แผนทั้งหมด

สันติสุขสำหรับใจที่กังวล

เจ็ดวันกับพระคัมภีร์สำหรับความกังวล ความกลัว และคืนที่นอนไม่หลับ เรียนรู้ที่จะมอบความห่วงใยของคุณไว้กับพระเจ้าผู้ทรงอุ้มชูคุณ

  1. วันที่ 1

    จงมอบความกังวลของท่านไว้

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    มีช่วงเวลาหนึ่งที่พวกเราส่วนใหญ่รู้จักดี คือช่วงที่น้ำหนักของทุกสิ่งถาโถมลงบนอกพร้อมกัน บิลที่จ่ายไม่ไหว ความสัมพันธ์ที่กำลังร้าวฉาน ผลวินิจฉัยที่ไม่คาดคิด อนาคตที่ยังมองไม่ชัด ในช่วงเวลาเช่นนี้เองที่อัครทูตเปโตรเขียนถึงผู้คนที่มีเรื่องน่ากลัวมากกว่าที่เราส่วนใหญ่จะเคยเผชิญ ผู้อ่านของท่านกระจัดกระจาย ถูกข่มเหง และไม่แน่ใจว่าพรุ่งนี้จะนำความโล่งใจหรือการจับกุมมาให้ และท่ามกลางพายุนั้น ท่านกล่าวคำเชื้อเชิญที่อ่อนโยนที่สุดข้อหนึ่งในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม เปโตรเขียนว่า "จงละความกังวลทั้งสิ้นของท่านไว้กับพระองค์ เพราะพระองค์ทรงห่วงใยท่าน" (1 เปโตร 5:7) คำว่า "ละไว้" หรือ "โยน" ในภาษาเดิมเป็นคำเดียวกับที่ใช้เมื่อเหล่าสาวกเอาเสื้อคลุมของตนพาดบนลูกลา เพื่อให้พระเยซูประทับ เป็นการกระทำที่จงใจและเห็นได้จริงในการส่งต่อ ท่านไม่ได้ถูกบอกให้จัดการความกังวลให้มีประสิทธิภาพขึ้น หรือให้คิดบวกมากขึ้น หรือพยายามไม่กังวลให้หนักขึ้น ท่านถูกบอกให้โยนมันไป มีบางอย่างที่แทบจะรุนแรงและจงใจอย่างยิ่งในการกระทำนี้ ความกังวลเป็นเรื่องจริง เปโตรไม่ได้แสร้งว่าไม่มี แต่มันควรเป็นภาระของพระองค์ผู้เดียว สดุดีที่ไปด้วยกันกับตอนนี้กล่าวไว้ชัดเจนว่า "จงมอบภาระของเจ้าไว้กับพระเยโฮวาห์ และพระองค์จะทรงค้ำจุนเจ้า" (สดุดี 55:22) คำภาษาฮีบรูที่แปลว่า "ค้ำจุน" ให้ภาพของการถูกพยุงจากข้างล่าง ไม่ใช่การช่วยจากระยะไกล แต่เป็นการรองรับจากด้านล่าง เหมือนรากฐานที่รองรับบ้าน พระเจ้าไม่ได้ทรงรับท่านหลังจากท่านล้มลง พระองค์ทรงอยู่ใต้ท่านแล้วก่อนที่ท่านจะปล่อยมือเสียอีก เหตุผลที่เปโตรให้ไว้สำหรับการมอบความกังวลนั้น ควรใช้เวลาไตร่ตรองช้า ๆ ไม่ใช่เพราะพระเจ้าทรงฤทธิ์พอจะรับมือกับมัน แม้พระองค์ทรงฤทธิ์จริง แต่เพราะพระองค์ *ทรงห่วงใยท่าน* นี่เป็นเรื่องส่วนตัว นี่ไม่ใช่พระเจ้าที่บริหารที่เก็บของหายของจักรวาล แต่เป็นพระบิดาผู้ทรงใส่ใจ ไม่ว่าท่านแบกอะไรเข้ามาในวันนี้ จงวางมันลงเถิด ไม่ใช่เพราะมันเล็กน้อย แต่เพราะพระองค์ทรงยิ่งใหญ่ และเพราะพระองค์ทรงรักท่านมากพอที่จะรับน้ำหนักนั้นไว้เอง

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  2. วันที่ 2

    อย่ากังวลสิ่งใดเลย

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    คำภาษาอังกฤษว่า "careful" ในพระบัญชาอันเลื่องชื่อของเปาโลแทบไม่เกี่ยวกับความหมายที่เราใช้เมื่อพูดว่าใครสักคนเป็นคนระมัดระวังในทุกวันนี้ เมื่อเราพูดว่าระมัดระวัง เราหมายถึงรอบคอบและใส่ใจ แต่เมื่อเปาโลกล่าวว่า "อย่ากระวนกระวายในสิ่งใดเลย" (ฟีลิปปี 4:6) ท่านหมายถึงสิ่งที่รุนแรงกว่านั้นมาก คืออย่ากังวลกับสิ่งใดเลย อย่าให้สิ่งใดฉุดรั้งจิตใจให้แตกกระจาย อย่าให้สิ่งใดแบ่งความคิดของท่านออกเป็นเสี่ยงๆ คำภาษากรีกที่อยู่เบื้องหลังคือ *merimnao* ซึ่งหมายถึงการถูกแยกเป็นเสี่ยง ความคิดกระจัดกระจายไปทุกทิศทางพร้อมกัน เปาโลไม่ได้บอกให้ท่านทำตามอำเภอใจ แต่บอกว่าอย่าปล่อยให้ตัวเองถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ สิ่งที่ทำให้ข้อความตอนนี้น่าทึ่งคือสถานที่ที่เปาโลเขียน นั่นคือคุกในกรุงโรม ท่านไม่ได้เขียนจากที่พักผ่อนบนยอดเขาหลังช่วงเวลาแห่งความสุขสบาย ท่านเขียนทั้งที่ถูกล่ามโซ่ ไม่รู้ชะตากรรมของตนเอง แต่ท่านกลับกล่าวว่า "จงชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าเสมอ ข้าพเจ้าจะกล่าวอีกครั้งหนึ่งว่า จงชื่นชมยินดีเถิด" (ฟีลิปปี 4:4) การกล่าวซ้ำนี้ไม่ได้เกิดจากความเลินเล่อ แต่เป็นการเน้นย้ำโดยตั้งใจ ความชื่นชมยินดีไม่ใช่ความรู้สึกที่เปาโลมารายงาน แต่เป็นพระบัญชาที่ท่านประทานให้ ซึ่งหมายความว่าเป็นการเลือกที่ทำได้ แม้ความรู้สึกนั้นจะยังไม่มา ยาที่เปาโลสั่งให้รักษาความกังวลไม่ใช่กำลังใจของตัวเองหรือการหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจ แต่คือการอธิษฐาน และเป็นการอธิษฐานแบบเฉพาะเจาะจง "แต่จงทูลพระเจ้าทราบถึงข้อทูลขอของท่านทั้งหลายในทุกเรื่องด้วยการอธิษฐาน การวิงวอน และการขอบพระคุณ" (ฟีลิปปี 4:6) สังเกตว่าการขอบพระคุณถูกทอรวมอยู่ในการทูลขอ ท่านนำความต้องการมาเฝ้าพระองค์ และนำความขอบคุณมาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน นี่ไม่ใช่การแกล้งทำเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี แต่คือการระลึกว่า แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก พระเจ้าทรงสัตย์ซื่อมาแล้วในอดีต และจะทรงสัตย์ซื่อต่อไปอีก พระสัญญาที่ตามมานั้นน่าตื่นตะลึง "แล้วสันติสุขของพระเจ้าซึ่งเกินความเข้าใจของมนุษย์จะรักษาจิตใจและความคิดของท่านทั้งหลายไว้ในพระเยซูคริสต์" (ฟีลิปปี 4:7) คำว่า "รักษา" เป็นศัพท์ทางทหาร หมายถึงการตั้งกองรักษาการณ์และวางยามเฝ้า สันติสุขของพระเจ้าไม่ได้แวะมาเยี่ยมหัวใจของท่านเท่านั้น แต่ยืนเฝ้ายามอยู่เหนือหัวใจนั้น ท่านไม่จำเป็นต้องเข้าใจว่ามันทำงานอย่างไรจึงจะได้รับผลของมัน ท่านเพียงนำความกังวลมาถวายแด่พระองค์ผู้ทรงเปลี่ยนมันให้เป็นสันติสุข

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  3. วันที่ 3

    สันติสุขสมบูรณ์

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    อิสยาห์เขียนถึงประชากรที่มีเหตุผลทุกอย่างที่จะหวาดกลัว จักรวรรดิอัสซีเรียกลืนกินชาติต่างๆ ทั้งชาติ และขอบฟ้ามืดมนด้วยควันจากเมืองที่ถูกพิชิต ท่ามกลางความหวาดกลัวนั้น ผู้เผยพระวจนะกล่าวถ้อยคำซึ่งยืนยาวกว่าจักรวรรดิทุกแห่งที่มันถูกเขียนขึ้นมาต่อต้าน "พระองค์จะทรงรักษาผู้ที่มีใจมั่นคงไว้ในสันติสุขสมบูรณ์ เพราะเขาวางใจในพระองค์" (อิสยาห์ 26:3) คำฮีบรูที่อยู่เบื้องหลังคำว่า "สันติสุขสมบูรณ์" คือ *ชาโลม ชาโลม* เป็นคำที่ซ้ำสองเพื่อเน้น คือสันติสุขซ้อนสันติสุข ความสมบูรณ์ลึกซึ้งที่สุดที่ภาษานั้นจะกล่าวได้ เงื่อนไขของสันติสุขที่ซ้อนทวีนั้นคือจิตใจที่ "มั่นคง" ในพระเจ้า คำนี้หมายถึงการยึดเหนี่ยว พิงอิง และพยุงไว้กับสิ่งหนึ่ง เป็นท่าทีของคนที่เลิกพยายามพยุงตัวให้ตั้งตรงด้วยกำลังของตนเอง และเอนน้ำหนักทั้งหมดลงบนสิ่งที่มั่นคง พระสัญญานี้ไม่ได้ให้แก่ผู้ที่ไม่เคยรู้สึกกลัว แต่ให้แก่ผู้ที่ท่ามกลางความกลัว หันจิตใจไปหาพระองค์ผู้ไม่เปลี่ยนแปลงอย่างตั้งใจ ความไว้วางใจมาก่อน แล้วสันติสุขจึงตามมา หลายร้อยปีต่อมา ในคืนที่พระองค์กำลังจะถูกจับ พระเยซูทรงเรียกเหล่าสาวกมาแล้วตรัสว่า "เราทิ้งสันติสุขไว้กับท่าน เราให้สันติสุขของเราแก่ท่าน เราให้แก่ท่านไม่เหมือนโลกให้ อย่าให้ใจของท่านวุ่นวายหรือกลัวเลย" (ยอห์น 14:27) สันติสุขที่พระเยซูทรงเสนอไม่ใช่สันติสุขของโลก ซึ่งขึ้นอยู่กับการที่ทุกอย่างราบรื่น ความปลอดภัยถูกรับประกัน และผลลัพธ์อยู่ในการควบคุม สันติสุขของพระองค์คือพระบุคคล คือพระองค์เองที่ทรงทิ้งไว้กับท่านดั่งของประทาน ทรงอยู่ในห้องนั้นแม้ในยามที่ห้องนั้นน่ากลัว ไม่ว่าท่านจะเพิ่งอ่านเป็นครั้งแรกหรือเป็นผู้เชื่อมานาน นี่คือคำเชื้อเชิญที่ไม่เคยเก่า สันติสุขที่ท่านกำลังค้นหาไม่ใช่ความรู้สึกที่ท่านสร้างขึ้นเองได้ หรือวินัยที่ท่านฝึกจนชำนาญ แต่เป็นของประทานจากพระองค์ผู้ทรงรักท่าน มีให้ในขณะนี้ รอให้จิตใจของท่านหันมาหาพระองค์และอยู่ที่นั่น ท่านไม่จำเป็นต้องแก้เรื่องที่ทำให้ท่านกลัวให้เสร็จก่อนจึงจะมีสันติสุขในเรื่องนั้น ท่านเพียงแต่อยู่กับพระองค์

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  4. วันที่ 4

    จงพิจารณาดอกลิลลี่

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    พระเยซูประทับนั่งบนเนินเขา ท่ามกลางคนธรรมดาสามัญ ทั้งชาวนา ชาวประมง คุณแม่ และช่างฝีมือ เป็นคนที่รู้ดีว่าการนอนไม่หลับเพราะคิดว่าจะมีพอใช้หรือไม่นั้นเป็นอย่างไร แล้วพระองค์ทรงชี้ไปที่ทุ่งนา "จงพิจารณาดอกลิลลี่ในทุ่งว่าเติบโตอย่างไร มันไม่ตรากตรำทำงานและไม่ปั่นด้าย แต่เราบอกท่านทั้งหลายว่า แม้แต่ซาโลมอนในสง่าราศีทั้งสิ้นของท่านก็ไม่ได้ทรงเครื่องงดงามเหมือนดอกไม้เหล่านี้ดอกหนึ่ง" (มัทธิว 6:28-29) คำว่า "พิจารณา" มีความหมายมากกว่าการเหลียวมองผ่านๆ แต่หมายถึงการศึกษาอย่างถี่ถ้วน และสังเกตด้วยความตั้งใจ พระเยซูทรงขอให้ผู้ฟังของพระองค์เป็นนักเรียนของดอกไม้ป่า เหตุผลที่พระองค์ทรงใช้เรียกว่า การให้เหตุผลจากเรื่องเล็กไปสู่เรื่องใหญ่ ถ้าพระเจ้าทรงประดับดอกไม้ที่บานวันนี้และร่วงโรยวันพรุ่งนี้ด้วยความงามที่เหนือกว่าอาภรณ์ของกษัตริย์ นั่นบอกอะไรท่านเกี่ยวกับการที่พระองค์ทรงเห็นท่าน "ท่านทั้งหลายประเสริฐกว่านกเหล่านั้นมิใช่หรือ" (มัทธิว 6:26) คำถามนี้ไม่ใช่ถ้อยคำประดับประดา แต่มุ่งให้ตรงใจเรา ท่านไม่ใช่นกกระจอก ท่านไม่ใช่ดอกลิลลี่ ท่านถูกสร้างตามพระฉายาของพระเจ้า พระองค์ทรงรู้จักท่านด้วยชื่อ ทรงนับแม้แต่เส้นผมบนศีรษะของท่าน และถ้าพระองค์ทรงดูแลทุ่งนา พระองค์ก็จะทรงดูแลท่านด้วย สิ่งที่พระเยซูทรงสอนในที่นี้ไม่ได้มุ่งตำหนิความเกียจคร้านหรือความเพิกเฉยต่อหน้าที่ พระองค์ไม่ได้ตรัสให้ผู้ฟังเลิกทำงานหรือเลิกวางแผน แต่ทรงวินิจฉัยโรคฝ่ายจิตวิญญาณอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ คือความกังวลที่เกิดจากการดำเนินชีวิตราวกับว่าพระเจ้าไม่ได้อยู่ในภาพนั้น "พระบิดาของท่านผู้สถิตในสวรรค์ทรงทราบอยู่แล้วว่าท่านต้องการสิ่งเหล่านี้ทั้งสิ้น" (มัทธิว 6:32) พระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว ท่านไม่ได้กำลังแจ้งสถานการณ์ที่พระองค์ทรงมองข้ามไป ความกังวลคือคำโกหกที่บอกว่าท่านต้องเผชิญเรื่องนี้เพียงลำพัง พระบัญชาที่รู้จักกันดีที่ว่า "แต่จงแสวงหาแผ่นดินของพระเจ้าและความชอบธรรมของพระองค์ก่อน แล้วพระองค์จะทรงเพิ่มสิ่งทั้งปวงเหล่านี้ให้แก่ท่าน" (มัทธิว 6:33) ไม่ใช่สูตรสำหรับให้ได้สิ่งที่ต้องการ แต่เป็นการจัดลำดับหัวใจใหม่ เมื่อพระเจ้าอยู่เป็นอันดับแรก ทุกสิ่งอื่นก็เข้าที่ของมัน คำถามของคนที่กังวลไม่ใช่ "จะมีพอไหม" แต่คำถามของคนที่วางใจคือ "วันนี้ฉันแสวงหาพระองค์เป็นอันดับแรกหรือไม่" นั่นเป็นคำถามเดียวที่เป็นหน้าที่ของท่านที่จะตอบ

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  5. วันที่ 5

    พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นผู้เลี้ยงของข้าพเจ้า

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ลองหลับตาสักครู่ แล้วนึกภาพคนเลี้ยงแกะ ไม่ใช่ภาพในหน้าต่างกระจกสี แต่เป็นชายตัวจริงที่ออกไปก่อนตะวันขึ้น นับแกะทุกตัวด้วยชื่อ รู้ว่าตัวไหนเดินกะเผลก ตัวไหนชอบหลงทาง แล้วฟังกวีโบราณอย่างดาวิดกล่าวด้วยความมั่นใจอันสงบของผู้ที่เคยเป็นทั้งคนเลี้ยงแกะและเป็นแกะว่า "พระเยโฮวาห์ทรงเป็นผู้เลี้ยงของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ขาดสิ่งใด" นี่ไม่ใช่คำอธิษฐานขอพร แต่เป็นคำประกาศ ดาวิดเขียนสดุดีบทนี้จากประสบการณ์จริง ท่านเคยนำฝูงแกะของตนข้ามเนินเขาแห่งยูเดีย และรู้ว่าผู้เลี้ยงที่ดีทำอย่างไร คือหาทุ่งหญ้าเขียวขจีในยามที่แผ่นดินดูแห้งแล้ง นำไปยังริมน้ำสงบเพราะแกะจะไม่ดื่มจากลำธารที่เชี่ยวกราก และเดินนำหน้าเข้าไปในหุบเขา เพื่อให้ฝูงแกะไม่ต้องเผชิญความมืดตามลำพัง ทุกภาพในสดุดีบทนี้มาจากโลกนั้น และทุกภาพมีไว้บอกเราว่าพระเจ้าทรงดูแลท่านอย่างไร สังเกตหุบเขาในข้อ 4 ว่า "แม้ข้าพเจ้าจะเดินไปในหุบเขาแห่งเงามัจจุราช ข้าพเจ้าจะไม่กลัวอันตรายใดเลย เพราะพระองค์ทรงสถิตกับข้าพเจ้า" ดาวิดไม่ได้บอกว่าหุบเขานั้นถูกยกออกไป ท่านบอกว่าท่านเดินผ่านมัน และท่านไม่ได้เดินคนเดียว ไม้เท้าและไม้ตะขอที่ปลอบใจท่านไม่ได้มีไว้ประดับ ไม้เท้าใช้ไล่สัตว์ร้าย ส่วนไม้ตะขอใช้นำแกะที่หลงกลับสู่ที่ปลอดภัย การประทับอยู่ของพระเจ้าในช่วงเวลาที่ยากที่สุดของท่านไม่ใช่การประทับอยู่เฉย ๆ พระองค์ทรงทำงานอย่างแข็งขัน ประคองท่านให้อยู่ในเส้นทาง สำหรับผู้ที่อ่านครั้งแรก ความจริงง่าย ๆ คือ สดุดีบทนี้เป็นพระสัญญาว่าพระเจ้าทรงรู้จักชื่อของท่าน ทรงรู้ความต้องการของท่าน และจะไม่ทรงทิ้งให้ท่านหลงทางตามลำพัง สำหรับผู้เชื่อที่อ่านถ้อยคำเหล่านี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว ขอให้พิจารณาว่า โต๊ะที่จัดเตรียมไว้ "ต่อหน้าศัตรูของข้าพเจ้า" หมายความว่าพระเจ้าไม่ทรงรอให้สถานการณ์ของท่านสบายดีเสียก่อนจึงอวยพร พระองค์ทรงจัดโต๊ะไว้ท่ามกลางความทุกข์ยากนั้นเลย ความกังวลของท่านไม่จำเป็นต้องหมดไปก่อน พระเจ้าจึงจะเลี้ยงจิตวิญญาณของท่านได้ พระองค์ทรงพบท่านในความกังวลนั้น ไม่ใช่หลังจากนั้น วันนี้ ไม่ว่าท่านกำลังเดินผ่านหุบเขาใด ท่านมีผู้เลี้ยงที่เสด็จเดินผ่านมันนำหน้าท่านไปแล้ว

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  6. วันที่ 6

    เมื่อความกลัวมาเยือน

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    ความกลัวไม่ได้ประกาศการมาถึงอย่างสุภาพเสมอไป บางครั้งมันพุ่งเข้ามาเหมือนลมเย็นเฉียบ อาจเป็นผลการวินิจฉัยของแพทย์ สายโทรศัพท์ หรือคืนที่นอนไม่หลับตอนตีสามเมื่อจิตใจไม่ยอมสงบ คำถามไม่ใช่ว่าความกลัวจะมาหรือไม่ แต่คือท่านจะทำอย่างไรเมื่อมันมายืนอยู่หน้าประตู เมื่อดาวิดเขียนสดุดีบทที่ 56 ท่านไม่ได้อยู่ในที่ที่สุขสบาย ท่านถูกศัตรูรายล้อม คำพูดของท่านถูกบิดเบือนมาใช้ปรักปรำ และมีคนวางแผนจะเอาชีวิตท่าน กระนั้นท่านเขียนถ้อยคำที่เรียบง่ายจนน่าตกใจว่า "เวลาที่ข้าพระองค์กลัว ข้าพระองค์จะวางใจในพระองค์" (สดุดี 56:3) ถ้อยคำนี้ซื่อสัตย์ ดาวิดไม่ได้แกล้งทำเป็นว่าความกลัวไม่มีอยู่ ท่านไม่ได้แสดงความกล้าหาญที่ท่านไม่ได้รู้สึกจริงๆ ท่านกำลังบอกว่า ในวินาทีที่ความกลัวมาถึง ข้าพระองค์จะเลือกวางใจ ความกลัวและความเชื่อสามารถอยู่ในหัวใจดวงเดียวกันในเวลาเดียวกันได้ การมีอย่างหนึ่งไม่ได้ทำให้อีกอย่างหนึ่งหมดคุณสมบัติ ต่อมาพระเจ้าตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะอิสยาห์แก่ประชากรที่ตกเป็นเชลย พลัดถิ่น ไม่แน่ใจในอนาคต และสงสัยว่าพระองค์ทรงลืมพวกเขาแล้วหรือไม่ "อย่ากลัวเลย เพราะเราอยู่กับเจ้า อย่าครั่นคร้าม เพราะเราเป็นพระเจ้าของเจ้า เราจะหนุนกำลังเจ้า เราจะช่วยเจ้า เราจะประคองเจ้าไว้ด้วยมือขวาที่ชอบธรรมของเรา" (อิสยาห์ 41:10) ลองนับพระสัญญาในข้อเดียวนี้ ได้แก่ การสถิตอยู่ด้วย กำลัง การช่วยเหลือ และมือที่ประคองไว้ พระเจ้าไม่ได้ประทานพระสัญญาเดียวแล้วปล่อยที่เหลือให้เป็นเรื่องบังเอิญ พระองค์ทรงซ้อนพระสัญญาเหล่านั้นทีละข้อ ราวกับตรัสว่า เราคิดถึงทุกมุมของความกลัวของเจ้าแล้ว และเราใหญ่กว่าทุกสิ่งเหล่านั้น สำหรับผู้ที่อ่านพระคัมภีร์เป็นครั้งแรก สิ่งที่ท่านควรรู้คือ พระเจ้าไม่ทรงประหลาดพระทัยเมื่อท่านกลัว และไม่ทรงผิดหวังในตัวท่านที่รู้สึกเช่นนั้น สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน ขอให้สังเกตว่าพระเจ้าตรัสว่า "เราจะประคองเจ้าไว้" การประคองนี้ต่อเนื่องไม่หยุด เป็นมือที่ไม่ปล่อยแม้ท่านจะไม่รู้สึกถึงมันแล้ว ความรู้สึกของท่านเป็นของจริง แต่ไม่ใช่ถ้อยคำสุดท้าย ถ้อยคำสุดท้ายเป็นของพระเจ้าผู้ทรงโอบอุ้มท่านไว้

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง
  7. วันที่ 7

    การหยุดพักสำหรับจิตวิญญาณของท่าน

    บทอ่านของวันนี้

    ข้อคิดใคร่ครวญ

    เรามาถึงวันสุดท้ายของการเดินทางร่วมกันแล้ว และเหมาะสมยิ่งที่เราจะจบลงด้วยคำเชิญ ไม่ใช่คำสั่งให้พยายามให้มากขึ้น พระเยซูทรงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่อ่อนล้าจากภาระทางศาสนาและความกังวลในชีวิตประจำวัน ทรงกางพระหัตถ์ออกและตรัสว่า "บรรดาผู้ที่เหน็ดเหนื่อยและแบกภาระหนัก จงมาหาเรา และเราจะให้ท่านได้หยุดพัก" พระองค์ไม่ได้ตรัสว่า "จงทำให้สมควรได้รับ" ไม่ได้ตรัสว่า "จงหาทางแก้เอง" แต่ตรัสว่า มาเถิด จงนำภาระมา ทั้งหมดเลย คำที่พระเยซูทรงใช้สำหรับ "การหยุดพัก" ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการพักด้วยการนอนหลับเท่านั้น แต่มีความหมายถึงการได้รับกำลังใหม่ ภาระที่ถูกยกออก และจิตวิญญาณที่เลิกฝืนแบกสิ่งที่หนักเกินไปสำหรับตน แอกที่พระองค์ประทานเพื่อแลกเปลี่ยนนั้นทรงบอกว่าสบายและเบา ไม่ใช่เพราะชีวิตจะปราศจากความเจ็บปวด แต่เพราะเมื่อท่านอยู่ใต้แอกเดียวกับพระคริสต์ ท่านก็ไม่ต้องลากอยู่ตามลำพังอีกแล้ว พระองค์ทรงลากไปพร้อมกับท่าน และพระองค์ทรงเข้มแข็งกว่า สำหรับผู้ที่อ่านเป็นครั้งแรก แอกในสมัยโบราณคือโครงไม้ที่ใช้เทียมสัตว์สองตัวเข้าด้วยกันเพื่อแบ่งกันแบกน้ำหนัก พระเยซูตรัสว่า ให้เราแบกสิ่งนี้ไปพร้อมกับท่านเถิด จากนั้นสดุดีบทที่ 46 ก็มอบสมอยึดของจิตวิญญาณให้เรา "พระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของเรา เป็นความช่วยเหลือในยามยากลำบากที่หาได้พร้อมเสมอ" ไม่ใช่ความช่วยเหลือที่อยู่ห่างไกล ไม่ใช่ความช่วยเหลือที่มาถึงหลังจากเหตุร้ายผ่านพ้นไปแล้ว แต่เป็นความช่วยเหลือที่อยู่ใกล้ อยู่ท่ามกลางแผ่นดินไหว อยู่เมื่อภูเขาสั่นสะเทือน อยู่เมื่อน้ำคำรามกึกก้อง แล้วในข้อ 10 ก็มีพระบัญชาที่อ่อนโยนที่สุดข้อหนึ่งในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม คือ "จงนิ่งเสียและรู้ว่าเราคือพระเจ้า" ในภาษาฮีบรู "จงนิ่งเสีย" หมายถึงการปล่อยมือ คลายการยึดเหนี่ยว และเลิกดิ้นรนต่อสู้ นี่ไม่ใช่การนิ่งเฉยแบบไม่ทำอะไร แต่เป็นการยอมมอบถวายอย่างแข็งขันของจิตวิญญาณที่ตัดสินใจวางใจในที่สุด นี่คือจุดหมายที่พระคัมภีร์เจ็ดวันนี้นำท่านมาถึง ไม่ใช่เทคนิคในการจัดการกับความกังวล แต่เป็นพระองค์ผู้ทรงเป็นบุคคล ผู้เลี้ยงแกะที่ทรงรู้จักชื่อของท่าน พระเจ้าผู้ทรงจับท่านไว้ด้วยพระหัตถ์เบื้องขวา พระผู้ช่วยให้รอดผู้ทรงเชิญท่านให้วางทุกภาระลงที่พระบาทของพระองค์และหยุดพัก สันติสุขที่พระองค์ประทานไม่ใช่การไม่มีปัญหา แต่คือการที่พระองค์ทรงสถิตอยู่ท่ามกลางปัญหานั้น และการสถิตอยู่ของพระองค์ก็เพียงพอแล้ว

    ดูวันนี้มีเสียงให้ฟัง