Drie weke deur die Evangelie van Johannes, een hoofstuk per dag: 'n onhaastige wandeling saam met Jesus van die begin tot by die opstanding.
Dag 1
Vandag se lees
Besinning
Voordat die eerste voël gesing het, voordat die eerste golf teen die eerste kus gebreek het, voordat die tyd self 'n naam gehad het: daar was die Woord. Johannes begin sy Evangelie nie met 'n krip of 'n wonderwerk nie. Hy begin voor die begin. "In die begin was die Woord, en die Woord was by God, en die Woord was God." As daardie sin op jou neerkom soos 'n klip wat in stil water val, is dit goed. Laat die rimpelings beweeg. Vir 'n eerste-keer-leser is dit die sleutel: Johannes noem Jesus "die Woord", in Grieks die Logos, 'n titel wat Joodse sowel as Griekse lesers in hul spore sou laat stilstaan. Vir die Joodse denke was die Woord van God die kragtige mag waardeur die skepping in die lewe gespreek is. Vir die Griekse denker was die Logos die ordenende beginsel agter alle werklikheid. Johannes kyk na albei groepe en sê: Hy na wie julle uitgereik het, Hy na wie julle toe geredeneer het, Hy het 'n Naam, en Hy het vlees geword. Die woorde "die Woord het vlees geword en onder ons kom woon" is die skarnier waarop die hele menslike geskiedenis draai. Die ewige het in die tydelike ingestap. Die oneindige het 'n menslike lyf aangetrek. Hy het nie 'n boodskap gestuur nie; Hy het self een geword. En Johannes, wat Jesus persoonlik geken het, wat saam met Hom geëet het en langs Hom oor stowwerige paaie geloop het, sê dit met die stille sekerheid van 'n man wat dit met sy eie oë gesien het: "ons het sy heerlikheid aanskou." Vir die ervare gelowige: bly nog 'n oomblik hier. Let daarop dat die Woord nie net by God was nie, Hy was na God toe gerig, van aangesig tot aangesig, in 'n ewige verhouding van liefde voordat enigiets anders bestaan het. Die redding wat Hy bring, is nie 'n transaksie wat in 'n krisis uitgedink is nie. Dit vloei voort uit 'n gemeenskap wat altyd was. Jy is liefgehad voordat die wêreld 'n rede gehad het om jou lief te hê. Waar jy jou vandag ook al bevind, nuut by hierdie bladsye of vertroud daarmee soos met 'n ou skoen, die uitnodiging is dieselfde. Die lig skyn steeds. Die duisternis het dit nie oorweldig nie. En die Woord reik steeds na jou uit.
Dag 2
Vandag se lees
Besinning
Daar is iets wonderlik gewoons aan die plek waar Jesus gekies het om Sy eerste aangetekende wonderwerk te doen. Nie 'n tempel nie. Nie 'n troonsaal nie. 'n Bruilof. 'n Dorpsfees waar die wyn opgeraak het en 'n moeder stil haar bekommernis na haar Seun gebring het. Johannes hoofstuk twee begin te midde van die alledaagse lewe, en dit is juis die punt. Maria se woorde aan die dienaars is van die stilste maar kragtigste in die hele Skrif: "Wat Hy vir julle sê, doen dit." Sy weet nie presies wat Hy sal doen nie. Sy weet net wie Hy is. En so wys sy almal rondom haar na Hom en tree terug. Daar is 'n hele teologie van geloof in daardie een sin. Sy gee nie vir Jesus voorskrifte nie; sy vertrou Hom. Sy probeer nie die uitkoms self bestuur nie; sy berei die dienaars voor om gehoorsaam te wees. As jy ooit 'n desperate gebed gebid het sonder om te weet hoe God sou antwoord, het jy presies gestaan waar Maria gestaan het. Jesus beveel die dienaars om ses klipwaterkruike, van die soort wat vir die Joodse reinigingsrites gebruik is, tot bo met water te vul. Elke besonderheid tel hier. Hierdie vate was bedoel vir wassing, vir die verwydering van seremoniële onreinheid. Jesus neem wat vir ritueel gemaak is en verander dit in iets wat vreugde na 'n fees bring. Die ou orde van wassing en inspanning word stil en genadig deur iets nuuts vervang. Wanneer die ere-gasheer die resultaat proe, is hy verbaas: die beste wyn is tot laaste bewaar. Vir die nuwe leser word hierdie wonderwerk 'n "teken" genoem, en Johannes gebruik daardie woord doelbewus. 'n Teken wys verder as homself. Die wonderwerk is werklik, maar dit is ook 'n sein: Hy wat dit doen, is geen gewone rabbi nie. Vir die gelowige van lank gelede, dink na oor wat "klipwaterkruike" in jou eie lewe kan voorstel: die godsdienstige roetines en pligsgetroue gewoontes wat dor geword het. Jesus het nie gekom om jou leë vate te veroordeel nie. Hy het gekom om hulle tot bo te vul en te verander in iets wat vreugde bring. Die beste, in Sy hande, lê nooit agter jou nie. Dit word altyd voorberei.
Dag 3
Vandag se lees
Besinning
Nikodémus kom in die nag. Hy is 'n Fariseër, een van die mees geleerde, mees gerespekteerde en godsdienstig mees gevestigde manne in Jerusalem. Hy het sy hele lewe lank die Skrif bestudeer. Hy het die wet met nougesetheid onderhou. En tog laat iets in hom hom nie rus nie. Hy kom in die donker, miskien om nie gesien te word nie, miskien omdat die vrae wat in hom brand nie meer kon wag tot dagbreek nie. Wat ook al sy rede was, Jesus ontvang hom sonder 'n woord van teregwysing. Die deur staan oop, selfs om middernag. Jesus gaan reguit na die kern van wat Nikodémus nodig het: "Voorwaar, voorwaar, Ek sê vir jou, As iemand nie van nuuts af gebore word nie, kan hy die koninkryk van God nie sien nie." Nikodémus, die skrifgeleerde, struikel oor die eenvoudige woorde. Van nuuts af gebore? Hoe kan 'n volwasse man 'n tweede keer in sy moeder se skoot ingaan? Hy dink fisiek terwyl Jesus geestelik praat, en daardie verwarring is nie net by Nikodémus te vinde nie. Baie mense vandag hoor "wedergebore" as 'n godsdienstige etiket eerder as 'n lewende werklikheid. Jesus bedoel iets radikaals: die lewe van God moet van bo af in jou geplant word. Jy kan nie jou pad inredeneer, inverdien of inerf nie. Jy moet nuut gemaak word. Dan volg die vers wat die evangelie in 'n neutedop genoem is: "Want so lief het God die wêreld gehad dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê." Lees dit stadig. Die omvang is oorweldigend: die hele wêreld. Die motief is liefde: nie verpligting nie, nie strategie nie, maar liefde. Die wyse is gee: die duurste gawe denkbaar. En die aanbod is oop: elkeen. Daardie woord laat niemand uit nie. Vir die eerstekeer-leser is dit die hartklop van alles wat Johannes jou oor die volgende agtien hoofstukke gaan wys. Vir die gelowige wat Johannes 3:16 al duisend keer aangehaal het: bly stilstaan by die woord "so". Dit spreek nie net van die feit van God se liefde nie, maar ook van die maat daarvan. Hoeveel het God die wêreld liefgehad? So lief dat Hy gegee het. Die kruis was nie 'n teensinnige noodsaak nie. Dit was liefde, uitgemeet tot die laaste druppel. Nikodémus het in die donker gekom. Hy het weggegaan met 'n lig wat hy nog nie ten volle kon verklaar nie. Dieselfde lig word vandag aan jou aangebied.
Dag 4
Vandag se lees
Besinning
Dit is middagtyd, die warmste uur, wanneer niemand met gesonde verstand buite is om water te skep nie. En tog kom daar 'n vrou na die put. Sy kom alleen, en die eensaamheid is nie toevallig nie. Sy het 'n verlede wat haar 'n buitestander gemaak het, selfs onder haar eie mense. Sy verwag nie 'n gesprek nie. Sy verwag beslis nie die gesprek wat sy kry nie. Jesus sit reeds by die put wanneer sy aankom. Johannes vertel ons dat Hy "deur Samaria moes trek", 'n roete wat die meeste Joodse leermeesters vermy het, want Jode en Samaritane het niks met mekaar gemeen gehad behalwe minagting nie. Maar Jesus neem die lang pad deur die moeilike plek, omdat daar 'n vrou is wat gevind moet word. Hy vra haar om water te drink, en so steek Hy elke maatskaplike grens van daardie tyd oor: godsdienstig, volkekundig en moreel. Sy is verbaas: "Hoe vra U, wat 'n Jood is, van my om te drink, terwyl ek 'n Samaritaanse vrou is?" Sy antwoord keer die hele gesprek om. Hy is nie die dorstige een nie. Sy is. "As jy die gawe van God geken het en wie dit is wat vir jou sê: Gee My te drink, dan sou jy Hom gebid het, en Hy sou jou lewende water gegee het." Sy het gekom om water te skep en weer te gaan. Hy het gekom om haar iets aan te bied wat beteken dat sy nooit weer dors sal kry nie: nie 'n fontein van die aarde nie, maar 'n bron van lewende water wat opspring tot in die ewige lewe. Hy praat nie oor die les van die liggaam se dors nie. Hy praat oor die diepe, onblusbare verlange in die menslike siel wat geen verhouding, geen prestasie en geen godsdiens ooit ten volle gestil het nie. Dan kom die oomblik wat alles verander. Hy vertel haar van haar eie lewe: vyf mans, en die man by wie sy nou is, is nie haar man nie. Hy sê dit nie met wreedheid nie. Hy sê dit met die kalmte van Iemand wat haar langer ken as wat sy haarself ken. Sy word nie tot geloof beskaam nie; sy word daartoe gesien. Sy hardloop terug dorp toe en sê: "Kom kyk 'n Man wat my alles gesê het wat ek gedoen het. Is Hy nie miskien die Christus nie?" Vir die nuwe leser: let op dat Jesus hierdie vrou gekies het, onwaarskynlik, oorgesien, aan die rand van die samelewing, as die eerste persoon in die Evangelie van Johannes aan wie Hy Homself openlik as die Messias bekend gemaak het. Vir die ervare gelowige: waar het jy uit die verkeerde putte geskep? Die lewende water word nog steeds aangebied, en die aanbod is nog steeds gratis.
Dag 5
Vandag se lees
Besinning
Stel jou 'n oordekte portaal voor langs 'n dam in Jerusalem: vyf portale vol siekes, blindes, kreupeles, mense wat opgehou het om enigiets goeds te verwag. Hulle het gehoor die water word soms beroer, en wie eerste inkom, sal genees word. Een man het daar agt-en-dertig jaar lank gelê. Agt-en-dertig jaar van toekyk hoe ander eerste daar kom. Agt-en-dertig jaar van amper. Jesus stap reguit na hom toe. Nie na die mees dramatiese geval nie, nie na die een met die hardste geroep nie, maar na hierdie man, deur dekades van wag dungedra. Hy stel 'n vraag wat amper vreemd klink: "Wil jy gesond word?" (Johannes 5:6). Waarom vra jy iemand wat siek is of hy gesond wil word? Omdat Jesus nie bloot daarin belangstel om 'n liggaam reg te maak nie. Hy kyk na die hele mens, ook na die deel van hom wat dalk vrede gemaak het met hulpeloosheid en geleer het om homself deur sy toestand te omskryf. Die man antwoord nie eens die vraag reguit nie. Hy verduidelik waarom dit tot nou toe nie gewerk het nie. Hy dink nog steeds aan die dam en kyk nog steeds na die ou stelsel. En Jesus spreek eenvoudig: staan op, neem jou beddegoed op en loop. Geen water nie. Geen ritueel nie. Geen wag nie. Net die woord van die Seun van God, en agt-en-dertig jaar van verlamming eindig in 'n enkele sin. Maar die hoofstuk stop nie daar nie. Die godsdienstige leiers is woedend, nie omdat 'n man genees is nie, maar omdat dit op die sabbat gebeur het. Jesus antwoord met een van die asemrowendste aansprake in die hele Skrif: dat Hy en die Vader saamwerk, dat die Seun gesag het om lewe te gee, en dat die Skrifte self wat die leiers ondersoek, na Hom wys. Die genesing was 'n teken; die aanspraak is die kern. Hoor vandag hoe Jesus jou dieselfde stil vraag vra. Is daar 'n plek in jou lewe, 'n gewoonte, 'n hartseer, 'n vrees, waar jy stilweg opgehou het om te verwag dat jy heel gemaak sal word? Hy wag nie dat jy die regte dam of die regte oomblik vind nie. Hy staan reg langs jou en vra of jy bereid is.
Dag 6
Vandag se lees
Besinning
Die dag voor hierdie gesprek het Jesus vyfduisend mense met vyf brode en twee visse gevoed. Die skare het geëet tot hulle versadig was, en nou het hulle oor die see gekom om Hom weer te soek. Dit is 'n teer oomblik wat vinnig deurdringend word: Jesus kyk na die skare en sê in der waarheid: julle is nie hier omdat julle 'n wonderwerk gesien het nie; julle is hier omdat julle gratis kos gekry het. Hulle wil die brood hê. Hy wil Homself aan hulle gee. Wat volg, is een van die diepste en veeleisendste lesse wat Jesus ooit gegee het. Hy verklaar: "Ek is die brood van die lewe; wie na My toe kom, sal glad nie honger kry nie, en wie in My glo, sal nooit weer dors kry nie" (Johannes 6:35). Let op, eerste-keer-leser, wat Jesus hier doen: Hy neem die mees basiese menslike behoefte, kos, oorlewing, dit waarsonder jy nie kan lewe nie, en sê dat Hy die antwoord is op 'n honger wat nog dieper gaan. Elke mens wat ooit geleef het, weet wat dit is om honger te wees na iets wat hy nie mooi kan noem nie. Jesus noem dit hier. Die skare druk terug. Hulle wil 'n teken hê, ironies genoeg nadat hulle gesien het hoe Hy duisende voed. Hulle haal die manna aan, die brood wat God aan hulle voorvaders in die woestyn gegee het. Jesus korrigeer hulle sagkens: Moses het nie daardie brood gegee nie, die Vader het, en daardie brood het altyd vooruit gewys na iets beters. Die ware brood uit die hemel gee lewe aan die wêreld, en daardie brood is 'n Persoon. teen die einde van die hoofstuk loop baie dissipels weg. Die onderrig is te hard, sê hulle. Jesus draai na die twaalf en vra of hulle ook wil weggaan. Petrus se antwoord is een van die mooiste in die Evangelies: "Here, na wie sal ons gaan? U het woorde van die ewige lewe" (Johannes 6:68). Petrus sê nie dat hy alles verstaan het nie. Hy sê daar is nêrens anders om heen te gaan nie. Dit is die eerlike belydenis van elke siel wat Jesus werklik ontmoet het. Nie dat elke vraag beantwoord is nie, maar dat Hy alleen die diepste honger stil. Waarvan voed jy jou vandag wat jou teen aand leeg laat? Die brood van die lewe word steeds aangebied.
Dag 7
Vandag se lees
Besinning
Dit is die laaste dag van die Loofhuttefees, 'n weeklange fees in Jerusalem waar 'n priester elke dag water uit die dam Siloam gedra en by die altaar uitgegiet het, 'n lewende herinnering aan die water wat God in die woestyn aan Israel gegee het. Die skares het saamgekom, die seremonie is op sy hoogtepunt, en in daardie gelade oomblik staan Jesus op en roep met woorde wat sekerlik elke gesprek binne gehoorsafstand tot swye gebring het: "As iemand dors het, laat hom na My toe kom en drink" (Johannes 7:37). Vir 'n nuwe leser help dit om te weet wat die fees vir daardie mense beteken het. Water in 'n droë land is nie 'n gemak nie, dit is die lewe self. Die hele seremonie was 'n gebed, 'n verlange, 'n herinnering dat God eens water uit 'n rots laat vloei het. Jesus staan in die middel van daardie gebed en sê: Ek is die antwoord daarop. Hy gaan verder: elkeen wat in Hom glo, sal nie net lewende water ontvang nie, maar self 'n bron daarvan word. "Uit sy binneste sal strome van lewende water vloei" (Johannes 7:38). Die Gees van God, wat in 'n mens woon, bevredig nie net nie, Hy loop oor. Die hoofstuk is vol verdeeldheid. Sommige sê Hy is 'n profeet. Ander sê Hy is die Christus. Sommige wil Hom laat gevange neem. Selfs die dienaars wat gestuur is om Hom te gryp, kom met leë hande terug en sê eenvoudig: "Nog nooit het 'n mens so gespreek soos hierdie mens nie" (Johannes 7:46). Daar is iets aan die woorde van Jesus wat mense stil laat staan, selfs wanneer hulle kom met die voorneme om Hom te keer. Nikodemus, wat ons in hoofstuk drie ontmoet het toe hy snags na Jesus gekom het, praat saggies in die raad en vra om regverdigheid. Dit is iets klein, maar dit verg moed. Hy staan nog nie heeltemal in die openbaar nie, maar hy beweeg na die lig toe. Oorweeg vandag waar jy dors is. Nie na water nie, maar na vrede, na doel, na 'n gevoel dat jou lewe op pad is na iets wat saak maak. Jesus staan nog steeds en roep dieselfde uitnodiging uit. Die strome wat Hy beloof, is nie 'n druppeltjie nie. Dit is iets wat uit jou oorloop in die lewens van almal rondom jou. Kom en drink.
Dag 8
Vandag se lees
Besinning
Die hoofstuk begin vroegoggend. Die tempelvoorhowe vul met mense, en Jesus gaan sit om te leer. Die godsdienstige leiers sleep 'n vrou aan wat op owerspel betrap is, en stel haar voor die skare. Hulle doen dit nie uit besorgdheid oor geregtigheid nie, maar om Jesus tussen barmhartigheid en die wet vas te keer. Dit is 'n wrede oomblik, en sy is die werktuig daarvan. Jesus buk en skryf in die stof. Ons word nooit vertel wat Hy geskryf het nie. Dan staan Hy op en sê die woorde wat al tweeduisend jaar lank weerklink: "Wie van julle sonder sonde is, laat hom eerste die klip op haar werp" (Johannes 8:7). Een vir een gaan hulle weg, die oudstes eerste. Toe Jesus opkyk, is net die vrou oor. Hy veroordeel haar nie. Hy sê vir haar om te gaan en nie meer te sondig nie. Dan, nog in die tempel, maak Hy die tweede groot "Ek is"-verklaring in Johannes: "Ek is die lig van die wêreld; wie My volg, sal nooit in die duisternis wandel nie, maar sal die lig van die lewe hê" (Johannes 8:12). Lig in die Skrif is nie net verligting nie. Dit is openbaring en rigting, dit wat jou wys waar jy is en waarheen jy op pad is. Om in die duisternis te wandel is nie bloot om deurmekaar te wees nie; dit is om verlore te wees sonder om dit te weet. Jesus sê Hy is die genesing vir daardie toestand. Wat volg, is 'n lang, hewige debat met die Fariseërs oor identiteit, gesag, waarheid en vryheid. Jesus sê vir hulle die waarheid sal hulle vry maak, en hulle raak verontwaardig en hou vol dat hulle nooit slawe was nie. Hy praat van 'n slawerny wat hulle nie kan sien nie: die slawerny van die sonde, die manier waarop die kwaad 'n lewe na binne buig totdat dit nie meer reguit kan word nie. Ware vryheid, sê Hy, kom deur die Seun. Die hoofstuk bereik sy hoogtepunt met 'n aanspraak so verstommend dat hulle Hom amper ter plaatse stenig: "Voordat Abraham was, is Ek" (Johannes 8:58). Nie "Ek was" nie, maar Ek is. Die ewige teenwoordige tyd. Die Naam wat God Homself by die brandende doringbos gegee het, nou uitgespreek deur 'n man wat in 'n voorhof in Jerusalem staan. Vir 'n nuwe gelowige is dit die hart van alles waarheen Johannes werk. Vir die ervare heilige: sit vandag weer stil by die gewig daarvan. Die ewige EK IS, wat gebuk het om in die stof langs 'n beskaamde vrou te skryf, is dieselfde Een wat alle dinge saamhou.
Dag 9
Vandag se lees
Besinning
Stel jou 'n man voor wat nog nooit 'n sonsopkoms gesien het nie. Hy is in die duisternis gebore, nie die duisternis van 'n slegte nag nie, maar die duisternis van elke enkele dag van sy lewe. Hy sit langs die pad en bedel, en die dissipels loop verby en vra 'n teologiese vraag: wie se sonde het dit veroorsaak? Jesus wil niks daarvan weet nie. Hy herraam alles in een asem: hierdie man se blindheid is nie 'n straf nie, dit is 'n doek. God staan op die punt om iets heerliks daarop te skilder. Jesus spoeg op die grond, maak klei en salf die man se oë. Dit is 'n vreemde, aardse wonderwerk: die Seun van God wat stof en spoeg gebruik, dieselfde rou materiaal van die skepping. Dan stuur Hy die man om hom te gaan was in die badwater Siloam, wat volgens Johannes "Gesondene" beteken. Die man gaan, was hom en kom siende terug. Let op dat hy gehoorsaam voordat hy die een kan sien wat hom genees het. Geloof werk dikwels presies so: ons beweeg na wat Jesus sê voordat ons ten volle verstaan wie Hy is. Wat volg, is amper koddig in sy tragiek. Die bure kan nie glo dit is dieselfde man nie. Die Fariseërs sleep hom twee keer in vir ondervraging, omdat die genesing op die sabbat gebeur het. Hulle verhoor sy ouers. Hulle noem Jesus 'n sondaar. En deur elke ondervragingsronde word hierdie voormalige blinde bedelaar vrymoediger. Hy begin met "Die mens wat Jesus genoem word" en eindig, nadat Jesus hom weer gevind het, voor Hom neerval en sê: "Ek glo, Here!" (Johannes 9:38). Die man wat nie kon sien nie, word die helderste siener in die hele hoofstuk. Hier is iets om vandag by stil te staan: die Fariseërs kon goed sien en het tog heeltemal blind gebly, terwyl die bedelaar in die stof dieselfde middag sowel liggaamlike as geestelike sig ontvang het. Jesus het gesê: "Ek is die lig van die wêreld" (Johannes 9:5). Lig onderhandel nie met duisternis nie. Dit kom net en die duisternis wyk. Wat jou ook al in die donker gehou het, twyfel, skaamte, 'n wond wat jy al jare dra, Jesus vra jou nie om dit eers te verduidelik nie. Hy vra jou om te gaan en jou te was.
Dag 10
Vandag se lees
Besinning
Skape is nie glansdiere nie. Hulle is nie fel soos leeus of vinnig soos perde nie. Hulle dwaal. Hulle raak paniekerig. Hulle is heeltemal afhanklik van iemand wat die pad ken. Jesus het hierdie beeld doelbewus gekies toe Hy gesê het: "Ek is die goeie herder" (Johannes 10:11), en as ons eerlik is, pas die beeld ons beter as wat ons graag wil erken. Jesus trek in hierdie hoofstuk 'n skerp kontras tussen die goeie herder en die huurling. Die huurling het die werk, maar nie die skape nie. Wanneer die wolf kom, vlug hy, nie noodwendig omdat hy sleg is nie, maar omdat die skape nie werklik syne is nie. Die goeie herder daarenteen gee sy lewe vir die skape. Dit is nie 'n beeldspraak waarna Jesus net gryp nie; dit is 'n profesie waarheen Hy stap. Hy beskryf die kruis voordat Hy dit opklim, en Hy sê iets verbasends daaroor: "Niemand neem dit van My af weg nie, maar Ek lê dit uit My self af" (Johannes 10:18). Die kruisiging was nie iets wat met Jesus gebeur het nie. Dit was iets wat Hy gekies het, vir jou, met volle kennis van die prys. Hy praat ook daarvan dat Hy sy skape ken en deur hulle geken word, in dieselfde asem waarin Hy beskryf hoe Hy die Vader ken. "Ek ken my skape en word deur my skape geken, net soos die Vader My ken en Ek die Vader ken" (Johannes 10:14-15). Dit is 'n verbysterende verhef. Die innigheid wat jy met die Herder deel, is gevorm na die innigheid binne die Drie-eenheid self. Jy is nie 'n nommer in 'n kudde nie. Jy word geken. En dan is daar die belofte wat al deur die eeue talle bewende harte gestut het: "My skape hoor my stem, en Ek ken hulle, en hulle volg My; en Ek gee aan hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie" (Johannes 10:27-28). Twee hande word genoem, die Seun s'n en die Vader s'n, en die skape word in albei vasgehou. Wat jy vandag ook al in die gesig staar, jy glip nie deur daardie vingers nie. Rus daarin.
Dag 11
Vandag se lees
Besinning
Daar is 'n besonderheid in Johannes 11 waaroor teoloë biblioteke vol geskryf het en wat kinders dadelik raaksien: "Jesus het getraan" (Johannes 11:35). Dit is die kortste vers in die Bybel en een van die belangrikste. Hy wat op die punt staan om Lasarus uit die dood terug te roep, staan eers by die graf en huil. Hy maak nie asof Hy treur nie. Hy doen nie net die gebare van meegevoel nie. Hy is werklik diep bewoë. Die woord wat Johannes gebruik, dui daarop dat Hy diep van binne gesug het, soos 'n golf wat uit die oseaanbodem opstoot. Die God van die heelal ween by 'n graf. Voordat ons by die wonderwerk kom, moet ons eers by die susters gaan sit. Maria en Marta sê albei dieselfde woorde toe hulle Jesus sien: "Here, as U hier was, my broer sou nie gesterf het nie" (Johannes 11:21, 32). Daar is geen teregwysing in Jesus se antwoord aan enigeen van hulle nie. Hy sê nie: "Julle moes My meer vertrou het nie." Hy ontmoet Marta met teologie: "Ek is die opstanding en die lewe" (Johannes 11:25), en Hy ontmoet Maria met trane. Hy is groot genoeg om albei te gee, en wys genoeg om te weet watter een jy eerste nodig het. Die toneel by die graf is amper ondraaglik in sy dramatiek. Jesus beveel hulle om die klip weg te rol. Marta protesteer, prakties en eerlik: "Here, hy ruik al, want hy is al vier dae dood" (Johannes 11:39). Vier dae maak saak. Die Joodse tradisie het geleer dat die siel drie dae lank naby die liggaam bly. Ná vier dae was daar volgens menslike maatstaf geen hoop meer nie. Jesus het gewag totdat die hoop nie net dun was nie, maar heeltemal weg. Toe het Hy hardop gebid, nie ter wille van Homself nie, sê Hy, maar ter wille van die skare, en Hy het in die duisternis ingeroep: "Lasarus, kom uit!" En die dooie het uitgestap. Let daarop dat Jesus nie ná Lasarus ingaan nie. Hy roep, en die lewe gehoorsaam Sy stem. Dit is dieselfde stem wat in Genesis die wêreld laat ontstaan het, dieselfde stem wat eendag elke graf sal laat oopgaan. As jy vandag in 'n situasie is wat al vier dae dood is, of vier jaar, staan Jesus nog steeds by die ingang, en Hy roep nog steeds.
Dag 12
Vandag se lees
Besinning
Johannes 12 is 'n hoofstuk van aankomste en afskeide, van dinge wat helder word en dinge wat wegglip. Ses dae voor die Pasga neem Maria van Betanië, dieselfde vrou wat aan die voete van Jesus gesit het terwyl haar suster beesagtig was, 'n pond kosbare salf en salf Sy voete, en sy vee dit af met haar hare. Die huis word vol van die geur. Judas beswaar hom met die argument van suinigheid. Jesus verdedig haar: sy het dit gedoen vir Sy begrafnis, sê Hy. Miskien het sy nie ten volle verstaan wat sy doen nie, maar liefde het haar 'n soort weet gegee wat berekening nooit kan hê nie. Dan kom die triomfantelike intog: die skare swaai palmtakke, roep "Hosanna" en versprei hulle klere op die pad. Dit lyk soos 'n kroning. En dit is een, maar nie van die soort wat iemand verwag nie. Die dissipels self, vertel Johannes ons, het nie verstaan wat gebeur nie tot ná die opstanding. Ons herken selde die belangrikste oomblikke terwyl ons binne-in hulle leef. Dan kom daar 'n paar Grieke by Filippus met 'n eenvoudige versoek: "Heer, ons wil Jesus sien" (Johannes 12:21). Dit is een van die stilweg diepste woorde in die Evangelie. Dit is heidene, buitestaanders, mense wat geen voorvaderlike aanspraak op die beloftes aan Israel gehad het nie, en hulle wil Jesus sien. Hulle koms lyk of dit iets in Hom wakker maak. Hy kondig aan: "Die uur het gekom dat die Seun van die mens verheerlik moet word" (Johannes 12:23). Hy praat van 'n koringkorrel wat in die grond moet val en sterf voordat dit vrug kan dra. Hy praat van Homself. Hy praat van ons. Dan bid Hy hardop, en die Vader antwoord uit die hemel met 'n stem soos donder, en die skare is verdeeld oor wat hulle gehoor het. Sommige sê 'n engel het gepraat; ander het net geraas gehoor. Dieselfde klank, anders gehoor, na gelang van die oor wat dit ontvang. Jesus sê: "Nou is die oordeel van hierdie wêreld; nou sal die owerste van hierdie wêreld buite geworpe word. En Ek, as Ek van die aarde verhoog is, sal almal na My toe trek" (Johannes 12:31-32). Die kruis is nie 'n nederlaag wat as oorwinning vermom is nie. Dit is die ware oorwinning. Laat daardie verhoging jou vandag nader trek.
Dag 13
Vandag se lees
Besinning
Stel jou die toneel voor: die bovertrek, die nag voor die kruis. Jesus weet dat die Vader alles in sy hande gegee het, dat Hy van God gekom het en na God teruggaan. Tog staan Hy op van die maaltyd, bind 'n handdoek om sy middel en begin sy dissipels se voete was. Die Skepper van die heelal kniel voor die skepsels wat Hy gemaak het. As dit jou nie stil laat staan nie, lees dit weer. Vir 'n nuwe leser: voetewassing in die antieke wêreld was die werk van die laagste dienskneg in die huishouding. Die paaie was stowwerig en voete in sandale was vuil. Niemand van aansien het 'n ander mens se voete gewas nie. Dit is juis waarom Petrus terugdeins: "Here, wil U my voete was?" (Johannes 13:6). Jesus doen iets wat almal in daardie vertrek as benede Hom beskou het, en Hy doen dit doelbewus, liefdevol en sonder aarseling. Maar hier is meer as 'n les in nederigheid, hoewel dit alleen 'n leeftyd lank kan besig hou. Jesus sê vir sy dissipels: "As Ek dan, die Here en die Meester, julle voete gewas het, behoort julle ook mekaar se voete te was" (Johannes 13:14). Hy gee nie bloot 'n houding as voorbeeld nie; Hy gee grootheid self 'n nuwe betekenis. In die koninkryk wat Hy bou, is die een wat dien, die een wat lei. Mag verhef jou nie bo mense nie, dit stuur jou na hulle toe. Vir die gelowige wat al jare saam met die Here loop, dink hieraan: Johannes vertel ons dat Jesus ook Judas se voete gewas het. Hy het geweet dat Judas Hom voor die nag verby was sou verraai, en tog het Hy voor hom gekniel. Dit is nie naïwiteit nie, dit is soewereine, doelbewuste liefde wat weier om verklein te word deur die mislukking van die een vir wie dit dien. Dit is 'n beeld van genade wat elke verskoning moet stilmaak waarmee ons vriendelikheid weerhou van dié wat ons onreg aangedoen het. Vandag kan jou handdoek 'n telefoonoproep wees wat jy uitgestel het, 'n taak benede jou posbenaming, of 'n vriendelike woord aan iemand wat dit nie verdien het nie. Die Dienaar-Koning het jou die pad gewys. Die vraag is of jy Hom sal volg tot op jou knieë.
Dag 14
Vandag se lees
Besinning
Die dissipels is bang. Jesus het pas vir hulle gesê dat Hy weggaan, dat een van hulle Hom sal verraai, en dat Petrus, hulle rots, Hom voor die môre sal verloën. Die vertrek moes gevoel het asof die vloer onder hulle wegsak. Op daardie presiese oomblik van bewing spreek Jesus van die teerste woorde in die hele Skrif: "Laat julle hart nie ontroerd word nie; glo in God, en glo in My" (Johannes 14:1). Vir iemand wat nuut is in die Bybel, is hierdie hoofstuk 'n geskenk en 'n kaart. Jesus vertel Sy dissipels dat Hy gaan om vir hulle plek te berei en dat Hy weer vir hulle sal kom. Thomas, so eerlik soos altyd, sê reguit: ons weet nie waarheen U gaan nie, hoe kan ons dan die weg ken? En Jesus antwoord met 'n aanspraak so volstrek dat dit deur twee duisend jaar van menslike verlange weerklink het: "Ek is die weg en die waarheid en die lewe; niemand kom na die Vader behalwe deur My nie" (Johannes 14:6). Hy sê nie Hy ken die weg nie, of dat Hy jou die weg sal wys nie. Hy sê Hy is die weg. Die pad en die bestemming is dieselfde Persoon. Vir diegene wat al jare met Christus loop: staan 'n oomblik stil by die woord waarheid. In 'n wêreld wat waarheid as 'n voorkeur behandel, eis Jesus dat Hy die bron en die wese daarvan is. Elke ware ding wat ooit gesê of ontdek is, is waar omdat dit, hoe dof ook al, Hom weerspieël wat self die Waarheid is. Wanneer jy Hom vertrou, leun jy nie op 'n gevoel of 'n filosofie nie. Jy staan op die enigste grond wat nie kan verskuif nie. En dan is daar die lewe: nie blote bestaan nie, maar die soort lewe wat die dood nie kan beëindig nie. Jesus bied nie 'n langer weergawe van wat jy reeds het nie. Hy bied iets wesenlik anders: lewe wat uit die Vader self vloei, deur die Seun, na elkeen wat kom. Wat ook al jou hart vandag ontstel, en iets doen dit, jy het dieselfde uitnodiging ontvang as die dissipels in daardie bovertrek. Glo. Nie blindelings nie, maar met wyd oop oë op Hom wat gesê het Hy is die weg huis toe.
Dag 15
Vandag se lees
Besinning
êrens tussen die bovertrek en die tuin van Getsemane hou Jesus stil en skilder een van die mees intieme prente van die Christelike lewe wat Hy ooit gegee het. "Ek is die wynstok, julle is die ranke," sê Hy (Johannes 15:5). As jy ooit 'n druiwestok gesien het, weet jy dat die rank hom nie inspan om vrugte te dra nie. Dit bly bloot vas. Die lewe van die wynstok vloei deur die rank, en vrugte is die natuurlike gevolg van daardie verbinding. Vir 'n nuwe leser is hierdie beeld geweldig bevrydend. Die Christelike lewe gaan nie hoofsaaklik daaroor om harder te probeer nie. Dit gaan daaroor om naby te bly. Jesus sê: "Bly in My, en Ek in julle." Daardie woord "bly" beteken om te bly, om jou tuiste te maak, om nie weg te dryf nie. Die rank wat van die wynstok losgeskeur word, sukkel nie en slaag nie daarin om druiwe te dra nie; dit verdor eenvoudig, want sonder die wynstok het dit glad geen lewe nie. Jesus sê reguit: "want sonder My kan julle niks doen nie" (Johannes 15:5). Dit is nie 'n ontmoediging nie, maar 'n uitnodiging om op te hou om jouself uit te put en te begin put uit die regte bron. Vir dié wat al lank saam met die Here loop, let op wat Jesus sê oor die rol van die Vader: "en elke rank wat wel vrugte dra, dié reinig Hy, sodat dit meer vrugte kan dra" (Johannes 15:2). Die woord wat met "reinig" vertaal word, dra die gedagte van snoei, van terugsny. Die wingerdbouer verwyder wat goed is sodat dit wat oorbly, uitstekend kan word. As jy in 'n tyd van verlies, vermindering of snoei is, verklaar hierdie vers nie die pyn weg nie, maar dit vertel jou wel wie die snoeiskêr vashou en hoekom. Die Vader snoei die ranke wat Hy die meeste waardeer. En deur dit alles is liefde geweef. Jesus gee aan die hele beeld sy grond in die liefde tussen die Vader en die Seun, en brei dit dan na ons uit: "bly in my liefde" (Johannes 15:9). Dit is nie 'n kontrak om na te kom nie, maar 'n verhouding om in te woon. Die vrug, vreugde, gehoorsaamheid en verhoorde gebed, groei uit liefde, nie uit arbeid nie. Vra jouself vandag nie hoe jy meer vrugte kan dra nie. Vra jouself hoe naby jy aan die wynstok is.
Dag 16
Vandag se lees
Besinning
Jesus praat nog met sy dissipels in die nag van sy gevangeneming, en Hy sê vir hulle iets wat byna onmoontlik om te glo moes geklink het: "Dit is vir julle nuttig dat Ek weggaan" (Johannes 16:7). Nuttig, dit beteken dat dit eintlik beter is, voordeliger, tot julle voordeel. Hoe kan Jesus se weggaan moontlik beter wees as sy teenwoordigheid? Die antwoord is die Heilige Gees, die Trooster, en hierdie hoofstuk is sy groot bekendstelling. Vir 'n nuwe leser: die woord Trooster vertaal die Griekse woord Paraklētos, wat 'n ryk verskeidenheid betekenisse dra: een wat langsaan geroep word om te help, 'n voorspraak, 'n raadgewer, 'n versterker. Toe Jesus op aarde was, was Hy liggaamlik net op een plek op 'n slag teenwoordig. Die Gees wat Hy beloof het, sou in elke gelowige woon, oral en altyd. Die dissipels sou die sigbare Jesus verloor en die inwonende God ontvang. Dit is nie 'n afstap nie, dit is 'n verbasende stap vorentoe. Jesus beskryf die Gees se werk in drie rigtings. Na die wêreld toe oortuig die Gees van sonde, van geregtigheid en van oordeel; Hy maak die onsigbare werklikhede van die ewigheid werklik en dringend vir mense se harte. Na die dissipels toe lei die Gees in die hele waarheid; Hy neem wat van Christus is en verkondig dit aan dié wat aan Hom behoort. En na die toekoms toe verkondig die Gees wat kom sal, sodat God se mense nooit sonder 'n gids in die onbekende gelaat word nie. Vir die gelowige wat al jare saam met die Here loop, let op die teerheid in vers 20: "julle droefheid sal in blydskap verander word." Jesus sê nie jou droefheid sal deur blydskap vervang word asof die smart nooit gebeur het nie. Hy sê dit sal verander word, getransformeer, dieselfde rou materiaal omgeskep in iets nuuts. Die kruis self is die patroon: die ergste Vrydag in die geskiedenis het die fondament van die ewige lewe geword. Jou droefheid word nie in die hande van die Gees verspil nie. Jy is vandag nie alleen gelaat nie. Die Trooster het gekom, en Hy is nader as jou volgende asemteug.
Dag 17
Vandag se lees
Besinning
Voordat Jesus die tuin ingestap het waar Judas Hom sou verraai, het Hy stilgestaan en gebid. Nie 'n haastige gebed nie, nie 'n gefluisterde smeekbede nie, maar 'n lang, ongehaaste gesprek met sy Vader wat Johannes 17 vir ons bewaar soos 'n brief wat oop op 'n tafel gelaat is. En dit behoort jou stil te laat staan: jou naam is, so te sê, in hierdie gebed. Jesus het nie net vir die elf manne naby Hom gebid nie. Hy het gebid vir almal wat ooit deur hulle woord sou glo, en dit sluit jou in wat dit vandag lees. Jesus begin deur vir Homself te bid en vra die Vader om Hom te verheerlik sodat Hy die Vader kan verheerlik. Daarna bid Hy vir sy dissipels: dat hulle bewaar sal word, dat hulle één sal wees, dat hulle in die waarheid geheilig sal word. Maar dan verbreed Hy die kring: "En Ek bid nie alleen vir dié nie, maar ook vir die wat deur hulle woord in My sal glo" (Johannes 17:20). Hou daar 'n oomblik stil. Die Seun van God, ure voor sy kruisiging, terwyl die las van die kruis reeds op Hom druk, het van sy laaste asems gebruik om vir jou te bid. Vir die nuwe leser word hierdie hoofstuk soms die Hoëpriesterlike Gebed genoem, omdat Jesus hier optree as ons groot voorbidder: Hy wat tussen ons en God staan en ons saak bepleit. Vir die ervare gelowige is dit veelseggend waarvoor Hy vra: nie dat ons uit die wêreld weggeneem sal word nie, maar dat ons teen die bose bewaar sal word terwyl ons daarin bly. Hy bid nie vir jou ontvlugting nie. Hy bid vir jou beskerming, jou heiligheid en jou eenheid met ander gelowiges. Die hart van die gebed klop in vers 3: die ewige lewe is nie 'n bestemming wat ons ná die dood bereik nie, dit is om God nou te ken, persoonlik en waaragtig. Daardie soort kennis verander hoe jy soggens wakker word. Jy is nie vergete nie. Daar word vir jou gebid, deur die Seun van God Self, wie se gebede die Vader altyd verhoor.
Dag 18
Vandag se lees
Besinning
Daar is 'n oomblik in Johannes 18 wat maklik oorgelees word, maar as jy dit eers gesien het, kan jy dit nie weer ongesien maak nie. Wanneer die soldate en dienaars in die tuin kom om Jesus gevange te neem, tree Hy vorentoe, nie agteruit nie, en vra hulle: "Wie soek julle?" Hulle antwoord: "Jesus, die Nasaréner." En Hy sê: "Ek is dit." By daardie woorde wyk die hele gewapende bende terug en val op die grond. Die arrestasiespan word gearresteer deur die klank van sy stem. Dit was nie 'n hulpelose slagoffer wat in die nag gegryp is nie. Dit was 'n Koning wat gekies het om geneem te word. Johannes 18 beweeg vinnig deur een van die donkerste nagte in die menslike geskiedenis: Judas wat soldate met lanterns en fakkels lei om die Lig van die wêreld te kry, Petrus wat sy swaard trek en 'n kneg se oor afkap, Jesus wat eers na Annas gelei word en dan na Kajafas, en daarna na Pilatus. En deur alles geweef, soos 'n draad van leed, is Petrus se verloëning, drie keer, net soos Jesus gesê het. "En Simon Petrus het gestaan en hom warm gemaak" (Johannes 18:25). Hy het by die vyand se vuur gestaan en hom warm gemaak terwyl sy Here binne ondervra is. Daardie klein besonderheid breek jou hart. Vir die nuwe leser is dit goed om te weet dat Pilatus die Romeinse goewerneur was, die een met die wettige gesag om 'n kruisiging te beveel. Hy het geen skuld in Jesus gevind nie, en tog is hy deur die skare en die godsdienstige leiers gemanipuleer na 'n uitspraak wat sy eie gewete teengestaan het. Pilatus se bekende vraag, "Wat is waarheid?" (Johannes 18:38), is gerig aan Hom wat Homself pas as die waarheid bekend gemaak het, en hy het weggestap sonder om op 'n antwoord te wag. Staan vandag nie te ver van Petrus af nie. Meeste van ons het al êrens by die verkeerde vuur ons warm gemaak: stilgebly oor ons geloof wanneer dit iets gekos het, gemak bo oortuiging gekies. Die goeie nuus is dat Petrus se storie nie by die vuur eindig nie. Joune ook nie.
Dag 19
Vandag se lees
Besinning
Die oorspronklike Grieks gebruik net een woord, tetelestai, en ons vertaal dit met drie: "Dit is volbring!" Johannes 19:30 teken dit aan as die laaste bewuste woorde van Jesus voordat Hy die hoof neergebuig en die gees gegee het. Dit is die drie belangrikste woorde wat nog ooit gespreek is, en dit was nie 'n kreet van nederlaag nie. In die antieke wêreld het handelaars dieselfde woord oor 'n betaalde skuld gestempel. Tetelestai. Volledig betaal. Wat Jesus van die kruis af verklaar het, was nie dat sy lewe verby was nie, maar dat die werk voltooi was. Johannes 19 is onverbiddelik eerlik. Dit versag nie die lyding nie. Die gésseling, die doringkroon, die spottende mantel, die kruis wat deur die stad gedra is, die spykers, die ure van openbare pyniging: Johannes teken dit alles op met 'n vaste, droewige pen. Hy was daar. Hy het naby die kruis gestaan by Maria, die moeder van Jesus, en hy het gehoor hoe Jesus vanaf die kruis praat. Toe Jesus afkyk en sy moeder en die dissipel vir wie Hy lief was, saam sien staan, het Hy hulle aan mekaar toevertrou: "Vrou, dáár is u seun!" en "Dáár is jou moeder!" (Johannes 19:26-27). Selfs in sy sterwe het Hy omgesien na dié vir wie Hy liefgehad het. Vir die nuwe leser help dit om te verstaan dat elke detail van die kruisiging profesieë vervul het wat honderde jare vroeër neergeskryf is: die soldate wat lootjies oor sy kleed trek, geen been van Hom wat gebreek word nie, sy sy wat deurboor word. Johannes wys gedurig daarop, nie as bykomstighede nie maar as getuienis: dit was nie 'n ongeluk nie. Dit was 'n plan wat in die hart van God gedra is voor die grondlegging van die wêreld. Vir die gelowige wat hierdie verhaal al baie keer gehoor het: sit vandag stil by die gewig van wat "volbring" beteken. Daar bly niks oor vir jou om by te voeg nie. Geen mate van inspanning, verdienste of selfbewys kan verbeter op wat Hy as voltooid verklaar het. Die skuld is gestempel. Die werk is gedoen. Jou enigste antwoord is om dit te ontvang.
Dag 20
Vandag se lees
Besinning
Maria Magdalena het by die graf gekom toe dit nog donker was. Daardie besonderheid is nie net 'n tydsaanduiding nie, dit is 'n beeld van hartseer. Sy het gekom voor die son opgekom het, want slaap was onmoontlik en die graf was die laaste plek waar sy Hom gesien het. Wat sy gevind het, was 'n oop ingang en 'n leë graf, en haar eerste ingewing was nie blydskap nie, maar verlies: "Hulle het die Here uit die graf weggeneem, en ons weet nie waar hulle Hom neergelê het nie" (Johannes 20:2). Hartseer kan ons traag maak om 'n wonderwerk te herken, selfs wanneer ons binne-in een staan. Petrus en Johannes het na die graf gehardloop. Johannes het Petrus uitgehardloop, maar het by die ingang gestop. Petrus, soos altyd, het reguit ingegaan. Hulle het die doeke daar sien lê, en die doek wat om Sy kop was, netjies opgevou op 'n plek eenkant, en Johannes vertel ons dat hy gesien en geglo het. Die opgevoude doek is 'n klein ding, maar dit het gelowiges al eeue lank diep getref. 'n Grafrower vertrek haastig. Iemand wat die doek opvou, vertel jou dat Hy op Sy eie voorwaardes weg is. Dan kom die oomblik wat harte al tweeduisend jaar lank oorweldig. Maria het buite gestaan en huil, en die opgestane Jesus het haar naam genoem. Net haar naam: "Maria." En sy het Hom dadelik geken. "Rabboeni," het sy gesê, wat Meester beteken. Dit is hoe die opstanding van naby lyk: nie 'n teologiese argument nie, nie 'n verblindende gesig nie, maar jou naam, uitgespreek deur Hom van wie jy gedink het jy Hom vir altyd verloor het. Hy is nie 'n herinnering nie. Hy is nie 'n metafoor nie. Hy leef, en Hy ken jou naam. Vir die nuwe leser bevat hierdie hoofstuk ook Tomas se bekende twyfel en Jesus se geduldige, genadige antwoord daarop, 'n bewys dat eerlike worsteling in Sy teenwoordigheid welkom is. Vir die ervare gelowige: let daarop dat die opgestane Christus se eerste woord aan Sy dissipels vrede is, twee keer uitgespreek. Watter las jy ook al vandag dra, daardie woord word steeds oor jou uitgespreek.
Dag 21
Vandag se lees
Besinning
Die opstanding is nie 'n voetnota nie: dit is 'n begin. Johannes 21 open op die oewer van die See van Tiberias, waar sewe dissipels teruggekeer het na wat hulle geken het: visvang. Die nette is leeg. Die nag was lank. Dan roep 'n vreemdeling van die oewer af en sê hulle moet die net aan die regterkant uitgooi, en skielik kan hulle dit nie intrek vir die gewig van die vangs nie. Dit is die Here. En Petrus wag nie vir die skuit toe hy dit hoor nie: hy gooi homself in die water. Na een-en-twintig hoofstukke wys Johannes ons steeds dat Jesus elke onwaardige, volhartige sprong werd is. Wat daarna op daardie strand gebeur, is een van die teerste tonele in die hele Skrif. Jesus het reeds 'n vuur gemaak. Hy het reeds brood en vis gereed. Die opgestane Koning van konings maak ontbyt vir vermoeide vissermanne. Neem dit in, jy wat nuut is in die geloof: so is God. Hy antwoord ons mislukkings nie met 'n preek nie; Hy antwoord ons leegheid met 'n maaltyd. Jy wat al lank glo, let op wat Jesus nie sê nie. Hy sê nie: "Ek het jou mos gesê nie." Hy sê: "Kom eet" (Johannes 21:12). Dan kom die herstel van Petrus. Drie keer vra Jesus: "Het jy My lief?" Een keer vir elke verloëning by daardie ander vuur in die hoëpriester se binneplaas. Elke vraag is 'n wond wat skoongemaak en gesluit word. Elke antwoord, "Weid my lammers... Hoed my skape... Weid my skape", is 'n opdrag wat teruggeplaas word in hande wat dit laat val het. Petrus word nie deur sy mislukking eenkant toe geskuif nie; hy word deur sy vergifnis uitgestuur. Die Here maak ons nie tot iets minder nie. Hy herstel ons tot iets groters. Drie weke gelede het ons begin met "In die begin was die Woord." Vandag eindig ons nie met 'n punt nie, maar met 'n deur wat oopgeswaai is. Jesus sê vir Petrus: "Volg My" (Johannes 21:19), en daardie selfde roep eggo oor elke bladsy wat jy gelees het en elke dag wat jy sal leef. Die Evangelie van Johannes eindig nie: dit gaan voort in jou. Die vraag is nie of Jesus Here is nie. Die vraag is of jy Hom, soos Petrus, genoeg liefhet om vandag Sy skape te weid.