चिन्ता, डर र बेचैन रातहरूका लागि सात दिनको पवित्रशास्त्र: तपाईंलाई समात्नुहुने परमेश्वरलाई आफ्ना बोझहरू सुम्पन सिक्दै।
दिन 1
आजको पाठ
मनन
हामी धेरैलाई राम्ररी थाहा भएको एउटा क्षण हुन्छ: सबै कुराको भार एकैचोटि छातीमा आएर बस्ने क्षण। तिर्न नसकिने बिल, चुँडिँदै गइरहेको सम्बन्ध, नसोचेको रोगको निदान, स्पष्ट नै नहुने भविष्य। ठीक त्यही क्षणमा प्रेरित पत्रुसले हामी धेरैले कहिल्यै भोग्नुपर्नेभन्दा बढी डराउनुपर्ने मानिसहरूलाई लेख्छन्। उनका पाठकहरू छरपष्ट भएका, सताइएका, र भोलि राहत आउँछ कि गिरफ्तारी भन्ने कुरामा अनिश्चित थिए। त्यही आँधीको बीचमा उनले सम्पूर्ण पवित्र शास्त्रकै सबैभन्दा कोमल निम्तोहरूमध्ये एउटा दिन्छन्। पत्रुस लेख्छन्, "आफ्ना सारा चिन्ता उहाँमाथि हाल्देओ, किनभने उहाँले तिमीहरूको वास्ता गर्नुहुन्छ" (१ पत्रुस ५:७)। यहाँ "हाल्नु" भन्ने शब्द चेलाहरूले येशूलाई चढाउन गधाको बच्चामाथि आफ्ना लुगा फालेको बेला प्रयोग भएको शब्द नै हो। यो हस्तान्तरण गर्ने जानाजानी र भौतिक कार्य हो। तपाईंलाई चिन्ताहरू अझ कुशलतापूर्वक सम्हाल्न, अझ सकारात्मक सोच्न, वा चिन्ता नगर्न अझ कडा प्रयास गर्न भनिएको छैन। तपाईंलाई तिनलाई फाल्न भनिएको छ। यसमा लगभग जोडदार र पूर्ण रूपमा जानाजानी गरिने कुरा छ। चिन्ताहरू वास्तविक छन्। पत्रुसले तिनीहरू छैनन् भनेर बहाना गर्दैनन्। तर तिनीहरू अर्कै Someone माथि हुनुपर्छ भन्ने उनको भनाइ छ। यो खण्डसँग जोडिने भजनले स्पष्ट भन्छ: "आफ्नो बोझ परमप्रभुमाथि हाल, र उहाँले तँलाई सम्हाल्नुहुनेछ" (भजन संग्रह ५५:२२)। "सम्हाल्नु" को हिब्रू शब्दले तलबाट अड्याइएको चित्र बोक्छ। टाढाबाट उद्धार गरिएको होइन, जसरी जग घरलाई थाम्छ त्यसरी तलबाट थामिएको। परमेश्वरले तपाईं लड्नुभएपछि समात्नुहुन्न। तपाईंले छोड्नुअघि नै उहाँ तपाईंको मुनि हुनुहुन्छ। पत्रुसले चिन्ता हाल्नुका निम्ति दिएको कारणलाई बिस्तारै मनन गर्नु उचित छ: परमेश्वर ती सम्हाल्न सक्ने शक्तिशाली हुनुहुन्छ भनेर होइन, यद्यपि उहाँ हुनुहुन्छ, तर उहाँले *तिमीहरूको वास्ता गर्नुहुन्छ* भनेर। यो व्यक्तिगत कुरा हो। यो ब्रह्माण्डको हराएको सामान राख्ने कार्यालय चलाउने परमेश्वर होइन। यो ध्यान दिने पिता हुनुहुन्छ। आज तपाईं जे बोकेर आउनुभएको छ, त्यसलाई तल राख्नुहोस्। त्यो सानो छ भनेर होइन, तर उहाँ महान् हुनुहुन्छ र उहाँले तपाईंलाई यति माया गर्नुहुन्छ कि त्यसको भार आफैँले लिन चाहनुहुन्छ भनेर।
दिन 2
आजको पाठ
मनन
पावलको प्रसिद्ध आज्ञामा "चिन्ता" भनी अनुवाद गरिएको शब्दले हामीले दैनिक जीवनमा भन्ने साधारण चिन्ताभन्दा धेरै गहिरो कुरा बुझाउँछ। जब पावल "कुनै कुराको चिन्ता नगर" (फिलिप्पी ४:६) भन्छन्, उनको अर्थ यो हो: कुनै कुराले तिमीलाई च्यात्न नदेऊ, कुनै कुराले तिम्रो मनलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न नदेऊ। यसको पछाडिको ग्रीक शब्द *merimnao* हो, जसको अर्थ हो टुक्रिनु, आफ्ना विचारहरू एकैचोटि चारैतिर छरिनु। पावल तिमीलाई लापरवाह हुन भनिरहेका छैनन्। उनी तिमीलाई च्यातिन नदिन भनिरहेका छन्। यो खण्डलाई उल्लेखनीय बनाउने कुरा पावलले यो कहाँबाट लेखिरहेका छन् भन्ने हो: रोमी कारागारबाट। उनी सुखको समयपछि कुनै पहाडको शान्त स्थानबाट लेखिरहेका छैनन्। उनी साङ्लोमा बाँधिएर, आफ्नो भाग्यबारे अनिश्चित हुँदै लेखिरहेका छन्, तैपनि भन्छन्, "प्रभुमा सधैँ आनन्दित होओ; म फेरि भन्छु, आनन्दित होओ" (फिलिप्पी ४:४)। यो दोहोर्याइ संयोग होइन, यो जानाजानी दिइएको जोड हो। आनन्द पावलले बताइरहेको कुनै भावना होइन, यो उनले दिइरहेको आज्ञा हो। यसको अर्थ भावना अझै नआएको बेला पनि आनन्द रोज्न सम्भव छ। चिन्ताको लागि पावलले दिएको उपचार इच्छाशक्ति वा ध्यान अर्कोतिर मोड्ने कुरा होइन। यो प्रार्थना हो, तर एक विशेष किसिमको प्रार्थना। "हरेक कुरामा प्रार्थना र बिन्तीद्वारा धन्यवाद सहित आफ्ना निवेदनहरू परमेश्वरसमक्ष राख" (फिलिप्पी ४:६)। ध्यान दिनुहोस्, धन्यवाद माग्ने कुराभित्रै बुनिएको छ। तिमी आफ्नो खाँचो ल्याउँछौ, र एकैसाथ आफ्नो कृतज्ञता पनि ल्याउँछौ। यो सबै कुरा ठीकै छ भन्ने बहाना होइन। कठिन परिस्थितिमा पनि परमेश्वर पहिले विश्वासयोग्य हुनुभयो र फेरि पनि विश्वासयोग्य हुनुहुनेछ भनी सम्झनु हो। त्यसपछि आउने प्रतिज्ञा विस्मयकारी छ: "सबै समझभन्दा पर रहेको परमेश्वरको शान्तिले ख्रीष्ट येशूमा तिमीहरूका हृदय र मनलाई पहरा दिनेछ" (फिलिप्पी ४:७)। "पहरा दिनु" सैनिक शब्द हो, जसको अर्थ चौकी राख्नु, पहरेदार खडा गर्नु हो। परमेश्वरको शान्ति तिम्रो हृदयमा केवल भेट्न आउँदैन। यो त्यसमाथि पहरा दिएर बस्छ। यो कसरी काम गर्छ भन्ने बुझ्नैपर्दैन, यो काम गर्छ नै। तिमीले आफ्नो चिन्तालाई त्यही एकजनाकहाँ ल्याउनु मात्र पर्छ, जसले त्यसलाई शान्तिमा बदल्नुहुन्छ।
दिन 3
आजको पाठ
मनन
यशैयाले डराउने सबै कारण भएका मानिसहरूलाई लेखेका थिए। अश्शूरी साम्राज्यले राष्ट्रहरूलाई समूल निल्दै थियो, र जितिएका सहरहरूको धुवाँले क्षितिज कालो भएको थियो। त्यही त्रासको बीचमा अगमवक्ताले यस्तो वचन बोल्छन् जसले आफ्नो विरुद्ध लेखिएका हरेक साम्राज्यलाई उछिनेको छ: “तपाईंले उसलाई पूर्ण शान्तिमा राख्नुहुनेछ, जसको मन तपाईंमा अडिएको छ, किनभने ऊ तपाईंमा भरोसा राख्छ” (यशैया 26:3)। “पूर्ण शान्ति” को पछाडिको हिब्रू शब्द वास्तवमा *शालोम शालोम* हो: तीव्रताको लागि दोहोर्याइएको शब्द, शान्तिमाथि शान्ति, त्यो भाषाले व्यक्त गर्न सक्ने सबैभन्दा गहिरो पूर्णता। त्यो दोब्बर शान्तिको सर्त परमेश्वरमा “अडिएको” मन हो। यो शब्दको अर्थ लङ्गर हालिएको, अडेस लागेको, टेकिएको हो। यो त्यस्तो मानिसको अवस्था हो जसले आफ्नै बलले आफूलाई उभ्याउन खोज्न छोडेको छ र आफ्नो सारा भार कुनै ठोस कुरामा टेकाएको छ। यो प्रतिज्ञा कहिल्यै नडराउनेहरूको लागि होइन, तर आफ्नो डरमा पनि कहिल्यै नफेरिनुहुने उहाँतिर जानाजानी मन फर्काउनेहरूको लागि हो। भरोसा पहिले आउँछ; शान्ति त्यसपछि आउँछ। शताब्दीौँपछि, पक्राउ पर्न लागेको रातमा, येशूले आफ्ना चेलाहरूलाई भेला गरेर भन्नुभयो, “म तिमीहरूलाई शान्ति छोडेर जान्छु, मेरै शान्ति तिमीहरूलाई दिन्छु। संसारले दिएझैं म तिमीहरूलाई दिँदिनँ। तिमीहरूको हृदय व्याकुल नहोस्, न त डराओस्” (यूहन्ना 14:27)। येशूले प्रदान गर्नुहुने शान्ति संसारको शान्ति होइन, जुन सबै कुरा राम्ररी चलेमा, सुरक्षाको ग्यारेन्टी भएमा र नतिजाहरू नियन्त्रणमा रहेमा मात्र टिक्छ। उहाँको शान्ति एक व्यक्ति हो। त्यो उहाँ आफैँ हुनुहुन्छ, उपहारजस्तै तपाईंसँग छोडिएको, कोठा डरलाग्दो हुँदा पनि त्यही कोठामा उपस्थित। पहिलोपटक पढ्ने र लामो समयदेखि विश्वास गर्ने दुवैको लागि यहाँ कहिल्यै पुरानो नहुने निमन्त्रणा छ: तपाईंले खोजिरहनुभएको शान्ति आफैँले उत्पन्न गर्न सकिने भावना वा अभ्यासले सिद्ध पार्न सकिने अनुशासन होइन। यो तपाईंलाई प्रेम गर्नुहुने एक व्यक्तिको उपहार हो, यही क्षण उपलब्ध, तपाईंको मन उहाँतिर फर्कियोस् र त्यहीँ रहोस् भनी पर्खिरहेको। तपाईंलाई डर लाग्ने कुरा सुल्झाएपछि मात्र त्यसबारे शान्ति पाउनुपर्ने होइन। तपाईंले केवल रहिरहनुपर्छ।
दिन 4
आजको पाठ
मनन
येशू एउटा पहाडको पाखामा बस्नुभएको छ, वरिपरि साधारण मानिसहरू छन्: किसान र माछा मार्नेहरू, आमाहरू र व्यापारीहरू। पुग्ला कि नपुग्ला भनी रातभर ब्युँझिरहनु के हो, ती मानिसहरू राम्ररी जान्दछन्। अनि उहाँ एउटा खेततिर औँल्याउनुहुन्छ। “खेतका लिलीफूलहरू कसरी बढ्छन् सो विचार गर। तिनीहरूले न परिश्रम गर्छन्, न कात्छन्। तैपनि म तिमीहरूलाई भन्दछु, सुलेमान पनि आफ्नो सारा वैभवमा यीमध्ये एउटाजत्तिकै सजिएका थिएनन्” (मत्ती 6:28-29)। “विचार गर” भन्ने शब्दको अर्थ एक नजर हेर्नुभन्दा धेरै हो। यसको अर्थ होसियारीसाथ अध्ययन गर्नु, ध्यानपूर्वक नियाल्नु हो। येशूले आफ्ना श्रोताहरूलाई एउटा बयलको फूलको विद्यार्थी बन्न बोलाउनुहुन्छ। उहाँले बनाउँदै गर्नुभएको तर्कलाई विद्वानहरूले सानोबाट ठूलोतिरको तर्क भन्छन्। आज फुल्ने र भोलि हराउने फूललाई परमेश्वरले राजाको पोशाकभन्दा पनि सुन्दरताले सजाउनुहुन्छ भने, उहाँले तिमीलाई कस्तो नजरले हेर्नुहुन्छ भन्ने कुरा के यसले देखाउँदैन? “के तिमीहरू तिनीहरूभन्दा धेरै उत्तम छैनौ र?” (मत्ती 6:26)। यो प्रश्न केवल शोभाको लागि सोधिएको होइन। यो हृदयमा बस्नुपर्ने प्रश्न हो। तिमी न त भँगेरा हौ, न त लिलीफूल। तिमी परमेश्वरको स्वरूपमा सृजिएका हौ, नामैले चिनिएका हौ, तिम्रो टाउकोका कपाल पनि गनिएका छन्। उहाँले खेतको हेरचाह गर्नुहुन्छ भने तिम्रो पनि हेरचाह गर्नुहुनेछ। यहाँ येशूको शिक्षाको निशाना अल्छीपन वा जिम्मेवारीप्रतिको उदासीनता होइन। उहाँले आफ्ना श्रोताहरूलाई काम गर्न वा योजना बनाउन छोड्न भनिरहनुभएको छैन। उहाँ एउटा खास आत्मिक रोगको निदान गर्दै हुनुहुन्छ: परमेश्वर यो चित्रमा हुनुहुन्न भन्ने झैं व्यवहार गर्नाले आउने चिन्ता। “तिमीहरूका स्वर्गीय पिताले तिमीहरूलाई यी सबै कुराको खाँचो छ भनी जान्नुहुन्छ” (मत्ती 6:32)। उहाँले पहिल्यै जान्नुहुन्छ। उहाँले नदेखेको कुनै अवस्था तिमीले उहाँलाई सुनाउनुपरेको होइन। चिन्ता त त्यो झूट हो जसले तिमी एक्लै छौ भन्छ। “पहिले परमेश्वरको राज्य र उहाँको धार्मिकता खोज, र यी सबै कुरा तिमीहरूलाई थपिनेछन्” (मत्ती 6:33), यो प्रसिद्ध आज्ञा आफूले चाहेको कुरा पाउने सूत्र होइन। यो हृदयलाई नयाँ क्रममा मिलाउने कुरा हो। जब परमेश्वर पहिलो स्थानमा हुनुहुन्छ, बाँकी सबै कुरा आफ्नै ठाउँमा बस्छन्। चिन्ताले भरिएको प्रश्न हो: “के पुग्ला?” भरोसाले भरिएको प्रश्न हो: “के आज म उहाँलाई पहिले खोजिरहेको छु?” वास्तवमा तिम्रो जवाफ दिनुपर्ने एउटै प्रश्न यही हो।
दिन 5
आजको पाठ
मनन
एक क्षणको निम्ति आफ्ना आँखा चिम्लनुहोस् र एक गोठालोलाई कल्पना गर्नुहोस्। रंगीन सिसाको झ्यालमा देखिने आकृति होइन, साँच्चै घाम उदाउनुअघि नै बाहिर निस्कने, हरेक भेडालाई नाम लिएर गन्ने, कुन लंगडाउँछ र कुन भौँतारिन खोज्छ भन्ने जान्ने एक वास्तविक मानिस। अब गोठाला पनि भेडा पनि भइसकेको मानिसको शान्त भरोसाका साथ प्राचीन भजनरचयिता दाऊदले भनेको सुन्नुहोस्: "परमप्रभु मेरा गोठाला हुनुहुन्छ, मलाई केही कुराको कमी हुनेछैन।" यो इच्छा होइन। यो एउटा घोषणा हो। दाऊदले यो भजन आफ्नै अनुभवबाट लेखे। उनले आफ्ना बगाल यहूदियाका पहाडहरूमा डोर्याएका थिए, र असल गोठालाले के गर्छ भन्ने उनी जान्दथे। जमिन सुख्खा देखिँदा उसले हरिया चरन भेट्टाउँछ, भेडाले बगिरहेको खोलाबाट पानी पिउँदैनन् भनेर उसले शान्त पानीकहाँ डोर्याउँछ, र बगाल अँध्यारोको सामना एक्लै नगरोस् भनेर ऊ आफैँ उपत्यकामा अगाडि हिँड्छ। यो भजनका हरेक चित्र त्यही संसारबाट लिइएका हुन्, र हरेक चित्रले परमेश्वरले तपाईंको हेरचाह कसरी गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा बताउँछ। चौथो पदको उपत्यकालाई ध्यान दिनुहोस्: "म मृत्युको छायाँको उपत्यकाबाट भएर हिँडे तापनि कुनै खराबीदेखि डराउनेछैनँ, किनभने तपाईं मेरो साथमा हुनुहुन्छ।" दाऊदले उपत्यका हटाइयो भनेका छैनन्। उनले त्यसबाट भएर हिँड्छु भनेका छन्, र उनी एक्लो छैनन्। उनलाई सान्त्वना दिने लट्ठी र छडी सजावटका सामान थिएनन्। लट्ठीले जंगली जनावरलाई धपाउँथ्यो र छडीले भौँतारिएका भेडालाई सुरक्षित ठाउँमा फर्काउँथ्यो। तपाईंको सबैभन्दा कठिन घडीमा परमेश्वरको उपस्थिति निष्क्रिय हुँदैन। उहाँ सक्रिय रूपमा काम गर्दै हुनुहुन्छ, तपाईंलाई सही बाटोमा थामिराख्नुहुन्छ। पहिलो पटक पढ्ने पाठकको निम्ति सरल सत्य यो हो: यो भजन परमेश्वरले तपाईंको नाम जान्नुहुन्छ, तपाईंको खाँचो जान्नुहुन्छ, र तपाईंलाई एक्लै भौँतारिन छोड्नुहुन्न भन्ने प्रतिज्ञा हो। यी शब्दहरू सयौँ पटक पढिसकेका विश्वासीको निम्ति यो कुरा विचार गर्नुहोस्: "मेरा शत्रुहरूको सामु" तयार पारिएको भोज भन्नाले परमेश्वरले तपाईंको परिस्थिति सजिलो नभएसम्म तपाईंलाई आशिष् दिन पर्खनुहुन्न भन्ने बुझाउँछ। उहाँले समस्याकै बीचमा भोज तयार पार्नुहुन्छ। परमेश्वरले तपाईंको प्राणलाई भोजन दिनुअघि तपाईंको चिन्ता समाधान हुनैपर्दैन। उहाँ त्यसपछि होइन, त्यसैभित्र तपाईंलाई भेट्न आउनुहुन्छ। आज तपाईं जुनसुकै उपत्यकाबाट हिँडिरहनुभएको भए पनि, तपाईंका एक गोठाला हुनुहुन्छ जो त्यो बाटो तपाईंभन्दा अगाडि नै हिँडिसक्नुभएको छ।
दिन 6
आजको पाठ
मनन
डरले सधैँ नम्रतापूर्वक आफ्नो आगमनको सूचना दिँदैन। कहिलेकाहीँ यो चिसो बतास झैँ हुत्तिएर आउँछ: एउटा रोगको निदान, एउटा फोन कल, मन शान्त नहुने निद्राविहीन रातको तीन बजे। प्रश्न डर आउँछ कि आउँदैन भन्ने होइन। प्रश्न त डर ढोकामा आइपुग्दा तिमीले के गर्छौ भन्ने हो। दाऊदले भजन ५६ लेख्दा सुखद ठाउँमा थिएनन्। उनी शत्रुहरूले घेरिएका थिए, उनका शब्दहरू उनकै विरुद्ध बङ्ग्याइएका थिए, र मानिसहरूले उनको प्राण लिने षड्यन्त्र गरिरहेका थिए। तैपनि उनले सरलताले नै चकित पार्ने कुरा लेख्छन्: "म डराउँदा, म तपाईंमा भरोसा गर्छु।" त्यो वाक्यांश, "म डराउँदा", इमानदार छ। दाऊद डर छैन भन्ने बहाना गरिरहेका छैनन्। उनले नमहसुस गरेको साहस देखाउने प्रयास गरिरहेका छैनन्। उनी भन्दैछन्: डर आउने ठीक त्यही क्षणमा म भरोसा गर्ने रोजाइ गर्नेछु। डर र विश्वास एकैसाथ एउटै हृदयमा रहन सक्छन्। एउटाको उपस्थितिले अर्कोलाई अयोग्य ठहराउँदैन। त्यसपछि परमेश्वरले यशैया अगमवक्ताद्वारा निर्वासनमा परेका, विस्थापित, अनिश्चित र आफू बिर्सिइयौँ कि भनी सोचिरहेका मानिसहरूसँग बोल्नुहुन्छ: "नडराऊ, किनकि म तिमीसँग छु; निराश नहोऊ, किनकि म तिम्रो परमेश्वर हुँ। म तिमीलाई बलियो बनाउनेछु, म तिमीलाई सहायता गर्नेछु, म आफ्नो धार्मिकताको दाहिने हातले तिमीलाई सम्हाल्नेछु।" त्यही एउटै पदमा भएका प्रतिज्ञाहरू गन्नुहोस्: उपस्थिति, बल, सहायता, र सम्हाल्ने हात। परमेश्वरले एउटा मात्र प्रतिज्ञा दिएर बाँकी कुरा संयोगमा छाड्नुहुन्न। उहाँले तिनीहरूलाई एकपछि अर्को थुपार्नुहुन्छ, मानौँ भन्दै हुनुहुन्छ: मैले तिम्रो डरको हरेक कोणबारे सोचेको छु, र म ती सबैभन्दा महान् छु। पहिलो पटक बाइबल पढ्दै हुनुहुन्छ भने यो जान्नुहोस्: तपाईंको डरले परमेश्वरलाई आश्चर्यचकित पार्दैन, र त्यो महसुस गरेकोमा उहाँ तपाईंदेखि निराश हुनुहुन्न। लामो समयदेखि विश्वासी हुनुहुन्छ भने, परमेश्वरले "म तिमीलाई सम्हाल्नेछु" भन्नुभएकोमा ध्यान दिनुहोस्। सम्हाल्ने काम निरन्तर चलिरहन्छ, तपाईंले महसुस गर्न छाड्दा पनि नछाड्ने हात हो त्यो। तपाईंका भावनाहरू वास्तविक हुन्, तर तिनीहरू अन्तिम वचन होइनन्। अन्तिम वचन तपाईंलाई समात्नुहुने परमेश्वरको हो।
दिन 7
आजको पाठ
मनन
हामी यो यात्राको अन्तिम दिनमा आइपुगेका छौं, र यो उचित छ कि हामी अझ कडा प्रयास गर्ने आदेशले होइन, निमन्त्रणाले टुङ्ग्याऔं। धार्मिक बोझ र दैनिक चिन्ताले थकित भएका भीडको माझमा उभिएर येशूले आफ्ना हात फैलाउनुहुन्छ र भन्नुहुन्छ: "हे सबै थाकेका र बोझले दबिएकाहरू हो, मकहाँ आओ, र म तिमीहरूलाई विश्राम दिनेछु।" "कमाऊ" भन्नुभएन। "बुझेर आऊ" भन्नुभएन। आओ। बोझ ल्याओ। सबै ल्याओ। यहाँ येशूले प्रयोग गर्नुभएको "विश्राम" शब्द निद्राको आराम मात्र होइन। त्यसमा ताजगी, उचालिएको बोझ, र आफ्नो शक्तिभन्दा धेरै भारी कुरासँग जुध्न छोडेको प्राणको अर्थ पनि छ। बदलामा उहाँले दिनुहुने जुवा सजिलो र हलुका भनिएको छ। यसको कारण जीवन पीडारहित हुन्छ भन्ने होइन, तर तपाईं ख्रीष्टसँग जोडिनुभएपछि अब एक्लै तान्नुपर्दैन। उहाँ तपाईंसँगै तान्नुहुन्छ, र उहाँ बलियो हुनुहुन्छ। पहिलो पटक पढ्नेहरूका लागि: प्राचीन संसारमा जुवा दुई पशुलाई जोडेर भार बाँड्न सक्ने बनाउने काठको चौखट थियो। येशू भन्दै हुनुहुन्छ: यो तिमीसँगै बोकौं। त्यसपछि भजन संग्रह ४६ ले हामीलाई प्राणको महान् लंगर दिन्छ: "परमेश्वर हाम्रो शरणस्थान र बल हुनुहुन्छ, सङ्कष्टमा सधैं उपस्थित सहायक।" टाढाको सहायता होइन। सङ्कष्ट बितेपछि आइपुग्ने सहायता होइन। अति उपस्थित सहायक: भूकम्पमा उपस्थित, पहाडहरू हल्लिँदा उपस्थित, पानी गर्जँदा उपस्थित। अनि पद १० मा सारा शास्त्रमा सबैभन्दा कोमल आदेशहरूमध्ये एक आउँछ: "शान्त होओ, र जान कि म परमेश्वर हुँ।" हिब्रूमा "शान्त होओ" को अर्थ छोडिदिनु, समात्ने पकड खुकुलो पार्नु, र ज्यानपति गर्न छोड्नु हो। यो निष्क्रियता होइन: अन्ततः भरोसा गर्ने निर्णय गरेको प्राणको सक्रिय समर्पण हो। सात दिनको शास्त्रले तपाईंलाई यहीँ डोर्याउँदै ल्याएको हो: चिन्ता व्यवस्थापन गर्ने कुनै विधितिर होइन, एक जना व्यक्तितिर। तपाईंको नाम चिन्नुहुने गोठालोतिर। आफ्नो दाहिने हातले तपाईंलाई थाम्नुहुने परमेश्वरतिर। हरेक बोझ आफ्ना चरणमा राखेर विश्राम गर्न निम्तो दिनुहुने मुक्तिदातातिर। उहाँले दिनुहुने शान्ति समस्याको अभाव होइन। त्यो समस्याको बीचमा उहाँको उपस्थिति हो, र त्यो उपस्थिति पर्याप्त छ।