ផែនការទាំងអស់

សេចក្តីសុខសាន្តសម្រាប់ចិត្តដែលថប់បារម្ភ

ប្រាំពីរថ្ងៃនៃព្រះគម្ពីរសម្រាប់ការព្រួយបារម្ភ ការភ័យខ្លាច និងរាត្រីដែលគ្មានសម្រាក។ រៀនប្រគល់ក្ដីបារម្ភរបស់អ្នកទៅព្រះដែលទ្រទ្រង់អ្នក។

  1. ថ្ងៃទី 1

    ចូរទម្លាក់សេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយរបស់អ្នក

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មានពេលមួយដែលយើងភាគច្រើនស្គាល់ច្បាស់ គឺពេលដែលទម្ងន់នៃអ្វីៗទាំងអស់ធ្លាក់មកលើទ្រូងអ្នកក្នុងពេលតែមួយ។ វិក្កយបត្រដែលអ្នកមិនអាចបង់បាន ទំនាក់ទំនងដែលកំពុងរបេះរបាក់ ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យដែលអ្នកមិនបានរំពឹងទុក អនាគតដែលមិនព្រមច្បាស់លាស់។ គឺនៅពេលនោះឯង ដែលសាវ័កពេត្រុសសរសេរទៅកាន់មនុស្សដែលមានហេតុត្រូវខ្លាចច្រើនជាងយើងភាគច្រើនទៅទៀត។ អ្នកអានរបស់លោកត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ ត្រូវបៀតបៀន ហើយមិនដឹងថាថ្ងៃស្អែកនឹងនាំមកនូវការធូរស្បើយ ឬការចាប់ខ្លួនឡើយ។ ហើយចូលទៅក្នុងព្យុះនោះ លោកនិយាយនូវការអញ្ជើញដ៏ទន់ភ្លន់បំផុតមួយក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ពេត្រុសសរសេរថា៖ "ចូរទម្លាក់អស់ទាំងសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយរបស់អ្នករាល់គ្នាទៅលើទ្រង់ ដ្បិតទ្រង់យកព្រះទ័យទុកដាក់នឹងអ្នករាល់គ្នា" (១ ពេត្រុស ៥:៧)។ ពាក្យ "ទម្លាក់" នោះជាពាក្យដូចគ្នានឹងពេលដែលពួកសិស្សបោះអាវធំរបស់ខ្លួនពីលើកូនលាមួយ ដើម្បីឲ្យព្រះយេស៊ូវគង់ជិះ វាជាសកម្មភាពផ្ទេរដោយចេតនា និងជាក់ស្ដែង។ គេមិនប្រាប់អ្នកឲ្យគ្រប់គ្រងសេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុន ឬគិតបែបវិជ្ជមានជាងមុន ឬគ្រាន់តែព្យាយាមកុំបារម្ភឲ្យខ្លាំងជាងមុនទេ។ គេប្រាប់អ្នកឲ្យបោះវាចោល។ មានអ្វីមួយស្ទើរតែខ្លាំងក្លា និងដោយចេតនាទាំងស្រុងនៅក្នុងនោះ។ សេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយគឺពិត។ ពេត្រុសមិនធ្វើពុតថាវាមិនមែនទេ។ ប៉ុន្តែវាជារបស់ដែលត្រូវដាក់លើអ្នកផ្សេង។ ទំនុកដំកើងដែលស្របនឹងបទគម្ពីរនេះនិយាយយ៉ាងច្បាស់ថា៖ "ចូរប្រគល់បន្ទុករបស់អ្នកទៅព្រះយេហូវ៉ា នោះទ្រង់នឹងទ្រទ្រង់អ្នក" (ទំនុកដំកើង ៥៥:២២)។ ពាក្យហេព្រើរសម្រាប់ "ទ្រទ្រង់" ផ្ដល់រូបភាពនៃការត្រូវបានលើកឡើងពីខាងក្រោម មិនមែនត្រូវជួយសង្គ្រោះពីចម្ងាយទេ ប៉ុន្តែត្រូវទ្រពីក្រោម ដូចជាគ្រឹះទ្រផ្ទះ។ ព្រះមិនចាំចាប់អ្នកក្រោយពេលអ្នកដួលទេ។ ទ្រង់គង់នៅក្រោមអ្នករួចហើយ មុនពេលអ្នកលែងដៃទៅទៀត។ ហេតុផលដែលពេត្រុសផ្ដល់ឲ្យសម្រាប់ការទម្លាក់សេចក្ដីខ្វល់ខ្វាយ គួរឲ្យអ្នកពិចារណាយឺតៗ៖ មិនមែនដោយសារព្រះទ្រង់មានព្រះចេស្ដាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដោះស្រាយវាទេ ទោះបីទ្រង់មានពិតមែន ប៉ុន្តែដោយសារទ្រង់ *យកព្រះទ័យទុកដាក់នឹងអ្នក*។ នេះជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន។ នេះមិនមែនជាព្រះដែលគ្រប់គ្រងកន្លែងរក្សាទុករបស់បាត់នៃសកលលោកទេ។ នេះជាព្រះវរបិតាដែលសម្គាល់ឃើញ។ ទោះអ្នកកំពុងទ្រអ្វីចូលមកក្នុងថ្ងៃនេះ ចូរដាក់វាចុះ។ មិនមែនដោយសារវាតូចទេ ប៉ុន្តែដោយសារទ្រង់ធំ ហើយដោយសារទ្រង់ស្រឡាញ់អ្នក ដល់ម្ល៉ោះទ្រង់ចង់ទ្រទម្ងន់នោះដោយអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  2. ថ្ងៃទី 2

    កុំខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ក្នុងបទបញ្ជាដ៏ល្បីរបស់ប៉ុល ពាក្យដែលភាសាអង់គ្លេសចាស់បកថា "careful" (ប្រុងប្រយ័ត្ន) ស្ទើរតែគ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងអត្ថន័យដែលយើងប្រើសព្វថ្ងៃទេ។ ពេលយើងនិយាយថា ប្រុងប្រយ័ត្ន យើងចង់ន័យថា ប្រយ័ត្នប្រយែង និងយកចិត្តទុកដាក់។ ប៉ុន្តែពេលប៉ុលថា "កុំឲ្យខ្វល់ខ្វាយនឹងអ្វីឡើយ" (ភីលីព ៤:៦) គាត់មានន័យជ្រៅជាងនោះឆ្ងាយណាស់៖ កុំបារម្ភនឹងអ្វីទាំងអស់ កុំឲ្យអ្វីមកទាញអ្នកឲ្យរហែកខ្ញែក កុំឲ្យអ្វីបំបែកគំនិតអ្នកជាបំណែកៗ។ ពាក្យក្រិកនៅពីក្រោយនោះគឺ *merimnao* ដែលមានន័យថា ត្រូវបែកខ្ញែក មានគំនិតខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសក្នុងពេលតែមួយ។ ប៉ុលមិនមែនប្រាប់អ្នកឲ្យធ្វេសប្រហែសទេ។ គាត់ប្រាប់អ្នកកុំឲ្យត្រូវរហែកខ្ញែកនៅខាងក្នុង។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យបទគម្ពីរនេះអស្ចារ្យ គឺកន្លែងដែលប៉ុលសរសេរ គឺនៅក្នុងគុកនៅក្រុងរ៉ូម។ គាត់មិនបានសរសេរពីកន្លែងសម្រាកលើកំពូលភ្នំ ក្រោយរដូវកាលដ៏ស្រណុកទេ។ គាត់សរសេរទាំងជាប់ច្រវាក់ មិនដឹងជោគវាសនារបស់ខ្លួនផង តែគាត់ថា "ចូរអរសប្បាយក្នុងព្រះអម្ចាស់ជានិច្ច ខ្ញុំនិយាយម្តងទៀតថា ចូរអរសប្បាយចុះ" (ភីលីព ៤:៤)។ ការនិយាយជាន់គ្នានេះមិនមែនដោយធ្វេសប្រហែសទេ គឺជាការសង្កត់ធ្ងន់ដោយចេតនា។ អំណរមិនមែនជាអារម្មណ៍ដែលប៉ុលរាយការណ៍ទេ គឺជាបទបញ្ជាដែលគាត់ប្រទាន ដែលមានន័យថា វាជាជម្រើសមួយដែលអាចធ្វើបាន ទោះអារម្មណ៍នោះមិនទាន់មកដល់ក៏ដោយ។ ឱសថដែលប៉ុលចេញឲ្យដើម្បីព្យាបាលការថប់បារម្ភ មិនមែនជាកម្លាំងde ឆន្ទៈ ឬការបំបែរអារម្មណ៍ទេ គឺជាការអធិស្ឋាន តែជាការអធិស្ឋានមួយប្រភេទពិសេស។ "ត្រូវឲ្យទូលដល់ព្រះ ពីសេចក្ដីសំណូមរបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដោយអធិស្ឋាន ដោយទូលអង្វរ ព្រមទាំងអរព្រះគុណផង" (ភីលីព ៤:៦)។ សូមកត់សម្គាល់ថា ការអរព្រះគុណត្រូវបានតំណរួមក្នុងការសូម។ អ្នកនាំយកសេចក្ដីត្រូវការរបស់អ្នក ហើយនាំយកការដឹងគុណរបស់អ្នកក្នុងពេលតែមួយ។ នេះមិនមែនជាការធ្វើពុតថាអ្វីៗល្អទេ គឺជាការចងចាំ សូម្បីក្នុងរឿងលំបាក ថាព្រះបានស្មោះត្រង់កាលពីមុន ហើយនឹងស្មោះត្រង់ម្តងទៀត។ សេចក្ដីសន្យាដែលតាមក្រោយគឺអស្ចារ្យណាស់៖ "នោះសេចក្ដីសុខសាន្តនៃព្រះ ដែលហួសលើសជាងអស់ទាំងគំនិតមនុស្ស នឹងរក្សាចិត្តគំនិតរបស់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ" (ភីលីព ៤:៧)។ ពាក្យ "រក្សា" នោះជាពាក្យយោធា មានន័យថា ឈរយាម តម្កល់ទាហានយាម។ សេចក្ដីសុខសាន្តរបស់ព្រះមិនគ្រាន់តែមកសួរសុខទុក្ខចិត្តអ្នកទេ គឺឈរយាមការពារវា។ អ្នកមិនចាំបាច់យល់ថាវាដំណើរការយ៉ាងណាដើម្បីឲ្យវាដំណើរការទេ។ អ្នកគ្រាន់តែនាំការថប់បារម្ភរបស់អ្នកមកព្រះអង្គ ដែលប្រែវាឲ្យទៅជាសេចក្ដីសុខសាន្ត។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  3. ថ្ងៃទី 3

    សេចក្តីសុខសាន្តពេញលេញ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    លោកអេសាយបានសរសេរទៅកាន់ប្រជាជនដែលមានហេតុផលគ្រប់យ៉ាងឲ្យភ័យខ្លាច។ អាណាចក្រអាសស៊ើរកំពុងលេបត្របាក់ប្រជាជាតិទាំងមូល ហើយជើងមេឃងងឹតដោយផ្សែងនៃទីក្រុងដែលត្រូវគេដណ្តើមយក។ ក្នុងចំណោមសេចក្តីភ័យខ្លាចនោះ ព្យាការីបានប្រកាសព្រះបន្ទូលមួយ ដែលនៅស្ថិតស្ថេរយូរជាងអាណាចក្រទាំងអស់ដែលវាត្រូវបានសរសេរប្រឆាំង៖ "ទ្រង់នឹងថែរក្សាអ្នកណាដែលមានចិត្តខ្ជាប់ខ្ជួន ដោយសេចក្តីសុខសាន្តពេញលេញ ព្រោះគេទុកចិត្តនឹងទ្រង់" (អេសាយ ២៦:៣)។ ពាក្យហេព្រើរដែលនៅពីក្រោយ "សេចក្តីសុខសាន្តពេញលេញ" ពិតជា *shalom shalom* គឺពាក្យដដែលពីរដង ដើម្បីបញ្ជាក់ទម្ងន់ ជាសេចក្តីសុខសាន្តលើសេចក្តីសុខសាន្ត ជាភាពគ្រប់លក្ខណ៍ដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត ដែលភាសានោះអាចបញ្ជាក់បាន។ លក្ខខណ្ឌនៃសេចក្តីសុខសាន្តទ្វេដងនោះ គឺគំនិតដែល "ខ្ជាប់ខ្ជួន" នឹងព្រះ។ ពាក្យនេះមានន័យថា ចុះចាំង ពឹងអាង ទ្រនាប់ជាប់។ វាជាអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដែលឈប់ព្យាយាមទប់ខ្លួនឲ្យឈរត្រង់ដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួនឯង ហើយគ្រាន់តែផ្អៀងទម្ងន់ខ្លួនទាំងមូលលើអ្វីដែលរឹងមាំ។ ព្រះបន្ទូលសន្យានេះមិនមែនសម្រាប់អ្នកដែលមិនដែលភ័យខ្លាចទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកដែលក្នុងកាលភ័យខ្លាច បែរគំនិតរបស់ខ្លួនដោយចេតនាទៅរកព្រះអង្គដែលមិនប្រែប្រួល។ ការទុកចិត្តមកមុន ហើយសេចក្តីសុខសាន្តតាមក្រោយ។ រាប់សតវត្សក្រោយមក នៅយប់ដែលទ្រង់ជិតត្រូវគេចាប់ ព្រះយេស៊ូវបានប្រមូលពួកសិស្សរបស់ទ្រង់ ហើយមានបន្ទូលថា "ខ្ញុំទុកសេចក្តីសុខសាន្តនឹងអ្នករាល់គ្នា គឺខ្ញុំឲ្យសេចក្តីសុខសាន្តរបស់ខ្ញុំដល់អ្នករាល់គ្នា ឯសេចក្តីដែលខ្ញុំឲ្យ នោះមិនដូចជាលោកីយ៍ឲ្យទេ កុំឲ្យចិត្តអ្នករាល់គ្នាថប់បារម្ភឡើយ ក៏កុំឲ្យភ័យខ្លាចដែរ" (យ៉ូហាន ១៤:២៧)។ សេចក្តីសុខសាន្តដែលព្រះយេស៊ូវប្រទាន មិនមែនជាសេចក្តីសុខសាន្តរបស់លោកីយ៍ទេ ជាប្រភេទដែលអាស្រ័យលើអ្វីៗដំណើរការល្អ លើសុវត្ថិភាពដែលមានការធានា លើលទ្ធផលដែលគ្រប់គ្រងបាន។ សេចក្តីសុខសាន្តរបស់ទ្រង់ជាព្រះអង្គផ្ទាល់។ គឺជាអង្គទ្រង់ដែលទុកឲ្យអ្នកដូចជាអំណោយទាន ហើយគង់នៅក្នុងបន្ទប់ សូម្បីពេលបន្ទប់នោះគួរឲ្យខ្លាច។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង និងអ្នកជឿយូរឆ្នាំដូចគ្នា នេះជាការអញ្ជើញដែលមិនចេះចាស់ថា សេចក្តីសុខសាន្តដែលអ្នកកំពុងស្វែងរក មិនមែនជាអារម្មណ៍ដែលអ្នកអាចបង្កើតបាន ឬជាវិន័យដែលអ្នកអាចស្ទាត់ជំនាញបានទេ។ វាជាអំណោយទានពីព្រះអង្គដែលស្រឡាញ់អ្នក មានជាស្រេចនៅពេលនេះ ហើយកំពុងរង់ចាំគំនិតរបស់អ្នកបែរទៅរកទ្រង់ ហើយស្ថិតនៅទីនោះ។ អ្នកមិនចាំបាច់ដោះស្រាយរឿងដែលធ្វើឲ្យអ្នកភ័យខ្លាច ដើម្បីមានសេចក្តីសុខសាន្តអំពីរឿងនោះទេ។ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវស្ថិតនៅប៉ុណ្ណោះ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  4. ថ្ងៃទី 4

    ចូរពិចារណាមើលផ្កាលីលី

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ព្រះយេស៊ូវគង់នៅលើជម្រាលភ្នំ មានមនុស្សសាមញ្ញព័ទ្ធជុំវិញទ្រង់ គឺកសិករ អ្នកនេសាទ ម្តាយ និងពាណិជ្ជករ ជាមនុស្សដែលដឹងថា ការដេកមិនលក់ ហើយគិតថាតើនឹងមានគ្រប់គ្រាន់ឬទេ គឺយ៉ាងណា។ ទ្រង់ក៏ចង្អុលទៅវាលមួយ។ "ចូរពិចារណាមើលផ្កានៅវាល ដែលដុះឡើងយ៉ាងណា វាមិនធ្វើការនឿយហត់ ក៏មិនactive វិលអំបោះដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា សូម្បីតែស្តេចសាឡូម៉ូន ក្នុងសិរីល្អទាំងអស់របស់ទ្រង់ ក៏មិនបានប្រដាប់ប្រដាដូចផ្កាមួយទងនេះដែរ" (ម៉ាថាយ ៦:២៨-២៩)។ ពាក្យថា "ពិចារណា" មានន័យលើសពីការសម្លឹងមើលជាប្រញាប់។ វាមានន័យថា សិក្សាដោយយកចិត្តទុកដាក់ ហើយសង្កេតដោយយកចិត្តទុកដាក់។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងអញ្ជើញអ្នកស្តាប់ឲ្យធ្វើជាសិស្សរៀនពីផ្កាព្រៃមួយទង។ ហេតុផលដែលទ្រង់ដាក់ចេញ គឺអ្វីដែលអ្នកប្រាជ្ញហៅថា ការវែកញែកពីអ្វីតូចទៅអ្វីធំ។ ប្រសិនបើព្រះប្រដាប់ផ្កាដែលរីកថ្ងៃនេះ ហើយបាត់ទៅថ្ងៃស្អែក ដោយសម្រស់ដែលភ្លឺលើសសម្លៀកបំពាក់របស់ស្តេច នោះតើនេះប្រាប់អ្នកអំពីរបៀបដែលទ្រង់គិតចំពោះអ្នកយ៉ាងណា? "តើអ្នករាល់គ្នាមិនវិសេសជាងសត្វទាំងនោះឬ?" (ម៉ាថាយ ៦:២៦)។ សំណួរនោះមិនមែនជាការលំអខាងវោហារទេ។ គឺមានបំណងឲ្យចាក់ចូលដល់ចិត្ត។ អ្នកមិនមែនជាចាបទេ។ អ្នកមិនមែនជាផ្កាលីលីទេ។ អ្នកត្រូវបានបង្កើតមកតាមរូបអង្គនៃព្រះ ទ្រង់ស្គាល់ឈ្មោះអ្នក ហើយរាប់សូម្បីតែសក់លើក្បាលរបស់អ្នក។ ប្រសិនបើទ្រង់ថែទាំវាល នោះទ្រង់នឹងថែទាំអ្នកដែរ។ គោលដៅនៃសេចក្តីបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវនៅទីនេះ មិនមែនជាភាពខ្ជិលច្រអូស ឬការព្រងើយកណ្តើយចំពោះភារកិច្ចទេ។ ទ្រង់មិនមែនប្រាប់អ្នកស្តាប់ឲ្យឈប់ធ្វើការ ឬឈប់គ្រោងទុកនោះទេ។ ទ្រង់កំពុងចង្អុលបង្ហាញជំងឺខាងវិញ្ញាណមួយយ៉ាងច្បាស់ គឺការថប់បារម្ភដែលកើតមកពីការប្រព្រឹត្តដូចជាព្រះមិនមាននៅក្នុងរឿងរ៉ាវ។ "ដ្បិតព្រះវរបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់ជ្រាបហើយថា អ្នករាល់គ្នាត្រូវការរបស់ទាំងនោះ" (ម៉ាថាយ ៦:៣២)។ ទ្រង់ជ្រាបរួចហើយ។ អ្នកមិនមែនកំពុងជម្រាបទ្រង់អំពីស្ថានភាពដែលទ្រង់មើលរំលងនោះទេ។ ការបារម្ភជាសេចក្តីភូតភរដែលនិយាយថា អ្នកនៅតែម្នាក់ឯងក្នុងរឿងនោះ។ បទបញ្ជាដ៏ល្បីថា "ចូរអ្នករាល់គ្នាស្វែងរកនគរព្រះ និងសេចក្តីសុចរិតរបស់ទ្រង់ជាមុនសិន នោះទ្រង់នឹងប្រទានរបស់ទាំងនោះមកអ្នករាល់គ្នាបន្ថែមទៀត" (ម៉ាថាយ ៦:៣៣) មិនមែនជារូបមន្តសម្រាប់ទទួលបានអ្វីដែលអ្នកចង់បានទេ។ វាជាការរៀបចំចិត្តឡើងវិញ។ កាលណាព្រះនៅទីមួយ អ្វីៗផ្សេងទៀតក៏នៅកន្លែងដែលសមរម្យរបស់វា។ សំណួរនៃការថប់បារម្ភមិនមែនថា "តើនឹងមានគ្រប់គ្រាន់ឬទេ?" នោះទេ។ សំណួរនៃការទុកចិត្តគឺថា "តើថ្ងៃនេះខ្ញុំកំពុងស្វែងរកទ្រង់ជាមុនសិនឬទេ?" នោះជាសំណួរតែមួយគត់ដែលជាភារកិច្ចរបស់អ្នកក្នុងការឆ្លើយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  5. ថ្ងៃទី 5

    ព្រះយេហូវ៉ាជាអ្នកគង្វាលរបស់ខ្ញុំ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    សូមបិទភ្នែកមួយភ្លែត ហើយស្រមៃឃើញអ្នកគង្វាលម្នាក់ មិនមែនរូបនៅលើបង្អួចកញ្ចក់ចម្រុះពណ៌ទេ ប៉ុន្តែជាបុរសពិតប្រាកដម្នាក់ ចេញទៅមុនថ្ងៃរះ រាប់ចៀមម្ដងមួយៗតាមឈ្មោះ ដឹងថាក្បាលណាខ្ញើចជើង ហើយក្បាលណាចូលចិត្តដើរវង្វេង។ ឥឡូវនេះ សូមស្ដាប់កវីបុរាណដាវីឌនិយាយ ដោយទំនុកចិត្តស្ងប់ស្ងាត់របស់បុរសដែលធ្លាប់ជាទាំងអ្នកគង្វាល និងជាចៀមថា៖ "ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាអ្នកគង្វាលខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនខ្វះអ្វីឡើយ"។ នោះមិនមែនជាសេចក្ដីប្រាថ្នាទេ។ នោះជាសេចក្ដីប្រកាស។ ដាវីឌសរសេរទំនុកដំកើងនេះចេញពីបទពិសោធន៍។ លោកធ្លាប់នាំហ្វូងចៀមរបស់លោកឆ្លងកាត់ភ្នំនៃស្រុកយូដា ហើយលោកដឹងថាអ្នកគង្វាលល្អធ្វើអ្វីខ្លះ គឺរកវាលស្មៅខៀវខ្ចីនៅពេលដីមើលទៅស្ងួតហួតហែង នាំទៅរកទឹកដែលនៅស្ងៀម ពីព្រោះចៀមមិនផឹកទឹកពីស្ទឹងដែលហូរខ្លាំងទេ ហើយដើរនាំមុខចូលទៅក្នុងជ្រលងភ្នំ ដើម្បីកុំឲ្យហ្វូងចៀមត្រូវប្រឈមមុខនឹងភាពងងឹតតែម្នាក់ឯង។ រូបភាពគ្រប់យ៉ាងក្នុងទំនុកដំកើងនេះត្រូវបានយកមកពីពិភពនោះ ហើយរូបភាពនីមួយៗមានបំណងប្រាប់អ្នកអំពីរបៀបដែលព្រះទ្រង់ថែរក្សាអ្នក។ សូមកត់សម្គាល់ជ្រលងភ្នំក្នុងខ្ទង់ទីបួន៖ "ទោះបើទូលបង្គំដើរកាត់ច្រកភ្នំនៃម្លប់សេចក្ដីស្លាប់ ក៏ទូលបង្គំមិនខ្លាចសេចក្ដីអាក្រក់ឡើយ ដ្បិតទ្រង់គង់ជាមួយទូលបង្គំ"។ ដាវីឌមិនមែននិយាយថាជ្រលងភ្នំនោះត្រូវបានដកចេញទេ។ លោកនិយាយថាលោកដើរកាត់វា ហើយលោកមិនមែនតែម្នាក់ឯងទេ។ ដំបងវាយ និងដំបងគង្វាលដែលកម្សាន្តចិត្តលោក មិនមែនជាគ្រឿងលម្អទេ ដំបងវាយបណ្ដេញសត្វព្រៃដែលចង់ស៊ីចៀម ហើយដំបងគង្វាលនាំចៀមដែលវង្វេងត្រឡប់មកកន្លែងមានសុវត្ថិភាពវិញ។ វត្តមានរបស់ព្រះក្នុងពេលលំបាកបំផុតរបស់អ្នក មិនមែនជាវត្តមានអកម្មទេ។ ទ្រង់កំពុងធ្វើការយ៉ាងសកម្ម ទ្រង់ទ្រង់អ្នកឲ្យនៅលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង នេះជាសេចក្ដីពិតដ៏សាមញ្ញ៖ ទំនុកដំកើងនេះជាសេចក្ដីសន្យាថា ព្រះទ្រង់ស្គាល់ឈ្មោះរបស់អ្នក ស្គាល់សេចក្ដីត្រូវការរបស់អ្នក ហើយនឹងមិនបោះបង់អ្នកឲ្យវង្វេងតែម្នាក់ឯងឡើយ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានអានពាក្យទាំងនេះរាប់រយដងមកហើយ សូមពិចារណាថា តុភោជន៍ដែលរៀបចំ "នៅចំពោះមុខពួកខ្មាំងសត្រូវរបស់ទូលបង្គំ" មានន័យថា ព្រះមិនរង់ចាំរហូតដល់កាលៈទេសៈរបស់អ្នកស្រួលបួល ទើបប្រទានពរអ្នកទេ។ ទ្រង់រៀបតុភោជន៍នៅចំកណ្ដាលនៃទុក្ខលំបាកនោះឯង។ សេចក្ដីថប់បារម្ភរបស់អ្នកមិនចាំបាច់ដោះស្រាយរួចជាមុន ទើបព្រះអាចចិញ្ចឹមព្រលឹងអ្នកបានទេ។ ទ្រង់ជួបអ្នកនៅក្នុងនោះ មិនមែនក្រោយពីនោះទេ។ ថ្ងៃនេះ ទោះអ្នកកំពុងដើរកាត់ជ្រលងភ្នំណាក៏ដោយ អ្នកមានអ្នកគង្វាលម្នាក់ដែលបានដើរកាត់វានៅមុនអ្នករួចហើយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  6. ថ្ងៃទី 6

    ពេលសេចក្ដីភ័យខ្លាចមកដល់

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    សេចក្ដីភ័យខ្លាចមិនតែងតែប្រកាសខ្លួនដោយសុភាពទេ។ ពេលខ្លះវាបោកបក់ចូលមកដូចខ្យល់ត្រជាក់ ជាលទ្ធផលវេជ្ជសាស្ត្រ ជាការទូរស័ព្ទមួយ ឬជាម៉ោងបីទៀបភ្លឺដែលគេងមិនលក់ ហើយគំនិតមិនព្រមស្ងប់។ សំណួរមិនមែនថាតើសេចក្ដីភ័យខ្លាចនឹងមកឬទេ។ សំណួរគឺថា តើអ្នកធ្វើអ្វី ពេលវាមកដល់មាត់ទ្វារ។ ដាវីឌ ដែលសរសេរទំនុកដំកើង ៥៦ មិនបាននៅក្នុងកន្លែងស្រណុកទេ ពេលគាត់សរសេរពាក្យទាំងនេះ។ គាត់ត្រូវខ្មាំងសត្រូវឡោមព័ទ្ធ ពាក្យសម្ដីរបស់គាត់ត្រូវគេបង្វែរប្រឆាំងនឹងគាត់ ហើយមនុស្សក៏ឃុបឃិតគ្នាចង់ដកជីវិតគាត់។ ប៉ុន្តែគាត់សរសេរអ្វីមួយដែលស្ទើរតែគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដោយភាពសាមញ្ញរបស់វា៖ "ពេលណាទូលបង្គំភ័យខ្លាច នោះទូលបង្គំនឹងទុកចិត្តដល់ទ្រង់"។ ឃ្លាថា "ពេលណាទូលបង្គំភ័យខ្លាច" នោះស្មោះត្រង់ណាស់។ ដាវីឌមិនធ្វើពុតថាសេចក្ដីភ័យខ្លាចមិនមានទេ។ គាត់មិនសម្ដែងភាពក្លាហានដែលគាត់មិនមានទេ។ គាត់និយាយថា ក្នុងខណៈដែលសេចក្ដីភ័យខ្លាចមកដល់ ទូលបង្គំនឹងជ្រើសរើសទុកចិត្ត។ សេចក្ដីភ័យខ្លាច និងជំនឿអាចនៅក្នុងចិត្តតែមួយ ក្នុងពេលតែមួយបាន។ ការមានមួយមិនធ្វើឲ្យមួយទៀតបាត់សិទ្ធិទេ។ បន្ទាប់មក ព្រះមានបន្ទូលតាមរយៈព្យាការីអេសាយ ទៅកាន់ប្រជាជនដែលនៅក្នុងការនិរទេស គឺបាត់បង់ទីលំនៅ មិនប្រាកដអ្វី ហើយឆ្ងល់ថាតើគេត្រូវបានគេភ្លេចហើយឬអី៖ "កុំខ្លាចអី ដ្បិតអញនៅជាមួយនឹងឯង កុំឲ្យស្រយុតចិត្តឡើយ ពីព្រោះអញជាព្រះនៃឯង អញនឹងចម្រើនកំឡាំងដល់ឯង អើ អញនឹងជួយឯង អើ អញនឹងទ្រឯង ដោយដៃស្តាំនៃសេចក្ដីសុចរិតរបស់អញ" (អេសាយ ៤១:១០)។ សូមរាប់សេចក្ដីសន្យាក្នុងខតែមួយនេះ គឺវត្តមាន កម្លាំង ជំនួយ និងដៃដែលទ្រទ្រង់។ ព្រះមិនប្រទានសេចក្ដីសន្យាតែមួយ ហើយទុកអ្វីៗដែលនៅសល់ឲ្យទៅតាមសំណាងទេ។ ទ្រង់ដាក់ជាន់គ្នា មួយពីលើមួយ ដូចជាទ្រង់មានបន្ទូលថា អញបានគិតគ្រប់មុំនៃសេចក្ដីភ័យខ្លាចរបស់ឯងហើយ ហើយអញធំជាងទាំងអស់នោះ។ សម្រាប់អ្នកដែលអានព្រះគម្ពីរជាលើកដំបូង នេះជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវដឹង៖ ព្រះមិនភ្ញាក់ផ្អើលនឹងសេចក្ដីភ័យខ្លាចរបស់អ្នកទេ ហើយទ្រង់មិនខកចិត្តនឹងអ្នកដែលមានវាទេ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍យូរឆ្នាំ សូមកត់សម្គាល់ថាព្រះមានបន្ទូលថា "អញនឹងទ្រឯង" ការទ្រនោះនៅបន្តជានិច្ច ជាដៃដែលមិនលែងអ្នក សូម្បីពេលអ្នកលែងមានអារម្មណ៍។ អារម្មណ៍របស់អ្នកជាការពិត តែវាមិនមែនជាពាក្យចុងក្រោយទេ។ ពាក្យចុងក្រោយជារបស់ព្រះដែលកាន់អ្នកជាប់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  7. ថ្ងៃទី 7

    សេចក្ដីសម្រាកសម្រាប់ព្រលឹងរបស់អ្នក

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    យើងបានមកដល់ថ្ងៃចុងក្រោយនៃដំណើរនេះជាមួយគ្នាហើយ ហើយវាសមណាស់ដែលយើងមិនបញ្ចប់ដោយបទបញ្ជាឲ្យព្យាយាមខ្លាំងជាងមុន គឺដោយសេចក្តីអញ្ជើញវិញ។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ឈរកណ្តាលហ្វូងមនុស្សដែលអស់កម្លាំងដោយបន្ទុកសាសនា និងការថប់បារម្ភប្រចាំថ្ងៃ ទ្រង់លាតព្រះហស្តទទួល ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នកទាំងអស់គ្នាដែលនឿយព្រួយ ហើយផ្ទុកធ្ងន់ មកឯខ្ញុំចុះ នោះខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានសំរាក»។ មិនមែន «ចូរខំរកឲ្យបាន» ទេ។ មិនមែន «ចូរគិតរកចម្លើយខ្លួនឯង» ទេ។ គឺ «មក» ។ ចូរនាំបន្ទុកមក។ ទាំងអស់។ ពាក្យដែលព្រះយេស៊ូវប្រើសម្រាប់ «សំរាក» ក្នុងទីនេះ មិនមែនគ្រាន់តែជាការសំរាកដោយដេកលក់ប៉ុណ្ណោះទេ គឺមានន័យថា ការបានស្រស់ស្រាយឡើងវិញ បន្ទុកត្រូវបានលើកចេញ និងព្រលឹងដែលឈប់តស៊ូនឹងអ្វីដែលធ្ងន់ពេកសម្រាប់វា។ នឹមដែលទ្រង់ប្រទានជាថ្នូរ ត្រូវបានពណ៌នាថាស្រួល និងស្រាល មិនមែនដោយសារជីវិតលែងមានទុក្ខលំបាកទេ គឺដោយសារពេលអ្នកចូលនឹមជាមួយព្រះគ្រីស្ទ អ្នកលែងអូសតែម្នាក់ឯងហើយ។ ទ្រង់អូសជាមួយអ្នក ហើយទ្រង់ខ្លាំងជាង។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង៖ នឹមនៅសម័យបុរាណជាស៊ុមឈើដែលភ្ជាប់សត្វពីរឲ្យចែករំលែកបន្ទុកជាមួយគ្នា។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងមានព្រះបន្ទូលថា៖ សូមឲ្យខ្ញុំរែកបន្ទុកនេះជាមួយអ្នក។ បន្ទាប់មក ទំនុកដំកើង ៤៦ ផ្តល់យើងនូវយុថ្កាដ៏ធំនៃព្រលឹង៖ «ព្រះទ្រង់ជាទីពឹងជ្រក ហើយជាកំឡាំងរបស់យើងរាល់គ្នា ជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាប្រក្រតី ក្នុងគ្រាមានអាសន្ន»។ មិនមែនជំនួយដែលនៅឆ្ងាយទេ។ មិនមែនជំនួយដែលមកដល់ក្រោយពេលទុក្ខលំបាកកន្លងផុតទេ។ គឺជាជំនួយដែលនៅជាប់ជាប្រក្រតី នៅពេលមានរញ្ជួយដី នៅពេលភ្នំទាំងឡាយរង្គើ នៅពេលទឹកគ្រហឹម។ ហើយនៅខ្ទង់ទីដប់ មានបទបញ្ជាមួយដ៏ទន់ភ្លន់បំផុតក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល៖ «ចូរនៅស្ងៀម ហើយដឹងថា អញនេះជាព្រះ»។ ក្នុងភាសាហេប្រឺ «នៅស្ងៀម» មានន័យថា លែងដៃ ឈប់កាន់ជាប់ ឈប់តស៊ូ។ នេះមិនមែនជាភាពអកម្មទេ គឺជាការប្រគល់ខ្លួនយ៉ាងសកម្មរបស់ព្រលឹងដែលបានសម្រេចចិត្តទុកចិត្តជាចុងក្រោយ។ នេះជាកន្លែងដែលព្រះគម្ពីរប្រាំពីរថ្ងៃបាននាំអ្នកមកដល់៖ មិនមែនទៅរកបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រងការថប់បារម្ភទេ គឺទៅរកព្រះអង្គមួយអង្គ។ អ្នកគង្វាលដែលស្គាល់ឈ្មោះអ្នក។ ព្រះដែលទ្រទ្រង់អ្នកដោយព្រះហស្តស្តាំរបស់ទ្រង់។ ព្រះអង្គសង្គ្រោះដែលអញ្ជើញអ្នកឲ្យដាក់បន្ទុកទាំងអស់នៅទៀបព្រះបាទទ្រង់ ហើយសំរាក។ សេចក្តីសុខសាន្តដែលទ្រង់ប្រទាន មិនមែនជាការគ្មានទុក្ខលំបាកទេ គឺជាវត្តមានរបស់ទ្រង់នៅកណ្តាលទុក្ខលំបាកនោះ ហើយវត្តមាននោះគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង