แผนทั้งหมด

รากฐาน

เจ็ดวันแห่งก้าวแรกสำหรับผู้เชื่อใหม่ พระคุณ การอธิษฐาน พระวจนะของพระเจ้า และการดำเนินชีวิตร่วมกับประชากรของพระเจ้า

  1. วันที่ 1

    ผู้ที่พระเจ้าทรงรัก

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    มีพระคัมภีร์ข้อหนึ่งที่คุ้นเคยกันมากจนถูกพิมพ์บนสติกเกอร์ติดท้ายรถ และถูกชูเป็นป้ายในงานแข่งกีฬา แต่ความคุ้นเคยมักทำให้คมของมีดที่ถูกสร้างมาเพื่อกรีดลึกถึงหัวใจทื่อลง จงเปิดพระคัมภีร์ไปที่ยอห์น 3:16 และอ่านอย่างช้า ๆ ราวกับอ่านเป็นครั้งแรก เพราะแม้คุณจะเคยได้ยินมานับพันครั้ง สิ่งที่ข้อนี้ประกาศเกี่ยวกับตัวคุณก็ควรค่าแก่การฟังอีกครั้ง พระคัมภีร์กล่าวว่า "เพราะว่าพระเจ้าทรงรักโลกจนได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่เชื่อในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์" คำว่า "จน" ในข้อนี้ไม่ได้เป็นเพียงคำเน้นที่หมายถึง "มากเหลือเกิน" แม้ว่านั่นจะเป็นความจริงก็ตาม ในภาษาดั้งเดิมคำนี้มีความหมายว่า "ในลักษณะนี้" คือพระเจ้าทรงรักอย่างเฉพาะเจาะจง ด้วยราคาที่แพง และชัดเจนไม่มีผิด คือพระองค์ทรงประทาน ความรักในพจนานุกรมของพระเจ้าไม่เคยเป็นเพียงนามธรรม แต่เป็นการกระทำเสมอ พระองค์ไม่ได้ส่งข่าวสารหรือขบวนการ แต่ทรงส่งพระบุตรของพระองค์ และข้อถัดไป คือยอห์น 3:17 ก็น่าทึ่งไม่แพ้กัน "เพราะว่าพระเจ้าไม่ได้ทรงใช้พระบุตรของพระองค์เข้ามาในโลกเพื่อพิพากษาลงโทษโลก แต่เพื่อโลกจะรอดโดยพระบุตรนั้น" พระบุตรเสด็จมาไม่ใช่เพื่อประกาศคำตัดสินว่ามีความผิด เพราะเราสมควรได้รับคำตัดสินนั้นอยู่แล้ว แต่เพื่อทรงรับโทษนั้นไว้เอง โรม 5:8 ยิ่งตอกย้ำให้ลึกลงไปอีกว่า "แต่พระเจ้าทรงสำแดงความรักของพระองค์ต่อเราทั้งหลาย ในขณะที่เรายังเป็นคนบาปอยู่นั้น พระคริสต์ได้ทรงสิ้นพระชนม์เพื่อเรา" คำว่า "สำแดง" หมายถึงแสดงให้ประจักษ์ พิสูจน์โดยไม่มีข้อสงสัย พระเจ้าไม่ได้ทรงรอจนกว่าเราจะทำตัวให้ดีขึ้น พระองค์ทรงรักเราในยามที่เราเลวร้ายที่สุด แตกสลายที่สุด และห่างไกลจากพระองค์ที่สุด นั่นคือความรักที่ตามหาคุณจนพบ สำหรับผู้เชื่อใหม่ ขอให้ความจริงนี้ซึมลึกถึงกระดูก คุณไม่ได้ทำให้ตัวเองคู่ควรกับการเข้าไปอยู่ในหัวใจของพระเจ้า และคุณก็ไม่อาจพลาดพลั้งจนหลุดออกจากหัวใจนั้นได้ ความรักของพระองค์คือเส้นเริ่มต้น ไม่ใช่เส้นชัย สำหรับผู้ที่เดินกับพระเจ้ามาหลายปี ขอให้หยุดนั่งอยู่ตรงนี้อีกสักครู่ ครั้งสุดท้ายที่คุณปล่อยให้ความจริงข้อนี้เป็นเรื่องใหม่อย่างแท้จริงคือเมื่อไร พระเจ้าผู้ทรงวางหมู่ดาราจักรไว้ในที่ของมัน ทรงมองมาที่คุณในบาปของคุณและตรัสว่า "คุ้มค่า" ขอให้นั่นเพียงพอสำหรับวันนี้

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  2. วันที่ 2

    รอดด้วยพระคุณ

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ก่อนที่เปาโลจะบอกชาวเอเฟซัสว่าพวกเขากลายเป็นอะไร ท่านบอกก่อนว่าพวกเขาเคยเป็นอะไร ท่านไม่ได้พูดให้เบาลงเลยว่า "ตายแล้วเพราะการละเมิดและบาปของท่าน" (เอเฟซัส 2:1) ตายไม่ใช่ป่วย ไม่ใช่กำลังดิ้นรน ไม่ใช่ต้องการความช่วยเหลือเล็กน้อย ตายหมายความว่าไม่มีสิ่งใดในตัวเราที่สามารถเอื้อมไปหาพระเจ้าได้ นี่ไม่ใช่การมองโลกในแง่ร้าย แต่เป็นการวินิจฉัยตามความจริง ซึ่งทำให้การรักษานั้นน่าทึ่งยิ่งนัก แล้วก็มาถึงจุดเปลี่ยนที่สำคัญที่สุดจุดหนึ่งในพระคัมภีร์ หลังจากบรรยายสภาพของเราในข้อ 1 ถึง 3 เปาโลเขียนในข้อ 4 ว่า "แต่พระเจ้า" สองคำที่เปลี่ยนทุกสิ่ง "แต่พระเจ้าทรงอุดมด้วยพระกรุณา เพราะความรักอันยิ่งใหญ่ที่พระองค์ทรงรักเรา แม้เมื่อเราตายแล้วเพราะการละเมิดของเรา ก็ยังทรงให้เรามีชีวิตขึ้นพร้อมกับพระคริสต์" ทรงให้มีชีวิตขึ้น หมายถึงทำให้เป็นขึ้นมา พระเจ้าทรงล่วงลงไปในหลุมศพแห่งสภาพของเรา และทรงเป่าลมหายใจแห่งชีวิตเข้าไปในสิ่งที่ไร้ชีวิต พระองค์ไม่ได้ซ่อมแซมเรา แต่ทรงให้เรากลับเป็นขึ้นมาใหม่ แล้วเปาโลก็มาถึงข้อสำคัญของทั้งตอน ซึ่งคริสเตียนยึดถือเป็นสมบัติมาสองพันปี "เพราะว่าท่านทั้งหลายรอดแล้วด้วยพระคุณโดยความเชื่อ และมิใช่ด้วยตัวท่านเอง แต่เป็นของประทานของพระเจ้า มิใช่โดยการประพฤติ เพื่อมิให้ผู้ใดอวดได้" (เอเฟซัส 2:8-9) พระคุณคือความโปรดปรานที่ไม่ได้ทำให้ได้มาและไม่คู่ควรจะได้รับ เป็นความดีของพระเจ้าที่หลั่งไหลมายังผู้ที่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องสิ่งใด ความเชื่อก็เป็นเพียงมือที่เปิดออกเพื่อรับสิ่งที่พระคุณยื่นให้ ของประทานนี้ซื้อไม่ได้ ต่อรองไม่ได้ และไม่อาจได้มาด้วยความพยายามทางศาสนา มีเพียงการรับไว้เท่านั้น แต่เปาโลไม่ได้จบเพียงเท่านั้น ข้อ 10 เตือนเราว่า แม้เราไม่ได้รอดเพราะการดี แต่เรารอดเพื่อการดีอย่างแน่นอน "เราเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ ทรงสร้างในพระเยซูคริสต์เพื่อการดี" คำว่า "ฝีพระหัตถ์" ในภาษากรีกคือ poiema (โพอีมา) ซึ่งเป็นรากของคำว่า poem ในภาษาอังกฤษ ที่แปลว่าบทกวี คุณคือบทกวีของพระเจ้า ผลงานชิ้นเอกของพระองค์ที่ยังกำลังสร้างอยู่ ความรอดไม่ใช่ตอนจบของเรื่อง แต่เป็นประโยคแรกของเรื่องที่พระองค์ทรงเขียนมาโดยตลอด

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  3. วันที่ 3

    ผู้ถูกสร้างใหม่

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    เปาโลเขียนจากห้องขัง ภายใต้การคุมตัวของทหารโรมัน ถึงคริสตจักรในเมืองโครินธ์ และจากสถานที่ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้นั้นเอง ท่านได้ประกาศถ้อยแถลงที่กล้าหาญที่สุดข้อหนึ่งในพระคัมภีร์คริสเตียนทั้งหมดว่า "เหตุฉะนั้นถ้าผู้ใดอยู่ในพระคริสต์ ผู้นั้นก็เป็นคนที่ถูกสร้างใหม่ ของเก่าก็ล่วงไปหมด ดูเถิด สิ่งสารพัดก็กลายเป็นใหม่" (2 โครินธ์ 5:17) คำที่แปลว่า "ถูกสร้าง" เป็นคำเดียวกับที่ใช้ในฉบับแปลภาษากรีกของหนังสือปฐมกาลสำหรับการทรงสร้างครั้งแรก เปาโลไม่ได้พูดถึงการปรับปรุงตนเอง ท่านกำลังพูดถึงปฐมกาลใหม่ สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่เป็นเรื่องน่าตื่นเต้น แต่ถ้าพูดกันตามตรง บางครั้งก็ทำให้สับสนด้วย ท่านอาจวางใจในพระคริสต์แล้ว แต่ยังรู้สึกถึงแรงดึงของนิสัยเก่า รูปแบบเก่า และวิธีคิดแบบเก่า นั่นหมายความว่าข้อนี้ไม่เป็นจริงสำหรับท่านหรือ ไม่เลย ถ้อยแถลงที่ว่า "ของเก่าก็ล่วงไปหมด" เป็นถ้อยแถลงเกี่ยวกับฐานะของท่านต่อพระพักตร์พระเจ้า อัตลักษณ์ของท่านถูกเปลี่ยนแปลงอย่างถึงรากถึงโคนและถาวร ส่วนกระบวนการที่ชีวิตประจำวันของท่านเติบโตตามให้ทันอัตลักษณ์ใหม่นั้น นักเทววิทยาเรียกว่าการชำระให้บริสุทธิ์ (sanctification) และใช้เวลาตลอดชีวิต เมล็ดที่หว่านลงไปเป็นของจริงแม้ต้นไม้ยังเติบโตไม่เต็มที่ ข้อ 21 เป็นเครื่องยนต์ทางเทววิทยาเบื้องหลังข้อ 17: "เพราะว่าพระองค์ทรงกระทำพระองค์ผู้ไม่ทรงรู้จักบาปให้เป็นบาปเพื่อเรา เพื่อเราจะได้เป็นความชอบธรรมของพระเจ้าในพระองค์" นี่คือสิ่งที่นักวิชาการเรียกว่าการแลกเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ พระเยซูผู้ไม่เคยทำบาปเลย ทรงถูกปฏิบัติราวกับว่าพระองค์ได้ทำบาปทุกอย่างที่เคยมีมา ทั้งบาปของท่าน บาปของข้าพเจ้า และบาปของโลก ส่วนเราผู้ไม่เคยดำเนินชีวิตชอบธรรมสักวันเดียว ก็ถูกปฏิบัติราวกับว่าเราได้ดำเนินชีวิตอันสมบูรณ์ของพระองค์ นี่ไม่ใช่ความชอบธรรมจอมปลอม แต่เป็นการโอนถ่ายที่เป็นจริง เป็นความจริงทั้งทางกฎหมายและทางวิญญาณที่สวรรค์เองก็ทรงยอมรับ สำหรับผู้เชื่อที่ผ่านประสบการณ์มานาน ขอให้พิจารณาข้อนี้ ความใหม่ที่เปาโลบรรยายไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งเดียวที่ค่อยๆ เลือนหายไปในกระจกมองหลัง กาลของคำกริยาในภาษากรีกชี้ให้เห็นความจริงที่ดำเนินอยู่ต่อเนื่องในปัจจุบัน ท่านเป็นผู้ใหม่ในพระคริสต์อยู่เสมอ ทุกเช้าที่ท่านตื่นขึ้น ท่านตื่นขึ้นในฐานะผู้ถูกสร้างใหม่ ขอให้ความจริงนี้เป็นสิ่งแรกที่ท่านนำติดตัวเข้าสู่วันใหม่

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  4. วันที่ 4

    สนทนากับพระเจ้า

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    เมื่อเหล่าสาวกเฝ้ามองพระเยซูทรงอธิษฐาน มีบางสิ่งในความลึกซึ้งและความสนิทสนมที่พวกเขาเห็น ทำให้พวกเขาโหยหาสิ่งนั้นสำหรับตนเอง พวกเขาไม่ได้ทูลขอให้พระองค์สอนเรื่องเทววิทยาหรือการอัศจรรย์ แต่ทูลขอให้พระองค์สอนพวกเขาอธิษฐาน คำอธิษฐานที่พระองค์ประทานให้ใน มัทธิว 6:9-13 ซึ่งเราเรียกว่าบทอธิษฐานของพระเยซู (The Lord's Prayer) นั้น ไม่เคยมีไว้เพียงเพื่อท่องจำ แต่เป็นแผนที่แห่งจิตวิญญาณเมื่ออยู่ต่อพระพักตร์พระเจ้า เป็นแบบอย่างที่แสดงให้เราเห็นว่าการสนทนาอย่างจริงใจและไว้วางใจกับพระบิดาของเราเป็นอย่างไรได้บ้าง สังเกตว่าคำอธิษฐานนี้เริ่มต้นอย่างไร ไม่ได้เริ่มด้วยความต้องการของเรา แต่เริ่มด้วยพระนามของพระเจ้า "ข้าแต่พระบิดาของข้าพระองค์ทั้งหลายผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ" ก่อนที่เราจะยื่นคำขอ เราตั้งหลักใจของเราก่อน เราระลึกว่าเรากำลังพูดกับใคร ไม่ใช่ตู้หยอดเหรียญ ไม่ใช่พลังอันห่างไกล แต่เป็นพระบิดา คำที่พระเยซูทรงใช้เรียกพระบิดาคือคำอราเมอิกว่า "อับบา" ซึ่งเป็นคำที่แสดงความคุ้นเคยอย่างอ่อนโยน เหมือนเด็กเรียกว่า "ป๊า" ท่านได้รับสิทธิพิเศษอันยิ่งใหญ่ที่จะเรียกพระผู้สร้างจักรวาลด้วยคำนี้ อย่ารีบผ่านไปเลย ฟิลิปปี 4:6 พาเรื่องนี้เข้าไปถึงรายละเอียดของชีวิตประจำวันมากขึ้นอีก: "อย่ากระวนกระวายในสิ่งหนึ่งสิ่งใดเลย แต่จงทูลพระเจ้าให้ทรงทราบข้อเรียกร้องของท่านทุกประการ ด้วยการอธิษฐานและการวิงวอน กับการโมทนาพระคุณ" ข้อนี้หมายความว่าอย่าวิตกกังวลในสิ่งใดเลย ไม่ใช่เพราะปัญหาของเราเล็กน้อย แต่เพราะพระบิดาของเราทรงยิ่งใหญ่ ยาของเปาโลสำหรับความวิตกกังวลไม่ใช่การคิดบวก แต่คือการอธิษฐาน โดยเฉพาะการอธิษฐานที่เปี่ยมด้วยการโมทนาพระคุณ ซึ่งตรึงเราไว้กับสิ่งที่พระเจ้าได้ทรงกระทำแล้ว แม้ขณะที่เรานำสิ่งที่ยังมองไม่เห็นทางออกมาทูลต่อพระองค์ และพระสัญญาที่ตามมาในข้อ 7 เป็นหนึ่งในพระสัญญาที่งดงามที่สุดในพระคัมภีร์: "แล้วสันติสุขแห่งพระเจ้าซึ่งเกินความเข้าใจของมนุษย์จะรักษาจิตใจและความคิดของท่านไว้ในพระเยซูคริสต์" คำว่า "รักษา" เป็นศัพท์ทางทหาร หมายถึงตั้งกองรักษาการณ์ ยืนเฝ้ายาม สันติสุขของพระเจ้าไม่ใช่เพียงความรู้สึก แต่เป็นทหารยามที่ประจำอยู่ที่ประตูใจของท่าน ท่านไม่ต้องสร้างมันขึ้นมาเอง ท่านรับมันไว้ ผ่านการอธิษฐาน ผ่านการโมทนาพระคุณ และผ่านการมาหาพระบิดาแล้วฝากสิ่งที่ท่านแบกไว้เพียงลำพังไม่ไหวไว้กับพระองค์

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  5. วันที่ 5

    ตะเกียงส่องเท้าของข้าพระองค์

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ลองนึกภาพนักเดินทางคนหนึ่งที่กำลังก้าวไปตามถนนมืด ไม่มีไฟถนน ไม่มีแสงจันทร์ มีเพียงแสงตะเกียงในมือที่ส่องไปข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว นี่คือภาพที่ผู้เขียนสดุดีเลือกใช้เมื่อท่านเขียนว่า "พระวจนะของพระองค์เป็นตะเกียงส่องเท้าของข้าพระองค์ และเป็นแสงสว่างส่องทางของข้าพระองค์" (สดุดี 119:105) ท่านไม่ได้พรรณนาถึงสปอตไลต์ที่ส่องสว่างทั่วทั้งขอบฟ้าในคราวเดียว แต่พรรณนาถึงแสงที่พอดีสำหรับก้าวถัดไป และนี่เองคือวิธีที่พระวจนะของพระเจ้าทรงงานในชีวิตเรา เมื่อเปาโลเขียนถึงทิโมธีสหายหนุ่มของท่าน ท่านเตือนให้ระลึกว่าพระคัมภีร์ที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่เพียงธรรมเนียมเก่าแก่ของครอบครัว แต่เป็นพระวจนะที่มีชีวิตและทรงฤทธิ์ เปาโลเขียนว่า "พระคัมภีร์ทุกตอนพระเจ้าได้ทรงดลใจ" หมายความว่าพระเจ้าทรงเป่าลมหายใจของพระองค์ออกมาเป็นพระวจนะ เหมือนคนที่เป่าไออุ่นลงบนมือที่หนาวเย็น ทุกถ้อยคำจึงมีลมหายใจของพระองค์ และเปาโลกล่าวว่าลมหายใจนั้นเป็นประโยชน์ในการสอนเราให้รู้ความจริง ว่ากล่าวเมื่อเราหลงไป และฝึกฝนเราให้ดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง พระคัมภีร์ไม่ใช่กฎระเบียบที่ต้องทำตามเพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า เพราะท่านได้รับความโปรดปรานของพระองค์แล้วโดยพระคุณ พระคัมภีร์เป็นเหมือนจดหมายจากพระบิดาผู้ทรงรักท่าน และทรงปรารถนาให้ท่านรู้จักพระองค์ รู้จักตนเอง และหาที่ยืนที่มั่นคงในโลกที่อาจมืดมนยิ่งนัก สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่เป็นข่าวที่ปลดปล่อย ท่านไม่จำเป็นต้องมีปริญญาด้านเทววิทยาเพื่อรับประโยชน์จากพระคัมภีร์ เพียงเปิดอ่าน และวางใจว่าพระเจ้าองค์เดียวกันที่ทรงเป่าลมหายใจให้เกิดพระวจนะนี้ทรงสถิตอยู่กับท่านขณะที่ท่านรับพระวจนะนั้นเข้ามา ส่วนผู้เชื่อที่อ่านถ้อยคำเหล่านี้มาแล้วนับร้อยครั้ง ขอลองพิจารณาดู ตะเกียงในภาพของผู้เขียนสดุดีถูกถือไว้ใกล้เท้า ไม่ได้ชูสูง นี่เป็นภาพของความถ่อมใจ ของผู้ที่เรียนรู้แล้วว่าตนมองไปไกลไม่ได้ และมีสันติสุขกับเรื่องนั้น เขาวางใจในพระองค์ผู้ทรงกุมวันพรุ่งนี้ไว้ วันนี้ ไม่ว่าท่านอยู่ตรงไหนบนเส้นทางนี้ พระวจนะคือแสงสว่างของท่าน คำถามทุกข้ออาจยังไม่ได้รับคำตอบในทันที แต่ก้าวถัดไปจะสว่างแน่นอน และนั่นก็เพียงพอที่จะก้าวเดินไป

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  6. วันที่ 6

    ไม่ได้ถูกสร้างมาให้เดินตามลำพัง

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    หลายคนที่มาโบสถ์เป็นครั้งแรกมีความรู้สึกหนักอึ้งอยู่ลึกๆ คือกลัวว่าความเชื่อควรเป็นเรื่องส่วนตัวและต้องเดินคนเดียว และการต้องพึ่งพาผู้อื่นก็เป็นความอ่อนแอ พระคัมภีร์ตอบความกลัวนี้ตรงๆ และตอบไว้เกือบทุกหน้า ชีวิตคริสเตียนไม่เคยถูกออกแบบมาให้เดินตามลำพัง ผู้เขียนจดหมายฮีบรูเขียนถึงผู้เชื่อที่เริ่มห่างจากการมาชุมนุมกัน ท่านเตือนไม่ให้ละทิ้ง "การประชุมกัน" (ฮีบรู 10:25) ภาพเบื้องหลังคำว่า "ประชุม" คือการรวบรวมสิ่งต่างๆ มาไว้ที่เดียวกัน เหมือนชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายถูกนำมาประกอบเป็นสิ่งที่สมบูรณ์ เมื่อผู้เชื่อมาชุมนุมกัน สิ่งหนึ่งเกิดขึ้นซึ่งไม่อาจเกิดได้เมื่ออยู่โดดเดี่ยว เรากระตุ้นกันและกัน คำนี้หมายถึงปลุกเร้าและจุดไฟให้ลุกขึ้น "ให้มีความรักและการดี" ชุมชนแห่งความเชื่อเป็นที่ซึ่งไฟในตัวคุณได้รับเชื้อจากไฟในผู้อื่น ผู้เชื่อกลุ่มแรกเข้าใจเรื่องนี้โดยสัญชาตญาณ กิจการบทที่ 2 แสดงให้เราเห็นชุมชนที่อยู่ร่วมกันอย่างน่าทึ่ง พวกเขาอุทิศตนต่อคำสอนของอัครทูต ต่อการสามัคคีธรรม ต่อการหักขนมปัง และต่อการอธิษฐาน พวกเขาแบ่งปันสิ่งที่มี รับประทานอาหารร่วมกันด้วยใจยินดี และทุกวันองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเพิ่มจำนวนผู้เชื่อขึ้น ชีวิตร่วมกันของพวกเขาเป็นพยานในตัวเอง คนภายนอกมองเข้ามาและเห็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้และต้านทานไม่ไหว สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มติดตามพระเยซู การมีชุมชนผู้เชื่อไม่ใช่ของเสริมที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่เป็นส่วนหนึ่งของรากฐาน คุณจะต้องการคนที่อธิษฐานเคียงข้างเมื่อคุณหาถ้อยคำไม่ได้ คนที่เตือนคุณถึงความจริงเมื่อความรู้สึกหลอกลวงคุณ และคนที่นั่งอยู่ด้วยในช่วงเวลายากลำบาก และคุณอาจประหลาดใจที่พบว่าคุณเองก็มีสิ่งดีๆ ที่จะตอบแทนให้พวกเขาได้เช่นกัน ส่วนผู้เชื่อที่เติบโตแล้วซึ่งอ่านอยู่นี้ อาจถามตัวเองตรงๆ ว่า ฉันอยู่ในชุมชนของฉันอย่างแท้จริงหรือเพียงแค่มาร่วมเท่านั้น สองอย่างนี้ต่างกัน และคริสตจักรยุคแรกก็รู้ดี

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  7. วันที่ 7

    ก้าวเดินวันต่อวัน

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    คุณมาถึงวันสุดท้ายของเจ็ดวันนี้แล้ว แต่ในความหมายที่แท้จริง คุณกำลังยืนอยู่ ณ จุดเริ่มต้น ชีวิตคริสเตียนไม่ใช่จุดหมายปลายทางที่เดินทางไปถึง แต่เป็นการดำเนินไปทีละวันอย่างก้าวเดินตามกันกับพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ เปาโลสรุปไว้อย่างงดงามว่า "ถ้าเราดำรงชีวิตอยู่โดยพระวิญญาณ ก็ให้เราดำเนินโดยพระวิญญาณด้วย" (กาลาเทีย 5:25) คำที่ท่านใช้ว่า "ดำเนิน" ในที่นี้ไม่ใช่คำภาษากรีกธรรมดาที่แปลว่าเดิน แต่หมายถึงเดินเป็นแถว ก้าวเดินให้พร้อมเพรียงกัน เหมือนทหารที่เดินเป็นแนวขบวน ภาพที่เห็นคือผู้ที่ตั้งใจอยู่ใกล้ชิดกับผู้ที่นำหน้าเขา ผลที่เปาโลกล่าวไว้ในข้อก่อนหน้า คือความรัก ความชื่นชมยินดี สันติสุข ความอดทนนาน ความเมตตา ความดี ความเชื่อ ความสุภาพอ่อนโยน และการควบคุมตนเอง ไม่ใช่สิ่งที่เราสร้างขึ้นเองด้วยกำลังใจ แต่เป็นสิ่งที่งอกงามขึ้นเองตามธรรมชาติเมื่อชีวิตหยั่งรากลงในพระวิญญาณของพระเจ้า บางครั้งผู้เชื่อใหม่อ่านรายการนี้แล้วรู้สึกท่วมท้น ราวกับว่าต้องทำให้ได้ทั้งหมดในคราวเดียว แต่ผลไม่ได้ปรากฏขึ้นในชั่วข้ามคืน มันเติบโตตามฤดูกาลอย่างเงียบ ๆ เมื่อรากหยั่งลึกลง หน้าที่ของคุณคือคงอยู่ในเถาองุ่น ส่วนผลนั้นเป็นพระราชกิจของพระองค์ในตัวคุณ แล้วพระเยซูทรงตรัส ไม่ใช่ในฐานะความทรงจำ แต่ในฐานะพระเจ้าผู้ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว ประทับต่อหน้าเหล่าสาวกพร้อมด้วยอำนาจทั้งสิ้นในสวรรค์และบนแผ่นดินโลก และพระองค์ทรงส่งพวกเขาออกไป ไม่ใช่เมื่อพวกเขาได้รับการฝึกอบรมครบถ้วน ไม่ใช่เมื่อพวกเขามีคำตอบทุกข้อ พระองค์ทรงส่งพวกเขาไปตามที่เขาเป็น เข้าไปในโลกที่ต้องการสิ่งที่มีแต่พระองค์เท่านั้นจะประทานได้ และพระองค์ทรงประทับตราพันธกิจนี้ด้วยพระสัญญาที่ให้ความมั่นคงที่สุดในพระคัมภีร์ทั้งเล่มว่า "และดูเถิด เราอยู่กับท่านทั้งหลายทุกวันตลอดไปจนสิ้นยุค" (มัทธิว 28:20) ทุกวัน ไม่ใช่เฉพาะเวลาที่คุณรู้สึกเข้มแข็ง ไม่ใช่เฉพาะเวลาที่ชีวิตคุณเป็นระเบียบ แต่ทุกวัน นี่คือวิธีที่คุณดำเนินไปในแต่ละวัน ไม่ใช่เพราะคุณคิดออกทุกอย่างแล้ว แต่เพราะไว้วางใจว่าพระองค์ผู้ทรงเรียกคุณทรงอยู่กับคุณทุกย่างก้าว สัปดาห์นี้ได้วางรากฐานไว้แล้ว คือพระคุณ การอธิษฐาน พระวचน และชุมชนของประชากรพระเจ้า บัดนี้จงก้าวเดินบนรากฐานเหล่านั้น จะเดินช้า ๆ ก็ได้ ต้องเดินไปทั้งน้ำตาก็ได้ แต่จงเดินต่อไป และจงรู้ว่าคุณไม่เคยเดินตามลำพัง

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง