បីសប្តាហ៍ក្នុងដំណឹងល្អតាមយ៉ូហាន មួយជំពូកក្នុងមួយថ្ងៃ។ ជាការដើរជាមួយព្រះយេស៊ូវដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ ចាប់ពីដើមរហូតដល់ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។
ថ្ងៃទី 1
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មុនសត្វស្លាបដំបូងបានច្រៀង មុនរលកដំបូងបានបោកលើឆ្នេរដំបូង មុនពេលវេលាមានឈ្មោះផង មានព្រះបន្ទូលរួចទៅហើយ។ លោកយ៉ូហានមិនចាប់ផ្តើមដំណឹងល្អរបស់លោកដោយស្នូកសត្វ ឬការអស្ចារ្យឡើយ។ លោកចាប់ផ្តើមមុនការចាប់ផ្តើមទៅទៀត។ "កាលដើមដំបូងមានព្រះបន្ទូល ហើយព្រះបន្ទូលគង់នៅជាមួយនឹងព្រះ ព្រះបន្ទូលជាព្រះ"។ បើប្រយោគនេះធ្លាក់មកលើអ្នកដូចដុំថ្មធ្លាក់ក្នុងទឹកដែលនៅស្ងៀម នោះល្អហើយ។ សូមឲ្យរលកទឹកនោះបន្តរលាស់ទៅចុះ។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង នេះជាកូនសោ៖ លោកយ៉ូហានហៅព្រះយេស៊ូវថា "ព្រះបន្ទូល" ជាភាសាក្រិកថា ឡូហ្គូស (Logos) ជាងងារដែលនឹងធ្វើឲ្យទាំងអ្នកអានជាសាសន៍យូដា និងអ្នកអានជាសាសន៍ក្រិកឈប់គិតមួយភ្លែត។ សម្រាប់ចិត្តជនជាតិយូដា ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះគឺជាព្រះចេស្តាដែលបានមានបន្ទូលឲ្យការបង្កើតកើតមក។ សម្រាប់អ្នកគិតជាសាសន៍ក្រិក ឡូហ្គូសគឺជាគោលការណ៍ដែលរៀបចំសព្វសារពើ។ លោកយ៉ូហានក្រឡេកមើលទាំងពីរក្រុម ហើយថា៖ ព្រះអង្គដែលអ្នករាល់គ្នាបានស្វែងរក ព្រះអង្គដែលអ្នករាល់គ្នាបានគិតរកដោយហេតុផល ទ្រង់មានព្រះនាមហើយ ហើយទ្រង់បានត្រឡប់ជាសាច់ឈាម។ ឃ្លាថា "ព្រះបន្ទូលបានត្រឡប់ជាសាច់ឈាម ហើយគង់នៅក្នុងពួកយើង" ជាកណ្តាប់ទ្វារដែលប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិទាំងមូលបង្វិលជុំវិញ។ ព្រះដែលគង់នៅអស់កល្បបានយាងចូលមកក្នុងពេលវេលាដែលបណ្តោះអាសន្ន។ ព្រះដែលគ្មានព្រំដែនបានយាងមកទ្រង់សាច់ស្បែក។ ទ្រង់មិនគ្រាន់តែផ្ញើសារមកទេ ទ្រង់បានត្រឡប់ជាសារនោះផ្ទាល់។ ហើយលោកយ៉ូហានដែលស្គាល់ព្រះយេស៊ូវផ្ទាល់ ដែលធ្លាប់បរិភោគជាមួយទ្រង់ និងដើរតាមផ្លូវមានធូលីក្បែរទ្រង់ បានមានប្រសាសន៍ដោយភាពប្រាកដស្ងប់ស្ងាត់របស់បុរសដែលបានឃើញនឹងភ្នែកខ្លួនថា៖ "យើងបានឃើញសិរីល្អរបស់ទ្រង់"។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមអង្គុយនៅត្រង់នេះបន្តិចទៀត។ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះបន្ទូលមិនត្រឹមតែគង់នៅជាមួយព្រះប៉ុណ្ណោះទេ ទ្រង់បែរទៅរកព្រះ គឺមុខទល់នឹងមុខ ក្នុងទំនាក់ទំនងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលនៅអស់កល្ប មុនអ្វីៗផ្សេងទៀតនឹងមាន។ ការសង្គ្រោះដែលទ្រង់នាំមក មិនមែនជាប្រតិបត្តិការដែលគេបង្កើតឡើងក្នុងគ្រាអាសន្នឡើយ។ វាហូរចេញពីសេចក្តីប្រកបដែលមានជានិច្ច។ គេបានស្រឡាញ់អ្នក មុនពេលពិភពលោកមានហេតុផលណាមួយនឹងស្រឡាញ់អ្នក។ ថ្ងៃនេះ ទោះអ្នកនៅទីណា ទោះអ្នកទើបតែមកដល់ទំព័រទាំងនេះ ឬធ្លាប់ស្គាល់វាយូរហើយ ការអញ្ជើញនៅតែដូចគ្នា។ ពន្លឺនៅតែភ្លឺ។ សេចក្តីងងឹតមិនបានឈ្នះពន្លឺនោះឡើយ។ ហើយព្រះបន្ទូលនៅតែលូកមករកអ្នក។
ថ្ងៃទី 2
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានភាពធម្មតាយ៉ាងអស្ចារ្យអំពីកន្លែងដែលព្រះយេស៊ូវជ្រើសរើសសម្រាប់ធ្វើការអស្ចារ្យដំបូងដែលបានកត់ត្រាទុករបស់ទ្រង់។ មិនមែនក្នុងព្រះវិហារ មិនមែនក្នុងបន្ទប់បល្ល័ង្កទេ គឺនៅពិធីមង្គលការមួយ ជាការជប់លៀងរបស់ភូមិមួយ ដែលស្រាអស់ ហើយម្តាយម្នាក់បាននាំទុក្ខកង្វល់របស់នាងមកជូនបុត្រារបស់នាងដោយស្ងាត់ៗ។ យ៉ូហានជំពូកទីពីរចាប់ផ្តើមនៅកណ្តាលជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ហើយនោះហើយជាចំណុចសំខាន់។ ពាក្យដែលព្រះនាងម៉ារីនិយាយទៅកាន់អ្នកបម្រើ ជាពាក្យមួយក្នុងចំណោមពាក្យដែលមានអានុភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល៖ «ទ្រង់មានបន្ទូលអ្វីមកអ្នករាល់គ្នា ចូរធ្វើតាមចុះ»។ នាងមិនដឹងច្បាស់ថាទ្រង់នឹងធ្វើអ្វីទេ។ នាងដឹងតែថាទ្រង់ជានរណា។ ដូច្នេះនាងចង្អុលមនុស្សជុំវិញនាងទៅរកទ្រង់ ហើយថយក្រោយ។ ក្នុងប្រយោគតែមួយនោះ មានទ្រឹស្តីនៃជំនឿទាំងមូល។ នាងមិនបង្គាប់ព្រះយេស៊ូវទេ នាងទុកចិត្តទ្រង់។ នាងមិនគ្រប់គ្រងលទ្ធផលទេ នាងរៀបចំអ្នកបម្រើឲ្យស្តាប់បង្គាប់។ ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់អធិស្ឋានដោយអស់សង្ឃឹម ទាំងមិនដឹងថាព្រះនឹងឆ្លើយតបយ៉ាងណា អ្នកបានឈរនៅកន្លែងដូចព្រះនាងម៉ារីឈរនោះឯង។ ព្រះយេស៊ូវបង្គាប់អ្នកបម្រើឲ្យដាក់ទឹកពេញពាងថ្មទាំងប្រាំមួយ ជាពាងដែលគេប្រើសម្រាប់ពិធីជម្រះសម្អាតរបស់សាសន៍យូដា ឲ្យពេញរហូតដល់មាត់។ ព័ត៌មានលម្អិតនីមួយៗសំខាន់ណាស់។ ពាងទាំងនេះជាភាជនៈសម្រាប់លាងសម្អាត ដើម្បីបំបាត់ភាពមិនស្អាតតាមពិធី។ ព្រះយេស៊ូវយកអ្វីដែលគេធ្វើសម្រាប់ពិធីកម្ម មកបំប្លែងឲ្យទៅជាអ្វីដែលនាំសេចក្តីអំណរមកដល់ពិធីជប់លៀង។ របៀបចាស់នៃការលាងសម្អាត និងការខំប្រឹងប្រែង កំពុងត្រូវជំនួសដោយអ្វីថ្មី ដោយស្ងប់ស្ងាត់ និងដោយព្រះគុណ។ ពេលមេពិធីភ្លក់លទ្ធផល គាត់ក៏ងឿងឆ្ងល់ ព្រោះស្រាដ៏ល្អបំផុតត្រូវបានទុកដល់ចុងក្រោយ។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី ការអស្ចារ្យនេះត្រូវបានហៅថា «ទីសម្គាល់» ហើយយ៉ូហានប្រើពាក្យនោះដោយចេតនា។ ទីសម្គាល់ចង្អុលទៅហួសពីខ្លួនវា។ ការអស្ចារ្យនេះជាការពិត ប៉ុន្តែវាក៏ជាសញ្ញាមួយដែរ គឺអ្នកដែលធ្វើការនេះមិនមែនជារ៉ាប៊ីធម្មតាទេ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលដើរតាមព្រះយូរមកហើយ សូមពិចារណាថា «ពាងថ្ម» អាចតំណាងឲ្យអ្វីក្នុងជីវិតអ្នក គឺទម្លាប់សាសនា និងទម្លាប់ដែលអ្នកធ្វើតាមកាតព្វកិច្ចដែលបានស្ងួតហួតហែង។ ព្រះយេស៊ូវមិនបានមកដើម្បីកាត់ទោសភាជនៈទទេរបស់អ្នកទេ។ ទ្រង់បានមកដើម្បីបំពេញវាឲ្យពេញដល់មាត់ ហើយបំប្លែងវាឲ្យទៅជាអ្វីដែលនាំសេចក្តីរីករាយ។ នៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ អ្វីដែលល្អបំផុតមិនដែលនៅពីក្រោយអ្នកទេ គឺតែងតែកំពុងត្រូវបានរៀបចំ។
ថ្ងៃទី 3
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
និកូដេមមកនៅពេលយប់។ គាត់ជាពួកផារិស៊ី ជាបុរសម្នាក់ដែលមានការអប់រំខ្ពស់ ត្រូវបានគេគោរពបំផុត និងមានសមិទ្ធផលខាងសាសនាច្រើនបំផុតនៅក្រុងយេរូសាឡិម។ គាត់បានសិក្សាព្រះគម្ពីរអស់មួយជីវិត។ គាត់បានកាន់តាមក្រឹត្យវិន័យដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងល្អិតល្អន់។ ប៉ុន្តែមានអ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនគាត់ មិនឲ្យគាត់សម្រាកចិត្តបានឡើយ។ គាត់មកនៅក្នុងទីងងឹត ប្រហែលដើម្បីកុំឲ្យគេឃើញ ឬប្រហែលដោយសារសំណួរដែលឆេះក្នុងចិត្តគាត់មិនអាចរង់ចាំដល់ព្រឹកបានទៀត។ ទោះបីមូលហេតុអ្វីក៏ដោយ ព្រះយេស៊ូវទទួលគាត់ដោយគ្មានពាក្យបន្ទោសសូម្បីតែម្ដង។ ទ្វារបើកចំហ សូម្បីតែនៅពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលត្រង់ទៅរកអ្វីដែលនិកូដេមត្រូវការបំផុតថា៖ "ប្រាកដមែន ខ្ញុំប្រាប់អ្នកជាប្រាកដថា បើអ្នកណាមិនកើតជាថ្មីទេ នោះមិនអាចឃើញនគរព្រះបានឡើយ"។ និកូដេមជាអ្នកប្រាជ្ញ ត្រូវជំពប់ដួលនឹងពាក្យសាមញ្ញនេះ។ កើតជាថ្មីឬ? តើមនុស្សពេញវ័យអាចចូលទៅក្នុងផ្ទៃម្តាយជាលើកទីពីរដូចម្តេចបាន? គាត់គិតខាងសាច់ឈាម ខណៈដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងមានព្រះបន្ទូលខាងវិញ្ញាណ។ ការយល់ច្រលំនេះមិនមែនមានតែនិកូដេមប៉ុណ្ណោះទេ។ មនុស្សជាច្រើនសព្វថ្ងៃនេះ ឮពាក្យ "កើតជាថ្មី" ជាស្លាកសាសនាមួយ ជាជាងជាការពិតដែលមានជីវិត។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលអំពីអ្វីមួយដ៏ខ្លាំងក្លា គឺជីវិតរបស់ព្រះត្រូវតែដាំនៅក្នុងអ្នកពីស្ថានលើ។ អ្នកមិនអាចចូលដោយការវែកញែក ដោយការខំរកឲ្យបាន ឬដោយការទទួលមរតកបានឡើយ។ អ្នកត្រូវតែត្រូវបានធ្វើឲ្យថ្មី។ បន្ទាប់មកមានខមួយដែលគេហៅថាដំណឹងល្អខ្លីៗ៖ "ដ្បិតព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកខ្លាំងណាស់ បានជាទ្រង់ប្រទានព្រះរាជបុត្រាតែមួយរបស់ទ្រង់ ដើម្បីឲ្យអ្នកណាដែលជឿដល់ព្រះរាជបុត្រានោះ មិនត្រូវវិនាសឡើយ គឺឲ្យមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ចវិញ"។ សូមអានយឺតៗ។ វិសាលភាពនេះគួរឲ្យអស្ចារ្យណាស់ គឺមនុស្សលោកទាំងមូល។ ហេតុផលគឺសេចក្ដីស្រឡាញ់ មិនមែនដោយកាតព្វកិច្ច មិនមែនដោយយុទ្ធសាស្ត្រ គឺដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់។ វិធីសាស្ត្រគឺការប្រទាន ជាអំណោយដែលថ្លៃបំផុតដែលអាចគិតបាន។ ហើយការផ្តល់ជូនគឺបើកចំហ គឺ "អ្នកណា"។ ពាក្យនោះមិនទុកអ្នកណាម្នាក់ចោលឡើយ។ សម្រាប់អ្នកអានលើកដំបូង នេះជាចង្វាក់បេះដូងនៃអ្វីៗទាំងអស់ដែលយ៉ូហាននឹងបង្ហាញអ្នកក្នុងដប់ប្រាំបីជំពូកបន្ទាប់។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានដកស្រង់យ៉ូហាន 3:16 រាប់ពាន់ដង សូមឈប់ពិចារណាលើពាក្យ "ខ្លាំងណាស់" ពាក្យនេះមិនត្រឹមតែនិយាយអំពីការពិតនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ព្រះប៉ុណ្ណោះទេ គឺអំពីរង្វាស់របស់វាផង។ តើព្រះស្រឡាញ់មនុស្សលោកប៉ុនណា? ខ្លាំងដល់ម្ល៉េះបានជាទ្រង់ប្រទាន។ ឈើឆ្កាងមិនមែនជាសេចក្ដីចាំបាច់ដែលទ្រង់មិនសូវសុខចិត្តទេ។ វាជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលបានវាស់ចេញរហូតដល់ដំណក់ចុងក្រោយ។ និកូដេមបានមកក្នុងទីងងឹត។ គាត់ចាកចេញទៅទាំងកាន់ពន្លឺមួយ ដែលគាត់មិនទាន់អាចពន្យល់បានពេញលេញ។ ពន្លឺដដែលនោះត្រូវបានប្រទានដល់អ្នកនៅថ្ងៃនេះ។
ថ្ងៃទី 4
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ពេលនោះជាពាក់កណ្ដាលថ្ងៃ ជាម៉ោងក្ដៅបំផុត ដែលគ្មានអ្នកណាមានគំនិតសមហេតុផលចេញទៅដងទឹកឡើយ។ ប៉ុន្តែមានស្ត្រីម្នាក់មកដល់អណ្ដូង។ នាងមកតែម្នាក់ឯង ហើយភាពឯកាមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យទេ។ នាងមានអតីតកាលដែលធ្វើឲ្យនាងក្លាយជាអ្នកក្រៅ សូម្បីក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់នាងផ្ទាល់។ នាងមិនបានរំពឹងថានឹងមានការសន្ទនាអ្វីឡើយ។ ហើយនាងពិតជាមិនបានរំពឹងអំពីការសន្ទនាដែលនាងបានជួបនោះទេ។ ពេលនាងមកដល់ ព្រះយេស៊ូវគង់នៅអណ្ដូងរួចទៅហើយ។ លោកយ៉ូហានប្រាប់យើងថា ទ្រង់ "ត្រូវតែយាងកាត់ស្រុកសាម៉ារី" ជាផ្លូវដែលគ្រូជនជាតិយូដាភាគច្រើនចៀសវាង ព្រោះសាសន៍យូដា និងសាសន៍សាម៉ារីគ្មានអ្វីរួមគ្នា ក្រៅពីការមើលងាយគ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវទ្រង់យាងកាត់កន្លែងដ៏ពិបាកនោះ ព្រោះមានស្ត្រីម្នាក់នៅទីនោះដែលត្រូវតែរកឲ្យឃើញ។ ទ្រង់សុំទឹកពីនាងផឹក ហើយដោយធ្វើដូច្នេះ ទ្រង់ឆ្លងកាត់រាល់ព្រំដែនសង្គមនៃសម័យនោះ គឺខាងសាសនា ខាងជាតិសាសន៍ និងខាងសីលធម៌។ នាងភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ថា៖ "ហេតុដូចម្តេចបានជាលោកដែលជាសាសន៍យូដា មកសុំទឹកពីខ្ញុំដែលជាស្ត្រីសាសន៍សាម៉ារីដូច្នេះ?" ចម្លើយរបស់ទ្រង់បានបញ្ច្រាសការសន្ទនាទាំងមូល។ ទ្រង់មិនមែនជាអ្នកស្រេកទេ គឺនាងទេតើដែលស្រេក។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ "បើនាងបានស្គាល់អំណោយទានរបស់ព្រះ ហើយស្គាល់អ្នកដែលពោលនឹងនាងថា សូមឲ្យទឹកខ្ញុំផឹកផង នោះនាងនឹងបានសូមពីលោក ហើយលោកនឹងឲ្យទឹករស់ដល់នាងហើយ"។ នាងបានមកដងទឹកហើយត្រឡប់ទៅវិញ។ ព្រះអង្គយាងមកដើម្បីប្រទានអ្វីមួយដែលធ្វើឲ្យនាងមិនស្រេកទៀតឡើយ មិនមែនជាប្រភពទឹកខាងរូបកាយទេ គឺជាអណ្ដូងទឹករស់ដែលផុសឡើងដល់ជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ ទ្រង់មិនមែនកំពុងមានបន្ទូលអំពីការផឹកទឹកបំបាត់ស្រេកទេ។ ទ្រង់កំពុងមានបន្ទូលអំពីសេចក្ដីប្រាថ្នាយ៉ាងជ្រៅ ដែលមិនអាចរំលត់បាននៅក្នុងព្រលឹងមនុស្ស ដែលគ្មានទំនាក់ទំនង គ្មានសមិទ្ធផល និងគ្មានសាសនាណាបានបំពេញឲ្យពេញលេញឡើយ។ បន្ទាប់មកមកដល់ពេលដែលផ្លាស់ប្ដូរអ្វីៗទាំងអស់។ ទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់នាងអំពីជីវិតរបស់នាងផ្ទាល់ គឺនាងមានប្ដីប្រាំនាក់ ហើយបុរសដែលនាងនៅជាមួយឥឡូវនេះមិនមែនជាប្ដីរបស់នាងទេ។ ទ្រង់មិនមានបន្ទូលដោយចិត្តឃោរឃៅឡើយ។ ទ្រង់មានបន្ទូលដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដូចអ្នកដែលស្គាល់នាងយូរជាងនាងស្គាល់ខ្លួនឯងទៅទៀត។ នាងមិនត្រូវបានធ្វើឲ្យខ្មាសរហូតដល់ជឿទេ តែនាងត្រូវបានគេមើលឃើញរហូតដល់ជឿ។ នាងរត់ត្រឡប់ទៅភូមិនាងវិញ ហើយនិយាយថា៖ "សូមមកមើលមនុស្សម្នាក់ ដែលបានប្រាប់ខ្ញុំអស់ទាំងការដែលខ្ញុំបានធ្វើ តើនេះមិនមែនជាព្រះគ្រីស្ទទេឬ?" សម្រាប់អ្នកអានថ្មី៖ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសរើសស្ត្រីម្នាក់នេះ ដែលគេមិនគិតថាអាចជាអ្នកណា ត្រូវគេមើលរំលង ហើយរស់នៅលើគែមសង្គម ជាមនុស្សដំបូងក្នុងដំណឹងល្អតាមលោកយ៉ូហាន ដែលទ្រង់បានប្រកាសអង្គទ្រង់ជាព្រះមែស៊ីយ៉ាដោយបើកចំហ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍៖ តើអ្នកបានដងទឹកពីអណ្ដូងខុសនៅកន្លែងណាខ្លះ? ទឹករស់នៅតែត្រូវបានប្រទានឲ្យ ហើយការប្រទាននោះនៅតែឥតគិតថ្លៃ។
ថ្ងៃទី 5
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
សូមស្រមៃមើលថ្លាងមានដំបូលមួយនៅក្បែរស្រះក្នុងក្រុងយេរូសាឡិម គឺមានថ្លាងប្រាំ ពោរពេញដោយមនុស្សឈឺ មនុស្សខ្វាក់ មនុស្សខ្វិន និងមនុស្សដែលលែងរំពឹងចង់បានអ្វីល្អទៀតហើយ។ ពួកគេបានឮថា ទឹកជួនកាលកម្រើក ហើយអ្នកណាចុះមុនគេនឹងបានជា។ មានបុរសម្នាក់ដេកនៅទីនោះអស់សាមសិបប្រាំបីឆ្នាំ។ សាមសិបប្រាំបីឆ្នាំនៃការមើលអ្នកដទៃទៅដល់មុនខ្លួន។ សាមសិបប្រាំបីឆ្នាំនៃពាក្យថា «ស្ទើរតែបាន»។ ព្រះយេស៊ូវយាងត្រង់ទៅរកគាត់។ មិនមែនទៅរកករណីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់បំផុត ឬអ្នកដែលស្រែកខ្លាំងបំផុតទេ គឺទៅរកបុរសម្នាក់នេះ ដែលអស់កម្លាំងដោយសារការរង់ចាំអស់ជាច្រើនទសវត្ស។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលសួរសំណួរមួយដែលស្តាប់ទៅចម្លែកណាស់ថា «តើអ្នកចង់បានជាឬទេ?» (យ៉ូហាន ៥:៦)។ ហេតុអ្វីបានជាសួរមនុស្សឈឺថាចង់ជាឬទេ? ព្រោះព្រះយេស៊ូវមិនគ្រាន់តែចាប់អារម្មណ៍នឹងការព្យាបាលរូបកាយទេ។ ទ្រង់ទតមើលមនុស្សទាំងមូល រួមទាំងផ្នែកមួយនៃគាត់ដែលប្រហែលជាបានទទួលយកភាពគ្មានទីពឹង ហើយបានរៀនកំណត់អត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងដោយស្ថានភាពរបស់គាត់។ បុរសនោះមិនបានឆ្លើយសំណួរនោះដោយផ្ទាល់ទេ។ គាត់ពន្យល់ពីមូលហេតុដែលវាមិនទាន់បានសម្រេចរហូតមកដល់ពេលនេះ។ គាត់នៅតែគិតតែអំពីស្រះ នៅតែសម្លឹងមើលប្រព័ន្ធចាស់។ រួចព្រះយេស៊ូវគ្រាន់តែមានព្រះបន្ទូលថា ចូរក្រោកឡើង លើកគ្រែរបស់អ្នក ហើយដើរទៅ។ គ្មានទឹក។ គ្មានពិធី។ គ្មានការរង់ចាំ។ មានតែព្រះបន្ទូលនៃព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះ ហើយភាពស្លាប់ដៃជើងអស់សាមសិបប្រាំបីឆ្នាំក៏ចប់ក្នុងប្រយោគតែមួយ។ ប៉ុន្តែជំពូកនេះមិនឈប់នៅត្រឹមនោះទេ។ ពួកអ្នកដឹកនាំសាសនាខឹងសម្បារ មិនមែនដោយសារមនុស្សម្នាក់បានជាទេ តែដោយសារការនោះកើតឡើងនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក។ ព្រះយេស៊ូវតបតាមសេចក្តីថ្លែងដ៏អស្ចារ្យបំផុតមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល គឺថាទ្រង់ និងព្រះវរបិតាកំពុងធ្វើការជាមួយគ្នា ថាព្រះរាជបុត្រាមានសិទ្ធិអំណាចប្រទានជីវិត ហើយថាគម្ពីរដែលពួកអ្នកដឹកនាំសិក្សា ក៏សំដៅមកលើទ្រង់ដែរ។ ការប្រោសឲ្យជាគឺជាទីសម្គាល់ ហើយសេចក្តីថ្លែងនោះគឺជាខ្លឹមសារ។ ថ្ងៃនេះ សូមស្តាប់ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលសួរអ្នកនូវសំណួរស្ងប់ស្ងាត់ដដែលនេះ។ តើមានកន្លែងណាមួយក្នុងជីវិតអ្នក ទោះជាទម្លាប់ ទុក្ខព្រួយ ឬការភ័យខ្លាច ដែលអ្នកបានឈប់រំពឹងថានឹងបានជាដោយស្ងាត់ៗ? ទ្រង់មិនរង់ចាំឲ្យអ្នករកស្រះត្រឹមត្រូវ ឬពេលវេលាត្រឹមត្រូវទេ។ ទ្រង់ឈរនៅក្បែរអ្នកនេះឯង សួរថាតើអ្នកស្ម័គ្រចិត្តឬទេ។
ថ្ងៃទី 6
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មួយថ្ងៃមុនការសន្ទនានេះ ព្រះយេស៊ូវបានចិញ្ចឹមមនុស្សប្រាំពាន់នាក់ដោយនំបុ័ងប្រាំដុំ និងត្រីពីរក្បាល។ ហ្វូងមនុស្សបានបរិភោគឆ្អែត ហើយឥឡូវនេះគេបានឆ្លងសមុទ្រមករកទ្រង់ម្តងទៀត។ នេះជាគ្រាដ៏ទន់ភ្លន់ ដែលឆាប់ក្លាយជាគ្រាដែលស្ទង់ចិត្ត។ ព្រះយេស៊ូវទតមើលហ្វូងមនុស្ស ហើយមានបន្ទូលដោយន័យថា អ្នករាល់គ្នាមិនមែនមកទីនេះព្រោះបានឃើញការអស្ចារ្យទេ អ្នករាល់គ្នាមកព្រោះបានអាហារឥតគិតថ្លៃ។ គេចង់បាននំបុ័ង។ ទ្រង់ចង់ប្រទានអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ដល់គេ។ អ្វីដែលតាមមក គឺជាសេចក្តីបង្រៀនមួយដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងតម្រូវខ្ពស់បំផុតដែលព្រះយេស៊ូវធ្លាប់ប្រទាន។ ទ្រង់ប្រកាសថា "ខ្ញុំជានំប៉័ងនៃជីវិត អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំ នោះនឹងមិនឃ្លានឡើយ ហើយអ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំ នោះនឹងមិនស្រេកទៀតដែរ" (យ៉ូហាន ៦:៣៥)។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង សូមកត់សម្គាល់អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវកំពុងធ្វើ៖ ទ្រង់យកសេចក្តីត្រូវការជាមូលដ្ឋានបំផុតរបស់មនុស្ស គឺអាហារ ការរស់រានមានជីវិត អ្វីដែលអ្នកមិនអាចរស់បានបើគ្មាន ហើយមានបន្ទូលថា ទ្រង់ជាចម្លើយចំពោះសេចក្តីឃ្លានដែលជ្រៅជាងនោះទៅទៀត។ មនុស្សគ្រប់រូបដែលធ្លាប់រស់ ស្គាល់អារម្មណ៍ឃ្លានអ្វីមួយដែលខ្លួនមិនអាចបញ្ជាក់ឈ្មោះបានច្បាស់។ ព្រះយេស៊ូវបានដាក់ឈ្មោះវានៅទីនេះ។ ហ្វូងមនុស្សតបត្រឡប់វិញ។ គេចង់បានទីសម្គាល់ ជារឿងចម្លែក បន្ទាប់ពីបានមើលទ្រង់ចិញ្ចឹមមនុស្សរាប់ពាន់នាក់។ គេលើកយកម៉ាណា ជានំបុ័ងដែលព្រះបានប្រទានដល់បុព្វបុរសរបស់គេនៅទីរហោស្ថាន។ ព្រះយេស៊ូវកែតម្រូវគេដោយទន់ភ្លន់៖ លោកម៉ូសេមិនបានប្រទាននំបុ័ងនោះទេ គឺព្រះវរបិតាទេតើ ហើយនំបុ័ងនោះតែងតែចង្អុលទៅរកអ្វីមួយដែលប្រសើរជាង។ នំបុ័ងពិតពីស្ថានសួគ៌ប្រទានជីវិតដល់ពិភពលោក ហើយនំបុ័ងនោះជាព្រះអង្គមួយអង្គ។ នៅចុងជំពូក សិស្សជាច្រើនបានដើរចេញ។ គេនិយាយថា សេចក្តីបង្រៀននេះពិបាកពេក។ ព្រះយេស៊ូវបែរទៅរកពួកដប់ពីរនាក់ ហើយសួរថា តើអ្នករាល់គ្នាក៏ចង់ចាកចេញដែរឬ។ ចម្លើយរបស់ពេត្រុសជាចម្លើយមួយដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងដំណឹងល្អ៖ "ព្រះអម្ចាស់អើយ តើយើងខ្ញុំនឹងទៅឯអ្នកណា ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច" (យ៉ូហាន ៦:៦៨)។ ពេត្រុសមិនបាននិយាយថាលោកយល់ទាំងអស់ទេ។ លោកនិយាយថា គ្មានកន្លែងណាផ្សេងឲ្យទៅឡើយ។ នោះជាការថ្លែងទទួលស្គាល់ដោយស្មោះត្រង់របស់ព្រលឹងគ្រប់រូបដែលបានជួបព្រះយេស៊ូវពិតប្រាកដ។ មិនមែនថាគ្រប់សំណួរបានចម្លើយទេ ប៉ុន្តែថាមានតែទ្រង់ប៉ុណ្ណោះដែលបំពេញសេចក្តីឃ្លានជ្រៅបំផុត។ ថ្ងៃនេះ តើអ្នកកំពុងបរិភោគអ្វី ដែលធ្វើឲ្យអ្នកនៅទទេនៅពេលល្ងាច? នំបុ័ងនៃជីវិតនៅតែត្រូវបានប្រទានឲ្យ។
ថ្ងៃទី 7
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
នេះជាថ្ងៃចុងក្រោយនៃបុណ្យបារាំ ជាពិធីអបអរសាទរមួយសប្តាហ៍នៅក្រុងយេរូសាឡិម ដែលរៀងរាល់ថ្ងៃ សង្ឃម្នាក់បាននាំទឹកពីស្រះស៊ីឡោម ហើយចាក់ចេញនៅអាសនា ជាការរំលឹកដ៏រស់អំពីទឹកដែលព្រះបានប្រទានដល់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនៅទីរហោស្ថាន។ ហ្វូងមនុស្សបានប្រជុំគ្នា ពិធីកំពុងដល់ចំណុចកំពូល ហើយនៅក្នុងខណៈដ៏មានអានុភាពនោះ ព្រះយេស៊ូវឈរឡើង ហើយស្រែកដោយព្រះបន្ទូលដែលច្បាស់ជាបានធ្វើឲ្យគ្រប់ការសន្ទនាដែលនៅក្បែរនោះឈប់៖ "ប្រសិនបើអ្នកណាស្រេក នោះចូរមកឯខ្ញុំ ហើយផឹកចុះ" (យ៉ូហាន ៧:៣៧)។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី វាជួយឲ្យដឹងថា បុណ្យនេះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះប្រជាជនទាំងនោះ។ ទឹកនៅក្នុងដីស្ងួតមិនមែនជាការសម្រាលទុក្ខទេ គឺជាជីវិតផ្ទាល់។ ពិធីទាំងមូលជាសេចក្តីអធិស្ឋាន ជាសេចក្តីប្រាថ្នា ជាការរំលឹកថា ព្រះធ្លាប់ធ្វើឲ្យទឹកហូរចេញពីថ្មដា។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងឈរនៅកណ្តាលសេចក្តីអធិស្ឋាននោះ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ ខ្ញុំជាចម្លើយនៃសេចក្តីអធិស្ឋាននោះ។ ព្រះអង្គមានបន្ទូលទៅមុខទៀតថា អ្នកណាដែលជឿលើព្រះអង្គ មិនគ្រាន់តែទទួលទឹកដ៏រស់ប៉ុណ្ណោះទេ គេនឹងក្លាយជាប្រភពនៃទឹកនោះទៀតផង។ "នឹងមានទឹករស់ហូរចេញពីពោះគេមក ដូចជាទន្លេ" (យ៉ូហាន ៧:៣៨)។ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះដែលគង់នៅក្នុងមនុស្សម្នាក់ មិនគ្រាន់តែបំពេញប៉ុណ្ណោះទេ គឺហូរហៀរចេញមក។ ជំពូកនេះពេញដោយការបែកបាក់។ អ្នកខ្លះថា ព្រះអង្គជាអ្នកទំនាយ។ អ្នកខ្លះថា ព្រះអង្គជាព្រះគ្រីស្ទ។ អ្នកខ្លះចង់ចាប់ព្រះអង្គ។ សូម្បីតែពួកអាជ្ញាធរដែលត្រូវបានចាត់ឲ្យទៅចាប់ព្រះអង្គ ក៏ត្រឡប់មកដៃទទេ ទាំងនិយាយយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ "មិនដែលមានអ្នកណានិយាយដូចអ្នកនេះឡើយ" (យ៉ូហាន ៧:៤៦)។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូវមានអ្វីមួយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សឈប់ សូម្បីតែអ្នកដែលមកដោយចេតនាចង់បញ្ឈប់ព្រះអង្គក៏ដោយ។ នីកូដេម ដែលយើងបានជួបនៅជំពូកទីបី ពេលគាត់មកគាល់ព្រះយេស៊ូវនៅពេលយប់ បាននិយាយឡើងដោយស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងក្រុមប្រឹក្សា ដោយសុំឲ្យមានភាពយុត្តិធម៌។ នេះជារឿងតូចមួយ ប៉ុន្តែជាសេចក្តីក្លាហាន។ គាត់មិនទាន់ចេញមកទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែគាត់កំពុងដើរឆ្ពោះទៅរកពន្លឺ។ ថ្ងៃនេះ សូមពិចារណាថា តើអ្នកកំពុងស្រេកនៅត្រង់ណា។ មិនមែនស្រេកទឹកទេ គឺស្រេកសេចក្តីសុខសាន្ត ស្រេកគោលបំណង ស្រេកអារម្មណ៍ថាជីវិតរបស់អ្នកកំពុងទៅកន្លែងដែលមានតម្លៃ។ ព្រះយេស៊ូវនៅតែឈរ ហើយនៅតែស្រែកអញ្ជើញដដែល។ ទន្លេដែលព្រះអង្គសន្យាមិនមែនជាទឹកស្រក់ៗទេ គឺជាអ្វីដែលហូរហៀរចេញពីអ្នកទៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនៅជុំវិញអ្នក។ ចូរមកផឹកចុះ។
ថ្ងៃទី 8
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ជំពូកនេះចាប់ផ្តើមនៅពេលព្រឹកព្រហាម ទីលានព្រះវិហារកំពុងពោរពេញដោយមនុស្ស ហើយព្រះយេស៊ូវគង់ចុះបង្រៀន។ ពួកអ្នកដឹកនាំខាងសាសនាអូសស្ត្រីម្នាក់ដែលត្រូវចាប់បានពេលកំពុងប្រព្រឹត្តកាមគុណមកដាក់នៅមុខហ្វូងមនុស្ស មិនមែនដោយសារគេយកចិត្តទុកដាក់នឹងសេចក្តីសុចរិតឡើយ តែដើម្បីចាប់អន្ទាក់ព្រះយេស៊ូវរវាងសេចក្តីមេត្តាករុណា និងក្រឹត្យវិន័យ។ នេះជាវេលាដ៏សាហាវ ហើយនាងជាឧបករណ៍នៃការនោះ។ ព្រះយេស៊ូវអង្គុយបត់ចុះ ហើយសរសេរលើដី។ យើងមិនដែលដឹងឡើយថាទ្រង់សរសេរអ្វី។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ក្រោកឈរ ហើយមានព្រះបន្ទូលពាក្យមួយឃ្លាដែលបន្លឺឡើងអស់ពីរពាន់ឆ្នាំមកហើយថា៖ "អ្នកណាក្នុងពួកអ្នករាល់គ្នាដែលឥតមានបាប នោះឲ្យអ្នកនោះបានចោលដុំថ្មនឹងនាងមុនដំបូងចុះ" (យ៉ូហាន ៨:៧)។ គេនាំគ្នាចេញទៅម្តងម្នាក់ ចាប់ផ្តើមពីអ្នកចាស់ជាងគេ។ កាលព្រះយេស៊ូវងើបព្រះភក្ត្រឡើង នៅសល់តែស្ត្រីនោះម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទ្រង់មិនកាត់ទោសនាងទេ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលប្រាប់នាងឲ្យទៅចុះ ហើយកុំប្រព្រឹត្តបាបទៀតឡើយ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់គង់នៅក្នុងព្រះវិហារនៅឡើយ ហើយមានព្រះបន្ទូលប្រកាស "ខ្ញុំជា" ដ៏អស្ចារ្យទីពីរក្នុងដំណឹងល្អយ៉ូហានថា៖ "ខ្ញុំជាពន្លឺបំភ្លឺនៃលោកីយ៍ អ្នកណាដែលមកតាមខ្ញុំ នោះមិនដែលដើរក្នុងទីងងឹតឡើយ គឺនឹងមានពន្លឺនៃជីវិតវិញ" (យ៉ូហាន ៨:១២)។ ក្នុងបទគម្ពីរ ពន្លឺមិនមែនគ្រាន់តែជាការបំភ្លឺប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាការបើកសម្តែង ជាទិសដៅ ជាអ្វីដែលបង្ហាញអ្នកថាអ្នកនៅឯណា ហើយកំពុងទៅឯណា។ ការដើរក្នុងទីងងឹតមិនមែនគ្រាន់តែជាការវង្វេងស្មារតីប៉ុណ្ណោះទេ គឺជាការវង្វេងបាត់ទាំងមិនដឹងខ្លួន។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា ទ្រង់ជាថ្នាំព្យាបាលនៃស្ថានភាពនោះ។ អ្វីដែលតាមមកគឺជាការជជែកវែកញែកដ៏វែង និងខ្លាំងក្លាជាមួយពួកផារិស៊ី អំពីអត្តសញ្ញាណ សិទ្ធិអំណាច សេចក្តីពិត និងសេរីភាព។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលប្រាប់គេថា សេចក្តីពិតនឹងធ្វើឲ្យគេមានសេរីភាព ហើយគេក៏ខឹងឡើង ដោយអះអាងថាគេមិនដែលជាទាសករឡើយ។ ទ្រង់កំពុងមានព្រះបន្ទូលអំពីភាពជាទាសករដែលគេមើលមិនឃើញ គឺទាសភាពនៃបាប របៀបដែលអំពើអាក្រក់បត់ជីវិតមនុស្សឲ្យកោងចូលក្នុងខ្លួន រហូតដល់មិនអាចត្រង់វិញបាន។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា សេរីភាពពិតប្រាកដមកតាមរយៈព្រះរាជបុត្រា។ ជំពូកនេះឡើងដល់កម្រិតកំពូលដោយសេចក្តីអះអាងមួយដ៏អស្ចារ្យ ដែលស្ទើរតែធ្វើឲ្យគេចោលដុំថ្មសម្លាប់ទ្រង់នៅនោះភ្លាម គឺ៖ "មុនដែលអ័ប្រាហាំកើតមក នោះខ្ញុំជាស្រាប់ហើយ" (យ៉ូហាន ៨:៥៨)។ មិនមែនថា "ខ្ញុំជា" ក្នុងអតីតកាលទេ គឺ "ខ្ញុំជា" ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលអស់កល្បជានិច្ច។ ជាព្រះនាមដែលព្រះបានប្រទានដល់ទ្រង់ផ្ទាល់នៅគុម្ពបន្លាដែលឆេះ ឥឡូវនេះត្រូវបានមានបន្ទូលដោយមនុស្សម្នាក់ឈរក្នុងទីលានមួយនៃក្រុងយេរូសាឡិម។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មី នេះជាបេះដូងនៃអ្វីៗទាំងអស់ដែលយ៉ូហានកំពុងកសាង។ សម្រាប់ពួកបរិសុទ្ធដែលមានបទពិសោធន៍ សូមឈប់ពិចារណាអំពីទម្ងន់នៃសេចក្តីនេះម្តងទៀតនៅថ្ងៃនេះ ព្រះដែលជា "ខ្ញុំជា" អស់កល្បជានិច្ច ដែលទ្រង់ឱនព្រះកាយសរសេរលើដីក្បែរស្ត្រីដែលត្រូវអាម៉ាស់ ទ្រង់ជាព្រះអង្គតែមួយដែលទ្រទ្រង់អ្វីៗទាំងអស់ឲ្យនៅជាប់គ្នា។
ថ្ងៃទី 9
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
សូមស្រមៃមើលបុរសម្នាក់ដែលមិនដែលឃើញថ្ងៃរះសូម្បីតែម្តង។ គាត់កើតមកក្នុងភាពងងឹត មិនមែនភាពងងឹតនៃយប់អាក្រក់មួយទេ តែជាភាពងងឹតនៃរាល់ថ្ងៃក្នុងជីវិតរបស់គាត់។ គាត់អង្គុយសុំទានក្បែរផ្លូវ ហើយពួកសិស្សដើរកាត់ទៅ ទាំងសួរសំណួរខាងទេវវិទ្យាថា៖ តើបាបរបស់អ្នកណាបណ្តាលឲ្យមានការនេះ? ព្រះយេស៊ូវមិនទទួលយកការនោះឡើយ។ ទ្រង់ផ្លាស់ប្តូរទស្សនៈទាំងអស់ដោយព្រះបន្ទូលតែមួយដង្ហើម៖ ភាពខ្វាក់របស់បុរសនេះមិនមែនជាការផ្តន្ទាទោសទេ គឺជាផ្ទាំងគំនូរមួយ។ ព្រះហៀបនឹងគូរអ្វីមួយដ៏រុងរឿង។ ព្រះយេស៊ូវស្តោះទឹកមាត់លើដី ធ្វើជាភក់ ហើយលាបភ្នែករបស់បុរសនោះ។ នេះជាការអស្ចារ្យដ៏ចម្លែក និងជាប់នឹងដី គឺព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះប្រើធូលីដី និងទឹកមាត់ ជាវត្ថុធាតុដើមតែមួយនៃការបង្កើត។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ចាត់គាត់ឲ្យទៅលាងនៅអាងស៊ីឡោម ដែលយ៉ូហានប្រាប់យើងថាមានន័យថា "ចាត់ឲ្យទៅ"។ បុរសនោះទៅ លាង ហើយត្រឡប់មកវិញទាំងមើលឃើញ។ សូមកត់សម្គាល់ថា គាត់ស្តាប់បង្គាប់មុនពេលគាត់អាចមើលឃើញព្រះអង្គដែលបានប្រោសគាត់។ ជំនឿច្រើនតែដំណើរការបែបនោះ គឺយើងឆ្ពោះទៅរកអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូល មុនពេលយើងយល់ច្បាស់ថាទ្រង់ជានរណា។ អ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ស្ទើរតែគួរឲ្យអស់សំណើចក្នុងសោកនាដកម្មរបស់វា។ ពួកអ្នកជិតខាងមិនជឿថាគាត់ជាបុរសតែមួយនោះទេ។ ពួកផារិស៊ីអូសគាត់ទៅសួរចម្លើយ ដល់ទៅពីរដង ពីព្រោះការប្រោសនោះកើតឡើងនៅថ្ងៃឈប់សម្រាក។ គេសួរចម្លើយឪពុកម្តាយរបស់គាត់។ គេហៅព្រះយេស៊ូវថាជាមនុស្សមានបាប។ ហើយគ្រប់ជុំនៃការសួរចម្លើយ អ្នកសុំទានដែលធ្លាប់ខ្វាក់នេះកាន់តែក្លាហានឡើង។ គាត់ចាប់ផ្តើមដោយនិយាយថា "មនុស្សម្នាក់ឈ្មោះយេស៊ូវ" ហើយបញ្ចប់ ក្រោយពេលព្រះយេស៊ូវរកគាត់ឃើញម្តងទៀត ដោយក្រាបទៀបព្រះបាទាទ្រង់ទូលថា "ព្រះអម្ចាស់ ទូលបង្គំជឿ" (យ៉ូហាន ៩:៣៨)។ បុរសដែលមើលមិនឃើញ បានក្លាយជាមនុស្សដែលមានភ្នែកភ្លឺបំផុតក្នុងជំពូកទាំងមូល។ នេះជាអ្វីដែលគួរឈប់ពិចារណានៅថ្ងៃនេះ៖ ពួកផារិស៊ីមើលឃើញច្បាស់ល្អ តែនៅតែខ្វាក់ទាំងស្រុង ខណៈដែលអ្នកសុំទាននៅក្នុងដីធូលីបានទទួលទាំងការមើលឃើញខាងរូបកាយ និងខាងវិញ្ញាណក្នុងរសៀលតែមួយ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា៖ "កាលណាខ្ញុំនៅក្នុងលោកីយ៍ នោះខ្ញុំជាពន្លឺបំភ្លឺនៃលោកីយ៍" (យ៉ូហាន ៩:៥)។ ពន្លឺមិនចរចាជាមួយភាពងងឹតទេ គឺគ្រាន់តែមកដល់ ហើយភាពងងឹតក៏ដកថយ។ ទោះអ្វីដែលបានធ្វើឲ្យអ្នកនៅក្នុងទីងងឹត ទោះជាសេចក្តីសង្ស័យ ភាពអាម៉ាស់ ឬរបួសដែលអ្នកបានរែកអស់ច្រើនឆ្នាំ ព្រះយេស៊ូវមិនសុំឲ្យអ្នកពន្យល់វាសិនទេ។ ទ្រង់សុំឲ្យអ្នកទៅលាង។
ថ្ងៃទី 10
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ចៀមមិនមែនជាសត្វដ៏អស្ចារ្យឡើយ។ វាមិនសាហាវដូចសត្វតោ ឬលឿនដូចសេះទេ។ វាវង្វេង វាភ័យស្លន់ស្លោ ហើយវាពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើអ្នកដែលស្គាល់ផ្លូវ។ ព្រះយេស៊ូវបានជ្រើសរើសរូបភាពនេះដោយចេតនា ពេលទ្រង់មានបន្ទូលថា "ខ្ញុំជាអ្នកគង្វាលល្អ" (យ៉ូហាន ១០:១១) ហើយបើយើងស្មោះត្រង់ រូបភាពនេះសមនឹងយើងជាងអ្វីដែលយើងចង់ទទួលស្គាល់។ ក្នុងជំពូកនេះ ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញភាពផ្ទុយគ្នាយ៉ាងច្បាស់រវាងអ្នកគង្វាលល្អ និងអ្នកស៊ីឈ្នួល។ អ្នកស៊ីឈ្នួលកាន់ការងារ តែមិនមែនកាន់ចៀមទេ។ ពេលឆ្កែចចកមកដល់ គាត់រត់ចោល មិនមែនព្រោះគាត់ជាមនុស្សអាក្រក់ប្រាកដនោះទេ គឺព្រោះចៀមមិនមែនជារបស់គាត់ពិតប្រាកដ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកគង្វាលល្អប្រគល់ជីវិតរបស់ខ្លួនជំនួសចៀម។ នេះមិនមែនជាពាក្យប្រៀបធៀបដែលទ្រង់ស្វែងរកទេ តែជាទំនាយដែលទ្រង់កំពុងដើរឆ្ពោះទៅរក។ ទ្រង់កំពុងពណ៌នាអំពីឈើឆ្កាង មុនពេលទ្រង់ឡើងទៅលើវា ហើយទ្រង់មានបន្ទូលអំពីវាដោយពាក្យដ៏អស្ចារ្យថា៖ "គ្មានអ្នកណាយកជីវិតខ្ញុំបានទេ គឺខ្ញុំស្ម័គ្រចិត្តប្រគល់ជីវិតខ្ញុំដោយខ្លួនឯង" (យ៉ូហាន ១០:១៨)។ ការជាប់ឆ្កាងមិនមែនជារឿងដែលកើតឡើងលើព្រះយេស៊ូវទេ។ វាជារឿងដែលទ្រង់ជ្រើសរើស សម្រាប់អ្នក ទាំងដឹងច្បាស់អំពីតម្លៃដែលត្រូវបង់។ ទ្រង់ក៏មានបន្ទូលអំពីការស្គាល់ចៀមរបស់ទ្រង់ និងការដែលចៀមស្គាល់ទ្រង់ ក្នុងដង្ហើមតែមួយជាមួយនឹងការស្គាល់ព្រះវរបិតា។ "ខ្ញុំស្គាល់ចៀមរបស់ខ្ញុំ ហើយចៀមរបស់ខ្ញុំក៏ស្គាល់ខ្ញុំដែរ ដូចជាព្រះវរបិតាទ្រង់ស្គាល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំស្គាល់ព្រះវរបិតាដែរ" (យ៉ូហាន ១០:១៤-១៥)។ នោះជាការលើកតម្កើងដ៏អស្ចារ្យ។ ភាពស្និទ្ធស្នាលដែលអ្នកមានជាមួយអ្នកគង្វាល ត្រូវបានគំរូតាមភាពស្និទ្ធស្នាលនៅក្នុងព្រះត្រៃឯកផ្ទាល់។ អ្នកមិនមែនជាលេខមួយក្នុងហ្វូងទេ។ អ្នកត្រូវបានស្គាល់។ ហើយមានសេចក្ដីសន្យាមួយដែលបានធ្វើឲ្យចិត្តញាប់ញ័រជាច្រើនស្ងប់ស្ងាត់ពេញមួយសតវត្ស៖ "ចៀមរបស់ខ្ញុំឮសំឡេងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំស្គាល់វា វាក៏មកតាមខ្ញុំ ខ្ញុំឲ្យជីវិតអស់កល្បជានិច្ចដល់វា វានឹងមិនcategory degreeវិនាសឡើយ ហើយក៏គ្មានអ្នកណានឹងឆក់យកវាពីដៃខ្ញុំបានដែរ" (យ៉ូហាន ១០:២៧-២៨)។ មានព្រះហស្តពីរត្រូវបានលើកឡើង គឺរបស់ព្រះរាជបុត្រា និងរបស់ព្រះវរបិតា ហើយចៀមត្រូវបានកាន់ទុកនៅក្នុងទាំងពីរ។ ទោះបីអ្នកកំពុងប្រឈមនឹងអ្វីនៅថ្ងៃនេះ អ្នកមិនរអិលចេញពីម្រាមដៃទាំងនោះឡើយ។ ចូរសម្រាកក្នុងសេចក្ដីនោះចុះ។
ថ្ងៃទី 11
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានចំណុចលម្អិតមួយនៅក្នុងយ៉ូហាន ១១ ដែលអ្នកទ្រឹស្ដីបានសរសេរជាបណ្ណាល័យទាំងមូល ហើយដែលកុមារកត់សម្គាល់ភ្លាម៖ "ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ព្រះកន្សែង" (យ៉ូហាន ១១:៣៥)។ នោះជាខខ្លីបំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរ ហើយក៏ជាខមួយដ៏សំខាន់បំផុតដែរ។ ព្រះអង្គដែលជិតនឹងស្រែកហៅឡាសារឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ ទ្រង់យាងមកឈរនៅមាត់ផ្នូរ ហើយព្រះកន្សែងជាមុនសិន។ ទ្រង់មិនមែនសម្ដែងសេចក្ដីសោកសៅទេ។ ទ្រង់មិនមែនគ្រាន់តែធ្វើតាមទំនៀមនៃការសម្ដែងក្ដីអាណិតទេ។ ទ្រង់ញាប់ព្រះហឫទ័យដោយពិតប្រាកដ។ ពាក្យដែលលោកយ៉ូហានប្រើបង្ហាញថា ទ្រង់ដកដង្ហើមធំពីជម្រៅព្រះហឫទ័យ ដូចរលកដែលកើនឡើងពីបាតមហាសមុទ្រ។ ព្រះនៃសកលលោកទ្រង់ព្រះកន្សែងនៅមាត់ផ្នូរ។ មុននឹងដល់ការអស្ចារ្យ យើងត្រូវអង្គុយជាមួយបងប្អូនស្រីទាំងពីរនាក់សិន។ ម៉ារា និងម៉ាថា ទូលព្រះយេស៊ូវដូចគ្នា នៅពេលឃើញទ្រង់ថា៖ "ព្រះអម្ចាស់អើយ បើទ្រង់គង់នៅទីនេះ នោះបងប្អូនទូលបង្គំមិនស្លាប់ទេ" (យ៉ូហាន ១១:២១, ៣២)។ ក្នុងការឆ្លើយតបរបស់ព្រះយេស៊ូវចំពោះអ្នកទាំងពីរ គ្មានការស្ដីបន្ទោសឡើយ។ ទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទូលថា "អ្នកគួរតែជឿដល់ខ្ញុំឲ្យលើសនេះ" ទេ។ ទ្រង់ជួបម៉ាថាដោយសេចក្ដីបង្រៀន គឺ "ខ្ញុំជាសេចក្ដីរស់ឡើងវិញ ហើយជាជីវិត" (យ៉ូហាន ១១:២៥) ហើយទ្រង់ជួបម៉ារាដោយទឹកព្រះនេត្រ។ ទ្រង់ធំល្មមនឹងប្រទានអ្នកទាំងពីរ ហើយមានប្រាជ្ញាល្មមនឹងដឹងថា អ្នកត្រូវការអ្វីមុន។ ឈុតនៅមាត់ផ្នូរនេះជាឈុតដែលគួរឲ្យរន្ធត់ចិត្តជាក់ស្ដែង។ ព្រះយេស៊ូវបង្គាប់ឲ្យគេរមៀលថ្មចេញ។ ម៉ាថាជំទាស់ តាមរបៀបជាក់ស្ដែង និងស្មោះត្រង់ថា៖ "ព្រះអម្ចាស់អើយ ឥឡូវនេះ គាត់ស្អុយហើយ ពីព្រោះស្លាប់បាន៤ថ្ងៃមកហើយ" (យ៉ូហាន ១១:៣៩)។ ៤ថ្ងៃមានន័យណាស់។ ទំនៀមទម្លាប់របស់សាសន៍យូដាជឿថា ព្រលឹងនៅជិតសពអស់៣ថ្ងៃ។ ក្រោយ៤ថ្ងៃ គ្មានសង្ឃឹមនៅសល់ទៀតតាមការវាស់វែងរបស់មនុស្សទេ។ ព្រះយេស៊ូវបានរង់ចាំរហូតដល់សេចក្ដីសង្ឃឹមមិនមែនគ្រាន់តែស្តើងទេ គឺរលត់អស់។ បន្ទាប់មក ទ្រង់អធិស្ឋានឮៗ មិនមែនសម្រាប់ព្រះអង្គទ្រង់ទេ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា គឺសម្រាប់ហ្វូងមនុស្ស ហើយទ្រង់ស្រែកហៅទៅក្នុងភាពងងឹតថា៖ "ឡាសារអើយ ចូរចេញមក"។ ហើយបុរសស្លាប់នោះក៏ដើរចេញមក។ ចូរកត់សម្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូវមិនចូលទៅរកឡាសារទេ។ ទ្រង់ត្រាស់ហៅ ហើយជីវិតក៏ស្ដាប់តាមព្រះសូរសៀងទ្រង់។ នេះជាព្រះសូរសៀងដដែល ដែលបានមានព្រះបន្ទូលឲ្យលោកីយ៍កើតមកនៅលោកុប្បត្តិ ជាព្រះសូរសៀងដដែល ដែលនៅថ្ងៃមួយនឹងត្រាស់ហៅឲ្យគ្រប់ផ្នូរបើកចេញ។ បើថ្ងៃនេះអ្នកស្ថិតក្នុងកាលៈទេសៈមួយដែលស្លាប់អស់៤ថ្ងៃ ឬ៤ឆ្នាំហើយ ព្រះយេស៊ូវនៅតែឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយទ្រង់នៅតែកំពុងត្រាស់ហៅ។
ថ្ងៃទី 12
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
យ៉ូហាន ជំពូក ១២ ជាជំពូកនៃការមកដល់ និងការលាគ្នា ជាជំពូកដែលអ្វីៗចាប់ផ្តើមច្បាស់ឡើង ហើយអ្វីៗក៏ចាប់ផ្តើមរសាត់ទៅឆ្ងាយ។ ប្រាំមួយថ្ងៃមុនបុណ្យរំលង ម៉ារីនៅបេថានី ជាស្ត្រីដដែលដែលធ្លាប់អង្គុយនៅទៀបព្រះបាទារបស់ព្រះយេស៊ូវ ពេលបងស្រីរបស់នាងរវល់ខ្វល់ខ្វាយ បានយកប្រេងក្រអូបថ្លៃមួយផោនមកចាក់លើព្រះបាទារបស់ទ្រង់ ហើយយកសក់របស់នាងជូតព្រះបាទាទ្រង់។ ផ្ទះទាំងមូលក៏ពេញដោយក្លិនក្រអូប។ យូដាសជំទាស់ ដោយលើកហេតុផលអំពីការសន្សំសំចៃ។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ការពារនាង ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា នាងបានធ្វើការនេះសម្រាប់ថ្ងៃបញ្ចុះសពរបស់ទ្រង់។ ប្រហែលជានាងមិនបានយល់ពេញលេញអំពីអ្វីដែលនាងកំពុងធ្វើទេ ប៉ុន្តែសេចក្តីស្រឡាញ់បានផ្តល់ឲ្យនាងនូវការយល់ដឹងមួយប្រភេទ ដែលការគណនាមិនអាចផ្តល់ឲ្យបានឡើយ។ បន្ទាប់មកគឺការយាងចូលក្រុងយេរូសាឡិមដោយជ័យជម្នះ ហ្វូងមនុស្សបក់ធាងលម៉ើ ស្រែកថា "ហូសាណា" ហើយក្រាលអាវធំរបស់ខ្លួនលើផ្លូវ។ មើលទៅដូចជាពិធីឡើងសោយរាជ្យ។ ហើយការពិតក៏ជាពិធីឡើងសោយរាជ្យមែន ប៉ុន្តែមិនមែនជាបែបដែលនរណាម្នាក់ស្មានទុកនោះទេ។ យ៉ូហានប្រាប់យើងថា សិស្សរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់ក៏មិនបានយល់ពីហេតុការណ៍នោះដែរ រហូតដល់ក្រោយការរស់ឡើងវិញ។ យើងកម្រស្គាល់ពេលវេលាសំខាន់បំផុត ពេលយើងកំពុងរស់នៅក្នុងនោះណាស់។ បន្ទាប់មក ជនជាតិក្រិកខ្លះមកជួបភីលីពដោយមានសំណូមពរដ៏សាមញ្ញមួយថា៖ "លោកម្ចាស់ យើងខ្ញុំចង់ឃើញព្រះយេស៊ូវ" (យ៉ូហាន 12:21)។ នេះជាព្រះបន្ទូលមួយដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតមួយដោយស្ងប់ស្ងាត់នៅក្នុងដំណឹងល្អ។ អ្នកទាំងនេះជាសាសន៍ដទៃ ជាអ្នកខាងក្រៅ ជាមនុស្សដែលគ្មានសិទ្ធិតាមពូជពង្សលើសេចក្តីសន្យារបស់អ៊ីស្រាអែលទេ ប៉ុន្តែពួកគេចង់ឃើញព្រះយេស៊ូវ។ ការមកដល់របស់ពួកគេហាក់បីដូចជាបានជំរុញអ្វីមួយក្នុងព្រះអង្គ។ ទ្រង់ប្រកាសថា "ពេលកំណត់បានមកដល់ហើយ ដែលកូនមនុស្សត្រូវទទួលសិរីល្អ" (យ៉ូហាន 12:23)។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលអំពីគ្រាប់ស្រូវសាលីមួយ ដែលត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងដីហើយស្លាប់ ទើបអាចបង្កើតផលបាន។ ទ្រង់កំពុងមានព្រះបន្ទូលអំពីអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។ ទ្រង់កំពុងមានព្រះបន្ទូលអំពីយើងដែរ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់អធិស្ឋានឮៗ ហើយព្រះវរបិតាទ្រង់ឆ្លើយពីស្ថានសួគ៌ដោយសំឡេងដូចផ្គរលាន់ ហើយហ្វូងមនុស្សក៏បែកគំនិតគ្នាអំពីអ្វីដែលពួកគេបានឮ។ ខ្លះនិយាយថាទេវតាមានបន្ទូល ខ្លះទៀតឮតែសំឡេងរំខាន។ សំឡេងតែមួយ ប៉ុន្តែឮខុសគ្នា តាមត្រចៀកដែលទទួលវា។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា "ឥឡូវនេះជាគ្រាជំនុំជម្រះលោកីយ៍នេះហើយ ឥឡូវនេះ ម្ចាស់លោកីយ៍នេះនឹងត្រូវបណ្តេញចេញ ហើយកាលណាខ្ញុំត្រូវលើកឡើងពីផែនដី នោះខ្ញុំនឹងទាញមនុស្សទាំងអស់មកឯខ្ញុំ" (យ៉ូហាន 12:31-32)។ ឆ្កាងមិនមែនជាការបរាជ័យដែលតុបតែងឲ្យមើលទៅដូចជាជ័យជម្នះឡើយ។ វាជាជ័យជម្នះពិតប្រាកដ។ ថ្ងៃនេះ សូមឲ្យការលើកឡើងនោះទាញអ្នកឲ្យកាន់តែជិតព្រះអង្គ។
ថ្ងៃទី 13
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ចូរស្រមៃមើលទិដ្ឋភាពនោះ៖ បន្ទប់ជាន់ខាងលើ នៅយប់មុនថ្ងៃឆ្កាង ហើយព្រះយេស៊ូវ ដែលទ្រង់ជ្រាបច្បាស់ថាព្រះវរបិតាបានប្រគល់គ្រប់ទាំងអស់មកក្នុងព្រះហស្តទ្រង់ ថាទ្រង់បានយាងមកពីព្រះ ហើយនឹងយាងត្រឡប់ទៅឯព្រះវិញ ទ្រង់ក្រោកពីតុបរិភោគ ចងកន្សែងនៅចង្កេះ ហើយចាប់ផ្ដើមលាងជើងពួកសិស្សរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គដែលបង្កើតសកលលោក ទ្រង់លុតជង្គង់នៅមុខមនុស្សដែលទ្រង់បានបង្កើតមក។ បើរឿងនេះមិនធ្វើឲ្យអ្នកឈប់គិតទេ សូមអានម្ដងទៀត។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង ការលាងជើងនៅសម័យបុរាណ ជាការងាររបស់អ្នកបម្រើទាបបំផុតក្នុងគ្រួសារ។ ផ្លូវពេលនោះមានធូលីច្រើន ហើយជើងដែលពាក់ស្បែកជើងផ្ទាត់ក៏ប្រឡាក់ពេញ។ គ្មានអ្នកមានឋានៈណាលាងជើងអ្នកដទៃឡើយ។ ហេតុនោះហើយបានជាពេត្រុសថយថយក្រោយ៖ "ព្រះអម្ចាស់អើយ ទ្រង់នឹងលាងជើងទូលបង្គំឬ?" (យ៉ូហាន ១៣:៦)។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងធ្វើការមួយដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងបន្ទប់នោះយល់ថាទាបជាងឋានៈទ្រង់ ហើយទ្រង់ធ្វើដោយចេតនា ដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ ហើយឥតស្ទាក់ស្ទើរសោះ។ ប៉ុន្តែនៅទីនេះមានអ្វីច្រើនជាងមេរៀនអំពីការបន្ទាបខ្លួន ទោះបីមេរៀននោះតែមួយក៏អាចប្រើពេញមួយជីវិតបានដែរ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា "ដូច្នេះ បើខ្ញុំជាព្រះអម្ចាស់ ហើយជាគ្រូនៃអ្នករាល់គ្នា បានលាងជើងអ្នករាល់គ្នាហើយ នោះអ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវលាងជើងគ្នាទៅវិញទៅមកដែរ" (យ៉ូហាន ១៣:១៤)។ ទ្រង់មិនគ្រាន់តែបង្ហាញពីអាកប្បកិរិយាប៉ុណ្ណោះទេ ទ្រង់កំពុងកំណត់និយមន័យថ្មីនៃភាពឧត្តុង្គឧត្តមផង។ នៅក្នុងនគរដែលទ្រង់កំពុងកសាង អ្នកណាបម្រើ អ្នកនោះជាអ្នកដឹកនាំ។ អំណាចមិនលើកអ្នកឲ្យខ្ពស់ជាងមនុស្សឡើយ តែបញ្ជូនអ្នកឲ្យទៅរកគេវិញ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍យូរហើយ សូមពិចារណាចំណុចនេះ៖ លោកយ៉ូហានប្រាប់យើងថា ព្រះយេស៊ូវបានលាងជើងយូដាសដែរ។ ទ្រង់ជ្រាបថាយូដាសនឹងក្បត់ទ្រង់មុនយប់នោះផុត ប៉ុន្តែទ្រង់នៅតែលុតជង្គង់នៅមុខគាត់។ នោះមិនមែនជាភាពឆោតល្ងង់ទេ គឺជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏មានអធិបតេយ្យ និងចេតនា ដែលមិនព្រមឲ្យការបរាជ័យរបស់អ្នកដែលខ្លួនបម្រើ មកធ្វើឲ្យតូចទៅវិញ។ នោះជារូបភាពនៃព្រះគុណ ដែលគួរបំបាត់រាល់ហេតុផលដែលយើងប្រើដើម្បីបដិសេធមិនមេត្តាចំពោះអ្នកដែលធ្វើខុសនឹងយើង។ នៅថ្ងៃនេះ កន្សែងរបស់អ្នកអាចជាការទូរស័ព្ទមួយដែលអ្នកបានពន្យារពេល ការងារមួយដែលទាបជាងតួនាទីរបស់អ្នក ឬពាក្យសម្ដីសប្បុរសមួយទៅកាន់អ្នកដែលមិនទាន់សមនឹងទទួល។ ព្រះមហាក្សត្រដែលជាអ្នកបម្រើបានបង្ហាញផ្លូវដល់អ្នកហើយ។ សំណួរគឺថា តើអ្នកនឹងដើរតាមទ្រង់ចុះទៅលុតជង្គង់ឬទេ?
ថ្ងៃទី 14
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ពួកសិស្សកំពុងភ័យខ្លាច។ ព្រះយេស៊ូវទើបតែប្រាប់ពួកគេថាទ្រង់នឹងចាកចេញ ថាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងក្បត់ទ្រង់ ហើយថាពេត្រុស ដែលជាថ្មដារបស់ពួកគេ នឹងបដិសេធទ្រង់មុនព្រឹក។ បន្ទប់នោះច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍ដូចជាដីក្រោមជើងកំពុងរលំ។ ក្នុងគ្រាញ័ររន្ធត់នោះឯង ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលពាក្យទន់ភ្លន់បំផុតមួយចំនួនក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូលថា៖ "កុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាថប់បារម្ភឡើយ ចូរជឿដល់ព្រះចុះ ក៏ត្រូវជឿដល់ខ្ញុំដែរ" (យ៉ូហាន 14:1)។ សម្រាប់អ្នកដែលទើបស្គាល់ព្រះគម្ពីរ ជំពូកនេះជាអំណោយទាន និងជាផែនទីមួយ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលប្រាប់ពួកសិស្សថា ទ្រង់នឹងទៅរៀបចំកន្លែងមួយសម្រាប់ពួកគេ ហើយថាទ្រង់នឹងត្រឡប់មកទទួលពួកគេ។ ថូម៉ាសដែលស្មោះត្រង់ជានិច្ច បានទូលដោយត្រង់ៗថា យើងខ្ញុំមិនដឹងថាទ្រង់យាងទៅឯណាទេ ដូច្នេះតើយើងខ្ញុំអាចស្គាល់ផ្លូវដូចម្តេចបាន? ហើយព្រះយេស៊ូវទ្រង់ឆ្លើយដោយព្រះបន្ទូលមួយដ៏ទាំងស្រុង ដែលបានបន្លឺឡើងតាមរយៈសេចក្តីប៉ងប្រាថ្នារបស់មនុស្សជាតិពីរពាន់ឆ្នាំ៖ "ខ្ញុំជាផ្លូវ ជាសេចក្ដីពិត ហើយជាជីវិត បើមិនមកតាមខ្ញុំ នោះគ្មានអ្នកណាទៅឯព្រះវរបិតាបានឡើយ" (យ៉ូហាន 14:6)។ ទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទូលថា ទ្រង់ស្គាល់ផ្លូវ ឬថាទ្រង់នឹងបង្ហាញផ្លូវដល់អ្នកទេ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ទ្រង់ជាផ្លូវ។ ផ្លូវ និងគោលដៅគឺជាព្រះអង្គតែមួយ។ សម្រាប់អ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះគ្រីស្ទអស់ច្រើនឆ្នាំ សូមឈប់សញ្ជឹងគិតអំពីពាក្យ សេចក្តីពិត មួយភ្លែត។ ក្នុងលោកដែលចាត់ទុកសេចក្តីពិតជាគ្រាន់តែជាចំណូលចិត្ត ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ប្រកាសថាទ្រង់ជាប្រភព និងខ្លឹមសារនៃសេចក្តីពិតនោះផ្ទាល់។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលពិត ដែលធ្លាប់ត្រូវបានមានបន្ទូល ឬត្រូវបានរកឃើញ សុទ្ធតែពិតព្រោះវាឆ្លុះបញ្ចាំងពីព្រះអង្គដែលជាសេចក្តីពិតផ្ទាល់ ទោះបីស្រអាប់ក៏ដោយ។ ពេលអ្នកទុកចិត្តទ្រង់ អ្នកមិនមែនពឹងលើអារម្មណ៍ ឬទស្សនវិជ្ជាណាមួយទេ គឺអ្នកកំពុងឈរលើដីតែមួយគត់ដែលមិនអាចរើបាន។ ហើយបន្ទាប់មកគឺជីវិត មិនមែនគ្រាន់តែជាការមានជីវិតរស់នៅទេ គឺជាជីវិតដែលសេចក្តីស្លាប់មិនអាចបញ្ចប់បាន។ ព្រះយេស៊ូវមិនមែនកំពុងផ្តល់ជីវិតដែលយូរជាងអ្វីដែលអ្នកមានស្រាប់នោះទេ។ ទ្រង់កំពុងផ្តល់អ្វីមួយដែលខុសគ្នាខាងគុណភាព គឺជីវិតដែលហូរចេញពីព្រះវរបិតាផ្ទាល់ តាមរយៈព្រះរាជបុត្រា ចូលទៅក្នុងអស់អ្នកដែលមកឯទ្រង់។ ទោះជាអ្វីកំពុងធ្វើឲ្យចិត្តអ្នកថប់បារម្ភថ្ងៃនេះ ហើយប្រាកដជាមានអ្វីមួយ អ្នកបានទទួលការអញ្ជើញដូចគ្នានឹងពួកសិស្សបានទទួលនៅបន្ទប់ជាន់ខាងលើនោះដែរ។ ចូរជឿ។ មិនមែនជឿដោយងងឹតងងុលទេ គឺដោយភ្នែកបើកទូលាយ សម្លឹងមើលព្រះអង្គដែលមានព្រះបន្ទូលថាទ្រង់ជាផ្លូវទៅផ្ទះ។
ថ្ងៃទី 15
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
នៅចន្លោះបន្ទប់ជាន់ខាងលើ និងសួនកេតសេម៉ានី ព្រះយេស៊ូវឈប់បន្តិច ហើយមានព្រះបន្ទូលអំពីរូបភាពដ៏ជិតស្និទ្ធបំផុតមួយនៃជីវិតគ្រីស្ទាន។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា “ខ្ញុំជាដើមទំពាំងបាយជូរ អ្នករាល់គ្នាជាខ្នែង” (យ៉ូហាន ១៥:៥)។ បើអ្នកធ្លាប់ឃើញដើមទំពាំងបាយជូរ អ្នកដឹងថាខ្នែងមិនខំប្រឹងបង្កើតផលទេ គឺវាគ្រាន់តែនៅជាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ជីវិតរបស់ដើមហូរកាត់វា ហើយផលជាលទ្ធផលធម្មជាតិនៃការជាប់នោះ។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី រូបភាពនេះផ្តល់សេរីភាពយ៉ាងធំ។ ជីវិតគ្រីស្ទានមិនមែនសំខាន់លើការព្យាយាមឲ្យខ្លាំងជាងមុនទេ គឺសំខាន់លើការនៅជិតទ្រង់។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលថា “ចូរអ្នករាល់គ្នានៅជាប់ក្នុងខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងនៅជាប់ក្នុងអ្នករាល់គ្នាដែរ” ពាក្យថា នៅជាប់ មានន័យថា ស្នាក់នៅ ធ្វើឲ្យទីនោះជាផ្ទះរបស់អ្នក មិនវង្វេងចេញឡើយ។ ខ្នែងដែលដាច់ពីដើមមិនតស៊ូហើយបរាជ័យក្នុងការបង្កើតផលទំពាំងបាយជូរទេ គឺវាស្វិតទៅ ព្រោះដាច់ពីដើម វាគ្មានជីវិតសោះ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា “ដ្បិតបើគ្មានខ្ញុំ នោះអ្នករាល់គ្នាធ្វើអ្វីពុំកើតទេ” (យ៉ូហាន ១៥:៥)។ នោះមិនមែនជាពាក្យបំបាក់ទឹកចិត្តទេ គឺជាការអញ្ជើញឲ្យឈប់ធ្វើឲ្យខ្លួនអស់កម្លាំង ហើយចាប់ផ្តើមទាញយកពីប្រភពត្រឹមត្រូវ។ សម្រាប់អ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលយូរ សូមកត់សម្គាល់អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលអំពីតួនាទីរបស់ព្រះវរបិតា៖ “ឯខ្នែងណាក្នុងខ្ញុំដែលបង្កើតផល នោះទ្រង់លួសតម្រឹមវា ដើម្បីឲ្យបង្កើតផលជាច្រើនឡើង” (យ៉ូហាន ១៥:២)។ ពាក្យថា លួសតម្រឹម មានន័យថា កាត់ចេញ។ អ្នកថែទាំចម្ការកាត់ចេញនូវអ្វីដែលល្អ ដើម្បីឲ្យអ្វីដែលនៅសល់អាចក្លាយជាអស្ចារ្យ។ បើអ្នកកំពុងស្ថិតក្នុងរដូវនៃការបាត់បង់ ការថយចុះ ឬការលួសតម្រឹម ខគម្ពីរនេះមិនពន្យល់ឲ្យបាត់ការឈឺចាប់ទេ ប៉ុន្តែវាប្រាប់អ្នកថាអ្នកណាកំពុងកាន់កាប់កាំបិតកាត់នោះ និងហេតុអ្វី។ ព្រះវរបិតាលួសតម្រឹមខ្នែងដែលទ្រង់ឲ្យតម្លៃខ្លាំងបំផុត។ ហើយក្នុងរឿងទាំងអស់នេះមានសេចក្តីស្រឡាញ់ចូលរួម។ ព្រះយេស៊ូវដាក់រូបភាពទាំងមូលនេះលើសេចក្តីស្រឡាញ់រវាងព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រា រួចទ្រង់ពង្រីកមកដល់យើង៖ “ចូរនៅជាប់ក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំចុះ” (យ៉ូហាន ១៥:៩)។ នេះមិនមែនជាកិច្ចសន្យាដែលត្រូវបំពេញទេ គឺជាទំនាក់ទំនងដែលត្រូវរស់នៅក្នុងនោះ។ ផលទាំងនោះ គឺអំណរ ការស្តាប់បង្គាប់ និងការឆ្លើយតបនៃសេចក្តីអធិស្ឋាន ដុះចេញពីសេចក្តីស្រឡាញ់ មិនមែនពីការនឿយហត់ឡើយ។ ថ្ងៃនេះ កុំសួរខ្លួនឯងថាអ្នកអាចបង្កើតផលបានច្រើនជាងមុនដោយរបៀបណាឡើយ។ ចូរសួរខ្លួនឯងថា តើអ្នកនៅជិតដើមទំពាំងបាយជូរប៉ុណ្ណា។
ថ្ងៃទី 16
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលទៅពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ នៅយប់ដែលទ្រង់ត្រូវគេចាប់ ហើយទ្រង់មានបន្ទូលពាក្យមួយដែលស្ដាប់ទៅដូចជាពិបាកជឿណាស់៖ "ដែលខ្ញុំទៅ នោះមានប្រយោជន៍ដល់អ្នករាល់គ្នា" (យ៉ូហាន ១៦:៧)។ មានប្រយោជន៍ មានន័យថា ពិតជាប្រសើរជាង ជាគុណដល់អ្នករាល់គ្នា។ ធ្វើដូចម្ដេចឲ្យការចាកចេញរបស់ព្រះយេស៊ូវ ប្រសើរជាងវត្តមានរបស់ទ្រង់បាន? ចម្លើយគឺព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ ជាអ្នកកម្សាន្តចិត្ត ហើយជំពូកនេះជាការណែនាំដ៏អស្ចារ្យអំពីព្រះអង្គ។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី ពាក្យថា អ្នកកម្សាន្តចិត្ត ប្រែមកពីពាក្យក្រិក ប៉ារ៉ាក្លេត ដែលមានន័យយ៉ាងសម្បូរបែប គឺអ្នកដែលត្រូវហៅមកនៅក្បែរដើម្បីជួយ អ្នកការពារក្ដី អ្នកប្រឹក្សា អ្នកជួយឲ្យមានកម្លាំង។ កាលព្រះយេស៊ូវគង់នៅលើផែនដី ទ្រង់ប្រថាប់នៅតែមួយកន្លែងក្នុងមួយពេលតាមរូបកាយ។ តែព្រះវិញ្ញាណដែលទ្រង់បានសន្យា នឹងគង់នៅក្នុងអ្នកជឿគ្រប់គ្នា គ្រប់ទីកន្លែង ជារៀងរហូត។ ពួកសិស្សជិតបាត់បង់ព្រះយេស៊ូវដែលមើលឃើញ ហើយទទួលព្រះដែលគង់នៅក្នុងខ្លួន។ នោះមិនមែនជាការធ្លាក់ចុះទេ គឺជាការឈានទៅមុខដ៏អស្ចារ្យ។ ព្រះយេស៊ូវពិពណ៌នាអំពីកិច្ចការរបស់ព្រះវិញ្ញាណជាបីទិស។ ចំពោះលោកីយ៍ ព្រះវិញ្ញាណបណ្ដាលឲ្យមនុស្សដឹងខ្លួនអំពីបាប អំពីសេចក្ដីសុចរិត និងអំពីសេចក្ដីជំនុំជម្រះ ទ្រង់ធ្វើឲ្យសេចក្ដីពិតដែលមើលមិនឃើញនៃភាពអស់កល្ប ក្លាយជាការពិតនិងបន្ទាន់ដល់ចិត្តមនុស្ស។ ចំពោះពួកសិស្ស ព្រះវិញ្ញាណនាំចូលក្នុងសេចក្ដីពិតទាំងអស់ ទ្រង់យកអ្វីៗរបស់ព្រះគ្រីស្ទមកប្រកាសប្រាប់អស់អ្នកដែលជារបស់ទ្រង់។ ហើយចំពោះអនាគត ព្រះវិញ្ញាណបង្ហាញអំពីការដែលនឹងមកដល់ ដើម្បីកុំឲ្យរាស្ត្ររបស់ព្រះត្រូវដើរក្នុងភាពមិនស្គាល់ដោយគ្មានអ្នកនាំផ្លូវឡើយ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ សូមកត់សម្គាល់សេចក្ដីទន់ភ្លន់នៅខ ២២៖ "សេចក្ដីព្រួយរបស់អ្នករាល់គ្នានឹងប្រែទៅជាសេចក្ដីអំណរវិញ"។ ព្រះយេស៊ូវមិនមានបន្ទូលថា សេចក្ដីព្រួយរបស់អ្នកនឹងត្រូវជំនួសដោយអំណរ ហាក់ដូចជាទុក្ខនោះមិនដែលកើតឡើងនោះទេ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថាវានឹងប្រែ គឺត្រូវបានផ្លាស់ប្រែ វត្ថុធាតុដើមដដែលត្រូវបានបំប្លែងទៅជាអ្វីដែលថ្មី។ ឈើឆ្កាងផ្ទាល់ជាគំរូ៖ ថ្ងៃសុក្រដ៏អាក្រក់បំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ បានក្លាយជាគ្រឹះនៃជីវិតអស់កល្បជានិច្ច។ សេចក្ដីព្រួយរបស់អ្នកមិនខ្ជះខ្ជាយឡើយ នៅក្នុងព្រះហស្តនៃព្រះវិញ្ញាណ។ ថ្ងៃនេះអ្នកមិនត្រូវបានទុកចោលតែម្នាក់ឯងទេ។ ព្រះដ៏ជាអ្នកកម្សាន្តចិត្តបានយាងមកហើយ ហើយទ្រង់នៅជិតអ្នកជាងដង្ហើមបន្ទាប់របស់អ្នកទៅទៀត។
ថ្ងៃទី 17
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មុនពេលព្រះយេស៊ូវយាងចូលទៅក្នុងសួនច្បារ ជាកន្លែងដែលយូដាសនឹងក្បត់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានឈប់ ហើយអធិស្ឋាន។ មិនមែនជាសេចក្តីអធិស្ឋានប្រញាប់ប្រញាល់ ឬជាការទូលអង្វរដោយខ្សឹបៗទេ គឺជាការសន្ទនាយ៉ាងយូរ ដោយមិនប្រញាប់ប្រញាល់ជាមួយព្រះវរបិតារបស់ព្រះអង្គ ដែលយ៉ូហានជំពូក ១៧ បានរក្សាទុកសម្រាប់យើង ដូចសំបុត្រមួយដែលទុកបើកនៅលើតុ។ ហើយនេះគឺជាអ្វីដែលគួរឲ្យអ្នកឈប់គិត៖ ឈ្មោះរបស់អ្នក តាមន័យមួយ ស្ថិតនៅក្នុងសេចក្តីអធិស្ឋាននេះ។ ព្រះយេស៊ូវមិនគ្រាន់តែអធិស្ឋានឲ្យបុរសដប់មួយនាក់ដែលឈរនៅជិតព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះទេ។ ព្រះអង្គបានអធិស្ឋានឲ្យអស់អ្នកដែលនឹងជឿតាមរយៈពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះ ហើយនោះរួមទាំងអ្នកដែលកំពុងអានថ្ងៃនេះផង។ ព្រះយេស៊ូវចាប់ផ្តើមដោយអធិស្ឋានឲ្យអង្គទ្រង់ផ្ទាល់ ទូលសូមព្រះវរបិតាប្រទានសិរីល្អដល់ព្រះអង្គ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គបានលើកតម្កើងសិរីល្អព្រះវរបិតា។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គអធិស្ឋានឲ្យពួកសិស្សរបស់ព្រះអង្គ ឲ្យគេបានទទួលការថែរក្សា ឲ្យគេបានរួបរួមគ្នា ហើយឲ្យគេបានញែកចេញជាបរិសុទ្ធដោយសេចក្តីពិត។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មក ព្រះអង្គពង្រីកវង់នោះឲ្យទូលាយឡើង៖ "ខ្ញុំមិនអធិស្ឋានឲ្យតែអ្នកទាំងនេះប៉ុណ្ណោះទេ គឺឲ្យអស់អ្នកដែលនឹងជឿដល់ខ្ញុំ ដោយសារពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះដែរ" (យ៉ូហាន ១៧:២០)។ សូមឈប់នៅត្រង់នោះសិន។ ព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះ ប៉ុន្មានម៉ោងមុនការជាប់ឆ្កាង ទាំងទម្ងន់នៃឈើឆ្កាងសង្កត់មកលើព្រះអង្គរួចទៅហើយ ក៏ប្រើផ្នែកមួយនៃដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីអធិស្ឋានឲ្យអ្នក។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី ជំពូកនេះពេលខ្លះគេហៅថា ការអធិស្ឋានជាសម្តេចសង្ឃ ពីព្រោះព្រះយេស៊ូវធ្វើជាអ្នកអង្វរដ៏ឧត្តមរបស់យើង គឺជាព្រះអង្គដែលឈរនៅចន្លោះយើងនិងព្រះ ហើយអង្វរជំនួសយើង។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមកត់សម្គាល់អ្វីដែលព្រះអង្គសូម៖ មិនមែនសូមឲ្យយើងត្រូវយកចេញពីលោកីយ៍ទេ គឺសូមឲ្យយើងបានរួចពីអាកំណាច ក្នុងពេលដែលយើងនៅក្នុងលោកីយ៍នេះ។ ព្រះអង្គមិនអធិស្ឋានសូមឲ្យអ្នកគេចខ្លួនឡើយ។ ព្រះអង្គអធិស្ឋានសូមឲ្យអ្នកបានការពារ បានបរិសុទ្ធ និងបានរួបរួមជាមួយអ្នកជឿឯទៀតៗ។ បេះដូងនៃសេចក្តីអធិស្ឋាននេះលោតនៅខ១៣៖ ជីវិតអស់កល្បជានិច្ចមិនមែនជាគោលដៅដែលយើងទៅដល់ក្រោយសេចក្តីស្លាប់ទេ គឺជាការស្គាល់ព្រះឥឡូវនេះ ដោយផ្ទាល់ខ្លួន និងដោយពិតប្រាកដ។ ការស្គាល់បែបនេះផ្លាស់ប្តូររបៀបដែលអ្នកភ្ញាក់ពីដំណេកនៅពេលព្រឹក។ អ្នកមិនត្រូវបានភ្លេចឡើយ។ អ្នកត្រូវបានគេអធិស្ឋានឲ្យ ដោយព្រះរាជបុត្រារបស់ព្រះផ្ទាល់ ដែលព្រះវរបិតាទ្រង់ស្តាប់ការអធិស្ឋានរបស់ព្រះអង្គជានិច្ច។
ថ្ងៃទី 18
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានគ្រាមួយនៅក្នុងយ៉ូហាន ជំពូក 18 ដែលងាយនឹងអានរំលង ប៉ុន្តែពេលអ្នកបានឃើញហើយ អ្នកនឹងមិនអាចភ្លេចបានឡើយ។ ពេលទាហាន និងមន្ត្រីមកចាប់ព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងសួនច្បារ ទ្រង់យាងទៅមុខ មិនមែនថយក្រោយទេ ហើយសួរគេថា "អ្នករាល់គ្នារកអ្នកណា?"។ គេឆ្លើយថា "ព្រះយេស៊ូវអ្នកនាសារ៉ែត"។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា "គឺខ្ញុំនេះហើយ"។ ពេលឮពាក្យទាំងនោះ ក្រុមអ្នកកាន់អាវុធទាំងមូលក៏ថយក្រោយ ហើយដួលដល់ដី។ ក្រុមអ្នកចាប់ត្រូវបានចាប់ដោយសំឡេងរបស់ទ្រង់។ នេះមិនមែនជាជនរងគ្រោះដែលគ្មានទីពឹង ដែលត្រូវគេចាប់នៅពេលយប់ទេ។ នេះជាស្តេចមួយអង្គដែលបានជ្រើសរើសឲ្យគេចាប់។ យ៉ូហាន ជំពូក 18 រៀបរាប់យ៉ាងលឿនអំពីយប់មួយដែលងងឹតបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ៖ យូដាសនាំទាហានកាន់ចង្កៀង និងចន្លុះ ទៅរកពន្លឺនៃលោកីយ៍ ពេត្រុសហូតដាវកាត់ត្រចៀករបស់បាវបម្រើម្នាក់ ព្រះយេស៊ូវត្រូវគេនាំទៅរកអណ្ណាស៊ីមុន រួចទៅកៃផាស ហើយបន្ទាប់មកទៅពីឡាត។ ហើយទាក់ទងគ្នាតាមរយៈរឿងទាំងនេះ ដូចជាខ្សែនៃទុក្ខព្រួយ គឺការបដិសេធរបស់ពេត្រុសបីដង ដូចដែលព្រះយេស៊ូវបានមានព្រះបន្ទូលទុក។ "ឯស៊ីម៉ូនពេត្រុស គាត់ឈរអែបភ្លើង" (យ៉ូហាន 18:25)។ គាត់ឈរនៅក្បែរភ្លើងរបស់ខ្មាំងសត្រូវ អែបភ្លើងខណៈដែលព្រះអម្ចាស់របស់គាត់កំពុងត្រូវគេសួរនៅខាងក្នុង។ ព័ត៌មានតូចនេះធ្វើឲ្យខ្ទេចចិត្តណាស់។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី គួរដឹងថាពីឡាតជាអភិបាលរ៉ូម៉ាំង ជាអ្នកមានសិទ្ធិច្បាប់បញ្ជាឲ្យឆ្កាង។ គាត់រកមិនឃើញកំហុសអ្វីនៅក្នុងព្រះយេស៊ូវទេ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបានហ្វូងមនុស្ស និងពួកអ្នកដឹកនាំសាសនាបង្វែរឆ្ពោះទៅរកសេចក្ដីវិនិច្ឆ័យមួយ ដែលមនសិការរបស់គាត់ផ្ទាល់ទប់ទល់។ សំណួរដ៏ល្បីរបស់ពីឡាតថា "តើសេចក្ដីពិតជាអ្វី?" (យ៉ូហាន 18:38) ត្រូវបានមានបន្ទូលទៅកាន់ព្រះអង្គដែលទើបតែប្រកាសថាទ្រង់ជាសេចក្ដីពិត ហើយគាត់បានដើរចេញទៅ ដោយមិនរង់ចាំចម្លើយឡើយ។ នៅថ្ងៃនេះ សូមកុំឈរឆ្ងាយពីពេត្រុសពេក។ យើងភាគច្រើនធ្លាប់អែបភ្លើងខុសកន្លែងម្ដងម្កាល ដោយនៅស្ងៀមអំពីជំនឿរបស់យើងនៅពេលវាត្រូវចំណាយអ្វីមួយ ហើយជ្រើសរើសភាពស្រណុកជាជាងជំហររឹងមាំ។ ដំណឹងល្អគឺថារឿងរបស់ពេត្រុសមិនបញ្ចប់នៅក្បែរភ្លើងទេ។ រឿងរបស់អ្នកក៏មិនបញ្ចប់ដែរ។
ថ្ងៃទី 19
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ពាក្យ tetelestai ក្នុងភាសាក្រិកដើម ត្រូវបានបកប្រែថា “ចប់សព្វគ្រប់ហើយ”។ យ៉ូហាន ១៩:៣០ កត់ទុកថា នេះជាព្រះបន្ទូលចុងក្រោយដែលព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលដោយចេតនា មុនពេលទ្រង់ឱនព្រះសិរសា ហើយប្រគល់ព្រះវិញ្ញាណទ្រង់។ នេះជាព្រះបន្ទូលដ៏សំខាន់បំផុតដែលធ្លាប់មានគេមានប្រសាសន៍ ហើយមិនមែនជាសម្រែកនៃការបរាជ័យឡើយ។ នៅសម័យបុរាណ ពួកអ្នកជំនួញតែងបោះត្រាពាក្យដដែលនេះលើបំណុលដែលបានបង់រួច។ Tetelestai។ បានបង់គ្រប់ចំនួនហើយ។ អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវប្រកាសពីឈើឆ្កាង មិនមែនថាជីវិតទ្រង់ចប់ទេ គឺថាកិច្ចការបានសម្រេចហើយ។ យ៉ូហាន ជំពូក ១៩ មិនបង្ហូតបង្ហាយឡើយ។ វាមិនបន្ថយទុក្ខលំបាកទេ។ ការវាយនឹងរំពាត់ មកុដបន្លា អាវទ្រនាប់ដែលគេយកមកចំអក ឈើឆ្កាងដែលត្រូវលីកកាត់ទីក្រុង ដែកគោល និងម៉ោងនៃសេចក្តីឈឺចាប់នៅចំពោះមុខមនុស្សទាំងអស់ យ៉ូហានកត់ទុកទាំងអស់ដោយប៊ិចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងសោកសង្រែង។ គាត់នៅទីនោះ។ គាត់ឈរជិតឈើឆ្កាងជាមួយនឹងម៉ារា ម្តាយរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយគាត់បានឮព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលពីលើឈើឆ្កាង។ កាលព្រះយេស៊ូវទតចុះមក ឃើញព្រះមាតា និងសិស្សដែលទ្រង់ស្រឡាញ់ឈរជាមួយគ្នា នោះទ្រង់ប្រគល់អ្នកទាំងពីរឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកថា “ឱនាងអើយ មើល កូនរបស់នាងនោះ” ហើយថា “មើល ម្តាយរបស់អ្នកនោះ” (យ៉ូហាន ១៩:២៦, ២៧)។ សូម្បីតែកំពុងសោយទិវង្គត ទ្រង់នៅតែយកព្រះទ័យទុកដាក់នឹងអស់អ្នកដែលទ្រង់ស្រឡាញ់។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី ការយល់ដឹងនេះអាចជួយបាន គឺថារាល់ព័ត៌មានលម្អិតនៃការឆ្កាង បានសម្រេចតាមទំនាយបុរាណដែលត្រូវបានសរសេរទុកជាច្រើនរយឆ្នាំមុន ដូចជាពួកទាហានចាប់ឆ្នោតយកព្រះពស្ត្រទ្រង់ គ្មានឆ្អឹងណាមួយរបស់ទ្រង់ត្រូវបាក់ឡើយ និងចំហៀងទ្រង់ត្រូវទម្លុះ។ យ៉ូហានចង្អុលបង្ហាញរឿងទាំងនេះម្ដងហើយម្ដងទៀត មិនមែនជារឿងតូចតាចទេ គឺជាទីបន្ទាល់ថា នេះមិនមែនជាគ្រោះថ្នាក់ចៃដន្យឡើយ។ នេះជាផែនការដែលគង់នៅក្នុងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះ តាំងពីមុនកំណើតពិភពលោក។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានឮរឿងនេះជាច្រើនដង សូមអង្គុយនៅថ្ងៃនេះជាមួយនឹងទម្ងន់នៃអត្ថន័យនៃពាក្យ “ចប់សព្វគ្រប់” ។ គ្មានអ្វីសល់ឲ្យអ្នកបន្ថែមទៀតទេ។ ការខំប្រឹង ការរកឲ្យបាន ឬការបង្ហាញខ្លួនឯង មិនអាចធ្វើឲ្យប្រសើរជាងអ្វីដែលទ្រង់ប្រកាសថាសម្រេចហើយនោះបានឡើយ។ បំណុលត្រូវបានបោះត្រាហើយ។ កិច្ចការបានសម្រេចហើយ។ ការឆ្លើយតបតែមួយគត់របស់អ្នក គឺទទួលយកវា។
ថ្ងៃទី 20
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ម៉ារា ម៉ាក្ដាឡា បានមកដល់ផ្នូរកាលមេឃនៅងងឹតនៅឡើយ។ ព័ត៌មានលម្អិតនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាពេលវេលាទេ គឺជារូបភាពនៃសេចក្ដីសោកសៅ។ នាងមកមុនថ្ងៃរះ ព្រោះគេងមិនលក់ ហើយផ្នូរជាកន្លែងចុងក្រោយដែលនាងបានឃើញទ្រង់។ អ្វីដែលនាងឃើញគឺច្រកចូលបើកចំហ និងផ្នូរទទេ ហើយប្រតិកម្មដំបូងរបស់នាងមិនមែនសេចក្ដីអំណរទេ គឺការបាត់បង់៖ "គេបានយកព្រះអម្ចាស់ចេញពីផ្នូរបាត់ទៅហើយ ហើយយើងខ្ញុំមិនដឹងជាគេយកទៅដាក់នៅឯណាទេ" (យ៉ូហាន ២០:២)។ សេចក្ដីសោកសៅអាចធ្វើឲ្យយើងយឺតក្នុងការទទួលស្គាល់ការអស្ចារ្យ ទោះយើងកំពុងឈរនៅកណ្ដាលការអស្ចារ្យនោះក៏ដោយ។ ពេត្រុស និងយ៉ូហានបានរត់ទៅផ្នូរ។ យ៉ូហានរត់លឿនជាងពេត្រុស តែឈប់នៅមាត់ទ្វារ ចំណែកពេត្រុសតាមចរិតរបស់លោក បានចូលទៅត្រង់តែម្ដង។ ពួកគេឃើញសំពត់ទេសឯកដាក់នៅទីនោះ និងកន្សែងដែលបានគ្របព្រះសិរ្សទ្រង់ បត់ទុកដោយឡែកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ហើយលោកយ៉ូហានប្រាប់យើងថា លោកបានឃើញ ហើយជឿ។ សំពត់ដែលបត់ជាអ្វីតូចមួយ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឲ្យអ្នកជឿរំជួលចិត្តអស់ជាច្រើនសតវត្ស។ ចោរលួចផ្នូរចាកចេញដោយប្រញាប់ប្រញាល់។ អ្នកដែលបត់កន្សែង កំពុងប្រាប់អ្នកថា ទ្រង់បានចាកចេញតាមលក្ខខណ្ឌរបស់ទ្រង់ផ្ទាល់។ បន្ទាប់មកមកដល់ពេលវេលាមួយ ដែលបានធ្វើឲ្យចិត្តមនុស្សរលាយអស់ពីរពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ ម៉ារាឈរយំនៅខាងក្រៅ ហើយព្រះយេស៊ូវដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ទ្រង់ហៅឈ្មោះនាង។ គ្រាន់តែឈ្មោះនាងថា "ម៉ារា" ហើយនាងក៏ស្គាល់ទ្រង់ភ្លាម។ នាងទូលថា "រ៉ាប់ប៊ូនី" ដែលប្រែថា លោកគ្រូ។ នេះហើយជាសេចក្ដីរស់ឡើងវិញពេលនៅជិតៗ៖ មិនមែនជាការជជែកផ្នែកទ្រឹស្ដី មិនមែនជានិមិត្តដ៏ចាំងភ្លឺទេ គឺជាឈ្មោះរបស់អ្នក ដែលព្រះអង្គដែលអ្នកស្មានថាបាត់បង់ជារៀងរហូតបានហៅ។ ទ្រង់មិនមែនជាអនុស្សាវរីយ៍ទេ។ ទ្រង់មិនមែនជាពាក្យប្រៀបធៀបទេ។ ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ ហើយទ្រង់ស្គាល់ឈ្មោះរបស់អ្នក។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី ជំពូកនេះក៏មានសេចក្ដីសង្ស័យដ៏ល្បីរបស់ថូម៉ាស និងការឆ្លើយតបដ៏អត់ធ្មត់ពេញដោយព្រះគុណរបស់ព្រះយេស៊ូវចំពោះសេចក្ដីសង្ស័យនោះ ជាភស្តុតាងថា ការតស៊ូដោយស្មោះត្រង់ត្រូវបានស្វាគមន៍នៅចំពោះព្រះភក្ត្រទ្រង់។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះបន្ទូលដំបូងរបស់ព្រះគ្រីស្ទដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញចំពោះពួកសិស្ស គឺសេចក្ដីសុខសាន្ត ដែលទ្រង់មានព្រះបន្ទូលពីរដង។ ទោះអ្នកកំពុងផ្ទុកអ្វីចូលមកក្នុងថ្ងៃនេះ ព្រះបន្ទូលនោះនៅតែកំពុងត្រូវបានមានព្រះបន្ទូលពីលើអ្នក។
ថ្ងៃទី 21
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ការរស់ឡើងវិញមិនមែនជាកំណត់ចំណាំនៅចុងបញ្ចប់ទេ គឺជាការចាប់ផ្តើម។ យ៉ូហាន ២១ បើកឡើងនៅឆ្នេរសមុទ្រទីបេរាស ជាកន្លែងដែលសិស្សប្រាំពីរនាក់បានត្រឡប់ទៅរកអ្វីដែលខ្លួនធ្លាប់ស្គាល់ គឺការនេសាទត្រី។ មងទទេស្អាត។ យប់នោះវែងណាស់។ រួចមានបុរសចម្លែកម្នាក់នៅលើឆ្នេរស្រែកហៅ ហើយប្រាប់ឲ្យទម្លាក់មងទៅខាងស្តាំ ស្រាប់តែពួកគេទាញមិនរួច ព្រោះត្រីច្រើនពេក។ នោះគឺជាព្រះអម្ចាស់។ ពេលពេត្រុសឮដូច្នោះ គាត់មិនរង់ចាំទូកទេ គាត់ក៏លោតចូលទឹកភ្លាម។ ដល់ជំពូកទីម្ភៃមួយហើយ យ៉ូហានគ្រាន់តែបង្ហាញយើងថា ព្រះយេស៊ូវសក្តិសមនឹងការលោតដោយអស់ពីចិត្ត ទោះបីមើលទៅគ្មានសណ្តាប់ធ្នាប់ក៏ដោយ។ អ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់នៅលើឆ្នេរនោះ គឺជាទិដ្ឋភាពដ៏ទន់ភ្លន់បំផុតមួយនៅក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ព្រះយេស៊ូវបានដុតភ្លើងរួចហើយ។ ទ្រង់មានទាំងនំបុ័ង និងត្រីរង់ចាំស្រាប់។ ព្រះមហាក្សត្រនៃពួកស្តេច ដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ កំពុងចម្អិនអាហារពេលព្រឹកឲ្យអ្នកនេសាទដែលនឿយហត់។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី សូមយល់ថា ព្រះទ្រង់ជាព្រះបែបនេះឯង។ ទ្រង់មិនជួបនឹងការបរាជ័យរបស់យើងដោយការបង្រៀនស្តីបន្ទោសទេ ទ្រង់ជួបនឹងភាពទទេរបស់យើងដោយអាហារមួយពេល។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមកត់សម្គាល់អ្វីដែលព្រះយេស៊ូវមិនមានព្រះបន្ទូល។ ទ្រង់មិនមានព្រះបន្ទូលថា «ខ្ញុំបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាហើយ» ទេ។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា «ចូរមកបរិភោគចុះ» (យ៉ូហាន ២១:១២)។ បន្ទាប់មកគឺការស្តារពេត្រុសឡើងវិញ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលសួរបីដងថា «តើអ្នកស្រឡាញ់ខ្ញុំឬ» ត្រូវនឹងការបដិសេធម្តងម្កាលនៅក្បែរភ្លើងមួយទៀតក្នុងទីលានរបស់សម្តេចសង្ឃ។ សំណួរនីមួយៗគឺដូចជាការលាងសម្អាតរបួស ហើយបិទវាឲ្យជា។ ចម្លើយនីមួយៗ «ចូរឲ្យចំណីដល់កូនចៀមរបស់ខ្ញុំ... ចូរឲ្យចំណីដល់ចៀមរបស់ខ្ញុំ... ចូរឲ្យចំណីដល់ចៀមរបស់ខ្ញុំ» គឺជាការប្រគល់បេសកកម្មត្រឡប់មកក្នុងដៃដែលធ្លាប់ទម្លាក់វា។ ពេត្រុសមិនត្រូវបានទុកចោលដោយសារការបរាជ័យរបស់គាត់ទេ គាត់ត្រូវបានចាត់ចេញដោយសារការអត់ទោសរបស់ព្រះ។ ព្រះអម្ចាស់មិនបំប្លែងយើងទៅជាអ្វីដែលអន់ជាងមុនទេ ទ្រង់ស្តារយើងទៅជាអ្វីដែលធំជាងមុន។ បីសប្តាហ៍មុន យើងបានចាប់ផ្តើមដោយពាក្យថា «ពីដើមដំបូងមានព្រះបន្ទូល»។ ថ្ងៃនេះ យើងមិនបញ្ចប់ដោយចុងប្រយោគទេ តែបញ្ចប់ដោយទ្វារដែលបើកចំហ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលទៅពេត្រុសថា «ចូរមកតាមខ្ញុំចុះ» (យ៉ូហាន ២១:១៩) ហើយការត្រាស់ហៅដដែលនេះបន្លឺឡើងពាសពេញគ្រប់ទំព័រដែលអ្នកបានអាន និងគ្រប់ថ្ងៃដែលអ្នកនឹងរស់នៅ។ ដំណឹងល្អតាមសាវកយ៉ូហានមិនចប់ទេ គឺបន្តនៅក្នុងអ្នក។ សំណួរមិនមែនថា តើព្រះយេស៊ូវជាព្រះអម្ចាស់ឬអត់ទេ។ សំណួរគឺថា តើអ្នកស្រឡាញ់ទ្រង់ដូចពេត្រុស គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឲ្យចំណីដល់ចៀមរបស់ទ្រង់នៅថ្ងៃនេះឬទេ។