Siedem dni pierwszych kroków dla nowo nawróconych: łaska, modlitwa, Słowo Boże i życie wśród ludu Bożego.
Dzień 1
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Jest werset tak dobrze znany, że drukuje się go na naklejkach na samochody i podnosi na transparentach podczas wydarzeń sportowych. A jednak oswojenie potrafi stępić ostrze, które zawsze miało przeniknąć aż do serca. Otwórz Biblię na Ewangelii Jana 3:16 i przeczytaj ten werset powoli, jakbyś czytał go po raz pierwszy. Nawet jeśli słyszałeś go tysiąc razy, to, co mówi o tobie, warto usłyszeć jeszcze raz. Słowo „tak” w zdaniu „Albowiem tak Bóg umiłował świat” nie jest jedynie wzmocnieniem w znaczeniu „bardzo”, choć to oczywiście prawda. W języku oryginału niesie ono sens „w ten sposób”: Bóg umiłował w ten konkretny, kosztowny, niezawodny sposób: dał. Miłość w słowniku Boga nigdy nie jest abstrakcją. Zawsze jest czynem. Nie posłał przesłania ani ruchu, posłał swego Syna. A następny werset, Jana 3:17, jest równie zdumiewający: „Albowiem nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat, ale aby świat był zbawiony przezeń”. Syn przyszedł nie po to, by ogłosić wyrok winy, bo na niego już zasłużyliśmy, ale by przyjąć go na siebie. List do Rzymian 5:8 pogłębia to jeszcze bardziej: „Lecz Bóg zaleca miłość swoję ku nam, że gdyśmy jeszcze byli grzesznymi, Chrystus za nas umarł”. Słowo „zaleca” oznacza tu ukazywać, dowodzić ponad wszelką wątpliwość. Bóg nie czekał, aż się oczyścimy. Umiłował nas w naszym najgorszym stanie, w największym złamaniu, najdalej od Niego. Taka miłość cię odnalazła. Ty, który dopiero uwierzyłeś, pozwól, by to wsiąkło w twoje kości: nie zasłużyłeś sobie na miejsce w sercu Boga i nie możesz z niego wypaść własnym upadkiem. Jego miłość jest linią startu, nie metą. A ty, który chodzisz z Bogiem od lat, zatrzymaj się tu na chwilę dłużej. Kiedy ostatnio ta prawda była dla ciebie naprawdę nowa? Bóg, który rozrzucił galaktyki na swoje miejsca, spojrzał na ciebie w twoim grzechu i powiedział: „Warto”. Niech to wystarczy ci na dziś.
Dzień 2
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Zanim Paweł powie Efezjanom, kim się stali, mówi im, kim byli. Nie łagodzi tego: „umarli w upadkach i grzechach” (Efezjan 2:1). Umarły to nie chory, nie zmagający się, nie potrzebujący odrobiny pomocy. Umarły znaczy, że nie było w nas niczego, co zdolne byłoby sięgnąć ku Bogu. To nie pesymizm, lecz szczera diagnoza, dzięki której lekarstwo zapiera dech w piersiach. Potem następuje jeden z najważniejszych zwrotów w całym Piśmie. Po opisaniu naszego stanu w wersetach od 1 do 3 Paweł pisze w wersecie 4: „Ale Bóg”. Dwa słowa, które zmieniają wszystko. „Ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, przez wielką miłość swoję, którą nas umiłował, i gdyśmy byli umarli w grzechach, ożywił nas społem z Chrystusem”. Słowo „ożywił” znaczy: uczynił żywymi. Bóg sięgnął do grobu naszego stanu i tchnął życie w to, co było martwe. Nie odnowił nas, lecz wskrzesił. I wreszcie Paweł dochodzi do kluczowego wersetu całego fragmentu, który chrześcijanie cenią od dwóch tysięcy lat: „Albowiem łaską jesteście zbawieni przez wiarę, a to nie z was, Boży to dar jest; nie z uczynków, aby się snadź kto nie chlubił” (Efezjan 2:8-9). Łaska to niezasłużona łaskawość Boga, Jego dobroć płynąca ku tym, którzy nie mają do niej żadnego prawa. Wiara jest po prostu otwartą dłonią, która przyjmuje to, co łaska podaje. Daru nie można kupić, wytargować ani zasłużyć na niego religijnym wysiłkiem. Można go tylko przyjąć. Ale Paweł na tym nie kończy. Werset 10 przypomina, że choć nie jesteśmy zbawieni z dobrych uczynków, to z pewnością jesteśmy zbawieni do nich: „Jego bowiem jesteśmy dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie ku dobrym uczynkom”. Słowo „dzieło” to po grecku poiema, od którego pochodzi nasze słowo „poemat”. Jesteś Bożym poematem, Jego dziełem w trakcie powstawania. Zbawienie nie jest końcem opowieści. Jest pierwszym zdaniem tej, którą On pisze od zawsze.
Dzień 3
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Paweł pisze z więziennej celi, pod strażą rzymską, do kościoła w Koryncie. Z tego niezwykłego miejsca składa jedno z najodważniejszych oświadczeń w całym chrześcijańskim Piśmie: „Przetoż, jeźli kto jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare rzeczy przeminęły, oto się wszystko nowym stało” (2 Koryntian 5:17). Słowo przetłumaczone jako „stworzenie” to to samo słowo, którego greckie tłumaczenie Księgi Rodzaju używa na określenie pierwotnego stworzenia. Paweł nie mówi o doskonaleniu samego siebie. Mówi o nowym początku, nowej genesis. Dla zupełnie nowego wierzącego jest to zarówno porywające, jak i, bądźmy szczerzy, czasem mylące. Być może zaufałeś Chrystusowi, a mimo to wciąż czujesz przyciąganie dawnych nawyków, dawnych schematów, dawnego sposobu myślenia. Czy to znaczy, że ten werset nie jest prawdą w twoim przypadku? Ani trochę. Zdanie „stare rzeczy przeminęły” mówi o twoim stanie przed Bogiem: twoja tożsamość została zasadniczo i na zawsze zmieniona. Proces, w którym codzienne życie dorasta do tej nowej tożsamości, teologowie nazywają uświęceniem i trwa on całe życie. Zasiane ziarno jest prawdziwe, zanim jeszcze drzewo w pełni wyrośnie. Werset 21 jest teologicznym silnikiem wersetu 17: „Albowiem tego, który nie znał grzechu, za nas grzechem uczynił, abyśmy się my stali sprawiedliwością Bożą w nim.” To właśnie uczeni nazywają wielką wymianą. Jezus, który nigdy nie zgrzeszył, został potraktowany tak, jakby popełnił każdy grzech, jaki kiedykolwiek popełniono: twój, mój, całego świata. A my, którzy nie przeżyliśmy ani jednego sprawiedliwego dnia, jesteśmy traktowani tak, jakbyśmy przeżyli Jego doskonałe życie. To nie jest udawana sprawiedliwość, ale prawdziwe przeniesienie, rzeczywistość prawna i duchowa, którą uznaje samo niebo. Dla doświadczonego wierzącego jest tu jeszcze jedna myśl: nowość, o której pisze Paweł, nie jest jednorazowym wydarzeniem, które blednie w lusterku wstecznym. Czasy greckich czasowników wskazują na trwającą, teraźniejszą rzeczywistość. Jesteś nowy w Chrystusie nieustannie. Każdego ranka budzisz się jako nowe stworzenie. Niech ta prawda będzie pierwszym, co zabierzesz ze sobą w nowy dzień.
Dzień 4
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Gdy uczniowie patrzyli, jak Jezus się modli, coś w jakości i zażyłości tego, czego byli świadkami, sprawiło, że sami zapragnęli tego samego. Nie prosili Go, aby nauczył ich teologii ani czynienia cudów. Prosili, aby nauczył ich się modlić. Modlitwa, którą im dał w Ewangelii Mateusza 6:9-13, nazywana Modlitwą Pańską, nigdy nie miała być tylko wyrecytowaną formułką. Jest mapą krajobrazu duszy przed Bogiem, wzorem pokazującym, jaki kształt może mieć szczera i ufna rozmowa z naszym Ojcem. Zwróć uwagę, jak zaczyna się ta modlitwa: nie od naszych potrzeb, ale od imienia Bożego. „Ojcze nasz, któryś jest w niebiesiech, święć się imię Twoje.” Zanim przedstawimy swoje prośby, ustawiamy swoje serce właściwie. Pamiętamy, z Kim rozmawiamy: nie z automatem, nie z odległą siłą, ale z Ojcem. Słowo, którego użył Jezus, to aramejskie „Abba”, słowo czułej bliskości, jak dziecko mówiące „Tato”. Otrzymałeś niezwykły przywilej zwracania się tym słowem do Stwórcy wszechświata. Nie przechodź obok tego zbyt szybko. List do Filipian 4:6 prowadzi to jeszcze głębiej w codzienne życie: „O nic nie bądźcie troskliwi, ale we wszelkiej modlitwie i prośbie z dziękczynieniem niech będą oznajmione prośby wasze Bogu.” Wyrażenie „o nic nie bądźcie troskliwi” oznacza: o nic się nie martwcie. Nie dlatego, że nasze problemy są małe, ale dlatego, że nasz Ojciec jest wielki. Paweł na lęk nie przepisuje pozytywnego myślenia, lecz modlitwę. A dokładniej modlitwę przesiąkniętą dziękczynieniem, która utrzymuje nas przy tym, co Bóg już uczynił, nawet gdy przynosimy Mu sprawy, których rozwiązania jeszcze nie widzimy. Obietnica z wersetu 7 należy do najpiękniejszych w Piśmie: „A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.” Słowo „strzec” to termin wojskowy. Oznacza obsadzić załogą, stać na straży. Pokój Boży nie jest tylko uczuciem, jest wartownikiem postawionym u drzwi twojego serca. Nie wytwarzasz go sam. Przyjmujesz go przez modlitwę, przez dziękczynienie, przez zwykłe przyjście do Ojca i powierzenie Mu tego, czego nie możesz unieść sam.
Dzień 5
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Wyobraź sobie wędrowca, który idzie ciemną drogą: bez latarni, bez księżyca, tylko wąski krąg światła rzucany kilka kroków przed nim przez pochodnię w jego dłoni. Po taki obraz sięga psalmista, gdy pisze: „Pochodnią nogom moim jest słowo twoje, a światłością ścieżkom moim” (Psalm 119:105). Nie opisuje reflektora, który oświetla cały horyzont naraz. Opisuje światło wystarczające akurat na następny krok. Tak właśnie Słowo Boże działa w życiu człowieka. Gdy Paweł pisał do swego młodego przyjaciela Tymoteusza, przypomniał mu, że Pisma, które znał od dzieciństwa, nie były jedynie starą rodzinną tradycją, lecz były żywe i potężne. „Wszystko Pismo od Boga jest natchnione”, napisał Paweł, co znaczy, że Bóg je tchnął, tak jak człowiek chucha ciepłem na zmarznięte dłonie. Każde słowo niesie Jego tchnienie. A to tchnienie, mówi Paweł, jest pożyteczne, by uczyć nas, co jest prawdą, upominać nas, gdy zbaczamy, i wychowywać nas do prawego życia. Biblia nie jest zbiorem przepisów, dzięki którym zasłużymy na Bożą przychylność, bo Jego łaskę już masz z łaski. Jest raczej jak list od Ojca, który cię kocha i pragnie, abyś poznał Jego, poznał samego siebie i odnalazł pewny grunt pod nogami w świecie, który bywa bardzo ciemny. Dla nowo nawróconego to wyzwalająca wiadomość. Nie potrzebujesz dyplomu z teologii, by czerpać z Pisma. Wystarczy, że je otworzysz i będziesz czytać, ufając, że ten sam Bóg, który je tchnął, jest przy tobie, gdy je przyjmujesz. A dla wierzącego, który czytał te słowa już sto razy, pomyśl o tym: pochodnia z obrazu psalmisty była trzymana blisko stóp, a nie wzniesiona wysoko. To obraz pokory, kogoś, kto nauczył się, że nie widzi daleko naprzód, i pogodził się z tym. Ufa Temu, który trzyma jutro w swoich rękach. Dziś, gdziekolwiek jesteś na tej drodze, Słowo jest twoim światłem. Nie na każde pytanie otrzymasz odpowiedź od razu. Ale następny krok będzie oświetlony. To wystarczy, by iść.
Dzień 6
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Wielu ludzi wnosi do kościoła po raz pierwszy cichy ból: lęk, że wiara ma być sprawą prywatną i samotną, a potrzebowanie innych jest jakąś słabością. Biblia odpowiada na ten lęk wprost, i to niemal na każdej stronie. Życie chrześcijanina nigdy nie miało być przemierzane w samotności. Autor Listu do Hebrajczyków pisze do wierzących, którzy zaczynali oddalać się od wspólnych spotkań. Zachęca ich, by nie opuszczali „wspólnego zgromadzania się naszego” (Hebrajczyków 10:25). Obraz kryjący się za słowem „zgromadzanie” to rzeczy zebrane w jedno miejsce, jak rozrzucone części, które składają się w całość. Gdy wierzący się gromadzą, dzieje się coś, co nie może się wydarzyć w izolacji. Pobudzamy się nawzajem, a słowo to oznacza rozbudzać, rozpalać, „ku miłości i ku dobrym uczynkom”. Wspólnota wiary ma być miejscem, w którym ogień w tobie jest podsycany ogniem innych. Pierwsi wierzący rozumieli to instynktownie. Dzieje Apostolskie 2 ukazują wspólnotę, której jedność niemal zaskakiwała. Trwali w nauce apostołów, we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. Dzielili się tym, co mieli. Spożywali posiłki razem, z weselem. A dzień po dniu Pan przyłączał do nich nowych ludzi. Ich wspólne życie było samo w sobie świadectwem: ci, którzy stali z zewnątrz, patrzyli i widzieli coś, czego nie umieli wyjaśnić i czemu nie umieli się oprzeć. Dla kogoś, kto dopiero zaczyna iść za Jezusem, odnalezienie wspólnoty wierzących nie jest dodatkiem. Jest częścią fundamentu. Będziesz potrzebować ludzi, którzy pomodlą się z tobą, gdy nie znajdziesz słów, którzy przypomną ci prawdę, gdy uczucia będą cię okłamywać, i którzy posiedzą przy tobie w trudnych czasach. Odkryjesz też, może ze zdziwieniem, że i ty masz im coś do ofiarowania. Doświadczony wierzący, który to czyta, może szczerze zapytać: czy naprawdę jestem obecny w mojej wspólnocie, czy tylko do niej uczęszczam? To różnica, którą pierwszy Kościół znał bardzo dobrze.
Dzień 7
Dzisiejsze czytanie
Refleksja
Dotarłeś do końca siedmiu dni, a jednak w najprawdziwszym sensie stoisz na początku. Życie chrześcijańskie nie jest miejscem, do którego się dociera. Jest drogą, przebywaną dzień po dniu, w jednym kroku z żywym Bogiem. Paweł pięknie to oddaje, gdy pisze: „Jeźlibyśmy żyli w Duchu, w Duchu też postępujmy” (Galatów 5:25). Słowo, którego tu używa na określenie postępowania, nie jest zwykłym greckim słowem oznaczającym chodzenie. Znaczy ono iść w szeregu, utrzymywać krok, tak jak żołnierze maszerują w szyku. Obraz ten przedstawia kogoś, kto świadomie trzyma się blisko Tego, który go prowadzi. Owoc, który Paweł opisuje w wersetach wcześniejszych: miłość, radość, pokój, nieskwapliwość, łaskawość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość, nie jest czymś, co wytwarzasz siłą woli. To jest to, co rośnie samo, gdy życie jest zakorzenione w Duchu Bożym. Nowo nawrócony czasem czyta tę listę i czuje się przytłoczony, jakby to było wszystko do osiągnięcia naraz. Ale owoc nie pojawia się z dnia na dzień. Rośnie w swoim czasie, cicho, w miarę jak korzeń sięga głębiej. Twoją częścią jest trwać połączonym z Winnym Krzewem. Owoc jest Jego dziełem w tobie. A potem odzywa się Jezus, nie jako wspomnienie, lecz jako zmartwychwstały Pan, który stoi przed swoimi uczniami z wszelką władzą na niebie i na ziemi, i posyła ich. Nie wtedy, gdy są w pełni wyszkoleni. Nie wtedy, gdy znają wszystkie odpowiedzi. Posyła ich takimi, jacy są, do świata, który potrzebuje tego, co może dać tylko On, i pieczętuje to posłanie najbardziej umacniającą obietnicą w całym Piśmie: „A oto Ja z wami jestem po wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mateusza 28:20). Zawsze. Nie wtedy, gdy czujesz się silny. Nie wtedy, gdy masz życie poukładane. Zawsze. Tak właśnie idzie się dzień po dniu: nie dlatego, że ma się wszystko poukładane, ale dlatego, że ufa się, iż Ten, który cię powołał, jest z tobą na każdym kroku. W tym tygodniu zostały położone fundamenty: łaska, modlitwa, Słowo, wspólnota ludu Bożego. Teraz idź po nich dalej. Idź powoli, jeśli trzeba. Idź przez łzy, jeśli trzeba. Ale idź, i wiedz, że nigdy nie idziesz sam.