नवीन विश्वासणाऱ्यांसाठी पहिल्या पावलांचे सात दिवस: कृपा, प्रार्थना, देवाचे वचन आणि देवाच्या लोकांसह जीवन.
दिवस 1
आजचे वाचन
मनन
एक वचन इतके परिचित आहे की ते गाड्यांच्या मागच्या पाट्यांवर छापले गेले आहे आणि खेळांच्या मैदानात फलकांवर उंचावले गेले आहे. तरीही परिचितपणा हा अशा तलवारीची धार बोथट करतो जी मुळात थेट हृदयापर्यंत भेदून जाण्यासाठीच होती. तुमची बायबल उघडा आणि योहान 3:16 हळूहळू वाचा, जणू पहिल्यांदाच वाचत आहात. कारण जरी तुम्ही ते हजार वेळा ऐकले असले, तरी ते तुमच्याविषयी जे जाहीर करते ते पुन्हा ऐकण्यासारखे आहे. "कारण देवाने जगावर एवढी प्रीति केली" यातील "एवढी" हा शब्द केवळ "फार" असा जोर देणारा नाही, जरी तेही निश्चित खरे आहे. मूळ भाषेत त्याचा अर्थ "या रीतीने" असा आहे. देवाने या विशिष्ट, मोलाच्या, स्पष्ट रीतीने प्रीति केली: त्याने दिले. देवाच्या शब्दकोशात प्रीति ही कधीही कल्पना नसते. ती नेहमी कृती असते. त्याने संदेश किंवा चळवळ पाठवली नाही, त्याने आपला पुत्र पाठवला. आणि पुढचे वचन, योहान 3:17, तितकेच थक्क करणारे आहे: "देवाने आपल्या पुत्राला जगाला दोषी ठरवावे म्हणून जगात पाठविले नाही, तर त्याच्या द्वारे जगाने तारण पावावे म्हणून पाठविले." पुत्र दोषीपणाचा निकाल देण्यासाठी आला नाही, तो आपण आधीच कमावला होता, तर तो स्वतः सोसण्यासाठी आला. रोमकरांस 5:8 हे आणखी खोलवर नेते: "तरी आपण पापी असतानाच ख्रिस्त आपल्याकरिता मरण पावला, ह्यावरून देव आपल्यावरील स्वतःची प्रीति प्रगट करतो." "प्रगट करतो" म्हणजे दाखवून देतो, वादाच्या पलीकडे सिद्ध करतो. आपण स्वतःला स्वच्छ करेपर्यंत देव थांबला नाही. आपण सर्वांत वाईट, सर्वांत भग्न, त्याच्यापासून सर्वांत दूर असताना त्याने आपल्यावर प्रीति केली. ही ती प्रीति आहे जिने तुम्हाला शोधून काढले. नवीन विश्वासणाऱ्यांनो, हे तुमच्या हाडांत मुरू द्या: तुम्ही स्वतःच्या बळावर देवाच्या हृदयात प्रवेश मिळवला नाही, आणि चुकून त्यातून बाहेर पडूही शकत नाही. त्याची प्रीति ही सुरुवातीची रेषा आहे, शेवटची नाही. आणि जे अनेक वर्षे देवाबरोबर चालले आहेत त्यांनो, आणखी क्षणभर येथे बसा. हे सत्य तुम्ही शेवटचे कधी खरोखर नवे म्हणून अनुभवले? ज्याने आकाशगंगा आपापल्या जागी फेकल्या त्या देवाने तुमच्या पापात तुमच्याकडे पाहिले आणि म्हटले, "याचे मोल आहे." आजसाठी हे पुरे होवो.
दिवस 2
आजचे वाचन
मनन
इफिसकरांना ते काय झाले आहेत हे सांगण्यापूर्वी पौल त्यांना ते काय होते हे सांगतो. तो ते सौम्य करत नाही: "अपराध व पापे ह्यांमुळे मेलेले" (इफिसकरांस 2:1). मेलेले म्हणजे आजारी नव्हे, झगडणारे नव्हे, थोड्या मदतीची गरज असलेले नव्हे. मेलेले म्हणजे आपल्यामध्ये देवाकडे पोहोचू शकेल असे काहीही नव्हते. हा निराशावाद नाही. हे प्रामाणिक निदान आहे, आणि म्हणूनच उपचार इतका विस्मयकारक ठरतो. मग संपूर्ण शास्त्रातील सर्वात महत्त्वाच्या वळणांपैकी एक येते. वचन 1 ते 3 मध्ये आपली स्थिती वर्णन केल्यानंतर पौल वचन 4 मध्ये लिहितो: "परंतु देव." दोन शब्द जे सर्व काही बदलून टाकतात. "तरी दयेने समृद्ध असा देव, त्याने जी आपल्यावर मोठी प्रीती केली तिच्यामुळे, आपण अपराधांमुळे मेलेले असतानाही, आपल्याला ख्रिस्ताबरोबर जिवंत केले." "जिवंत केले" म्हणजे जीव दिला. आपल्या स्थितीच्या कबरेत देवाने हात घातला आणि निर्जीवात प्राण फुंकले. त्याने आपले नूतनीकरण केले नाही, त्याने आपल्याला पुनरुत्थित केले. आणि मग पौल या संपूर्ण उताऱ्याच्या मुख्य वचनावर येतो, जे ख्रिस्ती लोकांनी दोन हजार वर्षे जपले आहे: "कारण विश्वासाद्वारे कृपेने तुमचे तारण झाले आहे; हे तुमच्यापासून झाले नाही, तर देवाचे दान आहे; ते कर्मांमुळे झाले नाही, म्हणून कोणीही बढाई मारू नये" (इफिसकरांस 2:8-9). कृपा म्हणजे देवाची न कमावलेली, अपात्र असतानाही मिळणारी कृपादृष्टी, ज्यावर कोणताही हक्क नाही अशांकडे वाहणारी त्याची चांगुलपणाची धारा. विश्वास म्हणजे कृपा देत असलेले स्वीकारणारा उघडा हात. हे दान विकत घेता येत नाही, घासाघीस करून मिळत नाही आणि धार्मिक प्रयत्नांनी कमावता येत नाही. ते फक्त स्वीकारता येते. तरीही पौल तिथेच थांबत नाही. वचन 10 आपल्याला आठवण करून देते की आपले तारण चांगल्या कृत्यांमुळे झाले नसले, तरी ते नक्कीच चांगल्या कृत्यांसाठी झाले आहे: "आपण त्याची कृति असून चांगल्या कृत्यांसाठी ख्रिस्त येशूमध्ये निर्माण केलेले आहोत." "कृति" हा ग्रीक शब्द पोईमा (poiema) आहे, ज्यापासून इंग्रजी शब्द poem, म्हणजे कविता, आला आहे. तुम्ही देवाची कविता आहात, त्याची घडत असलेली उत्कृष्ट कलाकृती. तारण हा कथेचा शेवट नाही. तो त्या कथेचे पहिले वाक्य आहे जी तो सुरुवातीपासून लिहीत आला आहे.
दिवस 3
आजचे वाचन
मनन
पौल तुरुंगाच्या कोठडीतून, रोमी पहाऱ्याखाली, करिंथ शहरातील मंडळीला लिहितो. आणि त्या अनपेक्षित ठिकाणाहून तो ख्रिस्ती शास्त्रातील अत्यंत धाडसी घोषणांपैकी एक करतो: “म्हणून कोणी ख्रिस्तामध्ये असला तर तो नवी उत्पत्ती आहे; जुन्या गोष्टी नाहीशा झाल्या आहेत; पाहा, सर्वकाही नवीन झाले आहे” (2 करिंथकरांस 5:17). “उत्पत्ती” म्हणून भाषांतरित केलेला शब्द, उत्पत्तीच्या पुस्तकाच्या ग्रीक भाषांतरात मूळ सृष्टीसाठी वापरलेला शब्दच आहे. पौल स्वतःमध्ये सुधारणा करण्याबद्दल बोलत नाही. तो नव्या उत्पत्तीबद्दल, नव्या आरंभाबद्दल बोलत आहे. नव्या विश्वासणाऱ्यासाठी हे रोमांचक आहे, आणि प्रामाणिकपणे सांगायचे तर कधी कधी गोंधळात टाकणारेही. तुम्ही ख्रिस्तावर विश्वास ठेवला असेल, तरीही जुन्या सवयींचा, जुन्या वळणांचा, जुन्या विचारसरणीचा ओढा तुम्हाला जाणवत असेल. म्हणजे हे वचन तुमच्यासाठी खरे नाही का? मुळीच नाही. “जुन्या गोष्टी नाहीशा झाल्या आहेत” हे देवासमोरील तुमच्या स्थानाविषयीचे विधान आहे. तुमची ओळख मूलतः आणि कायमची बदलली आहे. तुमचे दैनंदिन जीवन त्या नव्या ओळखीशी जुळू लागण्याची प्रक्रिया म्हणजेच ज्याला धर्मशास्त्रज्ञ पवित्रीकरण म्हणतात, आणि त्याला संपूर्ण आयुष्य लागते. झाड पूर्ण वाढण्याआधीही लावलेले बी खरे असते. 21 वे वचन हे 17 व्या वचनामागील धर्मशास्त्रीय शक्ती आहे: “ज्याला पाप ठाऊक नव्हते त्याला त्याने आमच्यासाठी पाप असे केले, अशासाठी की आपण त्याच्याठायी देवाचे नीतिमत्व व्हावे.” यालाच विद्वान महान अदलाबदल म्हणतात. ज्या येशूने कधीही पाप केले नव्हते, त्याच्याशी असे वागवले गेले की जणू त्याने आजवर घडलेली प्रत्येक पापे केली आहेत: तुमची, माझी, साऱ्या जगाची. आणि आपण, ज्यांनी एकही दिवस नीतिमत्वात घालवला नव्हता, आपल्याशी असे वागवले जाते की जणू आपण त्याचे परिपूर्ण जीवन जगलो आहोत. हे दिखाऊ नीतिमत्व नाही. हे खरे हस्तांतरण आहे, एक कायदेशीर आणि आत्मिक वास्तव, ज्याला स्वर्गही मान्यता देतो. अनुभवी विश्वासणाऱ्यासाठी हा विचार: पौल वर्णन करत असलेले नवेपण हे एकदाच घडून मागे पडलेली घटना नाही. ग्रीक भाषेतील क्रियापदांचे काळ चालू, वर्तमान वास्तव सूचित करतात. तुम्ही ख्रिस्तामध्ये सतत नवे आहात. प्रत्येक सकाळी तुम्ही जागे होता, तेव्हा नवी उत्पत्ती म्हणून जागे होता. हेच सत्य दिवसात पाऊल टाकताना तुमच्या बरोबर असू द्या.
दिवस 4
आजचे वाचन
मनन
शिष्यांनी येशूला प्रार्थना करताना पाहिले, तेव्हा त्यांनी जे अनुभवले त्यातील सखोलतेने आणि जिव्हाळ्याने त्यांच्या मनात तशीच तहान निर्माण झाली. त्यांनी येशूला धर्मशास्त्र किंवा चमत्कार शिकवण्यास सांगितले नाही. त्यांनी त्याला प्रार्थना करायला शिकवण्यास सांगितले. मत्तय 6:9-13 मध्ये त्याने दिलेली प्रार्थना, जिला आपण प्रभूची प्रार्थना म्हणतो, ती केवळ पाठ करण्यासाठी कधीच नव्हती. ती देवासमोर आत्म्याच्या अवस्थेचा नकाशा आहे. आपल्या पित्याशी प्रामाणिक आणि विश्वासाने भरलेला संवाद कसा असू शकतो, याचा तो आदर्श आहे. ही प्रार्थना कशी सुरू होते ते पाहा: आपल्या गरजांनी नव्हे, तर देवाच्या नावाने. “हे आमच्या स्वर्गातील पित्या, तुझे नाव पवित्र मानले जावो.” आपल्या विनंत्या मांडण्याआधी आपण स्वतःला योग्य दिशेला वळवतो. आपण कोणाशी बोलत आहोत हे आठवतो. तो काही यंत्र नाही, दूरची शक्ती नाही, तर आपला पिता आहे. येशूने पित्यासाठी वापरलेला शब्द अरामी भाषेतील “अब्बा” होता. मूल जसे “बाबा” म्हणते, तसा तो मायेचा, जवळिकीचा शब्द आहे. विश्वाच्या निर्मात्याला त्या शब्दाने हाक मारण्याचा विलक्षण बहुमान तुम्हाला मिळाला आहे. त्यावरून घाईघाईने पुढे जाऊ नका. फिलिप्पैकरांस 4:6 हे दैनंदिन जीवनाच्या अगदी गाभ्यापर्यंत घेऊन जाते: “कोणत्याही गोष्टीविषयी चिंता करू नका, तर प्रत्येक गोष्टीत आभारप्रदर्शनासह प्रार्थनेने व विनंतीने तुमच्या मागण्या देवाला कळवा.” “चिंता करू नका” याचा अर्थ कशाचीही काळजी करू नका. आपल्या समस्या लहान आहेत म्हणून नव्हे, तर आपला पिता महान आहे म्हणून. चिंतेवर पौलाचा उपाय सकारात्मक विचार नाही, तर प्रार्थना आहे. विशेषतः आभारप्रदर्शनात भिजलेली प्रार्थना. ती आपल्याला देवाने आधीच केलेल्या कृत्यांशी बांधून ठेवते, जरी ज्याचे निराकरण आपल्याला अजून दिसत नाही ते आपण त्याच्यासमोर मांडत असतो. आणि पुढच्या 7 व्या वचनातील वचन हे शास्त्रातील अत्यंत सुंदर वचनांपैकी एक आहे: “म्हणजे जी देवाची शांती सर्व बुद्धीला अगम्य आहे ती ख्रिस्त येशूच्या ठायी तुमच्या अंतःकरणाचे व तुमच्या मनाचे रक्षण करील.” “रक्षण करणे” हा लष्करी शब्द आहे. त्याचा अर्थ पहारा ठेवणे, चौकी करणे. देवाची शांती केवळ एक भावना नाही. ती तुमच्या अंतःकरणाच्या दारावर उभा केलेला पहारेकरी आहे. तुम्ही ती निर्माण करत नाही. तुम्ही ती स्वीकारता: प्रार्थनेतून, आभारप्रदर्शनातून, आणि जे तुम्ही एकटे उचलू शकत नाही ते पित्याकडे नेऊन त्याच्यावर सोपवण्यातून.
दिवस 5
आजचे वाचन
मनन
एका प्रवाशाची कल्पना करा, जो अंधाऱ्या रस्त्यावरून चालत आहे. रस्त्यावर दिवे नाहीत, चंद्र नाही, फक्त हातातील कंदिलाचा प्रकाश काही फूट पुढे पडला आहे. स्तोत्रकर्ता जेव्हा लिहितो, "तुझे वचन माझ्या पावलांना दीप व माझ्या मार्गाला प्रकाश आहे" (स्तोत्रसंहिता 119:105), तेव्हा तो हेच चित्र डोळ्यांसमोर ठेवतो. तो अवघे क्षितिज एकदम उजळणाऱ्या झोतदिव्याचे वर्णन करत नाही. पुढचे पाऊल टाकण्यापुरता प्रकाश तो वर्णन करतो. देवाचे वचन आपल्या जीवनात नेमके असेच कार्य करते. पौलाने आपला तरुण मित्र तीमथ्य याला लिहिले, तेव्हा त्याने त्याला आठवण करून दिली की बालपणापासून त्याला ठाऊक असलेली पवित्र शास्त्रे ही केवळ जुनी कौटुंबिक परंपरा नव्हती, तर ती जिवंत व सामर्थ्यशाली होती. पौल लिहितो, "सर्व शास्त्रलेख देवप्रेरित आहे." म्हणजेच देवाने ते आपल्या श्वासाने बाहेर फुंकले, जसा एखादा माणूस थंड झालेल्या हातांवर ऊबदार श्वास फुंकतो. प्रत्येक शब्दात त्याचा श्वास आहे. आणि पौल म्हणतो, हा श्वास आपल्याला सत्य शिकवण्यासाठी, भरकटल्यावर सुधारण्यासाठी आणि योग्य रीतीने जगण्याचे प्रशिक्षण देण्यासाठी उपयोगी आहे. बायबल हे देवाची कृपा मिळवण्यासाठीचे नियमपुस्तक नाही, कारण कृपेने त्याची मर्जी तुम्हांला आधीच लाभली आहे. ते एखाद्या प्रेमळ पित्याच्या पत्रासारखे आहे, ज्याला तुम्ही त्याला ओळखावे, स्वतःला ओळखावे आणि अतिशय अंधारलेल्या जगात आपले पाऊल स्थिर ठेवावे असे वाटते. नवीन विश्वासणाऱ्यासाठी ही मुक्त करणारी बातमी आहे. पवित्र शास्त्राचा लाभ घेण्यासाठी तुम्हांला धर्मशास्त्राची पदवी लागत नाही. फक्त ते उघडून वाचा, आणि ज्या देवाने ते फुंकले तोच तुम्ही ते आत्मसात करताना तुमच्याबरोबर आहे असा भरवसा ठेवा. ज्या विश्वासणाऱ्याने हे शब्द शंभर वेळा वाचले आहेत, त्याने हे विचारात घ्यावे: स्तोत्रकर्त्याच्या चित्रातील दिवा पावलांजवळ धरलेला होता, उंच उचललेला नव्हता. हे नम्रतेचे चित्र आहे. आपल्याला फार दूरचे दिसत नाही हे ज्याने शिकून घेतले आणि त्याबाबत मनाशी शांती केली, त्याचे हे चित्र आहे. तो उद्याचा धनी असलेल्या प्रभूवर भरवसा ठेवतो. आज तुम्ही या मार्गावर कुठेही असा, वचन तुमचा प्रकाश आहे. प्रत्येक प्रश्नाचे उत्तर एकदम मिळणार नाही. पण पुढचे पाऊल उजळलेले असेल. चालण्यासाठी तेवढे पुरे आहे.
दिवस 6
आजचे वाचन
मनन
अनेक लोक पहिल्यांदा चर्चमध्ये येताना मनात एक हळुवार सल घेऊन येतात. विश्वास ही खाजगी, एकट्याने जपण्याची गोष्ट आहे आणि इतरांची गरज भासणे ही कुठेतरी दुर्बलता आहे, अशी भीती त्यांना वाटते. बायबल या भीतीला थेट उत्तर देते, आणि जवळजवळ प्रत्येक पानावर देते. ख्रिस्ती जीवन एकट्याने चालण्यासाठी कधीच रचलेले नव्हते. इब्री लोकांस पत्राचा लेखक एकत्र जमण्यापासून दूर जाऊ लागलेल्या विश्वासणाऱ्यांना सांगतो की त्यांनी आपल्या सभा सोडू नयेत (इब्री लोकांस 10:25). "सभा" या शब्दामागील चित्र म्हणजे विखुरलेल्या गोष्टी एका ठिकाणी जमवल्या जाणे, जसे तुकडे एकत्र येऊन काहीतरी पूर्ण घडते. विश्वासणारे जेव्हा एकत्र येतात, तेव्हा एकटेपणात घडू शकत नाही असे काहीतरी घडते. आपण एकमेकांना उत्तेजन देतो, म्हणजे इथे या शब्दाचा अर्थ पेटवणे, प्रज्वलित करणे असा आहे, "प्रीतीसाठी व सत्कृत्यांसाठी." विश्वासाचा समुदाय अशी जागा असावी जिथे तुमच्यातील अग्नीला इतरांच्या अग्नीकडून इंधन मिळते. सुरुवातीच्या विश्वासणाऱ्यांना हे सहजपणे समजले होते. प्रेषितांची कृत्ये 2 आपल्याला असा समुदाय दाखवते जो आपल्या ऐक्याने जवळजवळ थक्क करणारा होता. ते प्रेषितांच्या शिक्षणात, सहभागितेत, भाकर मोडण्यात आणि प्रार्थनेत स्थिर राहिले. त्यांच्याकडे जे होते ते त्यांनी वाटून घेतले. त्यांनी आनंदाने एकत्र भोजन केले. आणि दिवसेंदिवस प्रभू त्यांच्यात भर घालत गेला. त्यांचे एकत्र जीवन हेच एक प्रकारचे साक्षकार्य होते. बाहेरचे लोक आत पाहत आणि त्यांना असे काहीतरी दिसे जे ते समजावून सांगू शकत नव्हते आणि ज्याला ते नाकारूही शकत नव्हते. येशूच्या मागे चालायला नुकतीच सुरुवात करणाऱ्यासाठी विश्वासणाऱ्यांचा समुदाय शोधणे हे ऐच्छिक जोड नाही, तर पायाचा एक भाग आहे. शब्द सापडत नसताना तुमच्याबरोबर प्रार्थना करणारे, तुमच्या भावना तुम्हाला फसवत असताना तुम्हाला सत्याची आठवण करून देणारे, कठीण काळात तुमच्याबरोबर बसणारे लोक तुम्हाला लागतील. आणि कदाचित तुम्हाला आश्चर्य वाटेल, पण त्यांना देण्यासारखे काहीतरी तुमच्याकडेही आहे. हे वाचणारा अनुभवी विश्वासणारा प्रामाणिकपणे विचारू शकतो: मी माझ्या समुदायात खरोखर उपस्थित आहे का, की फक्त हजेरी लावतो? यात फरक आहे, आणि सुरुवातीच्या मंडळीला तो चांगला ठाऊक होता.
दिवस 7
आजचे वाचन
मनन
तुम्ही सात दिवसांच्या शेवटी येऊन पोहोचला आहात, आणि तरीही खऱ्या अर्थाने तुम्ही एका सुरुवातीवर उभे आहात. ख्रिस्ती जीवन हे गाठायचे ठिकाण नाही. ते एक चालणे आहे, जिवंत देवाच्या बरोबरीने पावलाला पाऊल मिळवून एकेक दिवस टाकलेले. पौल हे सुंदर रीतीने मांडतो जेव्हा तो लिहितो, "आपण आत्म्याने जगतो तर आत्म्यानेच चालावे" (गलतीकरांस 5:25). येथे "चालणे" यासाठी त्याने वापरलेला शब्द ग्रीक भाषेतील नेहमीचा चालण्याचा शब्द नाही. त्याचा अर्थ रांगेत चालणे, पावलाशी पाऊल मिळवणे, सैनिक जसे शिस्तीत कूच करतात तसे. आपल्याला नेणाऱ्याच्या अगदी जवळ जाणीवपूर्वक राहणाऱ्या माणसाचे हे चित्र आहे. पौलाने आधीच्या वचनांत वर्णिलेले फळ, म्हणजे प्रीति, आनंद, शांति, सहनशीलता, ममता, सात्त्विकपणा, विश्वासूपणा, सौम्यता, इंद्रियदमन, हे तुम्ही इच्छाशक्तीने तयार करण्याच्या गोष्टी नाहीत. जेव्हा जीवन देवाच्या आत्म्यात रुजलेले असते तेव्हा हे सहजपणे वाढते. नवीन विश्वासणारा कधी कधी ही यादी वाचून दडपून जातो, जणू या सर्व गोष्टी एकाच वेळी मिळवायच्या आहेत. पण फळ एका रात्रीत येत नाही. मूळ अधिक खोल जात असताना ते आपल्या ऋतूत, शांतपणे वाढते. द्राक्षवेलीशी जोडलेले राहणे हा तुमचा भाग आहे. फळ हे तुमच्यातील त्याचे कार्य आहे. आणि मग येशू बोलतो. एखाद्या आठवणीसारखा नाही, तर स्वर्गातील व पृथ्वीवरील सर्व अधिकार असलेला उठलेला प्रभू म्हणून आपल्या शिष्यांसमोर उभा राहून तो बोलतो, आणि त्यांना पाठवतो. ते पूर्ण प्रशिक्षित झाल्यावर नाही. त्यांच्याकडे सर्व उत्तरे असताना नाही. जे फक्त तोच देऊ शकतो त्याची गरज असलेल्या जगात तो त्यांना जसे आहेत तसे पाठवतो, आणि संपूर्ण शास्त्रातील सर्वांत स्थिर करणाऱ्या अभिवचनाने तो या आज्ञेवर शिक्का मारतो: "आणि पाहा, मी युगाच्या समाप्तीपर्यंत सर्व दिवस तुमच्याबरोबर आहे" (मत्तय 28:20). सर्व दिवस. तुम्हाला बलवान वाटते तेव्हा नाही. तुमचे आयुष्य नीट बसलेले असते तेव्हा नाही. सर्व दिवस. असे तुम्ही दिवसेंदिवस चालता. सगळे काही उलगडलेले असल्यामुळे नाही, तर ज्याने तुम्हाला बोलावले तो प्रत्येक पावलावर तुमच्याबरोबर आहे या भरवशाने. या आठवड्यात पाया घातला गेला आहे: कृपा, प्रार्थना, वचन, देवाच्या लोकांची संगत. आता त्यावर चाला. गरज असेल तर हळूहळू चाला. गरज असेल तर अश्रूंतून चाला. पण चाला, आणि हे जाणा की तुम्ही कधीही एकटे चालत नाही.