सर्व योजना

येशू कोण आहे?

सुवार्तांमध्ये येशूला भेटण्याचे सात दिवस: त्याची वचने, त्याचे सामर्थ्य, त्याची करुणा, त्याचा क्रूस आणि त्याचे पुनरुत्थान.

  1. दिवस 1

    शब्द देहधारी झाला

    आजचे वाचन

    मनन

    पहिला पक्षी गाण्याआधी, कोणत्याही किनाऱ्यावर पहिली लाट फुटण्याआधी, काळाने पहिला श्वास घेण्याआधी, शब्द होता. योहान आपल्याला जन्मकथा किंवा वंशावळीने आपल्या शुभवर्तमानात हळूच नेत नाही. तो आपल्याला त्या सर्वांहून जुन्या ठिकाणी नेतो. तो लिहितो, "प्रारंभी शब्द होता, तो शब्द देवाजवळ होता आणि तो शब्द देव होता" (योहान 1:1). जर तू बायबलमध्ये नवा असशील, तर हे सावकाश ऐक: योहान सांगत आहे की येशूची सुरुवात बेथलहेममधील गोठ्यात झाली नाही. सर्वाच्या पायाभरणीच्या वेळी तो आधीच तेथे होता, आणि जे काही अस्तित्वात आहे ते त्याच्याद्वारे झाले. ज्यांनी ही वचने शंभरदा वाचली आहेत त्यांनी "जवळ" या शब्दाशी थोडा वेळ थांबावे. शब्द देवाजवळ होता. ग्रीक भाषेत समोरासमोर असण्याचा, जिव्हाळ्याच्या सहभागितेचा भाव आहे. सृष्टीपूर्वी, देवदूतांपूर्वी, आपण नाव घेऊ शकतो अशा कोणत्याही गोष्टीपूर्वी वास्तवाच्या गाभ्यात एक नातेसंबंध होता. आपल्याला निर्माण करताना देवाने प्रीतीचा शोध लावला नाही; प्रीती आधीपासूनच देवाचा स्वभाव होती, पिता आणि पुत्र यांची अनंत सहभागिता. तोच आपल्या जगात उतरला. आणि तो खरोखर उतरला. वचन 14 हे आजवर लिहिलेल्या सर्वांत थक्क करणाऱ्या वाक्यांपैकी एक आहे: "तो शब्द देहधारी झाला आणि कृपा व सत्य ह्यांनी पूर्ण असा आपल्यामध्ये राहिला." "राहिला" या शब्दाचा शब्दशः अर्थ त्याने आपल्यामध्ये आपला तंबू ठोकला असा आहे. ओसाड प्रदेशातील निवासमंडपाचा हा जाणीवपूर्वक प्रतिध्वनी आहे, जेथे देव आपल्या लोकांच्या छावणीच्या मध्यभागी राहायला आला. सनातन, अनिर्मित देवाने संदेश किंवा संदेशवाहक पाठवला नाही. तो स्वतः आला, त्वचेत गुंडाळलेला, भूक, थंडी आणि दुःख सोसणारा, यासाठी की आपण "पित्यापासून आलेल्या एकुलत्या एकाच्या गौरवासारखे" त्याचे गौरव पाहावे, जो कृपा व सत्य ह्यांनी पूर्ण आहे. आज तुझ्या जीवनासाठी याचा काय अर्थ आहे? याचा अर्थ असा की जेव्हा तू हे पुस्तक उघडतोस किंवा प्रार्थनेसाठी मान झुकवतोस, तेव्हा तुझा व्यवहार कधीही दूरच्या, उदासीन देवाशी नसतो. ज्या देवाने बोलून तारे अस्तित्वात आणले, त्याने सापडणारा, स्पर्श करता येणारा, ओळखता येणारा होण्याचे निवडले. तू जेथे आहेस तेथे तो आला. आज सकाळी तू जे काही वाहत असशील, शंका, दुःख, आश्चर्य किंवा फक्त एक शांत मंगळवार, देहधारी झालेला शब्द दूर नाही. तुझ्यासोबत राहण्यासाठी त्याने कल्पना करता येईल असा सर्वांत लांबचा प्रवास आधीच केला आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  2. दिवस 2

    पाहा, तो कोकरा

    आजचे वाचन

    मनन

    कल्पना करा, तुम्ही यार्देन नदीच्या काठावर उभे आहात आणि लोकांची गर्दी इकडे तिकडे फिरत आहे. तेवढ्यात तुम्ही ओळखत असलेला एक मनुष्य, रानटी वाटणारा, कोणतीही तडजोड न करणारा संदेष्टा, अचानक थांबतो, पाण्यापलीकडे बोट दाखवतो आणि तुमच्याकडे चालत येणाऱ्या दुसऱ्या एका माणसाविषयी म्हणतो: "पाहा, जगाचे पाप वाहून नेणारा देवाचा कोकरा" (योहान 1:29). बाप्तिस्मा करणारा योहान याने आपल्याला दिलेला हा क्षण आहे. नदीकाठी एका सामान्य दुपारी उच्चारलेल्या त्या शब्दांमध्ये हजार वर्षांच्या इतिहासाचे वजन आहे. त्या गर्दीतील यहुदी श्रोत्याच्या कानांना "कोकरा" हा शब्द आठवणींनी भरलेला होता. तो वल्हांडणाचा कोकरा होता, ज्याच्या वधामुळे मृत्यू घराला ओलांडून गेला. तो मंदिरातील नित्याच्या यज्ञाचा कोकरा होता, जो सकाळ संध्याकाळ अखंड अर्पिला जाई. आणि या सर्वांच्या मागे सात शतके आधी लिहिलेले यशयाचे काळजाला भिडणारे काव्य होते: "तो मनुष्यांकडून तुच्छ लेखलेला व धिक्कारलेला, दु:खी व व्यथांशी परिचित असा होता" (यशया 53:3). यशयाने असा एक जण पाहिला जो "आमच्या अपराधांमुळे घायाळ झाला" आणि "आमच्या दुष्कृत्यांमुळे ठेचला गेला", ज्याच्या खांद्यावर आम्हा सर्वांच्या पापांचा भार ठेवला जाणार होता. इस्राएलची संपूर्ण यज्ञव्यवस्था म्हणजे या एकाच मनुष्याकडे रोखलेला एक लांब, संथ बाण होता. बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाला जे समजले होते, आणि शिष्यांना जे पुनरुत्थानानंतरच पूर्णपणे उमगणार होते, ते हे की येशू केवळ आपल्याला उत्तम नीतिमूल्ये शिकवण्यासाठी किंवा आपण अधिक दयाळू व्हावे म्हणून प्रेरणा देण्यासाठी आला नाही. आपली सर्वांत खोल समस्या सोडवण्यासाठी तो आला: पापाचे ओझे आणि त्यामुळे आपल्यात व पवित्र देवामध्ये निर्माण झालेली ताटातूट. कोकरा मेंढरांना त्यांच्या भटकण्याबद्दल उपदेश करत नाही. कोकरा त्यांच्या जागी मरण पावतो. पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी हे साधे आणि सुंदर सत्य आहे: तुम्ही काहीही केले असो, तुमच्या अंतःकरणाच्या शांत कोपऱ्यात तुम्ही काहीही वाहत असा, योहान त्या एकाकडे बोट दाखवत आहे जो ते घेऊन जाण्यासाठी आला. ते कमी लेखण्यासाठी नाही, त्याला काही महत्त्व नाही असे भासवण्यासाठी नाही, तर ते स्वतः वाहून नेण्यासाठी. जुन्या विश्वासणाऱ्याने स्वतःला विचारावे: कोकरा इतका परिचित झाला आहे का की आता तुम्हाला त्याचे आश्चर्य वाटत नाही? योहानाचे पुढे केलेले बोट आज पुन्हा तुम्हाला तिकडे घेऊन जाऊ द्या. त्याला पाहा, खरोखर पाहा, आणि आश्चर्याला परत येऊ द्या.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  3. दिवस 3

    वादळावर सामर्थ्य

    आजचे वाचन

    मनन

    तो एक दीर्घ दिवस होता. येशू किनाऱ्यावरच्या एका नावेतून लोकसमुदायांना शिकवत होता, एकामागून एक दाखला सांगत, सूर्य मावळतीला येईपर्यंत. मग तो आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “आपण पलीकडे जाऊ” (मार्क 4:35), आणि ते गालीलच्या समुद्रापलीकडे निघाले. मार्क आपल्याला सांगतो, आणि असा तपशील फक्त प्रत्यक्षदर्शीच लक्षात ठेवतो, की त्यांनी त्याला “जसा होता तसा” घेतले. तो थकलेला होता, शिकवतानाच्या वस्त्रांतच होता, प्रवासाची कोणतीही तयारी नव्हती. आणि मग वादळ आले. गालीलचा समुद्र टेकड्यांनी वेढलेल्या खोलगट भागात आहे, आणि तेथे वादळे भयावह वेगाने उसळू शकतात. यांतले अनेक शिष्य मच्छीमार होते, ज्यांनी आयुष्यभर या पाण्यावर काम केले होते. ते सहज घाबरून जाणारे लोक नव्हते. पण मार्क सांगतो की लाटा नावेवर आदळत होत्या आणि नाव भरत चालली होती. त्याच वेळी येशू नावेच्या मागच्या भागात उशीवर डोके ठेवून झोपला होता. त्यांनी त्याला असा प्रश्न विचारून उठवले जो मानवी दुःखाच्या शतकानुशतकांतून आजही घुमत आहे: “गुरूजी, आम्ही बुडत आहोत याची आपल्याला काळजी नाही काय?” (मार्क 4:38). तुम्ही कधी याच्या अगदी जवळ जाणारी प्रार्थना केली आहे का? पुढे जे घडले ते संपूर्ण पवित्र शास्त्रातील सर्वांत शांतपणे थक्क करणाऱ्या क्षणांपैकी एक आहे. येशू “उठला, त्याने वाऱ्याला धमकावले आणि समुद्राला म्हटले, ‘शांत हो, स्तब्ध राहा.’ तेव्हा वारा थांबला आणि पूर्ण शांतता झाली” (मार्क 4:39). त्याने वादळ थांबावे म्हणून प्रार्थना केली नाही. शिष्यांच्या वतीने पित्याला विनंती केली नाही. ज्याच्याकडे अधिकार आहे अशा रीतीने तो वाऱ्याशी आणि पाण्याशी थेट बोलला, कारण त्याच्याकडे खरोखरच अधिकार आहे. जे शिष्य वादळाला घाबरत होते ते आता त्यालाच घाबरू लागले आणि एकमेकांना विचारू लागले, “हा कोण आहे बरे?” मार्कला आपण नेमका हाच प्रश्न विचारावा असे वाटते. पण उशीकडे दुर्लक्ष करून पुढे जाऊ नका. येशू खरोखर, मानवी रीतीने थकलेला होता. थकून जाणे म्हणजे काय, लाटा उंच असताना नावेत असणे म्हणजे काय, घाबरलेल्या माणसांनी वेढलेले असणे म्हणजे काय, हे त्याला ठाऊक आहे. मानवी जीवनातील वादळांनी न हलणारा तो दूरचा देव नाही. तो तुमच्याबरोबर नावेत आहे. आणि आज जे काही तुम्हाला बुडवू पाहत आहे त्या सर्वांवर त्याचा अधिकार आहे. ज्या वाणीने गालीलच्या समुद्राला “शांत हो, स्तब्ध राहा” म्हटले, तीच वाणी आत्ता तुमच्या परिस्थितीच्या गोंधळातही बोलू शकते.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  4. दिवस 4

    जीवनाची भाकर

    आजचे वाचन

    मनन

    लोकसमुदायाने नुकतेच काहीतरी विलक्षण पाहिले होते: पाच भाकरी आणि दोन मासे यांतून पाच हजार लोक जेवले होते. ते इतके प्रभावित झाले की त्यांना येशूला बळजबरीने राजा करायचे होते. पण येशूला जे ठाऊक होते ते त्यांना ठाऊक नव्हते: ते भाकरीच्या मागे लागले होते, भाकर देणाऱ्याच्या नव्हे. म्हणून त्याने त्यांना हळुवारपणे पण थेटपणे, त्यांनी अजून नाव न दिलेल्या अधिक खोल भुकेकडे नेले. तो त्यांना म्हणाला, “जीवनाची भाकर मी आहे; जो मजकडे येतो त्याला भूक लागणारच नाही, आणि जो मजवर विश्वास ठेवतो त्याला कधीही तहान लागणारच नाही” (योहान 6:35). येशूच्या “मी आहे” या महान वचनांपैकी हे एक आहे, आणि ते सावकाश आस्वाद घेण्यासारखे आहे. प्राचीन जगात भाकर ही तोंडी लावण्याची गोष्ट नव्हती, तेच संपूर्ण जेवण होते. ती जगण्याची गरज होती. येशू ही प्रतिमा वापरतो तेव्हा तो चैनीविषयी किंवा जीवनाच्या सजावटीविषयी बोलत नाही. तो म्हणतो: ज्याच्याशिवाय तुम्ही जगू शकत नाही तो मी आहे. लोकसमुदायाने रानातील मान्नाचा उल्लेख केला होता, ती चमत्कारिक भाकर जी स्वर्गातून पडून इस्राएलला वाळवंटात चाळीस वर्षे पोसत राहिली. येशू काळजीपूर्वक त्यांची चूक दुरुस्त करतो: ती भाकर मोशेने दिली नाही, तर त्याच्या पित्याने दिली, आणि स्वर्गातली खरी भाकर ही काही वस्तू नसून एक व्यक्ती आहे. “कारण देवाची भाकर ती आहे की जी स्वर्गातून उतरून जगाला जीवन देते” (योहान 6:33). पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी येथील आमंत्रण आश्चर्यकारकपणे साधे आहे: तुम्हाला जाणवणारी सर्वांत खोल भूक, जी करिअर, नाते, यश किंवा जेवणही शमवू शकत नाही, ती त्याच्याद्वारे तृप्त व्हावी म्हणूनच निर्माण झाली आहे, असे येशू सांगत आहे. ऑगस्टीनने ते अविस्मरणीय रीतीने मांडले, पण पवित्र शास्त्राच्या शब्दांत नव्हे: आमची अंतःकरणे देवामध्ये विसावा घेईपर्यंत अस्वस्थ असतात. येशू स्वतःविषयी नेमका हाच दावा करत आहे. तुमची अस्वस्थता ज्या विसाव्याचा शोध घेत आहे तो विसावा तोच आहे. जो विश्वासू अनेक वर्षांपासून हे सत्य जाणतो त्याने वचन 37 विचारात घ्यावे: “जे सर्व पिता मला देतो ते मजकडे येईल; आणि जो मजकडे येतो त्याला मी कधीही बाहेर घालवून देणार नाही.” “कधीही नाही” हा शब्द निरपेक्ष आहे. कोणत्याही परिस्थितीत, कोणत्याही कारणास्तव, जो त्याच्याकडे येतो त्याला तो दूर लोटणार नाही. तुमचे अपयश, तुमच्या शंका, तुमचे दूर असणे यांमुळे तुम्हाला अपात्र वाटत असेल. तो म्हणतो: तरीही या. भाकर अजूनही मेजावर आहे. तुमचे येथे अजूनही स्वागत आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  5. दिवस 5

    मी कोण आहे असे तुम्ही म्हणता?

    आजचे वाचन

    मनन

    प्रत्येक प्रामाणिक आयुष्यात असा एक क्षण येतो, जेव्हा लोकांचे मत पुरेसे वाटत नाही. येशूला हे ठाऊक होते. म्हणून त्याने आपल्या शिष्यांना कैसरिया फिलिप्पैला नेले. ते ठिकाण मूर्तिपूजक मंदिरांनी आणि अनेक दैवतांच्या गोंगाटाने भरलेले होते. तेथे त्याने प्रत्येक युगाला भिडणारा प्रश्न विचारला: "मनुष्याचा पुत्र कोण आहे असे लोक म्हणतात?" शिष्यांकडे उत्तरे तयार होती. कोणी म्हणाले, बाप्तिस्मा करणारा योहान. कोणी म्हणाले, एलीया. ही मते आदरपूर्वक होती, कौतुकाचीही होती. पण ती चुकीची होती आणि येशूला ते माहीत होते. म्हणून त्याने अधिक जवळून विचारले: "तुम्ही मला कोण म्हणता?" पेत्राने क्षणभरही न थांबता उत्तर दिले: "तू जिवंत देवाचा पुत्र ख्रिस्त आहेस." या थोड्या शब्दांनी सर्वकाही बदलून टाकले. लक्षात घ्या, येशूने पेत्राच्या तीक्ष्ण बुद्धीचे कौतुक केले नाही. तो म्हणाला, "योनाचा पुत्र शिमोना, तू धन्य आहेस, कारण मांस व रक्त यांनी नव्हे, तर माझ्या स्वर्गातील पित्याने हे तुला प्रकट केले आहे." हा अंगीकार पेत्राचा पराक्रम नव्हता, ती एक देणगी होती. येशू खरोखर कोण आहे याचे ज्ञान केवळ चतुर युक्तिवादाने किंवा धार्मिक संगोपनाने मिळत नाही. ते देव अंतःकरणाचे डोळे उघडतो तेव्हा मिळते. पहिल्यांदाच वाचणाऱ्यासाठी हा पाया समजून घ्या: "ख्रिस्त" म्हणजे अभिषिक्त, वचनदत्त राजा आणि तारणारा, ज्याकडे संपूर्ण जुना करार बोट दाखवत होता. पेत्र म्हणत होता: ज्याची आम्ही वाट पाहत होतो, तो तूच आहेस. हे लहान विधान नाही. संपूर्ण इतिहास ज्या बिजागरीवर फिरतो, ती हीच आहे. अनुभवी विश्वासणाऱ्याने यावर विचार करावा: पेत्राचे उत्तर प्रकटीकरणाने आले, तर्काने नव्हे. आपण आपला विश्वास कितीदा असा जपतो, जणू तो आपण बौद्धिक विचाराने गाठलेला निष्कर्ष आहे, आणि आपल्याला मिळालेली कृपा नाही? पेत्राच्या अंगीकारात एक नम्रता आहे, जी आपण कधीकधी गमावतो. आपण विचार करून येशूपर्यंत पोहोचलो नाही. तो आपल्याला दिला गेला. हा प्रश्न आजही तुमच्यासमोर उभा आहे. जगाची आपली मते आहेत: चांगला गुरू, नैतिक आदर्श, ऐतिहासिक व्यक्ती. पण जग काय म्हणते हे येशू विचारत नाही. तुम्ही काय म्हणता, हे तो विचारतो. या प्रश्नाचे तुमचे उत्तर तुमच्याविषयीची सर्वात महत्त्वाची गोष्ट आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  6. दिवस 6

    क्रूस

    आजचे वाचन

    मनन

    आज आपण सुवार्तांतील सर्वांत कठीण आणि सर्वांत पवित्र भूमीवर येत आहोत. लूक 23 आपल्याला कलवरी नावाच्या टेकडीवर घेऊन जातो, आणि आपण घाईघाईने पुढे जाऊ नये. येशूच्या दोन्ही बाजूंना दोन गुन्हेगार टांगलेले आहेत. लोक पाहत आहेत. अधिकारी थट्टा करीत आहेत. शिपाई त्याच्या वस्त्रांसाठी चिठ्ठ्या टाकत आहेत. आणि या सर्वांच्या मधोमध देवाचा पुत्र, ज्याने समुद्र शांत केला आणि मृतांना उठवले, तो शांतपणे आणि वेदनेत टांगलेला आहे. लूक क्रूसावरून नोंदवतो ते पहिले शब्द निराशेचा आक्रोश नाहीत. ती एक प्रार्थना आहे: "बापा, यांना क्षमा कर; कारण आपण काय करीत आहो हे त्यांना कळत नाही." येथे थांबा. खिळे ठोकणाऱ्या माणसांनी क्षमा मागितली नाही. हेटाळणी करणाऱ्या जमावाने ती मागितली नाही. तरीही येशूने ती मागितली. ही दुर्बलता नाही, तर जगाने पाहिलेले प्रेमाचे सर्वांत थक्क करणारे प्रदर्शन आहे. न्यायदंड मागण्याचा पूर्ण हक्क असलेल्याने त्याऐवजी दया मागितली. मग काहीतरी अनपेक्षित घडते. त्याच्या शेजारी मरणाऱ्या गुन्हेगारांपैकी एक वळून म्हणतो, "येशू, तू आपल्या राज्यात येशील तेव्हा माझी आठवण कर." त्याला बाप्तिस्मा घ्यायला वेळ नव्हता, अर्पण करण्यासाठी विश्वासू सेवेची वर्षे नव्हती, कोणतीही धार्मिक प्रमाणपत्रे नव्हती. त्याच्याकडे फक्त एक श्वास उरला होता आणि एक आर्त विश्वास. आणि येशूने त्याला उत्तर दिले: "मी तुला खरे सांगतो, आज तू माझ्याबरोबर परादीसमध्ये असशील." कृपेला लांबलचक परिचयपत्र लागत नाही. तिला फक्त वळलेले हृदय लागते. नव्याने वाचणाऱ्यासाठी या उताऱ्याचे हृदय हे आहे: येशू परिस्थितीचा बळी म्हणून मेला नाही. तो हेतूपूर्वक, तुमच्यासाठी मेला. त्याने सोसलेली प्रत्येक थट्टा, सहन केलेला प्रत्येक खिळा हे मानवी पापाची, तुमच्या आणि माझ्या पापाची, किंमत भरली जात होती. क्रूस हे असे ठिकाण आहे जिथे न्याय आणि दया यांनी एकमेकांना भेट दिली. ज्याने हे अनेक वर्षे जाणले आहे त्याने त्या गुन्हेगाराकडे पुन्हा पाहावे. त्याला ईश्वरविज्ञानाविषयी जवळजवळ काहीच माहीत नव्हते. पण तो दोषी आहे हे त्याला माहीत होते, येशू निर्दोष आहे हे त्याला माहीत होते, आणि येशूचे एक राज्य आहे यावर त्याचा विश्वास होता. तेवढे पुरेसे आहे. तेवढे नेहमीच पुरेसे राहिले आहे. क्रूस आपल्याला आठवण करून देतो की तारण आपल्याला किती माहीत आहे किंवा आपण किती काळ सेवा केली यावर कधीच अवलंबून नव्हते. आपण मरत असताना कुठे पाहतो यावर ते अवलंबून आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  7. दिवस 7

    खरोखर उठला आहे

    आजचे वाचन

    मनन

    ती पहाटेपूर्वी आली, मेलेल्या माणसाला सुगंधी द्रव्ये लावण्यासाठी मसाले घेऊन. लूक आपल्याला हा तपशील सांगतो आणि तो महत्त्वाचा आहे. या स्त्रिया चमत्कार पाहण्यासाठी आल्या नव्हत्या. त्या दफनविधी पूर्ण करण्यासाठी आल्या होत्या. त्यांची आशा धोंड्यामागे बंद झाली होती. आणि मग धोंडा तेथे नव्हता. चकचकीत वस्त्रे घातलेल्या दोन देवदूतांनी त्यांना असा प्रश्न विचारला जो प्रत्येक पिढीत घुमत राहिला आहे: "जिवंतास मेलेल्यांमध्ये का शोधिता? तो येथे नाही, तर उठला आहे." हे शब्द, तो येथे नाही, तर उठला आहे, मानवी इतिहासाचा केंद्रबिंदू आहेत. त्यापूर्वीचे सर्वकाही तयारी होते. त्यानंतरचे सर्वकाही प्रतिसाद आहे. त्या स्त्रिया धावल्या. पेत्र धावला. आणि पेत्राने वाकून रिकाम्या कबरेत पाहिले तेव्हा, लूक सांगतो, "जे झाले होते त्याचे आश्चर्य करीत" तो गेला. आश्चर्य हाच योग्य प्रतिसाद आहे. आजही तोच आहे. प्रेषित पौल अनेक दशकांनंतर करिंथकरांना लिहिताना न्यायालयीन नोंदीप्रमाणे साक्षीदारांची रांग लावतो: येशू पेत्राला दिसला, मग बारा जणांना, मग पाचशेहून अधिक जणांना एकाच वेळी, मग याकोबाला, मग सर्व प्रेषितांना, आणि सर्वांत शेवटी स्वतः पौलाला. ही धार्मिक भाषेत नटवलेली पुराणकथा नाही. पौल सांगतो: त्यांना विचारा. त्यांपैकी बहुतेक अजून जिवंत आहेत. त्यांनी काय पाहिले ते जाऊन विचारा. पुनरुत्थान ही भावना किंवा प्रतीक नव्हते, ती साक्षीदारांसह घडलेली घटना होती. नव्या वाचकासाठी सुवार्ता तिच्या साध्यात साध्या रूपात अशी आहे: मृत्यू जिंकला नाही. कबर त्याला धरून ठेवू शकली नाही. आणि तो उठला म्हणून त्याने स्वतःविषयी सांगितलेले सर्वकाही खरे आहे, त्याने तुम्हाला दिलेले प्रत्येक अभिवचन सुरक्षित आहे, आणि तुमच्या आयुष्यावरील अखेरचा शब्द मृत्यू नसून जीवन आहे. जो विश्वासणारा अनेक वर्षे हे सत्य बाळगून आहे, त्याने ओळखीमुळे या आश्चर्याची धार बोथट होऊ देऊ नये. पौल त्यातून कधीच सावरला नाही. त्याने स्वतःला "अवेळी जन्मलेला" म्हटले, कारण उठलेला ख्रिस्त त्याला दिसला याचे आश्चर्य त्याला अजूनही वाटत होते. पुनरुत्थान हा तुमच्या विश्वासाची पार्श्वभूमीची माहिती नाही. ते त्याचे हृदयाचे स्पंदन आहे. तो उठला आहे. खरोखर उठला आहे. आणि तो जिवंत आहे म्हणून तुम्हीही जगाल.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध