Tüm planlar

Temeller

Yeni iman edenler için ilk adımlara dair yedi gün: lütuf, dua, Tanrı'nın Sözü ve Tanrı halkıyla birlikte yaşam.

  1. 1. Gün

    Tanrı Tarafından Sevildiniz

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Öyle tanıdık bir ayet var ki tampon çıkartmalarına basılmış, spor müsabakalarında pankartlarla yükseltilmiştir. Ne var ki alışkanlık, yüreğe kadar işlemek üzere tasarlanmış bir bıçağın keskinliğini köreltir. Kutsal Kitap'ınızı Yuhanna 3:16'ya açın ve onu ilk kez okuyormuş gibi yavaşça okuyun. Çünkü bin kez duymuş olsanız bile, bu ayetin sizin hakkınızda bildirdiği şey yeniden duyulmaya değer. "Tanrı dünyayı o kadar çok sevdi ki" sözündeki "o kadar", yalnızca "çok" anlamını pekiştiren bir ifade değildir, her ne kadar bu kesinlikle doğru olsa da. Özgün dilde "bu biçimde" anlamını taşır: Tanrı bu belirli, bedeli ağır, yanlış anlaşılması imkânsız yolla sevdi: Verdi. Tanrı'nın sözlüğünde sevgi hiçbir zaman soyut bir kavram değildir. O her zaman eylemdir. Bir haber ya da bir hareket göndermedi. Oğlu'nu gönderdi. Ardından gelen Yuhanna 3:17 de en az o kadar çarpıcıdır: "Tanrı, Oğul'u dünyayı yargılamak için değil, dünya O'nun aracılığıyla kurtulsun diye gönderdi." Oğul, suçluluk hükmünü bildirmeye gelmedi. Bunu zaten hak etmiştik. O hükmü kendi üzerine almaya geldi. Romalılar 5:8 bunu daha da derine iter: "Ama Mesih, biz henüz günahkârken bizim için öldü; Tanrı bununla bize olan sevgisini kanıtlıyor." Buradaki sözcük, göstermek, tartışmaya yer bırakmayacak biçimde kanıtlamak anlamına gelir. Tanrı kendimizi düzeltmemizi beklemedi. Bizi en kötü halimizde, en kırık halimizde, O'ndan en uzak olduğumuz yerde sevdi. Sizi bulan sevgi budur. Yeni iman eden için şunun iliklerine işlemesine izin verin: Tanrı'nın yüreğine girmeyi hak ederek kazanmadınız ve düşerek de oradan çıkamazsınız. O'nun sevgisi bitiş çizgisi değil, başlangıç çizgisidir. Yıllardır Tanrı'yla yürüyenler için de burada biraz daha oturun: Bu gerçeğin sizin için en son ne zaman gerçekten yeni olmasına izin verdiniz? Gökadaları yerli yerine yerleştiren Tanrı, günahınız içindeki size baktı ve "Buna değer" dedi. Bugün için bu yeterli olsun.

  2. 2. Gün

    Lütufla Kurtulduk

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Pavlus, Efesliler'e ne olduklarını söylemeden önce ne olduklarını söyler. Hiç yumuşatmaz: "Suçlarınız ve günahlarınız yüzünden ölüydünüz" (Efesliler 2:1). Ölü demek hasta, çabalayan ya da biraz yardıma muhtaç demek değildir. Ölü demek, içimizde Tanrı'ya uzanabilecek hiçbir şey olmadığı demektir. Bu karamsarlık değildir. Çaresini bu denli muhteşem kılan dürüst bir teşhistir. Ardından Kutsal Yazılar'ın en önemli dönüm noktalarından biri gelir. Pavlus, 1 ile 3. ayetlerde durumumuzu anlattıktan sonra 4. ayette şöyle yazar: "Ama Tanrı." Her şeyi değiştiren iki sözcük. "Ama merhamet zengini olan Tanrı, bizi sevdiği büyük sevgisi nedeniyle, suçlarımızla ölü olduğumuz halde bizi Mesih'le birlikte yaşama kavuşturdu." Yaşama kavuşturmak, diriltmek demektir. Tanrı durumumuzun mezarına uzandı ve cansız olana yaşam soluğu verdi. Bizi onarmadı, bizi diriltti. Sonra Pavlus, iki bin yıldır Mesih'in izleyicilerinin değer verdiği, bütün bölümün menteşesi olan ayete varır: "Çünkü lütufla, iman aracılığıyla kurtulmuş durumdasınız. Bu sizden kaynaklanmıyor, Tanrı'nın armağanıdır. Kimse övünmesin diye işlerin sonucu değildir" (Efesliler 2:8-9). Lütuf, Tanrı'nın hak edilmemiş, kazanılmamış iyiliğidir; üzerinde hiçbir hakkı olmayanlara akan lütfudur. İman ise lütfun uzattığını alan açık elden başka bir şey değildir. Bu armağan satın alınamaz, pazarlıkla elde edilemez, dinsel çabayla kazanılamaz. Yalnızca kabul edilebilir. Ama Pavlus orada bitirmez. 10. ayet, iyi işlerle kurtulmasak da kesinlikle onlar için kurtulduğumuzu hatırlatır: "Biz Tanrı'nın yapıtıyız; O'nun önceden hazırladığı iyi işleri yapmak üzere Mesih İsa'da yaratıldık." "Yapıt" olarak çevrilen sözcük Grekçe poiema'dır; İngilizcedeki "poem" yani şiir sözcüğünün köküdür. Sen Tanrı'nın şiirisin, yazılmakta olan başyapıtısın. Kurtuluş hikâyenin sonu değildir, O'nun baştan beri yazdığı hikâyenin ilk cümlesidir.

  3. 3. Gün

    Yeni Bir Yaratık

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Pavlus, bir hapishane hücresinden, Roma nöbetçilerinin gözetiminde, Korint kentindeki kiliseye yazıyor. Ve bu beklenmedik yerden, Hristiyan Kutsal Yazılar'ının en cüretkâr bildirilerinden birini dile getiriyor: “Bu nedenle, kim Mesih'teyse, yeni yaratıktır. Eski şeyler geçti, işte, her şey yeni oldu” (2. Korintliler 5:17). “Yaratık” olarak çevrilen sözcük, Yaratılış'ın Yunanca çevirisinde asıl yaratılış için kullanılan sözcükle aynıdır. Pavlus kendini geliştirmekten söz etmiyor. Yeni bir başlangıçtan, yeni bir yaratılıştan söz ediyor. Yeni bir imanlı için bu hem heyecan verici, hem de dürüst olalım, bazen kafa karıştırıcıdır. Mesih'e iman etmiş olabilirsiniz, yine de eski alışkanlıkların, eski kalıpların, eski düşünce biçimlerinin çekimini hissedebilirsiniz. Bu, ayetin sizin için doğru olmadığı anlamına mı gelir? Hayır, hiç de değil. “Eski şeyler geçti” bildirisi, Tanrı önündeki konumunuzla ilgilidir: Kimliğiniz köklü ve kalıcı biçimde değişmiştir. Günlük yaşamınızın bu yeni kimliğe yetişme süreci ise ilahiyatçıların kutsallaşma dediği şeydir ve bir ömür sürer. Ekilen tohum, ağaç tam büyümeden önce de gerçektir. 21. ayet, 17. ayetin ilahiyat motorudur: “Günahı tanımayanı Tanrı bizim uğrumuza günah saydı; öyle ki, onda Tanrı'nın doğruluğu olalım.” Âlimlerin büyük değişim dediği şey budur. Hiç günah işlememiş olan İsa, işlenmiş her günahı, yani sizinkini, benimkini, dünyanınkini işlemiş gibi görüldü. Ve doğru tek bir gün bile yaşamamış olan bizler, O'nun kusursuz yaşamını yaşamış gibi görülüyoruz. Bu sahte bir doğruluk değildir. Gerçek bir aktarımdır; göğün kendisinin tanıdığı hukuksal ve ruhsal bir gerçekliktir. Deneyimli imanlı için şunu düşünün: Pavlus'un anlattığı yenilik, dikiz aynasında silikleşen tek seferlik bir olay değildir. Yunancadaki fiil zamanları sürekli, şimdiki zamanda süren bir gerçekliğe işaret eder. Mesih'te sürekli yenisiniz. Her sabah uyandığınızda yeni bir yaratık olarak uyanıyorsunuz. Bu gerçek, güne taşıdığınız ilk şey olsun.

  4. 4. Gün

    Tanrı ile Konuşmak

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Öğrenciler İsa'nın dua edişini izlediklerinde, gördüklerinin derinliğinde ve yakınlığında bir şey onları aynı özleme sürükledi. Ondan ilahiyat ya da mucize öğretmesini istemediler. Kendilerine dua etmeyi öğretmesini istediler. Onların Matta 6:9-13'te bize verdiği ve Rab'bin Duası dediğimiz dua, hiçbir zaman yalnızca ezbere okunsun diye verilmedi. O, ruhun Tanrı önündeki manzarasının bir haritasıdır. Babamızla içten ve güvenle yapılan konuşmanın alabileceği biçimi gösteren bir örnektir. Duanın nasıl başladığına dikkat edin: İhtiyaçlarımızla değil, Tanrı'nın adıyla. “Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın.” İsteklerimizi sunmadan önce yönümüzü buluruz. Kiminle konuştuğumuzu hatırlarız: Bir otomat değil, uzak bir güç değil, bir Baba. İsa'nın Baba için kullandığı sözcük Aramice “Abba” idi. Bir çocuğun “Babacığım” demesi gibi, şefkatli bir yakınlık sözcüğüdür. Evrenin Yaratıcısına bu sözcükle seslenme ayrıcalığı size verildi. Bunun yanından aceleyle geçmeyin. Filipililer 4:6 bunu günlük yaşamın dokusuna daha da yaklaştırır: “Hiçbir konuda kaygılanmayın; ama her konuda dua ve yalvarışla, şükranla dilekleriniz Tanrı'ya bildirilsin.” “Hiçbir konuda kaygılanmayın” sözü, sorunlarımız küçük olduğu için değil, Babamız büyük olduğu için hiçbir şey karşısında endişeye kapılmayın demektir. Pavlus'un kaygı için yazdığı reçete olumlu düşünce değil, duadır. Özellikle de şükranla yoğrulmuş dua. Çünkü şükran, henüz çözüme kavuştuğunu göremediğimiz şeyleri Tanrı'ya sunarken bile bizi O'nun yaptıklarına demirler. Ve 7. ayetteki söz, Kutsal Yazılar'ın en güzel vaatlerinden biridir: “Her anlayışı aşan Tanrı barışı, yüreklerinizi ve düşüncelerinizi Mesih İsa'da korur.” “Korumak” olarak çevrilen sözcük askerî bir terimdir. Garnizon kurmak, nöbet tutmak anlamına gelir. Tanrı'nın barışı yalnızca bir duygu değildir. O, yüreğinizin kapısına dikilmiş bir nöbetçidir. Onu siz üretmezsiniz. Onu alırsınız: Dua ile, şükranla, tek başınıza taşıyamadığınız şeyi Baba'ya götürüp O'na güvenmekle.

  5. 5. Gün

    Ayağıma Kandil

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Karanlık bir yolda ilerleyen bir yolcuyu gözünüzün önüne getirin. Sokak lambası yok, ay yok, elindeki fenerin birkaç adım önüne düşürdüğü dar bir ışık halkasından başka bir şey yok. Mezmur yazarı, "Sözün ayağıma kandil, yoluma ışıktır" (Mezmur 119:105) derken işte bu görüntüye başvurur. Bütün ufku bir anda aydınlatan bir projektörü anlatmıyor. Bir sonraki adım için yetecek kadar ışıktan söz ediyor. Tanrı'nın Sözü bir hayatta tam olarak böyle işler. Pavlus genç dostu Timoteyus'a yazarken, çocukluğundan beri bildiği Kutsal Yazıların yalnızca eski bir aile geleneği olmadığını, yaşayan ve güçlü olduğunu hatırlattı. Pavlus, Kutsal Yazıların tümünün Tanrı esiniyle verildiğini yazdı. Bunun anlamı şudur: Tanrı onu soluğuyla var etti, tıpkı bir adamın soğuk ellerine sıcak soluğunu üflemesi gibi. Her sözcükte O'nun soluğu vardır. Pavlus'a göre bu soluk, bize neyin doğru olduğunu öğretmek, yoldan saptığımızda bizi düzeltmek ve doğru yaşamak için bizi eğitmek açısından yararlıdır. Kutsal Kitap, Tanrı'nın lütfunu kazanmak için uyulacak bir kurallar kitabı değildir. O'nun lütfuna zaten lütuf aracılığıyla sahipsiniz. Daha çok, sizi seven ve O'nu tanımanızı, kendinizi tanımanızı ve çok karanlık olabilen bir dünyada ayaklarınızı sağlam basacak yeri bulmanızı isteyen bir Baba'dan gelen bir mektuba benzer. Yeni iman edenler için bu özgürleştirici bir müjdedir. Kutsal Yazılardan yararlanmak için ilahiyat diplomasına ihtiyacınız yok. Yalnızca onu açıp okumanız yeterli. Onu soluğuyla var eden aynı Tanrı'nın, siz onu içinize alırken yanınızda olduğuna güvenin. Bu sözleri yüzlerce kez okumuş olan iman eden için de şunu düşünmeyi öneririm: Mezmur yazarının tasvirindeki kandil yükseğe kaldırılmamış, ayaklara yakın tutulmuştur. Bu, alçakgönüllülüğün görüntüsüdür. İleriyi uzaktan göremeyeceğini öğrenmiş ve bununla barışmış birinin görüntüsüdür. Yarını elinde tutan Kişi'ye güvenir. Bugün bu yolun neresinde olursanız olun, Söz sizin ışığınızdır. Her sorunun yanıtı bir anda gelmeyecek. Ama bir sonraki adım aydınlanacak. Bununla yürümeye bu yeter.

  6. 6. Gün

    Yalnız Yürümek İçin Çağrılmadınız

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Kiliseye ilk kez adım atan pek çok insan, içinde sessiz bir sızı taşır: İmanın özel ve yalnız yaşanan bir şey olduğu, başkalarına ihtiyaç duymanın da bir tür zayıflık sayıldığı korkusu. Kutsal Kitap bu korkuya doğrudan yanıt verir, hem de neredeyse her sayfasında. İmanlı yaşam hiçbir zaman tek başına yürünsün diye tasarlanmadı. İbraniler'in yazarı, bir araya gelmeyi bırakmaya başlayan imanlılara seslenir ve onları toplantılarını ihmal etmemeye çağırır (İbraniler 10:25). "Toplanmak" sözcüğünün ardındaki tablo, dağınık parçaların bir yerde bir araya getirilip bütün bir şey oluşturmasıdır. İmanlılar bir araya geldiğinde, yalnızlıkta olamayacak bir şey olur. Birbirimizi "sevgiye ve iyi işlere özendiririz" (İbraniler 10:24). Burada kullanılan sözcük harekete geçirmek, alevlendirmek anlamına gelir. İmanlılar topluluğu, içindeki ateşin başkalarının ateşiyle beslendiği bir yer olmalıdır. İlk imanlılar bunu içgüdüyle kavramıştı. Elçilerin İşleri 2, birlikteliğiyle neredeyse şaşırtıcı bir topluluğu gözümüzün önüne serer. Kendilerini elçilerin öğretisine, paydaşlığa, ekmek bölmeye ve dualara adadılar. Sahip olduklarını paylaştılar. Sevinçle birlikte yemek yediler. Rab de her gün onların sayısına ekledi. Birlikte yaşamları başlı başına bir tanıklıktı: Dışarıdan bakanlar açıklayamadıkları ve karşı koyamadıkları bir şey görüyordu. İsa'yı izlemeye yeni başlayan biri için imanlılar topluluğu bulmak isteğe bağlı bir fazlalık değildir, temelin bir parçasıdır. Söz bulamadığınızda sizinle birlikte dua edecek, duygularınız size yalan söylediğinde hakikati hatırlatacak, zor mevsimlerde yanınızda oturacak insanlara ihtiyacınız olacak. Belki de şaşıracaksınız, çünkü karşılığında onlara sunacak bir şeyiniz olduğunu göreceksiniz. Bunu okuyan deneyimli imanlı ise dürüstçe sorabilir: Topluluğumda gerçekten var mıyım, yoksa yalnızca katılıyor muyum? Aradaki fark büyüktür ve ilk kilise bunu çok iyi biliyordu.

  7. 7. Gün

    Gün Gün Yürümek

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Yedi günün sonuna geldiniz, ama en gerçek anlamıyla bir başlangıçta duruyorsunuz. Hristiyan yaşamı varılacak bir durak değildir. Her gün yaşayan Tanrı'yla adım adım atılan bir yürüyüştür. Pavlus bunu çok güzel dile getirir: "Ruh'la yaşıyorsak, Ruh'la yürüyelim de" (Galatyalılar 5:25). Burada "yürümek" için kullandığı sözcük, Grekçede olağan yürüme sözcüğü değildir. Sıra halinde yürümek, adım uydurmak, askerlerin düzenli bir birlik olarak yürümesi gibi yürümek anlamına gelir. Bu, kendisine öncülük edenin yanında bilinçle kalan birinin görüntüsüdür. Pavlus'un önceki ayetlerde saydığı meyve; sevgi, sevinç, esenlik, sabır, şefkat, iyilik, iman, yumuşak huyluluk ve özdenetim, irade gücüyle üretebileceğiniz şeyler değildir. Bunlar, yaşam Tanrı'nın Ruhu'nda köklendiğinde kendiliğinden büyüyen şeylerdir. Yeni iman eden biri bu listeyi okuyunca bazen bunalır, sanki hepsine aynı anda ulaşması gerekiyormuş gibi hisseder. Oysa meyve bir gecede ortaya çıkmaz. Kök derinleştikçe, mevsiminde ve sessizce büyür. Sizin payınıza düşen, Asma'ya bağlı kalmaktır. Meyve, O'nun sizde yaptığı iştir. Sonra İsa konuşur. Bir anı olarak değil, gökte ve yerde bütün yetkiyle öğrencilerinin önünde duran dirilmiş Rab olarak konuşur ve onları gönderir. Tam olarak eğitilmelerini beklemez. Bütün yanıtlara sahip olmalarını beklemez. Onları oldukları gibi, yalnızca O'nun verebileceği şeye muhtaç bir dünyaya gönderir ve görevlendirmeyi Kutsal Yazılar'ın en güven verici vaadiyle mühürler: "İşte, dünyanın sonuna dek her gün sizinle birlikteyim" (Matta 28:20). Her zaman. Güçlü hissettiğinizde değil. Hayatınız düzenli olduğunda değil. Her zaman. Gün be gün böyle yürürsünüz: her şeyi çözmüş olarak değil, sizi çağıranın her adımda yanınızda olduğuna güvenerek. Bu hafta temeller atıldı: lütuf, dua, Söz, Tanrı halkının topluluğu. Şimdi bunların üzerinde yürüyün. Gerekirse yavaş yürüyün. Gerekirse gözyaşları içinde yürüyün. Ama yürüyün ve asla yalnız yürümediğinizi bilin.