Endişe, korku ve huzursuz geceler için yedi günlük Kutsal Yazı. Kaygılarınızı sizi tutan Tanrı'ya bırakmayı öğrenin.
1. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Çoğumuzun çok iyi bildiği bir an vardır: her şeyin ağırlığı bir anda göğsünüze çöker. Ödeyemediğiniz fatura, yıpranan bir ilişki, beklemediğiniz bir teşhis, bir türlü netleşmeyen gelecek. İşte tam o anda elçi Petrus, çoğumuzun korkacağından çok daha fazla şeyden korkması gereken insanlara yazıyor. Okurları dağınık, zulüm altında ve yarının rahatlık mı yoksa tutuklanma mı getireceğinden emin değillerdi. Petrus o fırtınanın ortasında, bütün Kutsal Yazılar'daki en şefkatli davetlerden birini yapıyor. Petrus şöyle yazar: "Tüm kaygılarınızı O'na yükleyin, çünkü O sizinle ilgilenir" (1. Petrus 5:7). "Yükleyin" sözcüğü, öğrencilerin İsa binsin diye hanlarının üstünü bir eşek sıpasının üzerine attıkları zaman kullanılan sözcükle aynıdır. Bu, bilinçli ve elle tutulur bir aktarma eylemidir. Size kaygılarınızı daha verimli yönetmeniz, daha olumlu düşünmeniz ya da endişelenmemek için daha çok çabalamanız söylenmiyor. Onları atmanız söyleniyor. Bunda neredeyse sert, ama tamamen bilinçli bir yan var. Kaygılar gerçektir. Petrus onların olmadığını ileri sürmez. Ama onlar bir başkasına aittir. Bu bölümle birlikte okunan Mezmur'daki söz bunu açıkça ifade eder: "Yükünü RAB'be yükle, seni O destekler" (Mezmur 55:22). "Destekler" sözcüğü, aşağıdan tutulup yukarıda tutulma resmini taşır. Uzaktan kurtarılmak değil, bir temelin evi taşıdığı gibi alttan desteklenmektir. Tanrı düştükten sonra sizi yakalamaz. Siz bırakmadan önce zaten altınızdadır. Petrus'un kaygılarınızı yüklemeniz için verdiği nedeni yavaşça düşünmeye değer: Tanrı onları taşıyacak kadar güçlü olduğu için değil, ki öyledir, ama O *sizinle ilgilendiği* için. Bu kişiseldir. Bu, evrenin kayıp eşya bürosunu işleten bir Tanrı değildir. Bu, fark eden bir Baba'dır. Bu güne ne taşıyorsanız, onu yere bırakın. Küçük olduğu için değil, O büyük olduğu için; ve sizi, onun ağırlığını kendi üzerine almak isteyecek kadar sevdiği için.
2. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Pavlus'un ünlü buyruğunda eski İngilizce çevirilerde "careful" diye geçen sözcüğün, bugün birine "dikkatli" derken kastettiğimiz şeyle neredeyse hiçbir ilgisi yoktur. Dikkatli dediğimizde temkinli ve özenli olmayı kasteder. Pavlus ise "Hiçbir şey için kaygılanmayın" (Filipililer 4:6) derken çok daha köklü bir şeyi kastediyor: hiçbir şey için tasalanmayın, hiçbir şey sizi parçalamasın, hiçbir şey zihninizi bölük pörçük etmesin. Arkasındaki Grekçe sözcük *merimnao*, yani parçalanmak, düşüncelerinin aynı anda her yöne dağılması demektir. Pavlus size pervasız olmanızı söylemiyor. Paramparça olmamanızı söylüyor. Bu bölümü olağanüstü kılan, Pavlus'un nereden yazdığıdır: bir Roma zindanından. Rahat bir dönemin ardından dağ başındaki bir inzivadan yazmıyor. Zincirler içinde, kendi akıbetinden emin olmadan yazıyor ve yine de şöyle diyor: "Rab'de her zaman sevinin! Yine söylüyorum, sevinin!" (Filipililer 4:4). Bu tekrar dikkatsizlikten değil, bilinçli bir vurgudandır. Sevinç, Pavlus'un aktardığı bir duygu değil, verdiği bir buyruktur. Demek ki duygu henüz yokken bile mümkün olan bir tercihtir. Pavlus'un kaygıya karşı yazdığı ilaç irade gücü ya da oyalanmak değildir. Bu ilaç duadır, ama çok özel bir dua: "Her durumda dua ve yalvarışla, şükranla dileklerinizi Tanrı'ya bildirin" (Filipililer 4:6). Şükranın istemenin içine dokunduğuna dikkat edin. İhtiyacınızı da getiriyorsunuz, şükranınızı da, aynı anda. Bu, her şey yolundaymış gibi davranmak değildir. Zor durumun ortasında bile Tanrı'nın daha önce sadık olduğunu ve yine sadık olacağını hatırlamaktır. Arkasından gelen vaat nefes kesicidir: "Her anlayışı aşan Tanrı barışı, yüreklerinizi ve düşüncelerinizi Mesih İsa'da korur" (Filipililer 4:7). "Korumak" sözcüğü askerî bir terimdir: garnizon kurmak, nöbetçi dikmek anlamına gelir. Tanrı'nın barışı yüreğinizi yalnızca ziyaret etmez. Onun başında nöbet tutar. Nasıl işlediğini anlamanız gerekmez, işlemesi için. Yapmanız gereken tek şey, kaygınızı onu barışa dönüştüren Kişi'ye getirmektir.
3. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Yeşaya, korkmak için her nedeni olan bir halka yazıyordu. Asur imparatorluğu ulusları bütün bütün yutuyordu ve ufuk, fethedilen kentlerin dumanıyla kararmıştı. Peygamber bu dehşetin ortasında, karşısında yazıldığı her imparatorluktan daha uzun ömürlü bir söz söyler: "Zihni sana dayanan kişiyi, sana güvendiği için, tam esenlikte korursun" (Yeşaya 26:3). "Tam esenlik" olarak çevrilen ifadenin İbranicesi aslında *şalom şalom*dur: vurgu için ikilenmiş sözcük, esenlik üstüne esenlik, dilin anlatabildiği en derin bütünlük. Bu ikili esenliğin koşulu, Tanrı'ya "dayanan" bir zihindir. Bu sözcük demirlemek, yaslanmak, bir şeye dayanmak anlamına gelir. Kendini kendi gücüyle ayakta tutmaya çalışmaktan vazgeçmiş, bütün ağırlığını sağlam bir şeye vermiş kişinin duruşudur. Vaat, hiç korku duymayanlara değil, korkusunun içinde zihnini bilinçli olarak değişmeyen olana çevirenlere verilir. Önce güven gelir, esenlik onu izler. Yüzyıllar sonra, tutuklanacağı gece İsa öğrencilerini toplayıp şöyle dedi: "Size esenlik bırakıyorum, kendi esenliğimi veriyorum. Ben size dünyanın verdiği gibi vermiyorum. Yüreğiniz sıkılmasın, korkmasın" (Yuhanna 14:27). İsa'nın sunduğu esenlik dünyanın esenliği değildir. O, her şeyin yolunda gitmesine, güvenliğin garanti edilmesine, sonuçların denetlenmesine bağlı esenlik değildir. O'nun esenliği bir Kişidir. Size bir armağan gibi bırakılmış olan O'nun kendisidir ve oda korkutucu olsa bile orada hazırdır. İster Kutsal Kitap'ı ilk kez okuyan olun ister yıllardır iman eden, işte hiç eskimeyen davet: aradığınız esenlik, kendiniz üretebileceğiniz bir duygu ya da ustalaşabileceğiniz bir disiplin değildir. Sizi seven bir Kişi'nin armağanıdır, tam şu anda sizin için hazırdır ve zihninizin O'na dönüp orada kalmasını bekler. Sizi korkutan şeyi çözmek zorunda değilsiniz ki onun hakkında esenliğe kavuşasınız. Yalnızca kalmanız yeter.
4. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
İsa bir yamaçta oturuyor. Çevresinde sıradan insanlar var: çiftçiler, balıkçılar, anneler, esnaf. Gecenin ortasında uyanık yatıp yetecek mi diye düşünmenin ne demek olduğunu bilen insanlar. İsa bir tarlayı gösteriyor. "Kır zambaklarının nasıl büyüdüğünü gözlemleyin. Ne emek verirler, ne de iplik eğirirler. Ama size şunu söyleyeyim: Bütün görkemi içinde Süleyman bile bunlardan biri kadar giyinmiş değildi" (Matta 6:28-29). "Gözlemleyin" sözü gelip geçen bir bakıştan fazlasını anlatır. Dikkatle incelemek, özenle seyretmek demektir. İsa dinleyenlerinden bir kır çiçeğinin öğrencisi olmalarını istiyor. Kurduğu mantık, bilginlerin "küçükten büyüğe çıkarım" dediği türdendir. Bugün açıp yarın yok olan bir çiçeği bir kralın giysilerini gölgede bırakacak güzellikle giydiren Tanrı, söyler misiniz, size nasıl bakar? "Siz onlardan daha değerli değil misiniz?" (Matta 6:26). Bu soru süs olsun diye sorulmuş bir soru değildir. Yüreğe işlemesi için sorulmuştur. Siz bir serçe değilsiniz. Bir zambak da değilsiniz. Tanrı'nın suretinde yaratıldınız, adınızla tanınıyorsunuz, başınızdaki saçlar bile sayılmış. Tarlaya bakan Tanrı size de bakacaktır. İsa'nın buradaki öğretisi tembelliği ya da sorumluluğa kayıtsızlığı hedef almıyor. Dinleyenlerine çalışmayı ya da plan yapmayı bırakmalarını söylemiyor. O, belirli bir ruhsal hastalığı teşhis ediyor: Tanrı yokmuş gibi davranmaktan doğan kaygıyı. "Göksel Babanız bunların hepsine gereksinmeniz olduğunu bilir" (Matta 6:32). O zaten biliyor. Gözünden kaçmış bir durumu ona bildirmiyorsunuz. Kaygı, bu işte yalnız olduğunuzu fısıldayan yalandır. İsa'nın o meşhur buyruğu da, "Siz önce O'nun Egemenliğini ve doğruluğunu arayın. O zaman bunların hepsi size ek olarak verilecektir" (Matta 6:33), istediğinizi elde etmenin bir formülü değildir. Yüreğin yeniden düzene girmesidir. Tanrı birinci sırada olunca geri kalan her şey yerini bulur. Kaygılı olan soru "Yetecek mi?" sorusudur. Güvenen yüreğin sorusu ise "Bugün önce O'nu arıyor muyum?" sorusudur. Cevaplamak gerçekten size düşen tek soru budur.
5. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Bir an için gözlerinizi kapatın ve bir çoban hayal edin. Vitraydaki bir figür değil, gerçek bir adam: gün doğmadan dışarıda, her koyunu adıyla sayan, hangisinin topal olduğunu, hangisinin başını alıp gitmeye meyilli olduğunu bilen biri. Şimdi hem çoban hem koyun olmuş bir adamın sakin güveniyle konuşan kadim ozan Davut'u dinleyin: "RAB çobanımdır, eksiğim olmaz." Bu bir dilek değil. Bu bir bildiri. Davut bu mezmuru yaşayarak yazdı. Kendi sürülerini Yahuda tepelerinde gütmüştü ve iyi bir çobanın ne yaptığını biliyordu: toprak kurak göründüğünde yeşil otlaklar bulur, koyunlar çağlayan sulardan içmediği için onları dingin sulara götürür, sürü karanlıkla yalnız yüzleşmesin diye vadiye önden girer. Bu mezmurdaki her tasvir o dünyadan alınmıştır ve her biri Tanrı'nın size nasıl baktığını anlatmak içindir. Dördüncü ayetteki vadiye dikkat edin: "En karanlık vadide yürüsem de, kötülükten korkmam, çünkü sen benimlesin." Davut vadinin ortadan kalktığını söylemiyor. Vadiden geçtiğini söylüyor ve yalnız değil. Onu rahatlatan değnek ve asa süs değildi. Değnek yırtıcıları kovardı, asa ise yoldan sapan koyunları güvenli yere geri yönlendirirdi. Tanrı'nın en zor anınızdaki varlığı pasif değildir. O etkin biçimde iş başındadır ve sizi doğru yolda tutar. Bu sözleri ilk kez okuyanlar için gerçek şu kadar yalın: Bu mezmur, Tanrı'nın adınızı bildiğine, ihtiyacınızı bildiğine ve sizi tek başınıza dolaşmaya bırakmayacağına dair bir vaattir. Bu sözleri yüz kez okumuş olan iman sahibi içinse şunu düşünün: "Düşmanlarımın önünde" hazırlanan sofra, Tanrı'nın sizi kutsamak için koşullarınızın rahat olmasını beklemediği anlamına gelir. O sofrayı tam sıkıntının ortasına kurar. Tanrı'nın canınızı doyurabilmesi için kaygınızın önce çözülmesi gerekmez. O sizinle kaygının içinde buluşur, sonrasında değil. Bugün hangi vadiden geçiyor olursanız olun, o vadiden sizin önünüzden geçmiş bir Çobanınız var.
6. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Korku her zaman nazikçe haber vermez. Bazen soğuk bir rüzgâr gibi içeri dolar: bir teşhis, bir telefon, zihnin durulmadığı, uykusuz geçen bir sabaha karşı saat üç. Asıl soru korkunun gelip gelmeyeceği değildir. Asıl soru, korku kapıya dayandığında ne yapacağınızdır. Davut, 56. Mezmur'u yazarken rahat bir yerde değildi. Düşmanlarla çevriliydi, sözleri çarpıtılıyordu, insanlar canına kıymak için pusu kuruyordu. Yine de yalınlığıyla neredeyse şaşırtıcı bir söz yazıyor: "Korktuğum gün sana güvenirim." Bu söz, "korktuğum gün", dürüsttür. Davut korkunun olmadığını iddia etmiyor. Hissetmediği bir cesareti sergilemiyor. Şunu söylüyor: korku geldiği anda güvenmeyi seçeceğim. Korku ve iman aynı yürekte aynı anda bulunabilir. Biri varsa, öbürü geçersiz olmaz. Sonra Tanrı, sürgündeki, yerinden edilmiş, belirsizlik içinde unutulup unutulmadığını merak eden bir halka peygamber Yeşaya aracılığıyla konuşur: "Korkma, çünkü ben seninleyim; yılma, çünkü Tanrın benim. Sana güç verecek, yardım edeceğim; zafer kazandıran sağ elimle seni destekleyeceğim" (Yeşaya 41:10). Bu tek ayetteki vaatleri sayın: varlık, güç, yardım ve destekleyen bir el. Tanrı tek bir vaat verip gerisini şansa bırakmaz. Vaatleri üst üste koyar, sanki şunu der: Korkunun her yönünü düşündüm ve ben hepsinden büyüğüm. Kutsal Kitap'ı ilk kez okuyan biri için bilinmesi gereken şudur: Tanrı korkunuza şaşırmaz ve onu hissettiğiniz için sizden hayal kırıklığına uğramaz. Uzun zamandır iman edenler için ise şuna dikkat edin: Tanrı "seni destekleyeceğim" diyor. Bu destek süreklidir, kesintisizdir. Siz hissetmeyi bıraksanız bile bırakmayan bir eldir. Duygularınız gerçektir, ama son söz onlara ait değildir. Son söz sizi tutan Tanrı'ya aittir.
7. Gün
Bugünün okuması
Düşünce
Birlikte çıktığımız bu yolculuğun son gününe geldik. Ve sonu, daha çok çabalamamızı isteyen bir buyrukla değil, bir davetle bağlamak ne yerinde. İsa, dinsel yüklerle ve gündelik kaygılarla bitkin düşmüş kalabalıkların ortasında kollarını açıp şöyle diyor: "Ey emek verenler, yükü ağır olanlar, hepiniz bana gelin, ben size rahat vereceğim." "Hak edin" demiyor. "Çözün" demiyor. Gelin diyor. Yükü getirin. Hepsini. İsa'nın burada "rahat" için kullandığı sözcük yalnızca uykunun dinlendirmesi değildir. Ferahlama fikrini, kaldırılmış bir yükü, altından kalkamayacağı bir şeye karşı zorlanmayı bırakmış bir canı anlatır. O'nun karşılığında sunduğu boyunduruk kolay ve hafiftir. Bunun nedeni hayatın acısız olması değil, Mesih'le boyunduruk altına girdiğinizde artık yalnız çekmiyor olmanızdır. O sizinle birlikte çeker ve O daha güçlüdür. İlk kez okuyanlar için: eski dünyada boyunduruk, iki hayvanı birbirine bağlayıp yükü paylaşmalarını sağlayan ahşap bir çerçeveydi. İsa şunu söylüyor: bunu seninle birlikte taşıyayım. Sonra Mezmur 46 bize canın büyük çapasını veriyor: "Tanrı sığınağımız ve gücümüzdür, sıkıntıda hazır bir yardımcıdır." Uzak bir yardım değil. Sıkıntı geçtikten sonra gelen bir yardım değil. Hazır bir yardımcı: depremde hazır, dağlar sarsılırken hazır, sular kükrerken hazır. Ve onuncu ayette, bütün Kutsal Yazılar'daki en yumuşak buyruklardan biri geliyor: "Durun, bilin ki Tanrı benim." İbranice'de "durun" sözcüğü bırakmak, kavrayışı gevşetmek, çabalamayı kesmek demektir. Bu pasiflik değildir. Sonunda güvenmeye karar vermiş bir canın bilinçli teslimiyetidir. Yedi günlük Kutsal Yazı okumasının sizi getirdiği yer burasıdır: kaygıyı yönetmeye yarayan bir yönteme değil, bir Kişi'ye. Adınızı bilen bir Çoban'a. Sizi sağ eliyle tutan bir Tanrı'ya. Her yükü ayaklarının dibine bırakıp dinlenmeye sizi çağıran bir Kurtarıcı'ya. O'nun sunduğu esenlik sıkıntının yokluğu değildir. Sıkıntının tam ortasında O'nun varlığıdır. Ve bu varlık yeter.