്ല. അവൻ നമ്മെ കൂടുതൽ വലിയ ഒന്നിലേക്കു പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നു. മൂന്നാഴ്ച മുമ്പ് നാം "ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു" എന്ന വാക്യത്തിൽ തുടങ്ങി. ഇന്ന് നാം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു പൂർണ്ണവിരാമത്തിലല്ല, മലർക്കെ തുറന്ന ഒരു വാതിലിലാണ്. യേശു പത്രൊസിനോട് പറയുന്നു: "എന്നെ അനുഗമിക്ക" (യോഹന്നാൻ 21:19). ആ വിളി നീ വായിച്ച ഓരോ താളിലും ഇനി ജീവിക്കാനിരിക്കുന്ന ഓരോ ദിവസത്തിലും പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു. യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷം അവസാനിക്കുന്നില്ല, അതു നിന്നിൽ തുടരുന്നു. യേശു കർത്താവാണോ എന്നതല്ല ചോദ്യം. പത്രൊസിനെപ്പോലെ, ഇന്ന് അവന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കാൻ തക്കവണ്ണം നീ അവനെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.