ប្រាំពីរថ្ងៃនៃជំហានដំបូងសម្រាប់អ្នកជឿថ្មី គឺព្រះគុណ ការអធិស្ឋាន ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះ និងជីវិតជាមួយប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះ។
ថ្ងៃទី 1
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានខគម្ពីរមួយដែលគេស្គាល់ច្រើនណាស់ ដល់ទៅគេបោះពុម្ពលើស្ទីកគ័រ ហើយលើកបង្ហាញលើផ្ទាំងបដានៅកីឡាដ្ឋាន ប៉ុន្តែភាពស្គាល់ច្រើនតែងធ្វើឲ្យមុខដាវដែលតែងត្រូវចាក់ដល់ចិត្តនោះ ទៅជាមិនមុតទៀត។ សូមបើកព្រះគម្ពីរទៅយ៉ូហាន ៣:១៦ ហើយអានយឺតៗ ដូចជាអានជាលើកដំបូង ព្រោះទោះបីអ្នកធ្លាប់ឮមួយពាន់ដងហើយក៏ដោយ អ្វីដែលខគម្ពីរនេះប្រកាសអំពីអ្នក គឺគួរឲ្យស្តាប់ម្តងទៀត។ ពាក្យ «ណាស់» ក្នុងឃ្លា «ដ្បិតព្រះទ្រង់ស្រឡាញ់មនុស្សលោកខ្លាំងណាស់» មិនមែនគ្រាន់តែជាពាក្យសង្កត់ន័យថា «ច្រើនណាស់» ប៉ុណ្ណោះទេ ទោះបីជាពិតមែនក៏ដោយ។ នៅក្នុងភាសាដើម វាមានន័យថា «តាមរបៀបនេះ» គឺព្រះបានស្រឡាញ់តាមរបៀបជាក់លាក់ ថ្លៃថ្លា និងមិនអាចយល់ច្រឡំបាន គឺទ្រង់បានប្រទាន។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ ក្នុងវាក្យសព្ទរបស់ព្រះ មិនដែលជាគំនិតអរូបីទេ។ វាជាសកម្មភាពជានិច្ច។ ទ្រង់មិនបានចាត់សារមួយ ឬចលនាមួយមកទេ ទ្រង់បានចាត់ព្រះរាជបុត្រារបស់ទ្រង់មក។ ហើយខបន្ទាប់ គឺយ៉ូហាន ៣:១៧ ក៏គួរឲ្យអស្ចារ្យដូចគ្នាថា «ដ្បិតព្រះទ្រង់មិនបានចាត់ព្រះរាជបុត្រាទ្រង់ ឲ្យមកក្នុងលោកីយ៍ ដើម្បីនឹងកាត់ទោសមនុស្សលោកឡើយ គឺដើម្បីឲ្យមនុស្សលោកបានសង្គ្រោះដោយសារទ្រង់វិញ»។ ព្រះរាជបុត្រាបានយាងមក មិនមែនដើម្បីប្រកាសសេចក្ដីកាត់ទោសទេ ព្រោះយើងបានទទួលទោសនោះរួចហើយ តែដើម្បីទទួលយកទោសនោះដោយអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។ រ៉ូម ៥:៨ ជំរុញចំណុចនេះឲ្យកាន់តែជ្រៅថា «តែព្រះទ្រង់សម្ដែងសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ដល់យើងរាល់គ្នា ដោយព្រះគ្រីស្ទបានសុគតជំនួសយើង ក្នុងកាលដែលយើងនៅជាមនុស្សមានបាបនៅឡើយ»។ ពាក្យ «សម្ដែង» មានន័យថា បង្ហាញ ឲ្យឃើញច្បាស់ មិនអាចប្រកែកបាន។ ព្រះមិនបានរង់ចាំរហូតដល់យើងសម្អាតខ្លួនឯងទេ។ ទ្រង់ស្រឡាញ់យើងនៅពេលយើងអាក្រក់បំផុត ខូចខាតបំផុត និងឆ្ងាយពីទ្រង់បំផុត។ នោះហើយជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលបានរកឃើញអ្នក។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មី សូមឲ្យសេចក្ដីនេះចាក់ចូលក្នុងឆ្អឹងរបស់អ្នក៖ អ្នកមិនបានទទួលចូលក្នុងព្រះហឫទ័យព្រះដោយការខំប្រឹងរបស់អ្នកទេ ហើយអ្នកក៏មិនអាចធ្លាក់ចេញពីព្រះហឫទ័យនោះបានដែរ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ទ្រង់ជាខ្សែចាប់ផ្តើម មិនមែនជាខ្សែបញ្ចប់ទេ។ ចំពោះអ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះអស់ច្រើនឆ្នាំ សូមអង្គុយនៅទីនេះបន្តិចទៀត៖ តើលើកចុងក្រោយ អ្នកបានឲ្យសេចក្ដីពិតនេះក្លាយជារឿងថ្មីដោយពិតប្រាកដនៅពេលណា? ព្រះដែលបានបោះកាឡាក់ស៊ីទៅកន្លែងរបស់វា ទ្រង់ទតមកអ្នកក្នុងអំពើបាបរបស់អ្នក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «ស័ក្ដិសម»។ សូមឲ្យនោះគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ថ្ងៃនេះ។
ថ្ងៃទី 2
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មុនពេលប៉ុលប្រាប់ពួកអេភេសូរថា ពួកគេបានក្លាយជាអ្វី លោកប្រាប់ពួកគេថា ពួកគេធ្លាប់ជាអ្វី។ លោកមិនបានធ្វើឲ្យស្រាលឡើយ៖ "ស្លាប់ដោយសារអំពើរំលង និងអំពើបាប" (អេភេសូរ ២:១)។ ស្លាប់មិនមែនឈឺ មិនមែនកំពុងតស៊ូ មិនមែនត្រូវការជំនួយបន្តិចបន្តួចទេ។ ស្លាប់មានន័យថា គ្មានអ្វីក្នុងយើងដែលអាចលូកទៅរកព្រះបានឡើយ។ នេះមិនមែនជាការមើលលើផ្នែកអវិជ្ជមានទេ គឺជាការវិនិច្ឆ័យដោយស្មោះត្រង់ ដែលធ្វើឲ្យការព្យាបាលនោះអស្ចារ្យណាស់។ បន្ទាប់មកមកដល់ចំណុចរបត់ដ៏សំខាន់មួយក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ក្រោយពីពិពណ៌នាអំពីស្ថានភាពរបស់យើងក្នុងខទី ១ ដល់ទី ៣ ប៉ុលសរសេរក្នុងខទី ៤ ថា៖ "ប៉ុន្តែព្រះ"។ ពីរពាក្យដែលផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់។ "ប៉ុន្តែព្រះ ដែលទ្រង់ពោរពេញដោយសេចក្តីមេត្តាករុណា ដោយព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ធំរបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់ស្រឡាញ់យើង ទោះជាយើងស្លាប់ដោយសារអំពើបាបក៏ដោយ ក៏ទ្រង់បានប្រោសយើងឲ្យរស់ឡើងជាមួយនឹងព្រះគ្រីស្ទ"។ ពាក្យ "ប្រោសឲ្យរស់" មានន័យថា ធ្វើឲ្យមានជីវិត។ ព្រះបានលូកចូលទៅក្នុងផ្នូរនៃស្ថានភាពរបស់យើង ហើយដកដង្ហើមជីវិតទៅលើអ្វីដែលគ្មានជីវិត។ ទ្រង់មិនបានជួសជុលយើងឡើងវិញទេ គឺទ្រង់បានប្រោសយើងឲ្យរស់ពីស្លាប់ឡើងវិញ។ បន្ទាប់មក ប៉ុលមកដល់ខគន្លឹះនៃអត្ថបទទាំងមូល គឺខដែលគ្រីស្ទបរិស័ទបានតម្កល់ទុកជាកំណប់អស់ពីរពាន់ឆ្នាំ៖ "ដ្បិតដោយព្រះគុណ បានជាអ្នករាល់គ្នាបានសង្គ្រោះ ដោយសារជំនឿ នោះមិនមែនមកពីខ្លួនអ្នករាល់គ្នាទេ គឺជាអំណោយទានរបស់ព្រះវិញ មិនមែនដោយការប្រព្រឹត្តទេ ក្រែងលោមានអ្នកណាអួតខ្លួន" (អេភេសូរ ២:៨-៩)។ ព្រះគុណជាការប្រោសប្រណីរបស់ព្រះដែលមិនបានទទួលដោយការខំប្រឹង និងមិនសមនឹងទទួល គឺសេចក្តីល្អរបស់ទ្រង់ដែលហូរទៅរកអ្នកដែលគ្មានសិទ្ធិអ្វីលើវា។ ជំនឿគឺគ្រាន់តែជាដៃដែលបើកទទួលអ្វីដែលព្រះគុណកំពុងលើកហុច។ អំណោយនេះមិនអាចទិញ មិនអាចដូរ ឬមិនអាចទទួលបានដោយការខំប្រឹងខាងសាសនាឡើយ។ គ្រាន់តែទទួលប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែប៉ុលមិនបញ្ចប់ត្រឹមនោះទេ។ ខទី ១០ រំលឹកយើងថា ទោះបីយើងមិនបានសង្គ្រោះដោយការប្រព្រឹត្តល្អក៏ដោយ ក៏យើងពិតជាបានសង្គ្រោះសម្រាប់ការល្អនោះ៖ "ដ្បិតយើងរាល់គ្នាជាស្នាព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមកក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ សម្រាប់ការល្អ"។ ពាក្យ "ស្នាព្រះហស្ត" គឺជាពាក្យក្រិក poiema ដែលជាឫសនៃពាក្យអង់គ្លេស poem មានន័យថា កំណាព្យ។ អ្នកគឺជាកំណាព្យរបស់ព្រះ ជាស្នាដៃដ៏ឆ្នើមរបស់ទ្រង់ដែលកំពុងបន្តធ្វើ។ សេចក្តីសង្គ្រោះមិនមែនជាចុងបញ្ចប់នៃរឿងទេ គឺជាប្រយោគដំបូងនៃរឿងដែលទ្រង់បានសរសេរតាំងពីដើមមក។
ថ្ងៃទី 3
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ប៉ុលសរសេរពីក្នុងគុកដែលមានទាហានរ៉ូមយាម ទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូរិនថូស ហើយពីកន្លែងដែលមិនគួរឲ្យនឹកស្មានដល់នោះ លោកបានប្រកាសសេចក្ដីមួយដ៏ក្លាហានបំផុតក្នុងបទគម្ពីរគ្រីស្ទបរិស័ទទាំងអស់៖ «ដូច្នេះ បើអ្នកណានៅក្នុងព្រះគ្រីស្ទ នោះអ្នកនោះជាអ្នកកើតជាថ្មីហើយ ការចាស់បានកន្លងបាត់ទៅ មើល អ្វីៗទាំងអស់បានត្រឡប់ជាថ្មីវិញ» (កូរិនថូសទី២ ៥:១៧)។ ពាក្យដែលបកថា «ការបង្កើត» គឺជាពាក្យតែមួយដែលប្រើក្នុងគម្ពីរលោកុប្បត្តិភាសាក្រិក សម្រាប់ការបង្កើតដើមដំបូង។ ប៉ុលមិនមែននិយាយអំពីការកែលម្អខ្លួនឯងទេ លោកកំពុងនិយាយអំពីការចាប់ផ្ដើមថ្មីមួយទៀត។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មីស្រឡាង នេះជាសេចក្ដីគួរឲ្យរំភើប ហើយបើនិយាយដោយស្មោះត្រង់ ពេលខ្លះក៏ធ្វើឲ្យច្រឡំដែរ។ ប្រហែលអ្នកបានដាក់ជំនឿលើព្រះគ្រីស្ទហើយ តែនៅតែមានអារម្មណ៍ថាត្រូវទាញដោយទម្លាប់ចាស់ គំរូចាស់ និងរបៀបគិតចាស់។ តើនេះមានន័យថាខគម្ពីរនេះមិនពិតសម្រាប់អ្នកឬ? មិនមែនទាល់តែសោះ។ ការប្រកាសថា «ការចាស់បានកន្លងបាត់ទៅ» គឺជាសេចក្ដីថ្លែងអំពីឋានៈរបស់អ្នកចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះ គឺអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរជាមូលដ្ឋាន និងជារៀងរហូត។ ដំណើរដែលជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកដើរតាមអត្តសញ្ញាណថ្មីនោះ ជាអ្វីដែលអ្នកទ្រឹស្តីហៅថា ការញែកជាបរិសុទ្ធ ហើយវាត្រូវការពេលពេញមួយជីវិត។ គ្រាប់ពូជដែលបានដាំគឺពិតប្រាកដ សូម្បីមុនដើមឈើធំពេញលេញក៏ដោយ។ ខ២១ ជាម៉ាស៊ីនទ្រឹស្តីនៅពីក្រោយខ១៧៖ «ដ្បិតព្រះអង្គបានធ្វើឲ្យព្រះអង្គដែលមិនស្គាល់បាប ត្រឡប់ជាតួបាបជំនួសយើងរាល់គ្នា ដើម្បីឲ្យយើងរាល់គ្នាបានត្រឡប់ជាសេចក្ដីសុចរិតរបស់ព្រះ ក្នុងព្រះអង្គនោះ»។ នេះជាអ្វីដែលអ្នកប្រាជ្ញហៅថា ការប្ដូរដ៏ធំអស្ចារ្យ។ ព្រះយេស៊ូវដែលមិនដែលប្រព្រឹត្តបាប ត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាទ្រង់បានប្រព្រឹត្តគ្រប់អំពើបាបទាំងអស់ដែលធ្លាប់មាន គឺបាបរបស់អ្នក របស់ខ្ញុំ និងរបស់មនុស្សលោកទាំងមូល។ ហើយយើងដែលមិនដែលរស់នៅដោយសុចរិតសូម្បីតែមួយថ្ងៃ ត្រូវបានចាត់ទុកដូចជាយើងបានរស់នៅតាមជីវិតដ៏គ្រប់លក្ខណ៍របស់ទ្រង់។ នេះមិនមែនជាសេចក្ដីសុចរិតបន្លំទេ គឺជាការផ្ទេរមួយដ៏ពិតប្រាកដ ជាការពិតខាងច្បាប់ និងខាងវិញ្ញាណ ដែលស្ថានសួគ៌ផ្ទាល់ទទួលស្គាល់។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមពិចារណាដូច្នេះ៖ ភាពថ្មីដែលប៉ុលពណ៌នា មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៍តែម្ដងដែលរសាត់បាត់ទៅក្នុងកញ្ចក់មើលក្រោយទេ។ កិរិយាសព្ទក្នុងភាសាក្រិកបង្ហាញថាជាការពិតដែលកំពុងបន្តនៅបច្ចុប្បន្ន។ អ្នកថ្មីជានិច្ចក្នុងព្រះគ្រីស្ទ។ រាល់ព្រឹកដែលអ្នកភ្ញាក់ឡើង អ្នកភ្ញាក់ឡើងជាការបង្កើតថ្មី។ សូមឲ្យសេចក្ដីពិតនោះជាអ្វីដំបូងដែលអ្នកយកទៅជាមួយក្នុងថ្ងៃនេះ។
ថ្ងៃទី 4
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ពេលពួកសិស្សបានឃើញព្រះយេស៊ូវអធិស្ឋាន មានអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងគុណភាព និងភាពជិតស្និទ្ធនៃអ្វីដែលគេបានឃើញ ដែលធ្វើឲ្យគេស្រេកឃ្លានចង់បានដូច្នោះដែរ។ គេមិនបានសូមឲ្យព្រះអង្គបង្រៀនគេអំពីទ្រឹស្តី ឬអំពីការអស្ចារ្យទេ គេសូមឲ្យព្រះអង្គបង្រៀនគេឲ្យចេះអធិស្ឋាន។ សេចក្ដីអធិស្ឋានដែលព្រះអង្គប្រទានដល់គេក្នុងម៉ាថាយ ៦:៩-១៣ ដែលយើងហៅថា «ព្រះបន្ទូលអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់» មិនដែលមានគោលបំណងឲ្យគ្រាន់តែសូត្រតាមទេ។ វាជាផែនទីនៃព្រលឹងចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះ គឺជាគំរូបង្ហាញយើងពីរូបរាងនៃការសន្ទនាដ៏ស្មោះត្រង់ និងទុកចិត្តជាមួយព្រះវរបិតារបស់យើង។ សូមកត់សម្គាល់ពីរបៀបដែលសេចក្ដីអធិស្ឋានចាប់ផ្ដើម គឺមិនមែនចាប់ពីសេចក្ដីត្រូវការរបស់យើងទេ តែចាប់ពីព្រះនាមរបស់ព្រះ។ «ឱព្រះវរបិតានៃយើងខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អើយ សូមឲ្យព្រះនាមទ្រង់បានជាបរិសុទ្ធ»។ មុនពេលយើងនាំសំណូមពររបស់យើងមក យើងតម្រង់ចិត្តយើងជាមុនសិន។ យើងនឹកចាំថាយើងកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកណា គឺមិនមែនម៉ាស៊ីនលក់ឥវ៉ាន់ មិនមែនកម្លាំងដែលនៅឆ្ងាយទេ តែជាព្រះវរបិតា។ ពាក្យដែលព្រះយេស៊ូវប្រើសម្រាប់ព្រះវរបិតាគឺពាក្យអារ៉ាមថា «អ័ប្បា» ជាពាក្យនៃភាពស្និទ្ធស្នាលដ៏ទន់ភ្លន់ ដូចកូនតូចម្នាក់ហៅថា «ប៉ាប៉ា»។ ព្រះបានប្រទានឯកសិទ្ធិដ៏អស្ចារ្យដល់អ្នក ឲ្យហៅព្រះដែលបង្កើតសកលលោកដោយពាក្យនោះ។ សូមកុំប្រញាប់រំលងវាទៅ។ ភីលីព ៤:៦ នាំសេចក្ដីនេះចូលជ្រៅទៅទៀតក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ៖ «កុំខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ ត្រូវទូលដល់ព្រះ ពីសេចក្ដីត្រូវការរបស់អ្នករាល់គ្នាក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដោយសេចក្ដីអធិស្ឋាន និងសេចក្ដីទូលអង្វរ ព្រមទាំងអរព្រះគុណផង»។ ឃ្លាថា «កុំខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ» មានន័យថា កុំព្រួយបារម្ភអំពីអ្វីសោះ មិនមែនដោយសារបញ្ហារបស់យើងតូចទេ តែដោយសារព្រះវរបិតារបស់យើងធំអស្ចារ្យ។ ឱសថរបស់ប៉ុលសម្រាប់ការថប់បារម្ភមិនមែនជាការគិតវិជ្ជមានទេ គឺជាសេចក្ដីអធិស្ឋាន។ ជាពិសេស សេចក្ដីអធិស្ឋានដែលជោកជាប់ដោយការអរព្រះគុណ ដែលរក្សាយើងឲ្យជាប់នឹងអ្វីដែលព្រះបានធ្វើរួចហើយ ទោះយើងកំពុងនាំរឿងដែលយើងមិនទាន់ឃើញដំណោះស្រាយមកថ្វាយព្រះអង្គក៏ដោយ។ ហើយសេចក្ដីសន្យាដែលតាមមកក្នុងខ៧ ជាសេចក្ដីមួយដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតក្នុងបទគម្ពីរ៖ «នោះសេចក្ដីសុខសាន្តនៃព្រះ ដែលហួសលើសអស់ទាំងគំនិត នឹងរក្សាចិត្តគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ»។ ពាក្យថា «រក្សា» ជាពាក្យយោធា មានន័យថា ចាំយាម ឈរល្បាត។ សេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះមិនមែនគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ទេ គឺជាអ្នកយាមដែលឈរនៅមាត់ទ្វារចិត្តរបស់អ្នក។ អ្នកមិនអាចបង្កើតវាឡើងដោយខ្លួនឯងបានទេ អ្នកទទួលវា តាមរយៈសេចក្ដីអធិស្ឋាន តាមរយៈការអរព្រះគុណ និងតាមរយៈការមករកព្រះវរបិតា ហើយទុកចិត្តព្រះអង្គចំពោះអ្វីដែលអ្នកមិនអាចសែងតែម្នាក់ឯងបាន។
ថ្ងៃទី 5
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ចូរស្រមៃឃើញអ្នកធ្វើដំណើរម្នាក់ដើរតាមផ្លូវងងឹត គ្មានភ្លើងបំភ្លឺផ្លូវ គ្មានព្រះចន្ទ មានតែពន្លឺចង្កៀងតូចមួយរង្វង់ ដែលបំភ្លឺពីចង្កៀងក្នុងដៃគាត់ទៅមុខប៉ុន្មានជំហានប៉ុណ្ណោះ។ នោះហើយជារូបភាពដែលអ្នកទំនុកដំកើងយកមកប្រើ ពេលគាត់សរសេរថា «ព្រះបន្ទូលទ្រង់ជាចង្កៀងដល់ជើងទូលបង្គំ ហើយជាពន្លឺបំភ្លឺផ្លូវទូលបង្គំ» (ទំនុកដំកើង ១១៩:១០៥)។ គាត់មិនមែនពណ៌នាអំពីពន្លឺភ្លើងធំដែលបំភ្លឺជើងមេឃទាំងមូលក្នុងពេលតែមួយនោះទេ។ គាត់ពណ៌នាអំពីពន្លឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជំហានបន្ទាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះធ្វើការក្នុងជីវិតយើងយ៉ាងនោះឯង។ នៅពេលប៉ុលសរសេរទៅធីម៉ូថេជាមិត្តវ័យក្មេងរបស់លោក លោកបានរំលឹកគាត់ថា បទគម្ពីរដែលគាត់ស្គាល់តាំងពីតូចមិនមែនគ្រាន់តែជាទំនៀមទម្លាប់ចាស់របស់ក្រុមគ្រួសារទេ គឺជាព្រះបន្ទូលដែលមានជីវិត និងមានអានុភាព។ ប៉ុលសរសេរថា «គ្រប់បទគម្ពីរសុទ្ធតែព្រះទ្រង់បណ្តាលឲ្យតែងឡើង» មានន័យថា ព្រះទ្រង់បានផ្លុំវាចេញមក ដូចមនុស្សម្នាក់ផ្លុំដង្ហើមក្តៅលើដៃដែលត្រជាក់។ ព្រះបន្ទូលគ្រប់ម៉ាត់សុទ្ធតែមានដង្ហើមរបស់ទ្រង់។ ហើយប៉ុលនិយាយថា ដង្ហើមនោះមានប្រយោជន៍សម្រាប់បង្រៀនយើងឲ្យស្គាល់សេចក្តីពិត ស្តីប្រដៅយើងពេលយើងវង្វេងចេញ និងបង្ហាត់យើងឲ្យរស់នៅដោយទៀងត្រង់។ ព្រះគម្ពីរមិនមែនជាសៀវភៅច្បាប់សម្រាប់ទទួលបានព្រះគុណរបស់ព្រះទេ ព្រោះអ្នកមានព្រះគុណរបស់ទ្រង់រួចហើយតាមរយៈព្រះគុណ។ វាវិញប្រៀបដូចជាសំបុត្រពីព្រះវរបិតាដែលស្រឡាញ់អ្នក ហើយចង់ឲ្យអ្នកស្គាល់ទ្រង់ ស្គាល់ខ្លួនឯង និងរកឃើញកន្លែងឈរមាំមួនក្នុងពិភពលោកដែលអាចងងឹតខ្លាំងណាស់។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មី នេះជាដំណឹងដែលរំដោះអ្នក។ អ្នកមិនចាំបាច់មានសញ្ញាបត្រខាងទ្រឹស្តីដើម្បីទទួលប្រយោជន៍ពីព្រះគម្ពីរទេ។ អ្នកគ្រាន់តែបើកអាន ទាំងទុកចិត្តថាព្រះអង្គដែលបានផ្លុំព្រះបន្ទូលនេះចេញមក ទ្រង់គង់នៅជាមួយអ្នកពេលអ្នកទទួលយកវា។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានអានព្រះបន្ទូលទាំងនេះរាប់រយដងហើយ សូមពិចារណាថា ចង្កៀងក្នុងរូបភាពរបស់អ្នកទំនុកដំកើងត្រូវបានកាន់ជិតជើង មិនមែនលើកខ្ពស់ទេ។ នោះជារូបភាពនៃចិត្តសុភាព គឺជាអ្នកដែលបានរៀនថាខ្លួនមើលមិនឃើញឆ្ងាយទៅមុខទេ ហើយបានទទួលយកសេចក្តីនោះដោយសន្តិភាព។ គេទុកចិត្តលើព្រះអង្គដែលកាន់ថ្ងៃស្អែកនៅក្នុងព្រះហស្តទ្រង់។ ថ្ងៃនេះ ទោះបីអ្នកនៅត្រង់ណាតាមផ្លូវនេះក៏ដោយ ព្រះបន្ទូលជាពន្លឺរបស់អ្នក។ សំណួរទាំងអស់មិនទាន់មានចម្លើយក្នុងពេលតែមួយទេ។ ប៉ុន្តែជំហានបន្ទាប់នឹងមានពន្លឺ។ នោះគ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់ដើរតាម។
ថ្ងៃទី 6
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានការឈឺចាប់ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ដែលមនុស្សជាច្រើនយកមកជាមួយនៅពេលចូលព្រះវិហារលើកដំបូង គឺការភ័យខ្លាចថា ជំនឿជារឿងឯកជន និងឯកាតែម្នាក់ឯង ហើយថាការត្រូវការអ្នកដទៃជាភាពទន់ខ្សោយមួយ។ ព្រះគម្ពីរឆ្លើយតបនឹងការភ័យខ្លាចនេះដោយផ្ទាល់ ហើយឆ្លើយស្ទើរតែគ្រប់ទំព័រ។ ជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទមិនដែលត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីដើរតែម្នាក់ឯងឡើយ។ អ្នកនិពន្ធព្រះគម្ពីរហេព្រើរ កំពុងនិយាយទៅកាន់ពួកអ្នកជឿដែលចាប់ផ្តើមឃ្លាតចេញពីការជួបជុំគ្នា ហើយបានជំរុញពួកគេកុំឲ្យលះចោល "ការប្រជុំគ្នារបស់យើង" (ហេព្រើរ ១០:២៥)។ រូបភាពនៃពាក្យ "ប្រជុំ" គឺរបស់ទាំងឡាយត្រូវបានប្រមូលមកកន្លែងតែមួយ ដូចជាបំណែកដែលខ្ចាត់ខ្ចាយត្រូវបានផ្គុំចូលគ្នាឲ្យទៅជាអ្វីមួយដ៏ពេញលេញ។ ពេលពួកអ្នកជឿជួបជុំគ្នា មានអ្វីមួយកើតឡើង ដែលមិនអាចកើតឡើងនៅពេលនៅដាច់ពីគ្នា។ យើងជំរុញគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយនៅទីនេះពាក្យនេះមានន័យថា ដាស់តឿន និងបញ្ឆេះ "ឲ្យមានសេចក្តីស្រឡាញ់ និងការល្អ"។ សហគមន៍នៃជំនឿមានគោលបំណងជាកន្លែងដែលភ្លើងក្នុងអ្នត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយភ្លើងរបស់អ្នកដទៃ។ ពួកអ្នកជឿដំបូងបង្អស់យល់ពីរឿងនេះដោយសភាវគតិ។ កិច្ចការ ជំពូក ២ បង្ហាញយើងពីសហគមន៍មួយដែលរួបរួមគ្នាយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ពួកគេតាំងចិត្តចំពោះសេចក្តីបង្រៀនរបស់ពួកសាវក ចំពោះសេចក្តីប្រកបគ្នា ចំពោះការកាច់នំបុ័ង និងចំពោះការអធិស្ឋាន។ ពួកគេចែកចាយអ្វីដែលខ្លួនមាន។ ពួកគេបរិភោគជាមួយគ្នាដោយអំណរ។ ហើយរាល់ថ្ងៃ ព្រះអម្ចាស់បានបន្ថែមចំនួនពួកគេ។ ជីវិតរួមគ្នារបស់ពួកគេគឺជាទីបន្ទាល់មួយរួចទៅហើយ ព្រោះមនុស្សខាងក្រៅមើលចូលមក ហើយឃើញអ្វីមួយដែលពួកគេពន្យល់មិនបាន ហើយប្រឆាំងមិនបាន។ សម្រាប់អ្នកដែលទើបចាប់ផ្តើមដើរតាមព្រះយេស៊ូវ ការស្វែងរកសហគមន៍នៃពួកអ្នកជឿមិនមែនជាការបន្ថែមដែលអាចមានអាចគ្មានឡើយ គឺជាផ្នែកមួយនៃគ្រឹះ។ អ្នកនឹងត្រូវការមនុស្សដែលអធិស្ឋានជាមួយអ្នក នៅពេលអ្នករកពាក្យមិនឃើញ ដែលរំលឹកអ្នកអំពីសេចក្តីពិត នៅពេលអារម្មណ៍របស់អ្នកភូតភរអ្នក ហើយដែលអង្គុយជាមួយអ្នកក្នុងរដូវដ៏លំបាក។ ហើយអ្នកនឹងឃើញ ដែលប្រហែលជាធ្វើឲ្យអ្នកភ្ញាក់ផ្អើលថា អ្នកក៏មានអ្វីមួយដើម្បីផ្តល់ឲ្យពួកគេវិញដែរ។ អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ ហើយកំពុងអានអត្ថបទនេះ ប្រហែលជាសួរខ្លួនឯងដោយស្មោះត្រង់ថា៖ តើខ្ញុំពិតជាមានវត្តមាននៅក្នុងសហគមន៍របស់ខ្ញុំ ឬគ្រាន់តែចូលរួមប៉ុណ្ណោះ? មានភាពខុសគ្នាមួយ ហើយក្រុមជំនុំដំបូងបានដឹងច្បាស់ពីរឿងនេះ។
ថ្ងៃទី 7
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
អ្នកបានមកដល់ចុងបញ្ចប់នៃប្រាំពីរថ្ងៃហើយ ប៉ុន្តែតាមន័យពិតបំផុត អ្នកកំពុងឈរនៅចំណុចចាប់ផ្តើម។ ជីវិតគ្រីស្ទបរិស័ទមិនមែនជាគោលដៅដែលអ្នកទៅដល់នោះទេ គឺជាការដើរមួយជំហានម្តងមួយថ្ងៃ ដោយដើរស្របជាមួយព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។ ប៉ុលបានចាប់យកចំណុចនេះយ៉ាងស្រស់ស្អាត ពេលគាត់សរសេរថា «បើយើងរស់នៅដោយព្រះវិញ្ញាណ នោះត្រូវឲ្យយើងដើរតាមព្រះវិញ្ញាណដែរ» (កាឡាទី ៥:២៥)។ ពាក្យដែលគាត់ប្រើសម្រាប់ «ដើរ» ត្រង់នេះ មិនមែនជាពាក្យក្រិកធម្មតាសម្រាប់ការដើរទេ ប៉ុន្តែមានន័យថា ដើរជាជួរ ដើរឲ្យត្រូវជំហាន ដូចទាហានដើរក្បួនជាទ័ព។ រូបភាពនោះគឺជាអ្នកដែលព្យាយាមនៅជិតព្រះអង្គដែលនាំមុខខ្លួន។ ផលផ្លែដែលប៉ុលរៀបរាប់នៅខគម្ពីរមុននេះ គឺសេចក្ដីស្រឡាញ់ អំណរ សេចក្ដីសុខសាន្ត សេចក្ដីអត់ធ្មត់ សេចក្ដីសប្បុរស សេចក្ដីល្អ ជំនឿ សេចក្ដីស្លូតបូត និងការចេះគ្រប់គ្រងចិត្ត។ ទាំងនេះមិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកអាចបង្កើតឡើងដោយកម្លាំងឆន្ទៈទេ។ ទាំងនេះជាអ្វីដែលលូតលាស់ឡើងដោយធម្មជាតិ កាលណាជីវិតមួយចាក់ឫសក្នុងព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះ។ អ្នកជឿថ្មីម្នាក់ៗពេលខ្លះអានបញ្ជីនេះ ហើយមានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ពេក ដូចជាត្រូវសម្រេចឲ្យបានទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ។ ប៉ុន្តែផលផ្លែមិនលេចឡើងក្នុងមួយយប់ទេ។ វាលូតលាស់តាមរដូវកាល ដោយស្ងៀមស្ងាត់ កាលណាឫសចុះកាន់តែជ្រៅ។ ភារកិច្ចរបស់អ្នកគឺនៅជាប់នឹងដើមទំពាំងបាយជូរ។ ផលផ្លែគឺជាកិច្ចការរបស់ព្រះអង្គក្នុងអ្នក។ រួចព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូល មិនមែនជាការចងចាំទេ គឺជាព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ ទ្រង់ឈរនៅមុខពួកសិស្សដោយមានគ្រប់អំណាចនៅស្ថានសួគ៌ និងនៅលើផែនដី ហើយទ្រង់ចាត់ពួកគេឲ្យចេញទៅ។ មិនមែនពេលដែលពួកគេបានហ្វឹកហ្វឺនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ មិនមែនពេលដែលពួកគេមានចម្លើយគ្រប់យ៉ាងទេ។ ទ្រង់ចាត់ពួកគេទាំងដែលនៅដូចដើម ទៅកាន់ពិភពលោកដែលត្រូវការអ្វីដែលមានតែទ្រង់ប៉ុណ្ណោះអាចប្រទានឲ្យ ហើយទ្រង់បិទភ្ជាប់បេសកកម្មនោះដោយសេចក្ដីសន្យាដែលជួយឲ្យមាំមួនបំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូលថា «ហើយមើល ខ្ញុំក៏នៅជាមួយនឹងអ្នករាល់គ្នាជារាល់ថ្ងៃ រហូតដល់បំផុតកល្ប» (ម៉ាថាយ ២៨:២០)។ ជានិច្ច។ មិនមែនតែពេលអ្នកមានកម្លាំងទេ។ មិនមែនតែពេលជីវិតអ្នករៀបរយល្អទេ។ ជានិច្ច។ នេះហើយជារបៀបដែលអ្នកដើរពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ មិនមែនដោយយល់អ្វីៗទាំងអស់ច្បាស់លាស់នោះទេ គឺដោយទុកចិត្តថា ព្រះអង្គដែលបានត្រាស់ហៅអ្នក ទ្រង់គង់នៅជាមួយអ្នកគ្រប់ជំហាន។ សប្តាហ៍នេះ គ្រឹះត្រូវបានចាក់ហើយ គឺព្រះគុណ ការអធិស្ឋាន ព្រះបន្ទូល និងសហគមន៍នៃរាស្ត្រព្រះ។ ឥឡូវនេះ ចូរដើរលើគ្រឹះទាំងនោះចុះ។ បើត្រូវដើរយឺតៗ ក៏ដើរចុះ។ បើត្រូវដើរទាំងទឹកភ្នែក ក៏ដើរចុះ។ ប៉ុន្តែចូរដើរទៅមុខ ហើយដឹងថា អ្នកមិនដែលដើរតែម្នាក់ឯងឡើយ។