เจ็ดวันที่จะพบพระเยซูในพระกิตติคุณ พระวจนะ ฤทธิ์เดช พระเมตตา กางเขน และการคืนพระชนม์ของพระองค์
วันที่ 1
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ก่อนที่นกตัวแรกจะร้องเพลง ก่อนที่คลื่นลูกแรกจะซัดฝั่งใดๆ ก่อนที่กาลเวลาจะหายใจเข้าเป็นครั้งแรก พระวจนะก็ทรงดำรงอยู่แล้ว ยอห์นไม่ได้พาเราเข้าสู่พระกิตติคุณของท่านอย่างนุ่มนวลด้วยเรื่องการประสูติหรือลำดับวงศ์ตระกูล แต่พาเราไปยังที่ซึ่งเก่าแก่กว่าสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด ท่านเขียนว่า "ในปฐมกาลมีพระวจนะ พระวจนะนั้นทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวจนะนั้นทรงเป็นพระเจ้า" (ยอห์น 1:1) หากท่านเพิ่งเริ่มรู้จักพระคัมภีร์ ขอให้ฟังอย่างช้าๆ ว่า ยอห์นกำลังบอกเราว่าพระเยซูไม่ได้เริ่มต้นที่รางหญ้าในเบธเลเฮม พระองค์ทรงอยู่ที่นั่นแล้วเมื่อวางรากฐานของทุกสิ่ง และทุกสิ่งที่มีอยู่ก็บังเกิดขึ้นโดยพระองค์ สำหรับผู้ที่อ่านข้อเหล่านี้มาร้อยครั้งแล้ว ขอให้หยุดไตร่ตรองคำว่า "อยู่กับ" สักครู่ พระวจนะทรงอยู่กับพระเจ้า ภาษากรีกให้ความหมายถึงการอยู่เผชิญหน้ากัน ในสัมพันธภาพอันสนิทชิดเชื้อ ก่อนการทรงสร้าง ก่อนมีเหล่าทูตสวรรค์ ก่อนสิ่งใดที่เราจะเอ่ยชื่อได้ มีความสัมพันธ์อยู่ที่ใจกลางของความจริงทั้งปวง ความรักไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าทรงคิดขึ้นเมื่อทรงสร้างเรา ความรักเป็นพระลักษณะของพระเจ้าอยู่แล้ว คือพระบิดาและพระบุตรในความสามัคคีธรรมนิรันดร์ นี่คือพระองค์ผู้เสด็จเข้ามาในโลกของเรา และพระองค์ก็เสด็จเข้ามาจริงๆ ข้อ 14 เป็นประโยคที่น่าอัศจรรย์ที่สุดประโยคหนึ่งเท่าที่เคยเขียนมา "พระวจนะทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ และทรงอาศัยอยู่ท่ามกลางเรา" คำที่แปลว่า "อาศัยอยู่" หมายความตามตัวอักษรว่าพระองค์ทรงกางเต็นท์อยู่ท่ามกลางเรา เป็นการสะท้อนถึงพลับพลาในถิ่นทุรกันดารอย่างจงใจ ที่ซึ่งพระเจ้าเสด็จมาประทับอยู่กลางค่ายของประชากรของพระองค์ พระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์และไม่มีผู้ใดสร้าง ไม่ได้ส่งข่าวสารหรือผู้ส่งสารมา แต่เสด็จมาด้วยพระองค์เอง ทรงสวมเนื้อหนัง ทรงเผชิญความหิว ความหนาว และความโศกเศร้า เพื่อให้เราได้เห็น "พระสิริของพระองค์ ซึ่งเป็นพระสิริดังของพระบุตรองค์เดียวที่บังเกิดจากพระบิดา เปี่ยมด้วยพระคุณและความจริง" สิ่งนี้มีความหมายอย่างไรต่อชีวิตของท่านในวันนี้ มันหมายความว่า เมื่อท่านเปิดหนังสือเล่มนี้หรือก้มศีรษะอธิษฐาน ท่านไม่ได้เผชิญกับพระเจ้าที่ห่างไกลและเมินเฉย พระเจ้าผู้ตรัสให้ดวงดาวเกิดขึ้นทรงเลือกที่จะให้พบได้ สัมผัสได้ และรู้จักได้ พระองค์เสด็จมายังที่ที่ท่านอยู่ ไม่ว่าเช้านี้ท่านแบกสิ่งใดอยู่ จะเป็นความสงสัย ความโศกเศร้า ความอัศจรรย์ใจ หรือเพียงวันอังคารที่เงียบสงบ พระวจนะผู้ทรงบังเกิดเป็นมนุษย์ก็ไม่ได้อยู่ไกลเลย พระองค์ทรงเดินทางที่ไกลที่สุดเท่าที่จะนึกได้แล้ว เพียงเพื่อจะอยู่กับท่าน
วันที่ 2
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพว่าคุณยืนอยู่ริมแม่น้ำจอร์แดน มองดูฝูงชนเดินกันขวักไขว่ แล้วจู่ ๆ ชายผู้หนึ่งที่คุณรู้จัก เป็นผู้เผยพระวจนะที่ดุดันและไม่ยอมประนีประนอม ก็หยุดนิ่ง ชี้ไปที่อีกฟากของน้ำ และกล่าวถึงชายอีกคนที่กำลังเดินมาทางคุณว่า "จงดูพระเมษโปดกของพระเจ้า ผู้ทรงรับบาปของโลกไปเสีย" (ยอห์น 1:29) นี่คือช่วงเวลาที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมามอบแก่เรา และถ้อยคำเหล่านั้นที่กล่าวในบ่ายธรรมดา ๆ ริมแม่น้ำ แบกน้ำหนักของประวัติศาสตร์นับพันปีไว้ สำหรับชาวยิวที่ยืนฟังอยู่ในฝูงชน คำว่า "ลูกแกะ" เต็มไปด้วยความทรงจำ มันคือลูกแกะปัสกาที่ถูกฆ่าเพื่อให้ความตายผ่านพ้นครัวเรือนไป มันคือลูกแกะในเครื่องบูชาประจำวันที่พระวิหาร ซึ่งถวายทั้งเช้าและเย็นไม่ขาดสาย และเบื้องหลังทั้งหมดนั้นคือบทกวีที่ตราตรึงใจของอิสยาห์ ซึ่งเขียนไว้เมื่อเจ็ดศตวรรษก่อน "ท่านถูกมนุษย์ดูหมิ่นและทอดทิ้ง เป็นผู้ที่เต็มด้วยความทุกข์โศก และคุ้นเคยกับความเจ็บปวด" (อิสยาห์ 53:3) อิสยาห์เห็นผู้หนึ่งที่จะ "ถูกแทงทะลุเพราะการละเมิดของเรา" และ "ถูกบดขยี้เพราะความชั่วช้าของเรา" เป็นผู้ที่บาปของเราทุกคนจะถูกวางไว้บนบ่าของท่าน ระบบการถวายบูชาทั้งหมดของอิสราเอลเปรียบเหมือนลูกศรที่ค่อย ๆ ชี้ไปยังชายผู้นี้ สิ่งที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาเข้าใจ และสิ่งที่เหล่าสาวกจะเข้าใจอย่างถ่องแท้หลังการฟื้นคืนพระชนม์เท่านั้น คือพระเยซูไม่ได้เสด็จมาเพียงเพื่อสอนศีลธรรมที่ดีกว่าเดิม หรือเพื่อดลใจให้เราเป็นคนใจดีขึ้น พระองค์เสด็จมาจัดการกับปัญหาที่ลึกที่สุดของเรา คือน้ำหนักของบาปและการแยกขาดที่บาปสร้างขึ้นระหว่างเรากับพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ ลูกแกะไม่ได้เทศน์สอนฝูงแกะเรื่องการหลงทาง ลูกแกะตายแทนพวกเขา สำหรับผู้ที่อ่านเป็นครั้งแรก นี่คือความจริงที่เรียบง่ายและงดงาม ไม่ว่าคุณจะเคยทำสิ่งใด ไม่ว่าคุณจะแบกอะไรไว้ในมุมเงียบ ๆ ของมโนธรรม ยอห์นกำลังชี้ไปที่ผู้ที่เสด็จมารับสิ่งนั้นไป ไม่ใช่เพื่อทำให้มันดูเล็กลง ไม่ใช่เพื่อแกล้งทำเป็นว่ามันไม่สำคัญ แต่เพื่อทรงแบกมันไว้เอง สำหรับผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามานาน ขอถามตัวเองว่า พระเมษโปดกกลายเป็นสิ่งที่คุ้นเคยจนคุณเลิกประหลาดใจไปแล้วหรือไม่ ให้นิ้วที่ชี้ของยอห์นนำคุณกลับไปที่นั่นอีกครั้งในวันนี้ จงดูพระองค์ ดูพระองค์จริง ๆ และให้ความอัศจรรย์ใจกลับคืนมา
วันที่ 3
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เป็นวันที่ยาวนานวันหนึ่ง พระเยซูทรงสั่งสอนฝูงชนจากเรือที่จอดอยู่ใกล้ฝั่ง ทรงเล่าอุปมาครั้งแล้วครั้งเล่าจนดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า แล้วพระองค์ตรัสกับเหล่าสาวกว่า "ให้เราข้ามไปยังฟากข้างโน้นเถิด" (มาระโก 4:35) และพวกเขาก็ออกเรือข้ามทะเลกาลิลี มาระโกบันทึกรายละเอียดอย่างที่มีแต่ประจักษ์พยานเท่านั้นจะจำได้ว่า พวกเขารับพระองค์ไป "ตามที่พระองค์ทรงอยู่นั้น" คือทรงเหนื่อยล้า ยังทรงอยู่ในเสื้อผ้าที่ใช้สอน และไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการเดินทางข้ามน้ำเลย แล้วพายุก็มา ทะเลกาลิลีตั้งอยู่ในแอ่งที่ล้อมรอบด้วยเนินเขา พายุจึงพัดเข้ามาได้รวดเร็วอย่างน่ากลัว สาวกหลายคนเป็นชาวประมงที่ทำงานในน่านน้ำนี้มาตลอดชีวิต พวกเขาไม่ใช่คนที่ตื่นตระหนกง่ายๆ แต่มาระโกบอกเราว่าคลื่นซัดเข้ามาในเรือ และเรือก็กำลังจะเต็มไปด้วยน้ำ ขณะนั้นพระเยซูทรงบรรทมหลับอยู่ท้ายเรือ หนุนหมอนใบหนึ่ง พวกเขาปลุกพระองค์ด้วยคำถามที่ยังก้องอยู่ตลอดหลายศตวรรษแห่งความทุกข์ของมนุษย์ว่า "ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นห่วงหรือที่เรากำลังจะพินาศ" (มาระโก 4:38) คุณเคยอธิษฐานอะไรที่ใกล้เคียงกับคำนี้บ้างไหม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นตะลึงอย่างเงียบสงบที่สุดช่วงหนึ่งในพระคัมภีร์ทั้งเล่ม พระองค์ "ทรงตื่นบรรทม ตำหนิลมและตรัสกับทะเลว่า 'จงสงบ จงนิ่งเสีย' แล้วลมก็สงบลง และเกิดความสงบเงียบสนิท" (มาระโก 4:39) พระองค์ไม่ได้อธิษฐานขอให้พายุหยุด ไม่ได้ทูลขอพระบิดาแทนเหล่าสาวก แต่ตรัสกับลมและน้ำโดยตรง ดังผู้ที่ทรงมีสิทธิอำนาจเหนือสิ่งเหล่านั้น เพราะพระองค์ทรงมีจริงๆ เหล่าสาวกที่เคยกลัวพายุ บัดนี้กลับกลัวพระองค์ และถามกันว่า "ท่านผู้นี้เป็นใครหนอ" นี่คือคำถามที่มาระโกต้องการให้เราถามเช่นกัน แต่อย่าเพิ่งข้ามเรื่องหมอนไปเร็วนัก พระเยซูทรงเหนื่อยล้าอย่างแท้จริงตามวิสัยมนุษย์ พระองค์ทรงรู้ว่าการอ่อนล้าเป็นอย่างไร การอยู่ในเรือเมื่อคลื่นสูง และการอยู่ท่ามกลางผู้คนที่หวาดกลัวเป็นอย่างไร พระองค์ไม่ใช่เทพเจ้าที่อยู่ห่างไกลและไม่แยแสต่อพายุในชีวิตมนุษย์ พระองค์ทรงอยู่ในเรือลำเดียวกับคุณ และทรงมีสิทธิอำนาจเหนือสิ่งใดก็ตามที่กำลังจะท่วมท้นคุณในวันนี้ พระสุรเสียงเดียวกันที่ตรัสกับทะเลกาลิลีว่า "จงสงบ จงนิ่งเสีย" สามารถตรัสเข้ามาในความโกลาหลของสถานการณ์ของคุณได้ในขณะนี้
วันที่ 4
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ฝูงชนเพิ่งเห็นสิ่งมหัศจรรย์ คือคนห้าพันคนอิ่มจากขนมปังห้าก้อนและปลาสองตัว พวกเขาประทับใจมากจนอยากบังคับตั้งพระเยซูเป็นกษัตริย์ แต่พระเยซูทรงรู้สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ คือพวกเขากำลังไล่ตามอาหาร ไม่ได้แสวงหาผู้ประทานอาหาร พระองค์จึงทรงนำพวกเขาอย่างอ่อนโยนและตรงไปตรงมา ไปสู่ความหิวที่ลึกกว่าซึ่งพวกเขายังไม่ได้เอ่ยถึง พระองค์ตรัสว่า "เราคืออาหารแห่งชีวิต ผู้ที่มาหาเราจะไม่หิวอีกเลย และผู้ที่เชื่อในเราจะไม่กระหายอีกเลย" (ยอห์น 6:35) นี่เป็นหนึ่งในพระดำรัส "เราคือ" ที่ยิ่งใหญ่ของพระเยซู และสมควรที่เราจะลิ้มรสอย่างช้าๆ ในโลกยุคโบราณ ขนมปังไม่ใช่อาหารเคียง แต่เป็นอาหารมื้อหลัก เป็นสิ่งที่ค้ำจุนชีวิต เมื่อพระเยซูทรงใช้ภาพนี้ พระองค์ไม่ได้ตรัสถึงสิ่งฟุ่มเฟือยหรือส่วนเสริมของชีวิต แต่ตรัสว่า เราคือสิ่งที่เจ้าขาดไม่ได้ ฝูงชนเอ่ยถึงมานาในถิ่นทุรกันดาร ขนมปังอัศจรรย์ที่ตกลงมาจากสวรรค์เพื่อเลี้ยงอิสราเอลสี่สิบปีในทะเลทราย พระเยซูทรงแก้ไขพวกเขาด้วยความเมตตาว่า ผู้ประทานอาหารนั้นไม่ใช่โมเสส แต่เป็นพระบิดาของพระองค์ และอาหารแท้จากสวรรค์ไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นพระบุคคล "เพราะว่าอาหารของพระเจ้าคืออาหารที่ลงมาจากสวรรค์ และประทานชีวิตแก่โลก" (ยอห์น 6:33) สำหรับผู้อ่านที่มาอ่านเป็นครั้งแรก คำเชิญนี้เรียบง่ายอย่างน่าอัศจรรย์ พระเยซูทรงบอกว่า ความหิวลึกที่สุดที่คุณรู้สึก ซึ่งหน้าที่การงาน ความสัมพันธ์ ความสำเร็จ หรืออาหารมื้อหนึ่งก็แตะต้องไม่ถึง ถูกสร้างมาเพื่อให้พระองค์ทรงทำให้อิ่ม ออกัสตินเคยกล่าวไว้อย่างจับใจ แม้จะไม่ใช่ถ้อยคำในพระคัมภีร์ว่า จิตใจของเรากระสับกระส่ายจนกว่าจะพักสงบในพระเจ้า พระเยซูทรงอ้างเช่นนั้นเกี่ยวกับพระองค์เองทีเดียว พระองค์ทรงเป็นความสงบพักที่ความกระสับกระส่ายของคุณกำลังแสวงหา สำหรับผู้เชื่อที่รู้จักความจริงนี้มาหลายปี ลองพิจารณายอห์น 6:37 "ทุกคนที่พระบิดาประทานให้แก่เราจะมาถึงเรา และผู้ที่มาหาเรา เราจะไม่ไล่เขาไปเลย" คำว่า "ไม่...เลย" นั้นเด็ดขาด ไม่ว่าในสถานการณ์ใด ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด พระองค์จะไม่ทรงปฏิเสธใครที่มาหาพระองค์ คุณอาจรู้สึกว่าตนไม่มีคุณสมบัติเพราะความล้มเหลว ความสงสัย หรือระยะห่างของตนเอง แต่พระองค์ตรัสว่า มาเถิด ไม่ว่าอย่างไรก็มา อาหารยังวางอยู่บนโต๊ะ และคุณยังเป็นที่ต้อนรับที่นี่
วันที่ 5
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ในชีวิตที่ซื่อสัตย์ของทุกคนย่อมมีช่วงเวลาหนึ่งที่ความเห็นของฝูงชนไม่เพียงพออีกต่อไป พระเยซูทรงทราบเรื่องนี้ จึงทรงพาเหล่าสาวกมายังซีซารียาฟีลิปปี สถานที่เต็มไปด้วยวิหารของคนต่างชาติและเสียงอึกทึกของเทพเจ้ามากมาย แล้วตรัสถามคำถามที่ทะลุทะลวงทุกยุคสมัยว่า "คนทั้งหลายว่าบุตรมนุษย์คือใคร" เหล่าสาวกมีคำตอบพร้อมแล้ว บางคนว่ายอห์นผู้ให้บัพติศมา บางคนว่าเอลียาห์ ความเห็นเหล่านั้นให้เกียรติ และฟังดูยกย่องด้วยซ้ำ แต่ก็ผิด และพระเยซูทรงทราบดี พระองค์จึงทรงถามให้ใกล้เข้ามาอีกว่า "ฝ่ายท่านทั้งหลายว่าเราเป็นใคร" เปโตรตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า "พระองค์ทรงเป็นพระคริสต์ พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่" ถ้อยคำสั้นๆ ที่เปลี่ยนทุกสิ่ง สังเกตว่าพระเยซูไม่ได้ทรงชมเปโตรว่าคิดได้เฉียบแหลม แต่ตรัสว่า "ซีโมนบุตรโยนาห์ ท่านเป็นสุขแล้ว เพราะมิใช่เนื้อและเลือดได้เปิดเผยให้ท่านรู้ แต่เป็นพระบิดาของเราผู้ทรงสถิตในสวรรค์" คำประกาศนี้ไม่ใช่ความสำเร็จของเปโตร แต่เป็นของประทาน การรู้จักว่าพระเยซูทรงเป็นผู้ใดอย่างแท้จริงไม่ได้มาจากการโต้แย้งอย่างชาญฉลาดหรือการเลี้ยงดูทางศาสนาเพียงอย่างเดียว แต่มาจากการที่พระเจ้าทรงเปิดตาแห่งใจ สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่มต้น นี่คือพื้นที่ยืนของท่าน: "พระคริสต์" หมายถึงผู้ที่ได้รับการเจิม กษัตริย์และพระผู้ช่วยให้รอดที่ทรงสัญญาไว้ ซึ่งพันธสัญญาเดิมทั้งเล่มชี้ไปหา เปโตรกำลังกล่าวว่า ผู้ที่เรารอคอยมาตลอดนั้นคือพระองค์ นี่ไม่ใช่คำกล่าวอ้างเล็กน้อย แต่เป็นบานพับที่ประวัติศาสตร์ทั้งหมดหมุนไปตาม สำหรับผู้เชื่อที่เติบโตมานาน ลองหยุดนิ่งกับเรื่องนี้: คำตอบของเปโตรได้รับการเปิดเผย ไม่ได้มาจากการคิดวิเคราะห์ เรามักปกป้องความเชื่อของเราราวกับว่าเป็นจุดยืนทางความคิดที่เราไปถึงเอง มากกว่าจะเป็นพระเมตตาที่เราได้รับสักเพียงไร ในคำประกาศของเปโตรมีความถ่อมใจที่บางครั้งเราสูญเสียไป เราไม่ได้คิดหาทางมาถึงพระเยซู แต่พระองค์ทรงถูกประทานแก่เรา คำถามนั้นยังคงอยู่ในห้องกับท่านวันนี้ โลกมีความเห็นของตน เช่น ครูที่ดี แบบอย่างทางศีลธรรม บุคคลในประวัติศาสตร์ แต่พระเยซูไม่ได้ทรงถามว่าโลกพูดว่าอย่างไร พระองค์ทรงถามว่าท่านพูดว่าอย่างไร คำตอบของท่านต่อคำถามนี้คือสิ่งสำคัญที่สุดเกี่ยวกับตัวท่าน
วันที่ 6
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
วันนี้เรามาถึงพื้นที่ที่ยากที่สุดและศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในพระกิตติคุณทั้งหมด ลูกา 23 พาเรามายังเนินเขาที่เรียกว่าคัลวารี และเราต้องไม่รีบผ่านไป โจรสองคนถูกตรึงอยู่สองข้างของพระเยซู ฝูงชนยืนดู บรรดาผู้นำเยาะเย้ย ทหารเสี่ยงทายแย่งเสื้อผ้าของพระองค์ และท่ามกลางเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ พระบุตรของพระเจ้า ผู้ทรงห้ามคลื่นลมในทะเลและปลุกคนตายให้ฟื้น ทรงถูกตรึงอยู่ในความเงียบและความทุกข์ทรมาน ถ้อยคำแรกที่ลูกาบันทึกจากกางเขนไม่ใช่เสียงร้องแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นคำอธิษฐาน "พระบิดาเจ้าข้า ขอโปรดยกโทษให้เขาเหล่านี้ เพราะเขาไม่รู้ว่าเขากระทำอะไร" จงหยุดตรงนี้ ผู้ที่ตอกตะปูไม่ได้ขอการอภัย ฝูงชนที่เยาะเย้ยก็ไม่ได้ขอ แต่พระเยซูทรงอธิษฐานขอให้อยู่ดี นี่ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นการแสดงความรักที่น่าตะลึงที่สุดเท่าที่โลกเคยเห็น ผู้ที่ทรงมีสิทธิ์ทุกประการที่จะเรียกการพิพากษาลงมา กลับทรงเรียกความเมตตาลงมาแทน แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น โจรคนหนึ่งที่กำลังจะตายอยู่ข้างพระองค์หันมาพูดว่า "พระเยซูเจ้าข้า เมื่อพระองค์เสด็จเข้าในอาณาจักรของพระองค์ ขอทรงระลึกถึงข้าพระองค์ด้วย" เขาไม่มีเวลารับบัพติศมา ไม่มีปีแห่งการรับใช้อย่างซื่อสัตย์ให้ถวาย ไม่มีคุณสมบัติทางศาสนาใด ๆ เลย เขามีเพียงลมหายใจที่เหลืออยู่และความเชื่อที่สิ้นหวัง และพระเยซูทรงตอบเขาว่า "วันนี้ท่านจะอยู่กับเราในสวรรค์" พระคุณไม่ต้องการประวัติที่ยาวเหยียด ต้องการเพียงใจที่หันกลับมา สำหรับผู้อ่านใหม่ นี่คือหัวใจของข้อความตอนนี้ พระเยซูไม่ได้สิ้นพระชนม์เพราะตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์ พระองค์ทรงสิ้นพระชนม์ด้วยพระประสงค์ เพื่อคุณ ทุกคำเยาะเย้ยที่ทรงรับไว้ ทุกตะปูที่ทรงทนรับ คือราคาที่ชำระเพื่อบาปของมนุษย์ ทั้งของคุณและของฉัน กางเขนคือที่ซึ่งความยุติธรรมและความเมตตาจุมพิตกัน สำหรับผู้ที่รู้เรื่องนี้มาหลายปีแล้ว ลองมองโจรคนนั้นอีกครั้ง เขารู้เรื่องเทววิทยาแทบไม่มีเลย แต่เขารู้ว่าตนมีความผิด รู้ว่าพระเยซูทรงบริสุทธิ์ และเชื่อว่าพระเยซูทรงมีอาณาจักร เท่านี้ก็พอแล้ว และเท่านี้ก็พอเสมอมา กางเขนเตือนเราว่าความรอดไม่เคยขึ้นอยู่กับว่าเรารู้มากเพียงใดหรือรับใช้มานานเท่าใด แต่ขึ้นอยู่กับว่าเรามองไปที่ใดเมื่อเรากำลังจะตาย
วันที่ 7
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
พวกเขามาตั้งแต่ก่อนรุ่งอรุณ นำเครื่องหอมมาเจิมร่างของผู้ที่สิ้นชีวิตแล้ว นั่นคือรายละเอียดที่ลูกาบันทึกไว้ และสำคัญมาก เพราะผู้หญิงเหล่านี้ไม่ได้มาเพื่อเป็นประจักษ์พยานปาฏิหาริย์ พวกเขามาเพื่อทำพิธีฝังศพให้เสร็จสิ้น สำหรับพวกเขา ความหวังถูกผนึกไว้หลังก้อนหิน แต่แล้วก้อนหินนั้นก็หายไป ทูตสวรรค์สององค์ในเครื่องแต่งกายเปล่งแสงมาพบพวกเขา พร้อมคำถามที่ยังดังก้องผ่านทุกชั่วอายุคนว่า "ทำไมพวกท่านมาหาผู้ที่ดำรงชีพอยู่ท่ามกลางคนตาย พระองค์ไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่ แต่ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว" ถ้อยคำเหล่านี้คือจุดเปลี่ยนของประวัติศาสตร์มนุษย์ทั้งหมด ทุกสิ่งก่อนหน้านั้นคือการเตรียมการ ทุกสิ่งหลังจากนั้นคือการตอบสนอง พวกผู้หญิงวิ่งไป เปโตรก็วิ่งไป และเมื่อเปโตรก้มลงมองเข้าไปในอุโมงค์ว่างเปล่า ลูกาบอกเราว่าท่านก็ "กลับไปด้วยความประหลาดใจในสิ่งที่เกิดขึ้น" ความอัศจรรย์ใจคือการตอบสนองที่ถูกต้อง และยังเป็นเช่นนั้นเสมอ อัครทูตเปาโลเขียนถึงชาวโครินธ์หลายสิบปีต่อมา เรียงลำดับพยานเหมือนบันทึกของศาล คือพระเยซูทรงปรากฏแก่เปโตร แล้วแก่สาวกสิบสองคน แล้วแก่พี่น้องมากกว่าห้าร้อยคนพร้อมกัน แล้วแก่ยากอบ แล้วแก่อัครทูตทั้งปวง และสุดท้ายแก่เปาโลเอง นี่ไม่ใช่เทพนิยายที่แต่งด้วยภาษาทางศาสนา เปาโลกำลังบอกว่า จงไปถามพวกเขาเถิด ส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ จงไปถามว่าพวกเขาเห็นอะไร การคืนพระชนม์ไม่ใช่ความรู้สึกหรือสัญลักษณ์ แต่เป็นเหตุการณ์ที่มีพยาน สำหรับผู้อ่านใหม่ นี่คือข่าวประเสริฐในรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุด: ความตายไม่ได้ชนะ อุโมงค์ฝังศพกักขังพระองค์ไม่ได้ และเพราะพระองค์ทรงเป็นขึ้นมา ทุกสิ่งที่พระองค์ตรัสเกี่ยวกับพระองค์เองจึงเป็นความจริง ทุกสิ่งที่พระองค์ทรงสัญญากับท่านจึงมั่นคง และถ้อยคำสุดท้ายเหนือชีวิตของท่านไม่ใช่ความตาย แต่เป็นชีวิต สำหรับผู้เชื่อที่ถือความจริงนี้มาหลายปี อย่าปล่อยให้ความคุ้นเคยทำให้ความอัศจรรย์ใจจืดจางลง เปาโลไม่เคยหายประหลาดใจเลย ท่านเรียกตนเองว่า "เหมือนคนที่คลอดก่อนกำหนด" และยังคงทึ่งที่พระคริสต์ผู้ทรงเป็นขึ้นมาทรงปรากฏแก่ท่าน การคืนพระชนม์ไม่ใช่ข้อมูลเบื้องหลังของความเชื่อของท่าน แต่เป็นหัวใจที่เต้นอยู่ พระองค์ทรงเป็นขึ้นมาแล้ว ทรงเป็นขึ้นมาจริงๆ และเพราะพระองค์ทรงพระชนม์อยู่ ท่านก็จะมีชีวิตอยู่ด้วย