Wszystkie plany

Kim jest Jezus?

Siedem dni spotkania z Jezusem w Ewangeliach: Jego słowa, Jego moc, Jego współczucie, Jego krzyż i Jego zmartwychwstanie.

  1. Dzień 1

    Słowo, które stało się ciałem

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Zanim zaśpiewał pierwszy ptak, zanim pierwsza fala uderzyła o jakikolwiek brzeg, zanim sam czas wziął pierwszy oddech, było Słowo. Jan nie wprowadza nas w swoją Ewangelię opowieścią o narodzeniu ani rodowodem. Zabiera nas tam, gdzie jest starsze niż to wszystko. „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo” (Jana 1:1). Jeśli dopiero poznajesz Biblię, usłysz to powoli: Jan mówi nam, że Jezus nie zaczął się w żłobie w Betlejem. Był już u podstaw wszystkiego, a wszystko, co istnieje, powstało przez Niego. Dla tych, którzy czytali te wersety setki razy: zatrzymaj się na chwilę przy słowie „u”. Słowo było u Boga. Greka niesie tu sens bycia twarzą w twarz, w zażyłej społeczności. Przed stworzeniem, przed aniołami, przed wszystkim, co potrafimy nazwać, w samym sercu rzeczywistości była relacja. Miłość nie była czymś, co Bóg wymyślił, gdy nas stworzył. Miłość już była samą naturą Boga, Ojca i Syna w wiecznej wspólnocie. To właśnie Ten wszedł w nasz świat. I wszedł naprawdę. Werset 14 jest jednym z najbardziej zdumiewających zdań, jakie kiedykolwiek napisano: „A Słowo ciałem się stało i mieszkało między nami.” Słowo przetłumaczone jako „mieszkało” oznacza dosłownie, że rozbiło swój namiot pośród nas. To świadome nawiązanie do przybytku na pustyni, gdzie Bóg zamieszkał pośrodku obozu swego ludu. Odwieczny, niestworzony Bóg nie przysłał wiadomości ani posłańca. Przyszedł sam, odziany w ludzkie ciało, poddany głodowi, zimnu i żałobie, abyśmy mogli oglądać „chwałę jego, chwałę jako jednorodzonego od Ojca, pełne łaski i prawdy”. Co to znaczy dla twojego dzisiejszego życia? Znaczy to, że nigdy nie masz do czynienia z odległym, obojętnym Bogiem, gdy otwierasz tę Księgę albo pochylasz głowę do modlitwy. Bóg, który słowem wywołał gwiazdy do istnienia, wybrał, by stać się możliwym do odnalezienia, dotknięcia, poznania. Przyszedł tam, gdzie ty jesteś. Cokolwiek niesiesz dziś rano: zwątpienie, żal, zachwyt albo po prostu cichy wtorek, Słowo, które stało się ciałem, nie jest daleko. Odbyło już najdłuższą podróż, jaką można sobie wyobrazić, tylko po to, by być z tobą.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  2. Dzień 2

    Oto Baranek

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Wyobraź sobie, że stoisz nad brzegiem Jordanu i patrzysz na kłębiący się tłum. Nagle człowiek, którego znasz, prorok, dziki i nieprzejednany, zatrzymuje się, wskazuje ręką na drugi brzeg i mówi o kimś, kto idzie w waszą stronę: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (Jana 1:29). Taką chwilę podarował nam Jan Chrzciciel. A te słowa, wypowiedziane w zwykłe popołudnie nad rzeką, niosą ciężar tysiąca lat historii. Dla żydowskiego ucha w tym tłumie słowo „baranek” było pełne wspomnień. Był to baranek paschalny, zabity po to, by śmierć ominęła dom. Był to baranek codziennej ofiary w świątyni, składany rano i wieczorem bez przerwy. A za tym wszystkim brzmiała przejmująca poezja Izajasza, spisana siedem wieków wcześniej: „Wzgardzony był i opuszczony od ludzi, mąż boleści, a doświadczony w niemocy” (Izajasza 53:3). Izajasz widział kogoś, kto będzie „zraniony za występki nasze” i „starty dla nieprawości naszych”, kogoś, na kogo zostanie włożona wina nas wszystkich. Cały system ofiarny Izraela był długą, powolną strzałą wskazującą na tego jednego Człowieka. To, co rozumiał Jan Chrzciciel, a co uczniowie w pełni pojęli dopiero po zmartwychwstaniu, to prawda, że Jezus nie przyszedł tylko po to, by uczyć nas lepszej moralności albo skłaniać do większej życzliwości. Przyszedł, by uporać się z naszym najgłębszym problemem: z ciężarem grzechu i rozłąką, jaką wprowadza między nas a świętego Boga. Baranek nie poucza owiec o ich błądzeniu. Baranek umiera na ich miejscu. Jeśli czytasz to po raz pierwszy, oto prosta i piękna prawda: cokolwiek uczyniłeś, cokolwiek nosisz w cichych zakamarkach sumienia, Jan wskazuje na Tego, który przyszedł to wziąć na siebie. Nie po to, by umniejszyć twoją winę, ani by udawać, że nie ma znaczenia, ale po to, by sam ją ponieść. A jeśli wierzysz od dawna, zapytaj siebie, czy Baranek nie stał się dla ciebie tak oswojony, że przestałeś się nim zachwycać. Niech wyciągnięty palec Jana jeszcze dziś ponownie cię tam skieruje. Spójrz na Niego, naprawdę spójrz, i pozwól, by powrócił zachwyt.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  3. Dzień 3

    Moc nad burzą

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Był to długi dzień. Jezus nauczał tłumy z łodzi przy brzegu, przypowieść za przypowieścią, aż słońce chyliło się ku zachodowi. Wtedy rzekł do swoich uczniów: „Przeprawmy się na drugą stronę” (Ewangelia Marka 4:35), i wyruszyli przez Jezioro Galilejskie. Marek zapisuje, z takim szczegółem, jaki pamięta tylko naoczny świadek, że wzięli go „tak, jako był”: zmęczonego, wciąż w tym samym ubraniu, w którym nauczał, bez żadnych przygotowań do podróży. A potem nadeszła burza. Jezioro Galilejskie leży w kotlinie otoczonej wzgórzami i burze potrafią spaść na nie z przerażającą szybkością. Wielu z tych uczniów było rybakami, którzy przez całe życie pracowali na tych wodach. To nie byli ludzie, którzy łatwo wpadają w panikę. Ale Marek mówi nam, że fale zalewały łódź i napełniała się wodą. Tymczasem Jezus spał na rufie, na poduszce. Obudzili go pytaniem, które odbija się echem przez stulecia ludzkiego cierpienia: „Mistrzu, nie dbasz o to, że giniemy?” (Ewangelia Marka 4:38). Czy zdarzyło ci się modlić czymś bardzo podobnym? To, co stało się potem, jest jedną z najcichszych, a zarazem najbardziej zapierających dech chwil w całym Piśmie. Jezus „obudziwszy się, zgromił wiatr, i rzekł do morza: Milcz, ucisz się. I przestał wiatr, i stała się cisza wielka” (Ewangelia Marka 4:39). Nie modlił się, aby burza ustała. Nie prosił Ojca w imieniu uczniów. Przemówił wprost do wiatru i wody jak ten, który ma nad nimi władzę, bo ją ma. Uczniowie, którzy bali się burzy, teraz zaczęli bać się jego i pytali jeden drugiego: „Któż to jest ten, że i wiatr i morze posłuszne mu są?” To dokładnie to pytanie, które Marek chce, abyśmy sobie zadawali. Ale nie przechodź zbyt szybko obok poduszki. Jezus był naprawdę, po ludzku wyczerpany. Wie, co to znaczy być wycieńczonym, być w łodzi, gdy fale są wysokie, być otoczonym przez przerażonych ludzi. Nie jest dalekim bóstwem, które nie dotyka burz ludzkiego życia. Jest w łodzi razem z tobą. I ma władzę nad wszystkim, co dziś grozi zatopieniem ciebie. Ten sam głos, który rzekł jezioru: „Milcz, ucisz się”, może przemówić właśnie teraz w chaos twoich okoliczności.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  4. Dzień 4

    Chleb żywota

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Tłum właśnie zobaczył coś niezwykłego: pięć tysięcy ludzi nakarmionych pięcioma chlebami i dwiema rybami. Byli tak poruszeni, że chcieli siłą uczynić Jezusa królem. Ale Jezus wiedział coś, czego oni nie wiedzieli: gonili za chlebem, a nie za Piekarzem. Dlatego łagodnie i wprost skierował ich ku głębszemu głodowi, którego jeszcze nie nazwali. „Jam jest chleb żywota” powiedział im, „kto do mnie przychodzi, nie będzie łaknął, a kto we mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął” (Ewangelia Jana 6:35). To jedno z wielkich wypowiedzi Jezusa „Ja jestem” i zasługuje na to, by smakować je powoli. Chleb w świecie starożytnym nie był dodatkiem, lecz samym posiłkiem. Oznaczał przetrwanie. Gdy Jezus sięga po ten obraz, nie mówi o luksusie ani o ozdobie życia. Mówi: Ja jestem tym, bez czego nie możecie żyć. Tłum przywołał mannę na pustyni, cudowny chleb, który spadał z nieba i żywił Izraela przez czterdzieści lat. Jezus ze starannością ich prostuje: nie Mojżesz dał ten chleb, lecz jego Ojciec, a prawdziwy chleb z nieba to nie coś, lecz ktoś. „Albowiem chleb Boży jest ten, który z nieba zstępuje i daje żywot światu” (Ewangelia Jana 6:33). Dla kogoś, kto czyta o tym po raz pierwszy, zaproszenie jest tu cudownie proste: Jezus mówi, że najgłębszy głód, który odczuwasz, ten, którego nie dotknie kariera, związek, osiągnięcie ani posiłek, został stworzony po to, by On go zaspokoił. Augustyn ujął to niezapomnianie, choć nie słowami Pisma: nasze serca są niespokojne, dopóki nie spoczną w Bogu. Jezus mówi dokładnie to o sobie samym. On jest tym odpoczynkiem, którego szuka twój niepokój. Dla wierzącego, który zna tę prawdę od lat, warto zatrzymać się nad wersetem 37: „Wszystko, co mi daje Ojciec, do mnie przyjdzie, a tego, który do mnie przychodzi, nie wyrzucę precz.” Ta obietnica jest bezwzględna: w żadnych okolicznościach i z żadnego powodu nie odrzuci nikogo, kto przychodzi. Możesz czuć się zdyskwalifikowany przez swoje porażki, wątpliwości i oddalenie. On mówi: przyjdź mimo to. Chleb wciąż jest na stole. Nadal jesteś tu mile widziany.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  5. Dzień 5

    A wy za kogo Mnie macie?

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    W życiu każdego szczerego człowieka przychodzi chwila, gdy opinia tłumu przestaje wystarczać. Jezus dobrze o tym wiedział, dlatego zaprowadził uczniów do Cezarei Filipowej, miejsca pełnego pogańskich świątyń i zgiełku wielu bogów, i zadał pytanie, które przecina każdą epokę: „Za kogo mnie ludzie mają, mnie, Syna człowieczego?” Uczniowie mieli gotowe odpowiedzi. Jedni mówili, że za Jana Chrzciciela. Inni, że za Eliasza. Te opinie były pełne szacunku, wręcz pochlebne. Ale były błędne i Jezus o tym wiedział. Postawił więc pytanie bliżej: „A wy za kogo mnie macie?” Piotr odpowiedział bez wahania: „Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.” Słowa, które zmieniły wszystko. Zauważ, że Jezus nie pochwalił Piotra za bystry umysł. Powiedział: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonaszów! bo ci nie objawiło ciało i krew, ale Ojciec mój, który jest w niebiesiech.” To wyznanie nie było osiągnięciem Piotra, lecz darem. Wiedza o tym, kim naprawdę jest Jezus, nie rodzi się wyłącznie z błyskotliwych argumentów ani z religijnego wychowania. Rodzi się z tego, że Bóg otwiera oczy serca. Dla tego, kto czyta po raz pierwszy, oto grunt pod nogami: „Chrystus” oznacza Pomazańca, obiecanego Króla i Wybawiciela, na którego wskazywał cały Stary Testament. Piotr mówił: ten, na którego czekaliśmy, to Ty. To nie jest małe twierdzenie. To zawiasy, na których obraca się cała historia. Dla doświadczonego wierzącego jest taka myśl: odpowiedź Piotra została objawiona, a nie wywnioskowana. Jak często bronimy swojej wiary tak, jakby była przede wszystkim stanowiskiem intelektualnym, do którego doszliśmy, a nie miłosierdziem, które otrzymaliśmy? W wyznaniu Piotra jest pokora, którą czasem tracimy. Nie doszliśmy do Jezusa własnym myśleniem. Został nam dany. To pytanie wciąż stoi dziś w twoim pokoju. Świat ma swoje opinie: dobry nauczyciel, wzór moralności, postać historyczna. Ale Jezus nie pyta, co mówi świat. Pyta, co ty mówisz. Twoja odpowiedź na to pytanie jest najważniejszą rzeczą, jaką można o tobie powiedzieć.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  6. Dzień 6

    Krzyż

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Dziś stajemy na najtrudniejszym i najświętszym gruncie wszystkich Ewangelii. Łukasza 23 prowadzi nas na wzgórze zwane Kalwarią i nie wolno nam przejść przez nie pospiesznie. Dwaj złoczyńcy wiszą po obu stronach Jezusa. Tłum patrzy. Przełożeni szydzą. Żołnierze losują o Jego szaty. A pośrodku tego wszystkiego Syn Boży, Ten, który uciszył morze i wskrzeszał umarłych, wisi w milczeniu i cierpieniu. Pierwsze słowa z krzyża, które zapisał Łukasz, nie są okrzykiem rozpaczy. Są modlitwą: „Ojcze! odpuść im, bo nie wiedzą, co czynią.” Zatrzymaj się tutaj. Ludzie wbijający gwoździe nie prosili o przebaczenie. Szydzący tłum też nie prosił. A jednak Jezus modlił się o nie. To nie słabość, to najbardziej zdumiewający przejaw miłości, jaki świat kiedykolwiek ujrzał. Ten, który miał wszelkie prawo wezwać sąd, wezwał miłosierdzie. Potem dzieje się coś nieoczekiwanego. Jeden ze złoczyńców, umierający obok Niego, zwraca się i mówi: „Panie! wspomnij na mię, gdy przyjdziesz do królestwa swego.” Nie miał czasu na chrzest, nie miał lat wiernej służby do zaofiarowania, nie miał żadnych religijnych zasług. Miał tylko resztkę tchu i rozpaczliwą wiarę. A Jezus mu odpowiedział: „Dziś ze mną będziesz w raju.” Łaska nie wymaga długiego życiorysu. Wymaga tylko zwróconego ku Bogu serca. Jeśli czytasz to po raz pierwszy, oto serce tego fragmentu: Jezus nie umarł jako ofiara okoliczności. Umarł celowo, za ciebie. Każda zniewaga, którą przyjął, każdy gwóźdź, który zniósł, był ceną zapłaconą za ludzki grzech, twój i mój. Krzyż jest miejscem, gdzie sprawiedliwość i miłosierdzie się pocałowały. A jeśli znasz tę prawdę od lat, spójrz jeszcze raz na tego łotra. Wiedział prawie nic o teologii. Ale wiedział, że jest winny, wiedział, że Jezus jest niewinny, i uwierzył, że Jezus ma królestwo. To wystarcza. Zawsze wystarczało. Krzyż przypomina nam, że zbawienie nigdy nie zależało od tego, ile wiemy ani jak długo służymy. Zależy od tego, gdzie patrzymy, gdy umieramy.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  7. Dzień 7

    Prawdziwie zmartwychwstał

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Przyszły przed wschodem słońca, niosąc wonności, by namaścić umarłego. Taki szczegół podaje nam Łukasz i jest on ważny: te kobiety nie szły oglądać cudu. Szły dokończyć pogrzebu. Ich nadzieja została zamknięta za kamieniem. A potem kamienia już nie było. Dwaj aniołowie w lśniących szatach spotkali je z pytaniem, które brzmi przez wszystkie pokolenia: „Przeczże szukacie żywego między umarłymi? Nie masz go tu, ale zmartwychwstał.” Te słowa są punktem zwrotnym całej historii ludzkości. Wszystko, co było przed nimi, było przygotowaniem. Wszystko, co po nich, jest odpowiedzią. Kobiety pobiegły. Piotr pobiegł. A gdy Piotr schylił się i zajrzał do pustego grobu, Łukasz pisze, że „odszedł, dziwując się sam w sobie temu, co się stało.” Zdumienie jest właściwą odpowiedzią. I wciąż nią jest. Apostoł Paweł, pisząc do Koryntian po wielu latach, ustawia świadków jak w protokole sądowym: Jezus ukazał się Piotrowi, potem dwunastu, potem więcej niż pięciuset naraz, potem Jakubowi, potem wszystkim apostołom, a na samym końcu samemu Pawłowi. To nie jest mitologia ubrana w religijny język. Paweł mówi: zapytajcie ich. Większość z nich jeszcze żyje. Idźcie i zapytajcie, co widzieli. Zmartwychwstanie nie było uczuciem ani symbolem. Było wydarzeniem, które miało świadków. Dla nowego czytelnika oto dobra nowina w najprostszej postaci: śmierć nie zwyciężyła. Grób nie mógł Go zatrzymać. A ponieważ powstał, wszystko, co powiedział o sobie, jest prawdą, wszystko, co ci obiecał, jest pewne, a ostatnie słowo nad twoim życiem nie należy do śmierci, lecz do życia. Dla wierzącego, który nosi tę prawdę od lat: nie pozwól, by oswojenie przytępiło zdumienie. Paweł nigdy się do tego nie przyzwyczaił. Nazwał siebie tym, któremu ukazał się „jako poronionemu płodowi”, wciąż zdumiony, że zmartwychwstały Chrystus ukazał się właśnie jemu. Zmartwychwstanie nie jest tłem twojej wiary. Jest jej biciem serca. On zmartwychwstał. Zmartwychwstał prawdziwie. A ponieważ On żyje, i ty żyć będziesz.

    Zobacz dzieńDostępne audio