Tüm planlar

İsa Kimdir?

İncil'lerde İsa ile tanışmak için yedi gün: sözleri, gücü, merhameti, çarmıhı ve dirilişi.

  1. 1. Gün

    Beden Olan Söz

    Bugünün okuması

    Düşünce

    İlk kuş ötmeden önce, ilk dalga herhangi bir kıyıya vurmadan önce, zaman ilk nefesini almadan önce, Söz vardı. Yuhanna İncili'ne bizi bir doğum öyküsüyle ya da bir soy kütüğüyle yumuşakça sokmuyor. Bizi bütün bunlardan çok daha eski bir yere götürüyor. "Başlangıçta Söz vardı. Söz Tanrı'yla birlikteydi ve Söz Tanrı'ydı" diye yazıyor (Yuhanna 1:1). Kutsal Kitap'a yeniyseniz bunu yavaşça dinleyin: Yuhanna, İsa'nın Beytlehem'deki bir yemlikte başlamadığını söylüyor. O, her şeyin temelinde zaten oradaydı ve var olan her şey O'nun aracılığıyla var oldu. Bu ayetleri yüz kez okumuş olanlar için, "birlikte" sözcüğünün yanında biraz oturun. Söz Tanrı'yla birlikteydi. Yunancası yüz yüze olmayı, yakın bir paydaşlığı anlatır. Yaratılıştan önce, meleklerden önce, adını koyabileceğimiz her şeyden önce, gerçekliğin kalbinde bir ilişki vardı. Sevgi, Tanrı'nın bizi yaratırken icat ettiği bir şey değildi. Sevgi zaten Tanrı'nın özüydü: Baba ile Oğul'un sonsuz paydaşlığı. Bizim dünyamıza adım atan O'dur. Ve gerçekten adım attı. On dördüncü ayet, şimdiye dek yazılmış en şaşırtıcı cümlelerden biridir: "Söz beden oldu ve aramızda yaşadı." "Yaşadı" diye çevrilen sözcük, tam anlamıyla çadırını aramızda kurdu demektir. Bu, çölde Tanrı'nın halkının kampının ortasında yaşamaya geldiği çadır mabede bilinçli bir göndermedir. Sonsuz, yaratılmamış Tanrı bir haber ya da bir ulak göndermedi. Kendisi geldi. Deriye sarındı, açlığa, soğuğa, acıya tabi oldu. Öyle ki "Babadan gelen tek Oğul'a özgü yüceliği, lütuf ve gerçek dolu olan yüceliği" görelim. Bu bugün hayatınız için ne anlama geliyor? Bu kitabı açtığınızda ya da dua etmek için başınızı eğdiğinizde, asla uzak ve ilgisiz bir Tanrı'yla karşı karşıya olmadığınız anlamına gelir. Yıldızları sözüyle var eden Tanrı, bulunabilir, dokunulabilir, tanınabilir olmayı seçti. Bulunduğunuz yere geldi. Bu sabah ne taşıyor olursanız olun: şüphe, keder, hayranlık ya da sadece sakin bir salı günü, beden olan Söz uzakta değil. Sizinle olmak için düşünülebilecek en uzun yolculuğu zaten yaptı.

  2. 2. Gün

    İşte Kuzu

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Ürdün Irmağı'nın kıyısında durduğunuzu ve etrafınızda dolaşan kalabalığı izlediğinizi hayal edin. Tanıdığınız bir adam, vahşi ve tavizsiz bir peygamber, birden durur, suyun öte yanını işaret eder ve size doğru yürüyen başka bir adam için şöyle der: "İşte, dünyanın günahını ortadan kaldıran Tanrı Kuzusu!" (Yuhanna 1:29). Vaftizci Yahya'nın bize bıraktığı an budur. Sıradan bir öğleden sonra, bir nehir kıyısında söylenen bu sözler, bin yıllık tarihin ağırlığını taşır. O kalabalıktaki bir Yahudi'nin kulağında "kuzu" sözcüğü hatıralarla yüklüydü. Bu, Fısıh kuzusuydu; ölüm o evin üzerinden geçip gitsin diye kesilen kuzu. Tapınakta her gün sabah akşam, hiç aksatılmadan sunulan kurban kuzusuydu. Bütün bunların ardında da Yeşaya'nın yedi yüzyıl önce yazdığı yürek burkan şiir vardı: "İnsanlar tarafından hor görüldü ve reddedildi; acılar adamıydı, ıstırabı yakından tanırdı" (Yeşaya 53:3). Yeşaya, "isyanlarımız yüzünden delinen" ve "suçlarımız yüzünden ezilen" birini, hepimizin günahının omuzlarına yüklendiği birini gördü. İsrail'in bütün kurban düzeni, bu tek Adam'ı gösteren uzun ve yavaş bir oktu. Vaftizci Yahya'nın anladığı, öğrencilerin ise ancak dirilişten sonra tam olarak kavrayacağı şey şuydu: İsa yalnızca bize daha iyi bir ahlak öğretmeye ya da daha nazik insanlar olmamız için bize ilham vermeye gelmedi. O, sahip olduğumuz en derin sorunu çözmeye geldi: günahın ağırlığını ve onun bizimle kutsal Tanrı arasında yarattığı ayrılığı. Kuzu, koyunlara başıboş dolaşmaları hakkında nutuk çekmez. Kuzu onların yerine ölür. İlk kez okuyan biri için açık ve güzel gerçek şudur: Ne yapmış olursanız olun, vicdanınızın sessiz köşelerinde ne taşırsanız taşıyın, Yahya sizi onu almaya gelen Kişi'ye işaret ediyor. Onu küçümsemek için değil, önemsiz olduğunu iddia etmek için de değil, onu bizzat yüklenmek için. Uzun yıllardır iman edenler için ise şu soru önemli: Kuzu o kadar tanıdık hale geldi ki artık şaşırmaz oldunuz mu? Yahya'nın uzanmış parmağı bugün sizi yeniden oraya yöneltsin. O'na bakın, gerçekten bakın ve hayranlığın geri dönmesine izin verin.

  3. 3. Gün

    Fırtına Üzerindeki Güç

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Uzun bir gün olmuştu. İsa, kıyıda bir tekneden kalabalıklara öğretmiş, güneş alçalana dek benzetme üstüne benzetme anlatmıştı. Sonra öğrencilerine, "Karşıya geçelim" dedi (Markos 4:35) ve Celile Gölü'nün üzerinden yola çıktılar. Markos, ancak bir görgü tanığının hatırlayabileceği bir ayrıntıyla, O'nu "olduğu gibi" aldıklarını anlatır: yorgun, hâlâ öğretirken üzerinde olan giysilerle, bir yolculuk için hiçbir hazırlık yapılmadan. Ve fırtına koptu. Celile Gölü, tepelerle çevrili bir çanağın içindedir ve fırtınalar üzerine korkunç bir hızla çökebilir. Bu öğrencilerden birkaçı bütün ömrünü bu sularda geçirmiş balıkçılardı. Kolay kolay paniğe kapılan insanlar değillerdi. Ama Markos, dalgaların tekneye aştığını ve teknenin dolmaya başladığını söyler. O sırada İsa kıçta, bir yastığın üzerinde uyuyordu. O'nu, insan acısının yüzyıllar boyunca yankılanan bir soruyla uyandırdılar: "Öğretmen, mahvolduğumuza aldırmıyor musun?" (Markos 4:38). Hiç buna çok yakın bir dua ettiniz mi? Sonra olanlar, Kutsal Yazılar'daki en sessiz ve en nefes kesici anlardan biridir. İsa "kalkıp rüzgârı azarladı, denize, 'Sus, sakin ol!' dedi. Rüzgâr dindi, büyük bir sakinlik oldu" (Markos 4:39). Fırtınanın dinmesi için dua etmedi. Öğrencileri adına Baba'dan bir şey istemedi. Rüzgâra ve suya, üzerlerinde yetkisi olan biri olarak doğrudan seslendi, çünkü gerçekten yetkisi vardı. Fırtınadan korkan öğrenciler şimdi O'ndan korkar oldular ve birbirlerine, "Bu nasıl biri ki?" diye sordular. Markos'un bizden sormamızı istediği soru tam olarak budur. Ama yastığın yanından aceleyle geçmeyin. İsa gerçekten, insan olarak bitkindi. Yorgunluğun ne olduğunu, dalgalar yükselirken teknede olmanın ne demek olduğunu, korku içindeki insanlarla çevrili olmanın ne olduğunu bilir. İnsan yaşamının fırtınalarına ilgisiz kalan uzak bir tanrı değildir. Sizinle aynı teknededir. Bugün sizi boğmakla tehdit eden her şeyin üzerinde yetkisi vardır. Celile Gölü'ne "Sus, sakin ol!" diyen ses, şu anda koşullarınızın karmaşasına da seslenebilir.

  4. 4. Gün

    Yaşam Ekmeği

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Kalabalık az önce olağanüstü bir şeye tanık olmuştu: beş ekmek ve iki balıkla beş bin kişi doyurulmuştu. O kadar etkilenmişlerdi ki İsa'yı zorla kral yapmak istediler. Ama İsa onların bilmediği bir şeyi biliyordu: Onlar Ekmekçi'nin değil, ekmeğin peşindeydiler. Bu yüzden onları nazikçe ve doğrudan, henüz adını koymadıkları daha derin bir açlığa doğru yönlendirdi. "Yaşam ekmeği benim" dedi, "Bana gelen asla acıkmayacak, bana iman eden asla susamayacak" (Yuhanna 6:35). Bu, İsa'nın "Ben'im" sözlerinin en büyüklerinden biridir ve yavaş yavaş tadılmayı hak eder. Eski dünyada ekmek bir yan yemek değil, öğünün kendisiydi. Hayatta kalmak demekti. İsa bu örneğe başvurduğunda bir lüksten ya da hayatı güzelleştiren bir şeyden söz etmiyor. Şunu söylüyor: Ben, olmadan yaşayamayacağınız şeyim. Kalabalık çölde yağan mannadan söz etmişti, yani İsrail'i kırk yıl boyunca çölde doyuran, gökten düşen mucizevi ekmekten. İsa onları özenle düzeltir: O ekmeği veren Musa değil, Babası'ydı. Gökten inen gerçek ekmek de bir şey değil, bir kişidir. "Çünkü Tanrı'nın ekmeği, gökten inen ve dünyaya yaşam verendir" (Yuhanna 6:33). İlk kez okuyan biri için buradaki davet şaşırtıcı derecede yalındır: İsa, hissettiğiniz en derin açlığın, yani bir kariyerin, bir ilişkinin, bir başarının ya da bir yemeğin dindiremediği açlığın, O'nun tarafından doyurulmak üzere yaratıldığını söylüyor. Augustinus bunu unutulmaz bir biçimde dile getirmiştir, ama Kutsal Yazılar'ın sözleriyle değil: Yüreklerimiz Tanrı'da huzur bulana dek huzursuzdur. İsa kendisi hakkında tam olarak bunu söylüyor. Huzursuzluğunuzun aradığı huzur O'dur. Bu gerçeği yıllardır bilen iman eden için 37. ayeti düşünün: "Baba'nın bana verdiklerinin hepsi bana gelecek; bana geleni asla reddetmem." Bu söz kesindir: Hiçbir koşulda, hiçbir sebeple, kendisine geleni geri çevirmeyecektir. Başarısızlıklarınız, şüpheleriniz ve uzaklığınız yüzünden kendinizi yetersiz hissedebilirsiniz. O diyor ki: Yine de gelin. Ekmek hâlâ sofrada. Burada hâlâ hoş karşılanıyorsunuz.

  5. 5. Gün

    Ben Kimim Diyorsunuz?

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Her dürüst yaşamda, kalabalığın görüşünün artık yetmediği bir an gelir. İsa bunu biliyordu. Bu yüzden öğrencilerini Filipi Sezaresi'ne götürdü. Burası putperest tapınaklarla ve sayısız ilahın gürültüsüyle dolu bir yerdi. Orada her çağı delip geçen o soruyu sordu: "İnsanlar, İnsanoğlu'nun kim olduğunu söylüyor?" Öğrencilerin hazır cevapları vardı. Kimi Vaftizci Yahya dedi, kimi İlyas. Görüşler saygılıydı, hatta iltifat doluydu. Ama yanlıştı ve İsa bunu biliyordu. Bu yüzden biraz daha yaklaştı: "Peki ya siz, benim kim olduğumu söylüyorsunuz?" Petrus hiç duraksamadan yanıtladı: "Sen Mesih'sin, yaşayan Tanrı'nın Oğlu'sun." Her şeyi değiştiren beş sözcük. İsa'nın Petrus'u keskin zekâsı için tebrik etmediğine dikkat edin. Şöyle dedi: "Ne mutlu sana, Yunus oğlu Simun! Bunu sana açıklayan insan değil, göklerdeki Babam'dır." Bu ikrar Petrus'un başarısı değildi, bir armağandı. İsa'nın gerçekte kim olduğunu bilmek, yalnızca akıllıca tartışmalardan ya da dindar bir yetiştirilmeden gelmez. Bu bilgi, Tanrı'nın yüreğin gözlerini açmasıyla gelir. İlk kez okuyanlar için ayaklarınızın bastığı zemin şudur: "Mesih", Meshedilmiş Olan demektir. Bütün Eski Antlaşma'nın işaret ettiği vaat edilmiş Kral ve Kurtarıcı'dır. Petrus şunu söylüyordu: Beklediğimiz o kişi sensin. Bu küçük bir iddia değil. Tarihin tamamının üzerinde döndüğü menteşe budur. Olgun imanlı için şu düşünceyle bir an durmak gerekir: Petrus'un yanıtı akıl yürütmeyle bulunmamış, açıklanmıştı. Ne sıklıkla imanımızı, aldığımız bir merhametten çok, vardığımız bir zihinsel görüş gibi savunuyoruz? Petrus'un ikrarında, bazen yitirdiğimiz bir alçakgönüllülük var. İsa'ya düşünerek ulaşmadık. O bize verildi. Soru bugün de seninle aynı odada duruyor. Dünyanın görüşleri var: iyi bir öğretmen, ahlaki bir örnek, tarihî bir kişilik. Ama İsa dünyanın ne dediğini sormuyor. Senin ne dediğini soruyor. Bu soruya vereceğin yanıt, hakkındaki en önemli şeydir.

  6. 6. Gün

    Çarmıh

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Bugün dört İncil'in en zor ve en kutsal toprağına geliyoruz. Luka 23 bizi Golgota denilen bir tepeye getiriyor ve buradan aceleyle geçmemeliyiz. İsa'nın iki yanında iki suçlu asılı. Kalabalık izliyor. Önderler alay ediyor. Askerler O'nun giysileri için kumar oynuyor. Bütün bunların ortasında, denizi yatıştıran ve ölüleri dirilten Tanrı'nın Oğlu, sessizlik ve acı içinde asılı duruyor. Luka'nın çarmıhtan kaydettiği ilk sözler bir umutsuzluk çığlığı değil, bir duadır: "Baba, onları bağışla, çünkü ne yaptıklarını bilmiyorlar." Burada durun. Çivileri çakan adamlar bağışlanmayı istemedi. Alay eden kalabalık da istemedi. Ama İsa yine de onlar için dua etti. Bu zayıflık değil, dünyanın şimdiye dek tanık olduğu en şaşırtıcı sevgi gösterisidir. Yargıyı indirmeye her hakkı olan, bunun yerine merhameti indirdi. Sonra beklenmedik bir şey olur. O'nun yanında ölmekte olan suçlulardan biri dönüp şöyle der: "İsa, krallığına geldiğinde beni an." Vaftiz olacak zamanı, sunacak yıllarca süren sadık hizmeti, hiçbir dinsel belgesi yoktu. Elinde yalnızca son bir soluk ve çaresiz bir iman vardı. İsa ona şöyle yanıt verdi: "Sana doğrusunu söyleyeyim, bugün benimle birlikte cennette olacaksın." Lütuf uzun bir özgeçmiş istemez. Yalnızca dönmüş bir yürek ister. Yeni okuyan biri için bu bölümün yüreği şudur: İsa koşulların kurbanı olarak ölmedi. Bilerek, isteyerek, sizin için öldü. Üstlendiği her alay, dayandığı her çivi, insanın günahı için ödenen bedeldi; sizin ve benim günahımız için. Çarmıh, adaletle merhametin öpüştüğü yerdir. Bunu yıllardır bilen kişi için ise: O suçluya bir kez daha bakın. İlahiyat hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordu. Ama suçlu olduğunu biliyordu, İsa'nın suçsuz olduğunu biliyordu ve İsa'nın bir krallığı olduğuna iman etti. Bu yeterlidir. Her zaman yeterli olmuştur. Çarmıh bize kurtuluşun hiçbir zaman ne kadar çok bildiğimizle ya da ne kadar uzun süre hizmet ettiğimizle ilgili olmadığını hatırlatır. Kurtuluş, ölürken nereye baktığımızla ilgilidir.

  7. 7. Gün

    Gerçekten Dirildi

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Gün doğmadan geldiler, ölmüş bir adamı güzel kokularla meshetmek için. Luka'nın bize aktardığı ayrıntı bu ve önemli: Bu kadınlar bir mucizeye tanık olmaya gelmiyorlardı. Bir defin işini tamamlamaya geliyorlardı. Onlar için umut bir taşın ardına mühürlenmişti. Sonra taş yerinde yoktu. Parlak giysiler içindeki iki melek, her kuşakta yankılanan bir soruyla karşıladı onları: "Neden diri olanı ölüler arasında arıyorsunuz? O burada yok, dirildi." "O burada yok, dirildi" sözü bütün insanlık tarihinin dönüm noktasıdır. Ondan öncesi hazırlıktı. Ondan sonrası karşılıktır. Kadınlar koştu. Petrus koştu. Petrus eğilip boş mezara baktığında, Luka'nın dediği gibi, "olup bitenlere şaşarak" oradan ayrıldı. Hayranlık doğru karşılıktır. Bugün de öyledir. Resul Pavlus, onlarca yıl sonra Korintlilere yazarken tanıkları bir mahkeme tutanağı gibi sıralar: İsa Kefas'a göründü, sonra on ikiye, sonra bir defada beş yüzden fazla kardeşe, sonra Yakup'a, sonra bütün elçilere ve en son olarak Pavlus'un kendisine. Bu, dinî bir dille süslenmiş bir söylence değildir. Pavlus şunu söylüyor: Onlara sorun. Çoğu hâlâ yaşıyor. Gidin, ne gördüklerini sorun. Diriliş bir duygu ya da simge değildi. Tanıkları olan bir olaydı. Yeni okuyan için müjde en yalın hâliyle şudur: Ölüm kazanmadı. Mezar O'nu tutamadı. O dirildiği için kendisi hakkında söylediği her şey doğrudur, size verdiği her söz güvence altındadır ve hayatınızın üzerindeki son söz ölüm değil, yaşamdır. Bu gerçeği yıllardır taşıyan imanlı için de şunu söyleyelim: Alışkanlık, hayranlığınızı köreltmesin. Pavlus buna hiç alışmadı. Kendisine "vakitsiz doğmuş gibi olan" dedi ve dirilmiş Mesih'in kendisine göründüğüne hâlâ şaşıyordu. Diriliş, imanınızın arka plan bilgisi değildir. Onun kalp atışıdır. O dirildi. Gerçekten dirildi. O yaşadığı için sen de yaşayacaksın.