Όλα τα πλάνα

Θεμέλια

Επτά ημέρες με τα πρώτα βήματα για τους νέους πιστούς: χάρη, προσευχή, ο Λόγος του Θεού και η ζωή μέσα στο λαό του Θεού.

  1. Ημέρα 1

    Αγαπημένοι από τον Θεό

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Υπάρχει ένας στίχος τόσο γνωστός, που έχει τυπωθεί σε αυτοκόλλητα και έχει υψωθεί σε πανό σε αθλητικούς αγώνες. Η εξοικείωση όμως έχει τον τρόπο της να στομώνει ένα σπαθί που πάντοτε προοριζόταν να διαπερνά μέχρι την καρδιά. Άνοιξε τη Γραφή σου στο Κατά Ιωάννην 3:16 και διάβασέ το αργά, σαν για πρώτη φορά, γιατί ακόμη κι αν το έχεις ακούσει χίλιες φορές, αυτό που διακηρύσσει για σένα αξίζει να ακουστεί ξανά. Το «τόσο» στο «Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον» δεν είναι απλώς ένα επιτατικό που σημαίνει «πάρα πολύ», αν και αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Στη γλώσσα του πρωτοτύπου έχει το νόημα «με αυτόν τον τρόπο»: ο Θεός αγάπησε με αυτόν τον συγκεκριμένο, δαπανηρό, αδιαμφισβήτητο τρόπο: έδωσε. Η αγάπη, στο λεξιλόγιο του Θεού, δεν είναι ποτέ αφαίρεση. Είναι πάντοτε πράξη. Δεν έστειλε ένα μήνυμα ή ένα κίνημα, έστειλε τον Υιό Του. Και ο στίχος που ακολουθεί, Κατά Ιωάννην 3:17, είναι εξίσου καταπληκτικός: «Διότι ο Θεός δεν απέστειλε τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον διά να κρίνη τον κόσμον, αλλά διά να σωθή ο κόσμος δι' αυτού». Ο Υιός δεν ήρθε να εκφωνήσει ετυμηγορία ενοχής, αυτήν την είχαμε ήδη κερδίσει, αλλά να την απορροφήσει Ο ίδιος. Η προς Ρωμαίους 5:8 το πιέζει ακόμη βαθύτερα: «Αλλ' ο Θεός δεικνύει την εις ημάς αγάπην εαυτού, διότι ενώ ημείς ήμεθα ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών». Το ρήμα «δεικνύει» σημαίνει ότι φανερώνει, ότι αποδεικνύει πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ο Θεός δεν περίμενε να καθαρίσουμε τον εαυτό μας. Μας αγάπησε στο χειρότερο σημείο μας, στην πιο συντριμμένη μας κατάσταση, στη μεγαλύτερη απόστασή μας από Εκείνον. Αυτή είναι η αγάπη που σε βρήκε. Για τον νέο πιστό: άφησε αυτό να ριζώσει μέσα σου. Δεν κέρδισες με κόπο μια θέση στην καρδιά του Θεού και δεν μπορείς να πέσεις έξω από αυτή. Η αγάπη Του είναι η γραμμή εκκίνησης, όχι η γραμμή του τερματισμού. Για όσους περπατούν με τον Θεό εδώ και χρόνια: μείνε εδώ λίγο ακόμη. Πότε ήταν η τελευταία φορά που άφησες αυτή την αλήθεια να είναι πραγματικά καινούργια; Ο Θεός που έριξε τους γαλαξίες στη θέση τους σε κοίταξε μέσα στην αμαρτία σου και είπε: «Άξιζε τον κόπο». Ας είναι αυτό αρκετό για σήμερα.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  2. Ημέρα 2

    Σωσμένοι με χάρη

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Πριν ο Παύλος πει στους Εφεσίους τι έγιναν, τους λέει τι ήταν. Δεν το μαλακώνει: «νεκροί εις τα παραπτώματα και τας αμαρτίας» (Προς Εφεσίους 2:1). Νεκρός δεν σημαίνει άρρωστος, ούτε αγωνιζόμενος, ούτε κάποιος που χρειάζεται λίγη βοήθεια. Νεκρός σημαίνει ότι δεν υπήρχε μέσα μας τίποτα ικανό να απλωθεί προς τον Θεό. Αυτό δεν είναι απαισιοδοξία, είναι η ειλικρινής διάγνωση που κάνει τη θεραπεία τόσο συγκλονιστική. Έπειτα έρχεται μία από τις σημαντικότερες καμπές σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Αφού περιγράψει την κατάστασή μας στους στίχους 1 έως 3, ο Παύλος γράφει στον στίχο 4: «Ο δε Θεός». Δύο λέξεις που τα αλλάζουν όλα. «Ο δε Θεός, πλούσιος ών εις έλεος, διά την πολλήν αγάπην αυτού, με την οποίαν ηγάπησεν ημάς, και ημάς όντας νεκρούς εις τα παραπτώματα, συνεζωοποίησε μετά του Χριστού». Η λέξη «συνεζωοποίησε» σημαίνει έκανε ζωντανούς. Ο Θεός έφτασε μέσα στον τάφο της κατάστασής μας και φύσηξε ζωή σε ό,τι ήταν άψυχο. Δεν μας ανακαίνισε, μας ανέστησε. Και τότε ο Παύλος φτάνει στον στίχο που αποτελεί τον άξονα ολόκληρου του αποσπάσματος, αυτόν που οι χριστιανοί θησαυρίζουν εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια: «Διότι διά της χάριτος είσθε σεσωσμένοι διά της πίστεως· και τούτο δεν είναι εξ υμών, του Θεού είναι το δώρον· ουκ εξ έργων, διά να μη καυχηθή τις» (Προς Εφεσίους 2:8-9). Η χάρη είναι η αδιάκριτη, ανάξια της δικής μας αξίας εύνοια του Θεού, η αγαθότητά Του που ρέει προς εκείνους που δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε αυτήν. Η πίστη είναι απλώς το ανοιχτό χέρι που δέχεται ό,τι προσφέρει η χάρη. Το δώρο δεν αγοράζεται, δεν ανταλλάσσεται, δεν κερδίζεται με θρησκευτική προσπάθεια. Μπορεί μόνο να γίνει δεκτό. Ωστόσο ο Παύλος δεν σταματά εκεί. Ο στίχος 10 μας υπενθυμίζει ότι, αν και δεν σωζόμαστε με καλά έργα, σωζόμαστε οπωσδήποτε για αυτά: «αυτού ποίημά είμεθα, κτισθέντες εν Χριστώ Ιησού επί έργοις αγαθοίς». Η λέξη «ποίημα» είναι η ελληνική λέξη από την οποία προέρχεται η λέξη «ποίημα» και στη γλώσσα μας. Είσαι το ποίημα του Θεού, το αριστούργημά Του που ακόμη γράφεται. Η σωτηρία δεν είναι το τέλος της ιστορίας, είναι η πρώτη πρόταση εκείνης που Εκείνος γράφει από την αρχή.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  3. Ημέρα 3

    Μια νέα κτίση

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Παύλος γράφει από ένα κελί φυλακής, υπό ρωμαϊκή φρούρηση, προς μια εκκλησία στην πόλη της Κορίνθου, και από αυτό το απίθανο μέρος κάνει μία από τις πιο τολμηρές διακηρύξεις ολόκληρης της χριστιανικής Γραφής: «Ώστε εάν τις είναι εν Χριστώ, είναι νέα κτίσις· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα» (Β΄ Κορινθίους 5:17). Η λέξη που αποδίδεται «κτίσις» είναι η ίδια που χρησιμοποιείται στην ελληνική μετάφραση της Γενέσεως για την αρχική δημιουργία. Ο Παύλος δεν μιλά για αυτοβελτίωση. Μιλά για μια νέα γένεση. Για έναν ολοκαίνουργιο πιστό, αυτό είναι συναρπαστικό και, ας είμαστε ειλικρινείς, ενίοτε μπερδευτικό. Μπορεί να έχεις βάλει την πίστη σου στον Χριστό και παρ' όλα αυτά να νιώθεις ακόμη το τράβηγμα των παλιών συνηθειών, των παλιών προτύπων, των παλιών τρόπων σκέψης. Σημαίνει αυτό ότι ο στίχος δεν ισχύει για σένα; Καθόλου. Η διακήρυξη «τα αρχαία παρήλθον» είναι δήλωση για τη θέση σου ενώπιον του Θεού: η ταυτότητά σου έχει αλλάξει ριζικά και μόνιμα. Η διαδικασία με την οποία η καθημερινή σου ζωή φτάνει αυτή τη νέα ταυτότητα λέγεται από τους θεολόγους αγιασμός, και διαρκεί μια ζωή. Ο σπόρος που φυτεύτηκε είναι αληθινός ακόμη κι πριν το δέντρο μεγαλώσει πλήρως. Ο στίχος 21 είναι η θεολογική μηχανή πίσω από τον στίχο 17: «Διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμε διά ημάς αμαρτίαν, δια να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη Θεού εν αυτώ.» Αυτό ονομάζουν οι μελετητές η μεγάλη ανταλλαγή. Ο Ιησούς, που ποτέ δεν αμάρτησε, αντιμετωπίστηκε σαν να είχε διαπράξει κάθε αμαρτία που διαπράχθηκε ποτέ: τη δική σου, τη δική μου, του κόσμου. Κι εμείς, που ποτέ δεν ζήσαμε μια δίκαιη ημέρα, αντιμετωπιζόμαστε σαν να είχαμε ζήσει την τέλεια ζωή Του. Δεν είναι προσποιητή δικαιοσύνη. Είναι πραγματική μεταβίβαση, μια νομική και πνευματική πραγματικότητα που την αναγνωρίζει ο ίδιος ο ουρανός. Για τον έμπειρο πιστό, σκέψου το εξής: η καινούργια κατάσταση που περιγράφει ο Παύλος δεν είναι ένα εφάπαξ γεγονός που ξεθωριάζει στον καθρέφτη πίσω μας. Οι χρόνοι των ρημάτων στα ελληνικά υποδηλώνουν μια διαρκή πραγματικότητα του παρόντος. Είσαι συνεχώς νέος εν Χριστώ. Κάθε πρωί που ξυπνάς, ξυπνάς ως νέα κτίση. Άφησε αυτή την αλήθεια να είναι το πρώτο πράγμα που παίρνεις μαζί σου στη μέρα.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  4. Ημέρα 4

    Συνομιλία με τον Θεό

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Όταν οι μαθητές έβλεπαν τον Ιησού να προσεύχεται, κάτι στην ποιότητα και την οικειότητα αυτού που αντίκριζαν τους έκανε να το λαχταρήσουν και οι ίδιοι. Δεν Του ζήτησαν να τους διδάξει θεολογία ή θαύματα. Του ζήτησαν να τους διδάξει να προσεύχονται. Η προσευχή που τους έδωσε στο Ματθαίος 6:9-13, την οποία ονομάζουμε Κυριακή Προσευχή, δεν προοριζόταν ποτέ να είναι απλώς μια απαγγελία. Είναι ένας χάρτης του τοπίου της ψυχής ενώπιον του Θεού: ένα πρότυπο που μας δείχνει τη μορφή που μπορεί να πάρει μια ειλικρινής συζήτηση, γεμάτη εμπιστοσύνη, με τον Πατέρα μας. Παρατήρησε πώς αρχίζει η προσευχή: όχι με τις δικές μας ανάγκες, αλλά με το όνομα του Θεού. «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου.» Πριν φέρουμε τα αιτήματά μας, προσανατολιζόμαστε. Θυμόμαστε με ποιον μιλάμε: όχι με μια μηχανή διανομής, όχι με μια μακρινή δύναμη, αλλά με έναν Πατέρα. Η λέξη που χρησιμοποίησε ο Ιησούς για τον Πατέρα ήταν η αραμαϊκή «Αββά», μια λέξη τρυφερής οικειότητας, σαν ένα παιδί που λέει «Μπαμπά». Σου δόθηκε το εξαιρετικό προνόμιο να απευθύνεσαι στον Δημιουργό του σύμπαντος με αυτή τη λέξη. Μην την προσπεράσεις βιαστικά. Η προς Φιλιππησίους 4:6 οδηγεί αυτό ακόμη βαθύτερα στην ύφη της καθημερινής ζωής: «Μη μεριμνάτε εις μηδέν, αλλ' εις πάντα με την προσευχήν και την δέησιν μετά ευχαριστίας ας γνωρίζωνται τα αιτήματά σας προς τον Θεόν.» Η φράση «μη μεριμνάτε εις μηδέν» σημαίνει να μην αγχωνόμαστε για τίποτα, όχι επειδή τα προβλήματά μας είναι μικρά, αλλά επειδή ο Πατέρας μας είναι μεγάλος. Η συνταγή του Παύλου για το άγχος δεν είναι η θετική σκέψη. Είναι η προσευχή. Συγκεκριμένα, η προσευχή που είναι βουτηγμένη στην ευχαριστία, η οποία μας κρατά αγκυροβολημένους σε ό,τι ο Θεός έχει ήδη κάνει, ακόμη κι όταν Του φέρνουμε εκείνα που δεν βλέπουμε ακόμη να λύνονται. Και η υπόσχεση που ακολουθεί στον στίχο 7 είναι από τις ωραιότερες της Γραφής: «και η ειρήνη του Θεού, η υπερέχουσα πάντα νουν, θέλει φρουρήσει τας καρδίας σας και τα νοήματά σας διά του Χριστού Ιησού». Το ρήμα «φρουρώ» είναι στρατιωτικός όρος: σημαίνει να τοποθετώ φρουρά, να στέκω φρουρός. Η ειρήνη του Θεού δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι ένας σκοπός τοποθετημένος στην πόρτα της καρδιάς σου. Δεν την κατασκευάζεις εσύ. Τη λαμβάνεις, μέσα από την προσευχή, μέσα από την ευχαριστία, απλώς έρχοντας στον Πατέρα και εμπιστευόμενος σε Εκείνον ό,τι δεν μπορείς να σηκώσεις μόνος.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  5. Ημέρα 5

    Λύχνος εις τους πόδας μου

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Φανταστείτε έναν οδοιπόρο που βαδίζει σε έναν σκοτεινό δρόμο: χωρίς φώτα δρόμου, χωρίς φεγγάρι, μόνο με τον στενό κύκλο φωτός που ρίχνει λίγα βήματα μπροστά του το φανάρι στο χέρι του. Αυτή είναι η εικόνα που διαλέγει ο ψαλμωδός όταν γράφει: «Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου, και φως εις τας τρίβους μου» (Ψαλμοί 119:105). Δεν περιγράφει έναν προβολέα που φωτίζει ολόκληρο τον ορίζοντα μονομιάς. Περιγράφει ακριβώς όσο φως χρειάζεται για το επόμενο βήμα. Έτσι ακριβώς λειτουργεί ο Λόγος του Θεού στη ζωή μας. Όταν ο Παύλος έγραψε στον νεαρό φίλο του Τιμόθεο, του θύμισε ότι οι Γραφές που γνώριζε από παιδί δεν ήταν απλώς μια παλιά οικογενειακή παράδοση, αλλά ζωντανές και δυνατές. «Πάσα γραφή είναι θεόπνευστος», έγραψε ο Παύλος, δηλαδή ο Θεός την εξέπνευσε, όπως ένας άνθρωπος εκπνέει ζεστασιά πάνω σε παγωμένα χέρια. Κάθε λέξη φέρει την πνοή Του. Και αυτή η πνοή, λέει ο Παύλος, είναι ωφέλιμη για να μας διδάσκει τι είναι αληθινό, να μας διορθώνει όταν παρεκκλίνουμε και να μας εκπαιδεύει να ζούμε σωστά. Η Αγία Γραφή δεν είναι κανονισμός για να κερδίσουμε την εύνοια του Θεού: την εύνοιά Του την έχετε ήδη μέσω της χάρης. Μοιάζει περισσότερο με γράμμα από έναν Πατέρα που σας αγαπά και θέλει να Τον γνωρίσετε, να γνωρίσετε τον εαυτό σας και να βρείτε στέρεο έδαφος σε έναν κόσμο που μπορεί να είναι πολύ σκοτεινός. Για τον νέο πιστό, αυτό είναι απελευθερωτική είδηση. Δεν χρειάζεστε πτυχίο θεολογίας για να ωφεληθείτε από τη Γραφή. Χρειάζεται μόνο να την ανοίξετε και να τη διαβάσετε, έχοντας εμπιστοσύνη ότι ο ίδιος Θεός που την εξέπνευσε είναι κοντά σας καθώς τη δέχεστε μέσα σας. Για τον πιστό που έχει διαβάσει αυτά τα λόγια εκατό φορές, σκεφτείτε το εξής: ο λύχνος στην εικόνα του ψαλμωδού κρατιόταν κοντά στα πόδια, όχι ψηλά. Είναι εικόνα ταπείνωσης: ενός ανθρώπου που έμαθε ότι δεν μπορεί να δει μακριά μπροστά του και το έχει αποδεχθεί με ειρήνη. Εμπιστεύεται Εκείνον που κρατά το αύριο. Σήμερα, όπου κι αν βρίσκεστε σε αυτόν τον δρόμο, ο Λόγος είναι το φως σας. Δεν θα απαντηθεί κάθε ερώτηση αμέσως. Το επόμενο βήμα όμως θα φωτιστεί. Αυτό αρκεί για να περπατήσετε.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  6. Ημέρα 6

    Δεν Είσαι Φτιαγμένος να Περπατάς Μόνος

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν για πρώτη φορά σε μια εκκλησία κουβαλώντας έναν σιωπηλό πόνο: τον φόβο ότι η πίστη πρέπει να είναι κάτι ιδιωτικό και μοναχικό, και ότι το να έχεις ανάγκη τους άλλους είναι κάπως αδυναμία. Η Αγία Γραφή απαντά σε αυτόν τον φόβο ευθέως, σχεδόν σε κάθε σελίδα της. Η χριστιανική ζωή δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να βαδίζεται μόνος. Ο συγγραφέας της προς Εβραίους επιστολής, μιλώντας σε πιστούς που άρχιζαν να απομακρύνονται από τις συναθροίσεις, τους προτρέπει να μη εγκαταλείπουν «την συνάθροισιν ημών» (Προς Εβραίους 10:25). Η εικόνα πίσω από τη λέξη «συνάθροισις» είναι αυτή των πραγμάτων που συγκεντρώνονται σε έναν τόπο, όπως τα διάσπαρτα κομμάτια συνενώνονται για να σχηματίσουν κάτι ολόκληρο. Όταν οι πιστοί συναθροίζονται, συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να συμβεί στην απομόνωση. Παροτρύνουμε ο ένας τον άλλον, και η λέξη εδώ, παροξυσμός, σημαίνει διέγερση, πυροδότηση: «προς παροξυσμόν αγάπης και καλών έργων». Η κοινότητα της πίστης είναι προορισμένη να είναι ο τόπος όπου η φωτιά που έχεις μέσα σου τροφοδοτείται από τη φωτιά των άλλων. Οι πρώτοι πιστοί το κατάλαβαν αυτό ενστικτωδώς. Το δεύτερο κεφάλαιο των Πράξεων μας δείχνει μια κοινότητα με μια σχεδόν εκπληκτική ενότητα. Εμμένανε στη διδασκαλία των αποστόλων, στην κοινωνία, στην κοινή κλάση του άρτου, στις προσευχές. Μοιράζονταν ό,τι είχαν. Έτρωγαν μαζί με αγαλλίαση. Και κάθε μέρα ο Κύριος πρόσθετε στον αριθμό τους. Η κοινή τους ζωή ήταν η ίδια μια μαρτυρία: όσοι ήταν απ' έξω κοίταζαν μέσα και έβλεπαν κάτι που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν και δεν μπορούσαν να αντισταθούν. Για κάποιον που μόλις αρχίζει να ακολουθεί τον Ιησού, η εύρεση μιας κοινότητας πιστών δεν είναι προαιρετικό πρόσθετο, είναι μέρος του θεμελίου. Θα χρειαστείς ανθρώπους που θα προσεύχονται μαζί σου όταν δεν βρίσκεις λόγια, που θα σου θυμίζουν την αλήθεια όταν τα συναισθήματά σου σε εξαπατούν, που θα κάθονται δίπλα σου στις δύσκολες εποχές. Και θα ανακαλύψεις, ίσως με έκπληξη, ότι έχεις κι εσύ κάτι να τους προσφέρεις. Ο έμπειρος πιστός που διαβάζει αυτές τις γραμμές ας αναρωτηθεί ειλικρινά: είμαι πραγματικά παρών στην κοινότητά μου ή απλώς τη συχνάζω; Υπάρχει διαφορά, και η πρώτη εκκλησία την γνώριζε πολύ καλά.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  7. Ημέρα 7

    Περπατώντας μέρα με τη μέρα

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Έφτασες στο τέλος των επτά ημερών, κι όμως, με την πιο αληθινή έννοια, βρίσκεσαι σε μια αρχή. Η χριστιανική ζωή δεν είναι ένας προορισμός στον οποίο φτάνεις. Είναι ένας περίπατος, που γίνεται μία μέρα τη φορά, στο βήμα του ζωντανού Θεού. Ο Παύλος το αποδίδει υπέροχα όταν γράφει: «Εάν ζώμεν εν Πνεύματι, ας και στοιχώμεν εν Πνεύματι» (Προς Γαλάτας 5:25). Η λέξη που χρησιμοποιεί εδώ για το «περπατάμε» δεν είναι η συνηθισμένη ελληνική λέξη για το περπάτημα. Σημαίνει να βαδίζεις στη γραμμή, να κρατάς βήμα, όπως οι στρατιώτες που βαδίζουν σε παράταξη. Η εικόνα είναι ενός ανθρώπου που μένει συνειδητά κοντά σε Εκείνον που τον οδηγεί. Ο καρπός που περιγράφει ο Παύλος στους προηγούμενους στίχους, αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια, δεν παράγεται με τη δύναμη της θέλησης. Είναι αυτό που μεγαλώνει φυσικά όταν μια ζωή είναι ριζωμένη στο Πνεύμα του Θεού. Ένας νέος πιστός διαβάζει κάποτε αυτόν τον κατάλογο και νιώθει συντριμμένος, σαν να είναι όλα αυτά πράγματα που πρέπει να κατακτήσει με τη μία. Ο καρπός όμως δεν εμφανίζεται από τη μια μέρα στην άλλη. Μεγαλώνει στην εποχή του, αθόρυβα, καθώς η ρίζα βαθαίνει. Δικό σου μέρος είναι να μένεις ενωμένος με την Άμπελο. Ο καρπός είναι έργο Εκείνου μέσα σου. Και τότε ο Ιησούς μιλά, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ο αναστημένος Κύριος που στέκεται μπροστά στους μαθητές Του με κάθε εξουσία στον ουρανό και στη γη, και τους στέλνει. Όχι όταν εκπαιδευτούν πλήρως. Όχι όταν έχουν όλες τις απαντήσεις. Τους στέλνει όπως είναι, σε έναν κόσμο που έχει ανάγκη από ό,τι μόνο Εκείνος μπορεί να δώσει, και σφραγίζει την αποστολή με την πιο στηρικτική υπόσχεση ολόκληρης της Γραφής: «και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος» (Κατά Ματθαίον 28:20). Πάντοτε. Όχι μόνο όταν νιώθεις δυνατός. Όχι μόνο όταν έχεις τη ζωή σου σε τάξη. Πάντοτε. Έτσι περπατάς μέρα με τη μέρα: όχι έχοντας τα πάντα ξεκαθαρισμένα, αλλά εμπιστευόμενος ότι Εκείνος που σε κάλεσε είναι μαζί σου σε κάθε βήμα. Αυτή την εβδομάδα μπήκαν τα θεμέλια: η χάρη, η προσευχή, ο Λόγος, η κοινωνία του λαού του Θεού. Τώρα περπάτα πάνω τους. Περπάτα αργά, αν χρειάζεται. Περπάτα μέσα από δάκρυα, αν χρειάζεται. Μα περπάτα, και να ξέρεις ότι δεν περπατάς ποτέ μόνος.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό