هفت روز از نخستین گامها برای ایمانداران تازه: فیض، دعا، کلام خدا و زندگی در جمع قوم خدا.
روز 1
مطالعه امروز
تأمل
آیهای هست که آنقدر آشناست که بر برچسبهای خودروها چاپ شده و در ورزشگاهها بر تابلوها بالا برده میشود. با این حال آشنایی، لبهٔ تیغی را کند میکند که همواره قرار بوده تا عمق دل نفوذ کند. کتابمقدس خود را بر یوحنا ۳: ۱۶ باز کنید و آن را آهسته بخوانید، گویی برای نخستین بار. زیرا حتی اگر هزار بار شنیده باشید، آنچه دربارهٔ شما اعلام میکند ارزش دوباره شنیدن دارد. در این آیه آمده است: «زیرا خدا جهان را به اندازهای محبت نمود». واژهای که در زبان اصلی پشت عبارت «به اندازهای» است، فقط تأکید و به معنای «بسیار» نیست، هرچند این هم کاملاً درست است. معنای آن «به این شیوه» نیز هست: خدا به این شیوهٔ مشخص، پرهزینه و آشکار محبت کرد: او بخشید. محبت در واژگان خدا هرگز امری انتزاعی نیست. همیشه عمل است. او پیامی یا جنبشی نفرستاد. او پسر خود را فرستاد. و آیهٔ بعد، یوحنا ۳: ۱۷، به همان اندازه شگفتانگیز است: «زیرا خدا پسر خود را در جهان نفرستاد تا بر جهان داوری کند، بلکه تا جهان به وسیلهٔ او نجات یابد.» پسر نیامد تا حکم گناهکاری صادر کند، آن را ما پیشاپیش سزاوار شده بودیم، بلکه آمد تا خودش آن را بر دوش گیرد. رومیان ۵: ۸ این را عمیقتر میکند: «لکن خدا محبت خود را در ما ثابت میکند از اینکه هنگامی که ما هنوز گناهکار بودیم مسیح در راه ما مرد.» فعل «ثابت میکند» یعنی نشان دادن و اثبات کردن بیهیچ جای چونوچرا. خدا منتظر نماند تا ما خود را پاک کنیم. او ما را در بدترین حال، در شکستهترین و دورترین وضع از خودش دوست داشت. این است محبتی که شما را یافت. ای ایماندار تازه، بگذار این حقیقت تا اعماق وجودت فرو رود: تو با تلاش خود راهی به دل خدا باز نکردی، و با لغزیدن هم از آن بیرون نمیافتی. محبت او خط آغاز است، نه خط پایان. و شما که سالهاست با خدا راه میروید، کمی بیشتر اینجا بمانید: آخرین بار کی گذاشتید این حقیقت واقعاً برایتان تازه باشد؟ خدایی که کهکشانها را در جایشان نهاد، شما را در گناهتان نگریست و گفت: «ارزشش را داشت.» بگذارید این برای امروز کافی باشد.
روز 2
مطالعه امروز
تأمل
پولس پیش از آنکه به افسسیان بگوید چه شدهاند، به آنان میگوید چه بودند. او آن را نرمتر نمیکند: «در خطایا و گناهان مرده» (افسسیان ۲:۱). مرده یعنی نه بیمار، نه در کشمکش، نه نیازمند اندکی کمک. مرده یعنی در ما هیچ چیزی نبود که بتواند دست به سوی خدا دراز کند. این بدبینی نیست، بلکه تشخیص صادقانهای است که درمان را چنین شگفتانگیز میسازد. آنگاه یکی از مهمترین نقطههای عطف تمام کتابمقدس فرا میرسد. پولس پس از توصیف وضع ما در آیات ۱ تا ۳، در آیه ۴ مینویسد: «لکن خدا.» دو واژهای که همه چیز را تغییر میدهد. «لکن خدا که در رحمت دولتمند است، به سبب محبت کثیر خود که به ما نمود، ما را نیز که در خطایا مرده بودیم، با مسیح زنده گردانید.» عبارت «زنده گردانید» یعنی حیات بخشید. خدا دست به گور وضع ما برد و در آنچه بیجان بود روح حیات دمید. او ما را بازسازی نکرد، بلکه ما را رستاخیز داد. سپس پولس به آیه محوری کل این بخش میرسد، آیهای که مسیحیان دو هزار سال آن را گرامی داشتهاند: «زیرا که محض فیض نجات یافتهاید، به وسیله ایمان، و این از شما نیست بلکه بخشش خداست، و نه از اعمال تا هیچکس فخر نکند» (افسسیان ۲:۸-۹). فیض لطف بیاستحقاق و ناکسبشده خداست، نیکویی او که به سوی کسانی جاری میشود که هیچ حقی بر آن ندارند. ایمان فقط دست گشودهای است که آنچه را فیض پیش مینهد میپذیرد. این بخشش را نمیتوان خرید، با چانهزنی به دست آورد، یا با تلاش دینی کسب کرد. فقط میتوان آن را پذیرفت. اما پولس سخن را در همینجا تمام نمیکند. آیه ۱۰ به ما یادآوری میکند که اگرچه با اعمال نیکو نجات نمییابیم، قطعاً برای اعمال نیکو نجات یافتهایم: «زیرا که ما صنعت او هستیم، مخلوق در مسیح عیسی برای اعمال نیکو.» واژه «صنعت» در زبان یونانی poiema است، ریشه واژه انگلیسی poem به معنی شعر. تو شعر خدا هستی، شاهکار او که هنوز در حال سروده شدن است. نجات پایان داستان نیست، بلکه نخستین جملهای است که او از ابتدا مینوشته است.
روز 3
مطالعه امروز
تأمل
پولس از سلول زندان و زیر نظر نگهبان رومی، به کلیسایی در شهر قرنتس مینویسد، و از همان جای غیرمنتظره یکی از جسورانهترین اعلانهای تمام کتابمقدس مسیحی را بیان میکند: «لهذا اگر کسی در مسیح باشد، خلقت تازهای است. چیزهای کهنه درگذشت، اینک همه چیز تازه شده است» (دوم قرنتیان ۵:۱۷). واژهای که «خلقت» ترجمه شده، همان واژهای است که در ترجمهی یونانی پیدایش برای آفرینش نخستین به کار رفته است. پولس دربارهی خودسازی سخن نمیگوید. او از یک پیدایش تازه سخن میگوید. برای ایماندار تازهکار، این حقیقت هم هیجانانگیز است و، اگر صادق باشیم، گاهی گیجکننده. شاید به مسیح ایمان آورده باشید و باز کشش عادتهای کهنه، الگوهای کهنه و شیوههای کهنهی اندیشیدن را حس کنید. آیا این یعنی آیه برای شما صادق نیست؟ هرگز. اعلان «چیزهای کهنه درگذشت» دربارهی جایگاه شما در حضور خداست: هویت شما اساساً و برای همیشه تغییر کرده است. روندی که طی آن زندگی روزانهی شما به این هویت تازه میرسد، همان است که الهیاتدانان «تقدیس» مینامند و تمام عمر طول میکشد. بذر کاشتهشده حتی پیش از آنکه درخت کامل رشد کند، واقعی است. آیهی ۲۱ موتور الهیاتی آیهی ۱۷ است: «زیرا او را که گناه نشناخت، در راه ما گناه ساخت، تا ما در وی عدالت خدا شویم.» این همان است که دانشمندان آن را «تبادل بزرگ» مینامند. عیسی که هرگز گناه نکرده بود، چنان با او رفتار شد که گویی هر گناهی را که تاکنون انجام شده مرتکب شده است: گناه شما، گناه من، گناه جهان. و ما که هرگز یک روز عادلانه زندگی نکرده بودیم، چنان با ما رفتار میشود که گویی زندگی کامل او را زیستهایم. این عدالتِ ظاهری و نمایشی نیست، بلکه انتقالی واقعی است، حقیقتی حقوقی و روحانی که خود آسمان آن را به رسمیت میشناسد. و برای ایماندار کهنهکار این را در نظر بگیرید: تازگیای که پولس توصیف میکند رویدادی یکباره نیست که در آینهی عقبنمای زندگی محو شود. زمان افعال در زبان یونانی واقعیتی جاری و زنده را میرساند. شما پیوسته در مسیح تازه هستید. هر صبح که بیدار میشوید، بهعنوان خلقتی تازه بیدار میشوید. بگذارید این حقیقت نخستین چیزی باشد که به درون روز خود میبرید.
روز 4
مطالعه امروز
تأمل
وقتی شاگردان دعا کردن عیسی را تماشا میکردند، چیزی در عمق و صمیمیت آنچه میدیدند، در آنها اشتیاقی برای همان تجربه برانگیخت. آنها از او نخواستند الهیات یا معجزه به ایشان بیاموزد، بلکه خواستند دعا کردن را بیاموزد. دعایی که او در متی ۶:۹-۱۳ به ایشان داد و ما آن را «دعای ربانی» مینامیم، هرگز قرار نبود فقط یک متن حفظشده باشد. این دعا نقشهی درون جان ما در حضور خداست و الگویی است که نشان میدهد گفتوگوی صادقانه و مملو از اعتماد با پدرمان چه شکلی میتواند داشته باشد. توجه کنید دعا چگونه آغاز میشود: نه با نیازهای ما، بلکه با نام خدا. «ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد.» پیش از آنکه درخواستهایمان را بیاوریم، جهت خود را پیدا میکنیم. به یاد میآوریم با چه کسی سخن میگوییم: نه دستگاهی که با انداختن سکه چیزی تحویل دهد، نه نیرویی دور و بینام، بلکه پدری. واژهای که عیسی برای «پدر» به کار برد، واژهی آرامی «اَبّا» بود، واژهای از سر صمیمیت و مهر، مانند کودکی که میگوید «بابا». به شما این امتیاز شگفت داده شده که با همین واژه خالق جهان هستی را خطاب کنید. شتابزده از کنارش نگذرید. فیلیپیان ۴:۶ این حقیقت را به متن زندگی روزمره میآورد: «در هیچ چیز اندیشناک مباشید، بلکه در هر امر دعاها و التماسهای خود را با شکر نزد خدا عرض کنید.» عبارت «اندیشناک مباشید» یعنی در هیچ چیز نگران نباشید. نه از آن رو که مشکلات ما کوچک است، بلکه از آن رو که پدر ما بزرگ است. نسخهی پولس برای نگرانی، مثبتاندیشی نیست، دعاست. دعایی آمیخته با شکرگزاری، که ما را به آنچه خدا پیشتر انجام داده لنگر میاندازد، حتی وقتی آنچه را هنوز راهحلش را نمیبینیم نزد او میآوریم. و وعدهای که در آیهی ۷ در پی میآید از زیباترین وعدههای کتابمقدس است: «سلامتی خدا که فوق از هر عقل است، دلها و فکرهای شما را در مسیح عیسی حفظ خواهد نمود.» واژهی «حفظ کردن» اصطلاحی نظامی است و یعنی نگهبانی دادن و پاسداری کردن. صلح خدا فقط یک احساس نیست، نگهبانی است که بر در دل شما گماشته شده است. شما آن را نمیسازید، بلکه آن را دریافت میکنید: از راه دعا، از راه شکرگزاری، و با ساده آمدن نزد پدر و سپردن آنچه تنها نمیتوانید بر دوش بکشید.
روز 5
مطالعه امروز
تأمل
مسافری را تصور کنید که در جادهای تاریک پیش میرود: نه چراغ خیابانی، نه ماهی، فقط حلقۀ باریکی از نور مشعلی که در دست دارد و چند قدم جلوتر را روشن میکند. مزمورنویس همین تصویر را در نظر دارد وقتی مینویسد: «کلام تو چراغ پایهای من است و نور راههای من» (مزمور ۱۱۹:۱۰۵). او از نورافکنی سخن نمیگوید که یکباره تمام افق را روشن کند. از نوری سخن میگوید که برای قدم بعدی کافی است. کلام خدا در زندگی ما دقیقاً همینگونه عمل میکند. وقتی پولس به دوست جوانش تیموتاؤس نامه نوشت، به او یادآوری کرد که کتب مقدسی که از کودکی میشناخت، تنها یک سنت قدیمی خانوادگی نبود، بلکه زنده و پرقدرت بود. پولس نوشت: «تمامی کتاب از الهام خدا است.» یعنی خدا آن را دمیده است، همانگونه که انسان بر دستان سرد خود گرمایی میدمد. هر کلمه نفس او را در خود دارد. و پولس میگوید این نفس برای آموختن حقیقت به ما مفید است، برای اصلاح ما وقتی منحرف میشویم، و برای تربیت ما تا درست زندگی کنیم. کتاب مقدس کتاب قوانینی نیست که با آن لطف خدا را به دست آوریم، زیرا لطف او را از راه فیض از پیش دارید. بیشتر شبیه نامهای است از پدری که شما را دوست دارد و میخواهد او را بشناسید، خود را بشناسید، و در دنیایی که گاه بسیار تاریک است جای پای خود را پیدا کنید. برای ایمانداری که تازه آمده، این خبر آزادیبخش است. برای بهره بردن از کلام خدا به مدرک الهیات نیازی ندارید. کافی است آن را باز کنید و بخوانید، با این اطمینان که همان خدایی که آن را دمید، همراه شما حاضر است. و اما برای ایمانداری که این کلمات را صد بار خوانده، به این بیندیشید: چراغ در تصویر مزمورنویس نزدیک پاها نگه داشته شده بود، نه بالا. این تصویر فروتنی است، تصویر کسی که آموخته نمیتواند دور را ببیند و با این موضوع آشتی کرده است. او به کسی اعتماد دارد که فردا را در دست دارد. امروز، در هر جای این راه که هستید، کلام خدا نور شماست. شاید به همۀ پرسشها یکجا پاسخ داده نشود. اما قدم بعدی روشن خواهد بود. و همین برای راه رفتن کافی است.
روز 6
مطالعه امروز
تأمل
درد خاموشی هست که بسیاری برای نخستین بار با خود به کلیسا میآورند: این ترس که ایمان باید امری شخصی و تنهایی باشد و نیاز داشتن به دیگران نوعی ضعف است. کتابمقدس مستقیماً به این ترس پاسخ میدهد و تقریباً در هر صفحه این پاسخ را میدهد. زندگی مسیحی هرگز قرار نبود در تنهایی پیموده شود. نویسنده نامه به عبرانیان به ایمانداری که کمکم از گردهمایی دور میشدند، توصیه میکند که از «جمع شدن در جماعت خود» غفلت نکنند (عبرانیان ۱۰:۲۵). تصویر پشت واژه «جمع شدن» این است که چیزهای پراکنده در یک جا گرد آورده شوند، همانگونه که قطعههای پراکنده کنار هم میآیند تا چیزی کامل بسازند. وقتی ایمانداران گرد هم میآیند، چیزی رخ میدهد که در انزوا رخ نمیدهد. ما یکدیگر را «تحریض» میکنیم، و در اینجا این واژه یعنی برانگیختن و شعلهور کردن، «به محبت و اعمال نیکو». جماعت ایمانداران باید جایی باشد که آتش درون تو از آتش دیگران سوخت میگیرد. نخستین ایمانداران این را بیآنکه کسی به آنان بیاموزد دریافته بودند. اعمال رسولان ۲ جماعتی را به ما نشان میدهد که یکدلیشان تقریباً شگفتآور بود. آنان خود را وقف تعلیم رسولان، رفاقت، شکستن نان و دعا کردند. آنچه داشتند با هم تقسیم میکردند. با شادی با هم غذا میخوردند. و روز به روز خداوند بر شمار ایشان میافزود. زندگی مشترک آنان خود نوعی شهادت بود: کسانی که بیرون بودند نگاه میکردند و چیزی میدیدند که نمیتوانستند توضیح دهند و نمیتوانستند در برابرش مقاومت کنند. برای کسی که تازه پیروی از عیسی را آغاز کرده است، یافتن جماعتی از ایمانداران یک امر اضافی و اختیاری نیست، بلکه بخشی از بنیاد است. به کسانی نیاز خواهی داشت که وقتی واژهای برای دعا نمییابی با تو دعا کنند، وقتی احساساتت به تو دروغ میگویند حقیقت را به یادت بیاورند، و در فصلهای سخت کنارت بنشینند. و شاید با تعجب خواهی دید که تو نیز چیزی داری که در عوض به آنان ببخشی. ایماندار کهنهکاری که این را میخواند، شاید صادقانه از خود بپرسد: آیا من واقعاً در جماعتم حضور دارم یا فقط در آن شرکت میکنم؟ میان این دو تفاوت هست، و کلیسای نخستین این را خوب میدانست.
روز 7
مطالعه امروز
تأمل
شما به پایان هفت روز رسیدهاید، و با این حال در حقیقتترین معنا، در آغاز راه ایستادهاید. زندگی مسیحی مقصدی نیست که به آن برسید، بلکه گامبرداشتنی است، روز به روز، همقدم با خدای زنده. پولس این را زیبا بیان میکند آنجا که مینویسد: «اگر در روح زندگی میکنیم، پس به حسب روح هم رفتار بکنیم» (غلاطیان ۵: ۲۵). واژهای که او برای «رفتار کردن» به کار میبرد، واژهٔ معمول یونانی برای راه رفتن نیست. معنای آن این است که در یک صف گام برداری و همقدم بمانی، همانگونه که سربازان در صف رژه میروند. تصویر، تصویر کسی است که آگاهانه نزدیک به رهبر خود میماند. ثمری که پولس در آیات پیشین وصف میکند، یعنی محبت، خوشی، سلامتی، حلم، مهربانی، نیکویی، ایمانداری، تواضع و پرهیزگاری، چیزهایی نیستند که با نیروی اراده بسازید. اینها همان چیزهایی هستند که وقتی زندگی در روح خدا ریشه دارد، به طور طبیعی میرویند. ایماندار تازه گاهی این فهرست را میخواند و احساس میکند بار سنگینی بر دوشش است، گویی همهٔ اینها را باید یکباره به دست آورد. اما ثمر یکشبه پدید نمیآید. در فصل خود و آرامآرام میروید، آنگاه که ریشه عمیقتر میرود. سهم شما این است که به تاک وصل بمانید. ثمر، کار اوست در شما. و آنگاه عیسی سخن میگوید، نه همچون خاطرهای، بلکه چون سرور برخاستهای که با تمام قدرت در آسمان و زمین پیش شاگردانش ایستاده است، و آنها را میفرستد. نه وقتی کاملاً آموزش دیدهاند. نه وقتی همهٔ پاسخها را میدانند. او آنها را همانگونه که هستند به جهانی میفرستد که به آنچه فقط او میتواند ببخشد نیازمند است، و این مأموریت را با آرامبخشترین وعده در تمام کتابمقدس مهر میکند: «و اینک من هر روزه تا انقضای عالم با شما میباشم» (متی ۲۸: ۲۰). همیشه. نه فقط وقتی احساس قوت میکنید. نه فقط وقتی زندگیتان سامان دارد. همیشه. راه رفتن روزانه چنین است، نه با اینکه همهچیز را حل کرده باشید، بلکه با اعتماد به اینکه آن که شما را خوانده، در هر گام با شماست. این هفته شالودهها نهاده شد: فیض، دعا، کلام، و جماعت قوم خدا. اکنون بر آنها گام بردارید. اگر لازم است آهسته بروید. اگر لازم است با اشک بروید. اما بروید، و بدانید که هرگز تنها راه نمیروید.