Sewe dae van eerste treë vir nuwe gelowiges: genade, gebed, God se Woord en lewe saam met God se volk.
Dag 1
Vandag se lees
Besinning
Daar is 'n vers wat so bekend is dat dit al op bumperstickers gedruk en by sportbyeenkomste op plakkate omhoog gehou is, en tog het bekendheid die gewoonte om die skerpte te verdof van 'n llem wat altyd bedoel was om tot in die hart deur te dring. Maak jou Bybel oop by Johannes 3:16 en lees dit stadig, asof dit die heel eerste keer is, want al het jy dit al duisend keer gehoor, is wat dit oor jou verklaar die moeite werd om weer te hoor. Die woord "so" in "So lief het God die wêreld gehad" is nie bloot 'n versterking wat "baie" beteken nie, hoewel dit beslis waar is. In die oorspronklike taal dra dit die betekenis van "op hierdie wyse": God het liefgehad op hierdie spesifieke, kosbare, onmiskenbare manier: Hy het gegee. Liefde in God se woordeskat is nooit 'n abstraksie nie. Dit is altyd 'n daad. Hy het nie 'n boodskap of 'n beweging gestuur nie. Hy het sy Seun gestuur. En die vers wat volg, Johannes 3:17, is ewe verstommend: "Want God het sy Seun nie in die wêreld gestuur om die wêreld te veroordeel nie, maar dat die wêreld deur Hom gered kan word." Die Seun het nie gekom om 'n skuldigbevinding uit te spreek nie, want dit het ons reeds verdien, maar om dit self op Hom te neem. Romeine 5:8 druk dit nog dieper in: "Maar God bewys sy liefde jegens ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was." Die woord "bewys" beteken om te toon, om bo alle twyfel vas te stel. God het nie gewag totdat ons onsself skoongemaak het nie. Hy het ons liefgehad op ons slegste, op ons mees gebroke, op ons verste van Hom af. Dit is die liefde wat jou gevind het. Vir die nuwe gelowige: laat dit diep in jou insink. Jy het nie jou pad na God se hart verdien nie, en jy kan nie daaruit struikel nie. Sy liefde is die beginlyn, nie die eindstreep nie. Vir diegene wat al jare met God wandel: bly net 'n oomblik langer hier. Wanneer was hierdie waarheid laas werklik vir jou nuut? Die God wat sterrestelsels in hul plek geslinger het, het jou in jou sonde aangekyk en gesê: "Jy is die moeite werd." Laat dit vandag genoeg wees.
Dag 2
Vandag se lees
Besinning
Voordat Paulus vir die Efesiërs sê wat hulle geword het, sê hy vir hulle wat hulle was. Hy maak dit nie sagter nie: "dood deur die misdade en die sondes" (Efesiërs 2:1). Dood is nie siek nie, nie besig om te sukkel nie, nie in behoefte aan 'n bietjie hulp nie. Dood beteken daar was niks in ons wat na God kon uitreik nie. Dit is nie pessimisme nie, maar die eerlike diagnose wat die geneesmiddel so asemrowend maak. Dan kom een van die belangrikste keerpunte in die hele Skrif. Nadat Paulus ons toestand in vers 1 tot 3 beskryf het, skryf hy in vers 4: "Maar God." Twee woorde wat alles verander. "Maar God, wat ryk is in barmhartigheid, het ter wille van sy groot liefde waarmee Hy ons liefgehad het, ons ook, toe ons dood was in die misdade, saam met Christus lewend gemaak." Die woord "lewend gemaak" beteken tot lewe gewek. God het in die graf van ons toestand ingereik en lewe geblaas in wat leweloos was. Hy het ons nie opgeknap nie, Hy het ons opgewek. En dan kom Paulus by die skarnierversie van die hele gedeelte, die een wat Christene al twee duisend jaar koester: "Want uit genade is julle gered deur die geloof, en dit nie uit julleself nie: dit is die gawe van God; nie uit die werke nie, sodat niemand mag roem nie" (Efesiërs 2:8-9). Genade is God se onverdiende guns, sy goedheid wat vloei na dié wat geen aanspraak daarop het nie. Geloof is bloot die oop hand wat ontvang wat genade uitsteek. Die gawe kan nie gekoop, afgeding of deur godsdienstige inspanning verdien word nie. Dit kan slegs ontvang word. Tog eindig Paulus nie daar nie. Vers 10 herinner ons dat ons wel nie deur goeie werke gered is nie, maar beslis daarvoor gered is: "Want ons is sy maaksel, geskape in Christus Jesus tot goeie werke." Die woord "maaksel" is die Griekse woord poiema, waarvan ons woord poësie afkomstig is. Jy is God se gedig, sy meesterstuk in die maak. Verlossing is nie die einde van die verhaal nie; dit is die eerste sin van die verhaal wat Hy van die begin af skryf.
Dag 3
Vandag se lees
Besinning
Paulus skryf vanuit 'n tronksel, onder Romeinse bewaking, aan 'n kerk in die stad Korinte, en vanuit daardie onwaarskynlike plek maak hy een van die gewaagdste verklarings in die hele Christelike Skrif: "Daarom, as iemand in Christus is, is hy 'n nuwe skepsel; die outydse dinge het verbygegaan, kyk, alles het nuut geword" (2 Korintiërs 5:17). Die woord wat met "skepsel" vertaal word, is dieselfde woord wat in die Griekse vertaling van Genesis vir die oorspronklike skepping gebruik word. Paulus praat nie van selfverbetering nie. Hy praat van 'n nuwe begin, 'n nuwe genesis. Vir 'n splinternuwe gelowige is dit beide opwindend en, as ons eerlik is, soms verwarrend. Jy het dalk jou geloof in Christus geplaas en voel tog nog die trek van ou gewoontes, ou patrone, ou maniere van dink. Beteken dit die vers is nie vir jou waar nie? Glad nie. Die verklaring "die outydse dinge het verbygegaan" is 'n uitspraak oor jou staan voor God: jou identiteit is wesenlik en blywend verander. Die proses waarin jou daaglikse lewe by daardie nuwe identiteit aansluit, noem teoloë heiligmaking, en dit neem 'n leeftyd. Die saad wat geplant is, is werklik, selfs voordat die boom volgroei is. Vers 21 is die teologiese enjin agter vers 17: "Want Hom wat geen sonde geken het nie, het Hy sonde laat wees vir ons, sodat ons geregtigheid van God kan word in Hom." Dit is wat geleerdes die groot ruil noem. Jesus, wat nooit gesondig het nie, is behandel asof Hy elke sonde gepleeg het wat ooit gepleeg is: joune, myne, die wêreld s'n. En ons, wat nog nooit 'n regverdige dag geleef het nie, word behandel asof ons Sy volmaakte lewe geleef het. Dit is nie voorgewende geregtigheid nie, dit is 'n werklike oordrag, 'n regsgeldige en geestelike werklikheid wat die hemel self erken. Vir die ervare gelowige, oorweeg dit: die nuutheid wat Paulus beskryf, is nie 'n eenmalige gebeurtenis wat in die truspieëltjie verflou nie. Die werkwoordstye in die Grieks dui op 'n voortdurende, teenwoordige werklikheid. Jy is voortdurend nuut in Christus. Elke oggend as jy wakker word, word jy wakker as 'n nuwe skepping. Laat daardie waarheid die eerste ding wees wat jy die dag in saamneem.
Dag 4
Vandag se lees
Besinning
Toe die dissipels gesien het hoe Jesus bid, het iets in die diepte en innigheid van wat hulle aanskou het, hulle self daarna laat hunker. Hulle het Hom nie gevra om hulle teologie of wonderwerke te leer nie. Hulle het Hom gevra om hulle te leer bid. Die gebed wat Hy hulle in Matteus 6:9-13 gegee het, wat ons die Onse Vader of die gebed van die Here noem, was nooit bedoel om bloot opgesê te word nie. Dit is 'n kaart van die siel se landskap voor God, 'n patroon wat ons wys watter vorm eerlike, vertrouende gesprek met ons Vader kan aanneem. Let op hoe die gebed begin: nie met ons behoeftes nie, maar met God se Naam. "Onse Vader wat in die hemele is, laat u Naam geheilig word." Voordat ons ons versoeke indien, rig ons onsself in. Ons onthou met wie ons praat: nie 'n outomaat nie, nie 'n verre mag nie, maar 'n Vader. Die woord wat Jesus vir Vader gebruik het, was die Aramese "Abba", 'n woord van teer vertroulikheid, soos 'n kind wat "Pappa" sê. Aan jou is die buitengewone voorreg gegee om die Skepper van die heelal met daardie woord aan te spreek. Moenie haastig daarby verbyloop nie. Filippense 4:6 neem dit nog verder in die weefsel van die daaglikse lewe in: "Moenie besorg wees oor enigiets nie, maar laat julle begeertes in alles deur gebed en smeking met danksegging bekend word by God." Die woorde "moenie besorg wees oor enigiets nie" beteken: wees oor niks angstig nie. Nie omdat ons probleme klein is nie, maar omdat ons Vader groot is. Paulus se voorskrif vir angs is nie positiewe denke nie, dit is gebed. Spesifiek gebed wat deurweek is van danksegging, wat ons vasanker aan wat God reeds gedoen het, selfs terwyl ons aan Hom bring wat ons nog nie opgelos kan sien nie. En die belofte wat in vers 7 volg, is een van die mooiste in die Skrif: "En die vrede van God wat alle verstand te bowe gaan, sal julle harte en gedagtes bewaar in Christus Jesus." Die woord "bewaar" is 'n militêre term. Dit beteken om as besetting te waak, wag te staan. God se vrede is nie net 'n gevoel nie, dit is 'n wagpos by die deur van jou hart. Jy maak dit nie self nie. Jy ontvang dit: deur gebed, deur danksegging, deur bloot na die Vader toe te kom en Hom te vertrou met wat jy nie alleen kan dra nie.
Dag 5
Vandag se lees
Besinning
Stel jou 'n reisiger voor wat langs 'n donker pad vorder: geen straatlampe nie, geen maan nie, net die smal kring lamplig wat die fakkel in sy hand 'n paar tree vooruit werp. Dit is die beeld waarna die psalmdigter gryp wanneer hy skryf: "U woord is 'n lamp vir my voet en 'n lig vir my pad" (Psalm 119:105). Hy beskryf nie 'n skouerlig wat die hele horison gelyk verlig nie. Hy beskryf net genoeg lig vir die volgende tree. Dit is presies hoe God se Woord in 'n mens se lewe werk. Toe Paulus aan sy jong vriend Timoteus geskryf het, het hy hom daaraan herinner dat die Skrifte wat hy van kindsbeen af geken het, nie bloot 'n ou familietradisie was nie. Hulle was lewend en kragtig. "Die hele Skrif is deur God ingegee", het Paulus geskryf, wat beteken dat God dit uitgeadem het, soos 'n mens warmte op koue hande blaas. Elke woord dra Sy asem. En daardie asem, sê Paulus, is nuttig om ons te leer wat waar is, om ons reg te wys wanneer ons afdwaal, en om ons op te voed om reg te lewe. Die Bybel is nie 'n reëlboek om God se guns te verdien nie. Jy het reeds Sy guns deur genade. Dit is eerder soos 'n brief van 'n Vader wat jou liefhet en wil hê jy moet Hom ken, jouself ken, en vastrapplek vind in 'n wêreld wat baie donker kan wees. Vir die nuwe gelowige is dit bevrydende nuus. Jy het nie 'n graad in teologie nodig om voordeel uit die Skrif te trek nie. Jy hoef dit net oop te maak en te lees, met die vertroue dat dieselfde God wat dit uitgeadem het, by jou is terwyl jy dit tot jou neem. Vir die gelowige wat hierdie woorde al honderd keer gelees het, oorweeg dit: die lamp in die psalmdigter se beeld is naby die voete gehou, nie hoog opgelig nie. Dit is 'n beeld van nederigheid, van iemand wat geleer het dat hy nie ver vooruit kan sien nie en vrede daarmee gemaak het. Hy vertrou die Een wat More in Sy hand hou. Waar jy ook al vandag op hierdie pad is, die Woord is jou lig. Nie elke vraag sal dadelik beantwoord word nie. Maar die volgende tree sal verlig wees. Dit is genoeg om by te loop.
Dag 6
Vandag se lees
Besinning
Baie mense dra 'n stil pyn saam wanneer hulle vir die eerste keer kerk toe kom: die vrees dat geloof 'n private, eensame saak moet wees, en dat dit 'n swakheid is om ander mense nodig te hê. Die Bybel antwoord daardie vrees reguit, en dit doen dit op amper elke bladsy. Die Christelike lewe is nooit bedoel om alleen geloop te word nie. Die skrywer van Hebreërs praat met gelowiges wat begin wegdryf het van die bymekaarkom, en vermaan hulle om nie "ons onderlinge bymekaarkom" te versuim nie (Hebreërs 10:25). Die woordbeeld agter "bymekaarkom" is dié van dinge wat op een plek saamgebring word, soos verstrooide stukke wat saamgevoeg word om iets heel te vorm. Wanneer gelowiges saamkom, gebeur daar iets wat nie in afsondering kan gebeur nie. Ons spoor mekaar aan, en hier beteken die woord om aan te vuur, om aan te blaas, "tot liefde en goeie werke." Die gemeenskap van gelowiges is bedoel as 'n plek waar die vuur in jou gevoed word deur die vuur in ander. Die eerste gelowiges het dit instinktief verstaan. Handelinge 2 wys vir ons 'n gemeenskap wat byna verbasend eensgesind was. Hulle het hulle toegelê op die leer van die apostels, op die gemeenskap, op die breek van die brood en op die gebede. Hulle het gedeel wat hulle gehad het. Hulle het met blydskap saam geëet. En dag vir dag het die Here hulle getal vermeerder. Hulle lewe saam was self 'n soort getuienis: mense van buite het ingekyk en iets gesien wat hulle nie kon verklaar nie en nie kon weerstaan nie. Vir iemand wat nou eers Jesus begin volg, is 'n gemeenskap van gelowiges nie 'n opsionele ekstra nie, maar deel van die fondament. Jy sal mense nodig hê wat saam met jou bid wanneer jy nie woorde kan vind nie, wat jou aan die waarheid herinner wanneer jou gevoelens vir jou lieg, wat saam met jou sit in moeilike tye. En jy sal dalk tot jou verbasing ontdek dat jy self iets het om hulle terug te gee. Die ervare gelowige wat dit lees, kan eerlik vra: Is ek werklik teenwoordig in my gemeenskap, of woon ek dit net by? Daar is 'n verskil, en die vroeë kerk het dit goed geken.
Dag 7
Vandag se lees
Besinning
Jy het die einde van sewe dae bereik, en tog staan jy in die diepste sin by 'n begin. Die Christelike lewe is nie 'n bestemming waar jy aankom nie. Dit is 'n wandel, een dag op 'n slag, in pas met 'n lewende God. Paulus vang dit pragtig vas wanneer hy skryf: "As ons deur die Gees lewe, laat ons ook deur die Gees wandel" (Galatiërs 5:25). Die woord wat hy hier vir "wandel" gebruik, is nie die gewone Griekse woord vir loop nie. Dit beteken om in 'n ry te loop, om in pas te bly, soos soldate in gelid marsjeer. Die beeld is van iemand wat doelbewus naby die Een bly wat hom lei. Die vrug wat Paulus in die verse daarvoor beskryf, liefde, blydskap, vrede, lankmoedigheid, vriendelikheid, goedheid, geloof, sagmoedigheid, selfbeheersing, is nie iets wat jy deur wilskrag voortbring nie. Dit is wat vanself groei wanneer 'n lewe in die Gees van God gewortel is. 'n Nuwe gelowige lees soms hierdie lys en voel oorweldig, asof dit alles dinge is wat hy dadelik moet bereik. Maar vrug verskyn nie oornag nie. Dit groei in sy tyd, stil en onopsigtelik, terwyl die wortel dieper gaan. Jou deel is om aan die Wynstok verbind te bly. Die vrug is sy werk in jou. En dan praat Jesus, nie as 'n herinnering nie, maar as die opgestane Here wat voor sy dissipels staan met alle mag in die hemel en op die aarde, en Hy stuur hulle uit. Nie wanneer hulle volkome opgelei is nie. Nie wanneer hulle al die antwoorde het nie. Hy stuur hulle soos hulle is, na 'n wêreld wat nodig het wat net Hy kan gee, en Hy verseël die opdrag met die mees gerusstellende belofte in die hele Skrif: "en kyk, Ek is met julle al die dae tot aan die voleinding van die wêreld" (Matteus 28:20). Al die dae. Nie net wanneer jy sterk voel nie. Nie net wanneer jou lewe in orde is nie. Al die dae. So wandel jy van dag tot dag: nie deur alles uitgewerk te hê nie, maar deur te vertrou dat Hy wat jou geroep het, met jou is op elke tree. Die fondamente is hierdie week gelê: genade, gebed, die Woord, die gemeenskap van God se mense. Wandel nou daarop. Wandel stadig as dit moet. Wandel deur trane as dit moet. Maar wandel, en weet dat jy nooit alleen wandel nie.