സുവിശേഷങ്ങളിലൂടെ യേശുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഏഴു ദിവസം: അവന്റെ വചനങ്ങൾ, ശക്തി, കരുണ, ക്രൂശ്, പുനരുത്ഥാനം.
ദിവസം 1
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ആദ്യത്തെ പക്ഷി പാടുന്നതിനു മുമ്പ്, ഏതെങ്കിലും തീരത്ത് ആദ്യത്തെ തിര അടിക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, കാലം അതിന്റെ ആദ്യശ്വാസം എടുക്കുന്നതിനു മുമ്പ്, വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ജനനകഥയോ വംശാവലിയോ കൊണ്ട് യോഹന്നാൻ തന്റെ സുവിശേഷത്തിലേക്ക് നമ്മെ നയിക്കുന്നില്ല. അതിനെല്ലാം പഴക്കമുള്ള ഒരിടത്തേക്ക് അവൻ നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. "ആദിയിൽ വചനം ഉണ്ടായിരുന്നു; വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ആയിരുന്നു; വചനം ദൈവം ആയിരുന്നു" (യോഹന്നാൻ 1:1) എന്ന് അവൻ എഴുതുന്നു. നീ വേദപുസ്തകത്തിൽ പുതിയവനാണെങ്കിൽ ഇതു പതുക്കെ കേൾക്കുക: യേശു ബെത്ലഹേമിലെ ഒരു പുൽത്തൊട്ടിയിൽ ആരംഭിച്ചവനല്ലെന്നാണ് യോഹന്നാൻ പറയുന്നത്. സകലത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ അവൻ അപ്പോഴേ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഉള്ളതെല്ലാം അവൻ മുഖാന്തരം ഉളവായി. ഈ വാക്യങ്ങൾ നൂറു വട്ടം വായിച്ചവരോട്: "ഓടുകൂടെ" എന്ന വാക്കിൽ ഒരു നിമിഷം ധ്യാനിക്കുക. വചനം ദൈവത്തോടുകൂടെ ആയിരുന്നു. ഗ്രീക്കിൽ ഇതിന് മുഖാമുഖം, അടുത്ത കൂട്ടായ്മയിൽ എന്ന അർത്ഥമുണ്ട്. സൃഷ്ടിക്കു മുമ്പ്, ദൂതന്മാർക്കു മുമ്പ്, നമുക്കു പേരിടാവുന്ന എല്ലാറ്റിനും മുമ്പ്, യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. നമ്മെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ ദൈവം കണ്ടുപിടിച്ച ഒന്നല്ല സ്നേഹം; പിതാവും പുത്രനും നിത്യമായ കൂട്ടായ്മയിൽ ആയിരുന്ന ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെയായിരുന്നു അത്. അവനാണ് നമ്മുടെ ലോകത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നത്. അവൻ കടന്നുവരികതന്നെ ചെയ്തു. 14-ാം വാക്യം എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വാക്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്: "വചനം ജഡമായിത്തീർന്നു, കൃപയും സത്യവും നിറഞ്ഞവനായി നമ്മുടെ ഇടയിൽ വസിച്ചു." "വസിച്ചു" എന്നതിന്റെ മൂലപദത്തിന്റെ അർത്ഥം അവൻ നമ്മുടെ ഇടയിൽ കൂടാരം അടിച്ചു എന്നാണ്. മരുഭൂമിയിലെ സമാഗമനകൂടാരത്തിന്റെ ബോധപൂർവമായ പ്രതിധ്വനിയാണിത്, അവിടെ ദൈവം തന്റെ ജനത്തിന്റെ പാളയത്തിന്റെ നടുവിൽ വസിക്കാൻ വന്നു. നിത്യനും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാത്തവനുമായ ദൈവം ഒരു സന്ദേശമോ ദൂതനെയോ അയച്ചില്ല. അവൻ തന്നെ വന്നു, ത്വക്കു ധരിച്ച്, വിശപ്പിനും തണുപ്പിനും ദുഃഖത്തിനും വിധേയനായി. അങ്ങനെ നാം "അവന്റെ മഹത്വം, പിതാവിൽനിന്ന് ഏകജാതനായവന്റെ മഹത്വം തന്നെ, കൃപയും സത്യവും നിറഞ്ഞതായി" കണ്ടു. ഇത് ഇന്നത്തെ നിന്റെ ജീവിതത്തിന് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്? ഈ പുസ്തകം തുറക്കുമ്പോഴോ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ശിരസ്സു കുനിക്കുമ്പോഴോ നീ ഇടപെടുന്നത് അകന്ന, നിസ്സംഗനായ ഒരു ദൈവത്തോടല്ല എന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. വാക്കുകൊണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങളെ ഉളവാക്കിയ ദൈവം കണ്ടെത്താവുന്നവനും സ്പർശിക്കാവുന്നവനും അറിയാവുന്നവനുമാകാൻ തീരുമാനിച്ചു. നീ ആയിരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് അവൻ വന്നു. ഈ പ്രഭാതത്തിൽ നീ എന്തു ചുമക്കുന്നുവെങ്കിലും, സംശയമോ ദുഃഖമോ അത്ഭുതമോ ഒരു ശാന്തമായ ചൊവ്വാഴ്ചയോ ആയാലും, ജഡമായിത്തീർന്ന വചനം അകലെയല്ല. നിന്നോടുകൂടെ ആയിരിക്കാൻ മാത്രം, സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്നതിൽ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ യാത്ര അവൻ ഇതിനകം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു.
ദിവസം 2
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ജോർദ്ദാൻ നദിയുടെ തീരത്ത് നിൽക്കുന്നതായി സങ്കൽപ്പിക്കുക. ചുറ്റും ജനക്കൂട്ടം തിങ്ങിനിൽക്കുന്നു. അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ, വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത, മരുഭൂമിയുടെ പ്രവാചകൻ, പെട്ടെന്ന് നിശ്ശബ്ദനാകുന്നു. വെള്ളത്തിനക്കരെ നിങ്ങളുടെ നേരെ നടന്നുവരുന്ന മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ ചൂണ്ടി അവൻ പറയുന്നു: "ഇതാ, ലോകത്തിന്റെ പാപം ചുമക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കുഞ്ഞാട്!" (യോഹന്നാൻ 1:29). സ്നാപകയോഹന്നാൻ നമുക്കു നൽകിയ നിമിഷം അതാണ്. ഒരു നദീതീരത്തെ സാധാരണമായ ഒരു ഉച്ചനേരത്ത് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട ആ വാക്കുകൾക്ക് ആയിരം വർഷത്തെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാരമുണ്ട്. ആ ജനക്കൂട്ടത്തിലെ യെഹൂദന്റെ കാതുകളിൽ "കുഞ്ഞാട്" എന്ന വാക്ക് ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. മരണം ആ ഭവനത്തെ കടന്നുപോകേണ്ടതിനായി അറുക്കപ്പെട്ട പെസഹാക്കുഞ്ഞാടായിരുന്നു അത്. ദൈവാലയത്തിൽ രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും മുടങ്ങാതെ അർപ്പിച്ചിരുന്ന നിത്യയാഗത്തിലെ കുഞ്ഞാടായിരുന്നു അത്. ഇവയ്ക്കെല്ലാം പിന്നിൽ ഏഴു നൂറ്റാണ്ടിനു മുമ്പ് യെശയ്യാവ് എഴുതിയ ഹൃദയസ്പർശിയായ വാക്കുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു: "അവൻ മനുഷ്യരാൽ നിന്ദിക്കപ്പെട്ടവനും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനും വേദനാപുരുഷനും രോഗപരിചിതനും ആയിരുന്നു" (യെശയ്യാവ് 53:3). നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾനിമിത്തം മുറിവേറ്റവനെയും നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾനിമിത്തം തകർക്കപ്പെട്ടവനെയും, നാമെല്ലാവരുടെയും പാപം തന്റെ ചുമലിൽ വഹിക്കുന്നവനെയും യെശയ്യാവ് കണ്ടു. യിസ്രായേലിന്റെ യാഗസമ്പ്രദായം മുഴുവൻ ഈ ഒരു മനുഷ്യനിലേക്കു ചൂണ്ടിനിന്ന നീണ്ടു സാവധാനമായ ഒരു അമ്പായിരുന്നു. സ്നാപകയോഹന്നാൻ മനസ്സിലാക്കിയതും, പുനരുത്ഥാനത്തിനു ശേഷം മാത്രം ശിഷ്യന്മാർ പൂർണ്ണമായി ഗ്രഹിച്ചതും ഇതാണ്: യേശു വന്നത് നമ്മെ നല്ല ധാർമ്മികത പഠിപ്പിക്കാനോ കൂടുതൽ ദയയുള്ളവരാകാൻ പ്രചോദിപ്പിക്കാനോ മാത്രമല്ല. നമ്മുടെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ പ്രശ്നത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാണ് അവൻ വന്നത്: പാപത്തിന്റെ ഭാരവും, അത് നമുക്കും പരിശുദ്ധനായ ദൈവത്തിനും ഇടയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന വേർപാടും. കുഞ്ഞാട് ആടുകളെ അവയുടെ അലച്ചിലിനെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുന്നില്ല. കുഞ്ഞാട് അവയ്ക്കു പകരം മരിക്കുന്നു. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവരോട് ലളിതവും മനോഹരവുമായ സത്യം ഇതാണ്: നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്തിരുന്നാലും, മനസ്സാക്ഷിയുടെ മൂകമായ കോണുകളിൽ എന്തു ചുമന്നുകൊണ്ടിരുന്നാലും, അതു നീക്കാൻ വന്നവനെയാണ് യോഹന്നാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. അതിനെ ചെറുതാക്കാനോ അതു പ്രശ്നമല്ലെന്നു നടിക്കാനോ അല്ല, അതു സ്വയം വഹിക്കാനാണ് അവൻ വന്നത്. ദീർഘകാലമായി വിശ്വസിക്കുന്നവരോട്: കുഞ്ഞാട് ഇത്ര പരിചിതമായിപ്പോയതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ആശ്ചര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടുവോ എന്നു സ്വയം ചോദിക്കുക. യോഹന്നാന്റെ നീട്ടിയ വിരൽ ഇന്ന് വീണ്ടും നിങ്ങളെ അവിടേക്കു നയിക്കട്ടെ. അവനെ നോക്കുക, ശരിക്കും നോക്കുക, ആ അത്ഭുതം തിരികെ വരട്ടെ.
ദിവസം 3
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
അതൊരു നീണ്ട ദിവസമായിരുന്നു. യേശു കരയ്ക്കടുത്ത ഒരു പടകിലിരുന്നു പുരുഷാരത്തെ ഉപമയ്ക്കു പിന്നാലെ ഉപമയായി പഠിപ്പിച്ചു, സൂര്യൻ താഴുവോളം. പിന്നെ അവൻ ശിഷ്യന്മാരോടു: "നാം അക്കരെക്കു പോക" (മർക്കൊസ് 4:35) എന്നു പറഞ്ഞു; അവർ ഗലീലക്കടലിനു കുറുകെ പുറപ്പെട്ടു. ഒരു ദൃക്സാക്ഷിക്കു മാത്രം ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്ന വിശദാംശത്തോടെ മർക്കൊസ് പറയുന്നു: അവർ അവനെ "അവൻ പടകിൽ ഇരുന്നതുപോലെ തന്നേ" കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. ക്ഷീണിതനായി, ഉപദേശിച്ച അതേ വേഷത്തിൽ, ഒരു യാത്രയ്ക്കും ഒരുക്കമില്ലാതെ. പിന്നെ കൊടുങ്കാറ്റു വന്നു. ഗലീലക്കടൽ കുന്നുകൾ ചുറ്റിയ ഒരു താഴ്വരയിലാണു കിടക്കുന്നത്; അവിടെ കൊടുങ്കാറ്റു ഭയാനകമായ വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിവരാം. ഈ ശിഷ്യന്മാരിൽ പലരും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഈ വെള്ളത്തിൽ പണിയെടുത്ത മീൻപിടിത്തക്കാരായിരുന്നു. എളുപ്പത്തിൽ പരിഭ്രമിക്കുന്നവരല്ല അവർ. എന്നിട്ടും തിരമാലകൾ പടകിലേക്കു അടിച്ചുകയറി, പടകു നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി എന്നു മർക്കൊസ് പറയുന്നു. അപ്പോൾ യേശു അമരത്തു തലയണ വച്ചു ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി മനുഷ്യവേദനയിൽ മുഴങ്ങുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തോടെ അവർ അവനെ ഉണർത്തി: "ഗുരോ, ഞങ്ങൾ നശിച്ചുപോകുന്നതിൽ നിനക്കു ചിന്തയില്ലയോ?" (മർക്കൊസ് 4:38). ഇതിനോടു വളരെ അടുത്ത ഒരു പ്രാർത്ഥന നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചൊല്ലിയിട്ടുണ്ടോ? പിന്നീടു സംഭവിച്ചതു തിരുവെഴുത്തിലെ ഏറ്റവും നിശബ്ദമായി വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. യേശു "എഴുന്നേറ്റു കാറ്റിനെ ശാസിച്ചു, കടലിനോടു: അനങ്ങാതിരിക്ക, അടങ്ങിക്കൊൾക എന്നു പറഞ്ഞു; കാറ്റു ശമിച്ചു, വലിയ ശാന്തത ഉണ്ടായി" (മർക്കൊസ് 4:39). കൊടുങ്കാറ്റു നിൽക്കേണ്ടതിനു അവൻ പ്രാർത്ഥിച്ചില്ല. ശിഷ്യന്മാർക്കുവേണ്ടി പിതാവിനോടു അപേക്ഷിച്ചതുമില്ല. കാറ്റിനോടും വെള്ളത്തോടും അവയുടെ മേൽ അധികാരമുള്ളവനായി അവൻ നേരിട്ടു സംസാരിച്ചു, കാരണം അവനു ആ അധികാരമുണ്ട്. കൊടുങ്കാറ്റിനെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്ന ശിഷ്യന്മാർ ഇപ്പോൾ അവനെ ഭയപ്പെട്ടു, "ഇവൻ ആർ?" എന്നു അവർ തമ്മിൽ ചോദിച്ചു. ഈ ചോദ്യം തന്നെ നാം ചോദിക്കണമെന്നാണു മർക്കൊസ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ആ തലയണയെ വേഗം കടന്നുപോകരുതു. യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ, മനുഷ്യനെന്ന നിലയിൽ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു. തളർന്നിരിക്കുന്നതും, തിരമാലകൾ ഉയരുമ്പോൾ പടകിലായിരിക്കുന്നതും, പേടിച്ച മനുഷ്യരാൽ ചുറ്റപ്പെടുന്നതും എന്താണെന്നു അവൻ അറിയുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ ഏശാത്ത അകലെയുള്ള ഒരു ദേവനല്ല അവൻ. അവൻ നിന്റെ പടകിൽ നിന്നോടുകൂടെയുണ്ട്. ഇന്നു നിന്നെ മുക്കിക്കളയാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നതെന്തിന്മേലും അവനു അധികാരമുണ്ട്. ഗലീലക്കടലിനോടു "അനങ്ങാതിരിക്ക, അടങ്ങിക്കൊൾക" എന്നു പറഞ്ഞ അതേ ശബ്ദത്തിനു ഇപ്പോൾ നിന്റെ സാഹചര്യങ്ങളുടെ കലക്കത്തിലേക്കും സംസാരിക്കാൻ കഴിയും.
ദിവസം 4
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
പുരുഷാരം അസാധാരണമായ ഒന്നിനു സാക്ഷികളായിരുന്നു: അഞ്ചു അപ്പവും രണ്ടു മീനും കൊണ്ടു അയ്യായിരം പേർ ഭക്ഷിച്ചു. അതിൽ അത്രയേറെ ആകൃഷ്ടരായ അവർ യേശുവിനെ ബലമായി രാജാവാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എന്നാൽ അവർക്കറിയാത്ത ഒന്നു യേശു അറിഞ്ഞിരുന്നു: അവർ അപ്പത്തെയാണു പിന്തുടരുന്നതു, അപ്പം തരുന്നവനെയല്ല. അതിനാൽ അവർ ഇനിയും പേരിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആഴമേറിയ ഒരു വിശപ്പിലേക്കു അവൻ അവരെ സൗമ്യമായും നേരിട്ടും നയിച്ചു. "ഞാൻ ജീവന്റെ അപ്പം ആകുന്നു; എന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവന്നു വിശക്കയില്ല; എന്നിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവന്നു ഒരുനാളും ദാഹിക്കയുമില്ല" (യോഹന്നാൻ 6:35) എന്നു അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു. യേശുവിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ "ഞാൻ ആകുന്നു" വചനങ്ങളിൽ ഒന്നാണിതു; ഇതു സാവധാനം രുചിച്ചറിയേണ്ടതാണ്. പുരാതന ലോകത്തിൽ അപ്പം ഒരു അനുബന്ധ വിഭവമായിരുന്നില്ല, അതുതന്നെയായിരുന്നു ഭക്ഷണം. അതു അതിജീവനമായിരുന്നു. ഈ ഉപമ യേശു എടുക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒരു ആഡംബരത്തെക്കുറിച്ചോ ജീവിതത്തിന്റെ അലങ്കാരത്തെക്കുറിച്ചോ അല്ല പറയുന്നത്. അവൻ പറയുന്നു: നിങ്ങൾക്കു ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ ഞാനാകുന്നു. പുരുഷാരം മരുഭൂമിയിലെ മന്നയെക്കുറിച്ചു പരാമർശിച്ചിരുന്നു; നാല്പതു വർഷം യിസ്രായേലിനെ പോറ്റാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു വീണ അത്ഭുതഭക്ഷണം. യേശു കരുതലോടെ അവരെ തിരുത്തുന്നു: ആ അപ്പം തന്നതു മോശെയല്ല, തന്റെ പിതാവാണു; സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നുള്ള യഥാർത്ഥ അപ്പം ഒരു വസ്തുവല്ല, ഒരു വ്യക്തിയാണു. "ദൈവത്തിന്റെ അപ്പമോ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങി ലോകത്തിന്നു ജീവനെ കൊടുക്കുന്നതു ആകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 6:33). ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന ഒരാൾക്കു ഇവിടത്തെ ക്ഷണം അതിമനോഹരമായി ലളിതമാണു: ഒരു ജോലിയോ ബന്ധമോ നേട്ടമോ ഭക്ഷണമോ തൊടാത്ത, നീ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും ആഴമായ വിശപ്പു അവനാൽ തൃപ്തിപ്പെടേണ്ടതിനു സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നു യേശു പറയുന്നു. അഗസ്റ്റിൻ അതു അവിസ്മരണീയമായി പറഞ്ഞു, തിരുവെഴുത്തിലെ വാക്കുകളിലല്ലെങ്കിലും: നമ്മുടെ ഹൃദയം ദൈവത്തിൽ വിശ്രമം കണ്ടെത്തുംവരെ അസ്വസ്ഥമാണു. യേശു തന്നെക്കുറിച്ചു ഇതേ അവകാശവാദമാണു ഉന്നയിക്കുന്നത്. നിന്റെ അസ്വസ്ഥത അന്വേഷിക്കുന്ന വിശ്രമം അവനാണു. വർഷങ്ങളായി ഈ സത്യം അറിയുന്ന വിശ്വാസിക്കു 37-ാം വാക്യം ചിന്തിക്കാം: "പിതാവു എനിക്കു തരുന്നതെല്ലാം എന്റെ അടുക്കൽ വരും; എന്റെ അടുക്കൽ വരുന്നവനെ ഞാൻ ഒരുനാളും പുറത്തു തള്ളിക്കളകയില്ല." ആ "ഒരുനാളും" എന്ന വാക്കു സമ്പൂർണ്ണമാണു: ഒരു സാഹചര്യത്തിലും ഒരു കാരണത്താലും തന്റെ അടുക്കൽ വരുന്ന ആരെയും അവൻ തിരിച്ചയയ്ക്കുകയില്ല. നിന്റെ പരാജയങ്ങളും സംശയങ്ങളും അകലവും നിമിത്തം നീ അയോഗ്യനെന്നു തോന്നിയേക്കാം. അവൻ പറയുന്നു: എങ്കിലും വരിക. അപ്പം ഇപ്പോഴും മേശമേൽ ഉണ്ട്. നിനക്കു ഇവിടെ ഇപ്പോഴും സ്വാഗതമുണ്ട്.
ദിവസം 5
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
സത്യസന്ധമായ ഓരോ ജീവിതത്തിലും ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ അഭിപ്രായം മതിയാകാതെ വരുന്ന ഒരു നിമിഷം ഉണ്ട്. യേശു ഇതു അറിഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു അവൻ ശിഷ്യന്മാരെ കൈസര്യ ഫിലിപ്പിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. വിജാതീയ ക്ഷേത്രങ്ങളും അനേകം ദേവന്മാരുടെ ആരവവും നിറഞ്ഞ ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു അത്. അവിടെവെച്ചു എല്ലാ കാലഘട്ടങ്ങളെയും തുളച്ചുകയറുന്ന ആ ചോദ്യം അവൻ ചോദിച്ചു: "മനുഷ്യപുത്രൻ ആർ എന്നു ജനങ്ങൾ പറയുന്നു?" ശിഷ്യന്മാർക്കു ഉത്തരങ്ങൾ തയ്യാറായിരുന്നു. ചിലർ യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ എന്നു പറഞ്ഞു. മറ്റു ചിലർ ഏലിയാവു എന്നും. ആ അഭിപ്രായങ്ങൾ ആദരവുള്ളവയായിരുന്നു, മുഖസ്തുതിപോലും ആയിരുന്നു. എന്നാൽ അവ തെറ്റായിരുന്നു, യേശു അതു അറിയുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ടു അവൻ കൂടുതൽ അടുത്തുചെന്നു ചോദിച്ചു: "നിങ്ങൾ എന്നെ ആർ എന്നു പറയുന്നു?" പത്രൊസ് ഒട്ടും മടിക്കാതെ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "നീ ക്രിസ്തു, ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രൻ." എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ച ഏതാനും വാക്കുകൾ. യേശു പത്രൊസിന്റെ കൂർമ്മബുദ്ധിയെ അഭിനന്ദിച്ചില്ല എന്നതു ശ്രദ്ധിക്കുക. അവൻ പറഞ്ഞു: "യോനയുടെ മകനായ ശിമോനേ, നീ ഭാഗ്യവാൻ; ജഡരക്തങ്ങളല്ല, സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ എന്റെ പിതാവത്രേ നിനക്കു ഇതു വെളിപ്പെടുത്തിയതു." ഈ ഏറ്റുപറച്ചിൽ പത്രൊസിന്റെ നേട്ടമായിരുന്നില്ല, അതൊരു ദാനമായിരുന്നു. യേശു യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നുള്ള അറിവു, സമർത്ഥമായ വാദങ്ങളിൽനിന്നോ മതപരമായ വളർത്തലിൽനിന്നോ മാത്രം വരുന്നതല്ല. ദൈവം ഹൃദയത്തിന്റെ കണ്ണുകളെ തുറക്കുമ്പോഴാണു അതു ലഭിക്കുന്നത്. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർക്കായി ഇതാ നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിലെ അടിസ്ഥാനം: "ക്രിസ്തു" എന്നാൽ അഭിഷിക്തൻ എന്നർത്ഥം. പഴയ നിയമം മുഴുവൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വാഗ്ദത്ത രാജാവും വിടുതൽ നല്കുന്നവനും തന്നെ. പത്രൊസ് പറഞ്ഞതു ഇതാണ്: ഞങ്ങൾ കാത്തിരുന്നവൻ അങ്ങുതന്നെ. ഇതു ചെറിയ അവകാശവാദമല്ല. ചരിത്രം മുഴുവൻ തിരിയുന്ന വിജാഗിരി ഇതാണ്. പരിചയസമ്പന്നനായ വിശ്വാസിയോടു ഞാൻ പറയുന്നു: ഇതിൽ അല്പം ധ്യാനിക്കുക. പത്രൊസിന്റെ ഉത്തരം യുക്തിയിൽനിന്നുണ്ടായതല്ല, വെളിപ്പെട്ടുകിട്ടിയതാണ്. നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തെ, ലഭിച്ച കരുണയെന്നതിനെക്കാൾ നാം എത്തിച്ചേർന്ന ഒരു ബൗദ്ധിക നിലപാടായി എത്ര തവണ നാം ന്യായീകരിക്കാറുണ്ട്? പത്രൊസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ ഒരു താഴ്മയുണ്ട്; അതു നമുക്കു ചിലപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നു. നാം ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചല്ല യേശുവിങ്കൽ എത്തിയത്. അവൻ നമുക്കു നല്കപ്പെട്ടതാണ്. ആ ചോദ്യം ഇന്നും നിങ്ങളോടൊപ്പം ആ മുറിയിൽ നില്ക്കുന്നു. ലോകത്തിനു അതിന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്: നല്ല ഗുരു, ധാർമ്മിക മാതൃക, ചരിത്രപുരുഷൻ. എന്നാൽ ലോകം എന്തു പറയുന്നു എന്നല്ല യേശു ചോദിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ എന്തു പറയുന്നു എന്നാണു അവൻ ചോദിക്കുന്നത്. ആ ചോദ്യത്തിനു നിങ്ങൾ നല്കുന്ന ഉത്തരമാണു നിങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം.
ദിവസം 6
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
സുവിശേഷങ്ങളിലെ ഏറ്റവും കഠിനവും ഏറ്റവും വിശുദ്ധവുമായ ഭൂമിയിലേക്കാണ് ഇന്നു നാം വരുന്നത്. ലൂക്കൊസ് 23 നമ്മെ കാൽവറി എന്ന കുന്നിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുന്നു, ഇവിടെ നാം തിടുക്കപ്പെട്ടു കടന്നുപോകരുത്. യേശുവിന്റെ ഇരുവശത്തും രണ്ടു കുറ്റവാളികൾ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ജനക്കൂട്ടം നോക്കിനിൽക്കുന്നു. അധികാരികൾ പരിഹസിക്കുന്നു. പടയാളികൾ അവന്റെ വസ്ത്രത്തിനായി ചീട്ടിടുന്നു. ഇതിനെല്ലാം നടുവിൽ, കടലിനെ ശാന്തമാക്കുകയും മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവപുത്രൻ മൗനമായി വേദന സഹിച്ചു തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ക്രൂശിൽനിന്ന് ലൂക്കൊസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ആദ്യവാക്കുകൾ നിരാശയുടെ നിലവിളിയല്ല. അതൊരു പ്രാർത്ഥനയാണ്: "പിതാവേ, ഇവരോടു ക്ഷമിക്കേണമേ; ഇവർ ചെയ്യുന്നത് ഇന്നതെന്ന് ഇവർ അറിയുന്നില്ല." ഇവിടെ ഒന്നു നിൽക്കുക. ആണി അടിച്ചവർ ക്ഷമ ചോദിച്ചില്ല. പരിഹസിച്ച ജനക്കൂട്ടം അതു ചോദിച്ചില്ല. എന്നിട്ടും യേശു അതിനായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇത് ബലഹീനതയല്ല, ലോകം ഇന്നോളം കണ്ടിട്ടുള്ളതിൽ ഏറ്റവും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന സ്നേഹപ്രകടനമാണ്. ന്യായവിധി വിളിച്ചുവരുത്താൻ എല്ലാ അവകാശവുമുള്ളവൻ പകരം കരുണ വിളിച്ചുവരുത്തി. പിന്നെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒന്നു സംഭവിക്കുന്നു. അവന്റെ അരികെ മരിക്കുന്ന കുറ്റവാളികളിൽ ഒരാൾ തിരിഞ്ഞു പറയുന്നു: "യേശുവേ, നീ നിന്റെ രാജ്യത്തിൽ വരുമ്പോൾ എന്നെ ഓർക്കേണമേ." സ്നാനം ഏൽക്കാൻ അവനു സമയമില്ലായിരുന്നു, അർപ്പിക്കാൻ വർഷങ്ങളുടെ വിശ്വസ്ത സേവനമില്ലായിരുന്നു, മതപരമായ യാതൊരു യോഗ്യതയും ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരു ശ്വാസവും നിരാശയോടെയുള്ള വിശ്വാസവും മാത്രമേ അവന് ശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. യേശു അവനോടു മറുപടി പറഞ്ഞു: "ഇന്ന് നീ എന്നോടുകൂടെ പറുദീസയിൽ ഇരിക്കും." കൃപയ്ക്കു നീണ്ട ബയോഡേറ്റ ആവശ്യമില്ല. തിരിഞ്ഞ ഒരു ഹൃദയം മാത്രം മതി. പുതുതായി വായിക്കുന്നവരോട്, ഈ ഭാഗത്തിന്റെ ഹൃദയം ഇതാണ്: യേശു സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഇരയായി മരിച്ചതല്ല. അവൻ ഉദ്ദേശത്തോടെ, നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ചു. അവൻ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഓരോ പരിഹാസവും സഹിച്ച ഓരോ ആണിയും മനുഷ്യന്റെ പാപത്തിനായി, നിങ്ങളുടെയും എന്റെയും പാപത്തിനായി, നൽകിയ വിലയായിരുന്നു. നീതിയും കരുണയും ചുംബിച്ച സ്ഥലമാണ് ക്രൂശ്. വർഷങ്ങളായി ഇതറിയുന്നവരോട്, ആ കുറ്റവാളിയെ ഒന്നുകൂടി നോക്കുക. അവന് ദൈവശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് മിക്കവാറും ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും താൻ കുറ്റക്കാരനാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു, യേശു നിരപരാധിയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു, യേശുവിന് ഒരു രാജ്യമുണ്ടെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. അതു മതി. അതെന്നും മതിയായിരുന്നു. രക്ഷ ഒരിക്കലും നാം എത്രമാത്രം അറിയുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചോ എത്രകാലം സേവിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചോ ആയിരുന്നില്ലെന്ന് ക്രൂശ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. മരിക്കുമ്പോൾ നാം എങ്ങോട്ടു നോക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് അത്.
ദിവസം 7
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
സൂര്യോദയത്തിനു മുമ്പേ അവർ വന്നു, മരിച്ച ഒരാളെ അഭിഷേകം ചെയ്യാൻ സുഗന്ധവർഗ്ഗങ്ങളുമായി. ലൂക്കൊസ് നമുക്കു തരുന്ന ഈ വിശദാംശം പ്രധാനമാണ്: ഈ സ്ത്രീകൾ ഒരു അത്ഭുതത്തിനു സാക്ഷികളാകാനല്ല വന്നത്. ഒരു ശവസംസ്കാരം പൂർത്തിയാക്കാനാണു വന്നത്. അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രത്യാശ ഒരു കല്ലിനു പിന്നിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നെ ആ കല്ലു അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. മിന്നുന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച രണ്ടു ദൂതന്മാർ അവരെ കണ്ടുമുട്ടി, ഇന്നും എല്ലാ തലമുറകളിലും മുഴങ്ങുന്ന ഒരു ചോദ്യവുമായി: "ജീവിക്കുന്നവനെ നിങ്ങൾ മരിച്ചവരുടെ ഇടയിൽ അന്വേഷിക്കുന്നതു എന്തു? അവൻ ഇവിടെ ഇല്ല; ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു." അവൻ ഇവിടെ ഇല്ല, ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു എന്ന ഈ വാക്കുകളാണു മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ വഴിത്തിരിവ്. അവയ്ക്കു മുമ്പുള്ളതെല്ലാം ഒരുക്കമായിരുന്നു. അവയ്ക്കു ശേഷമുള്ളതെല്ലാം പ്രതികരണമാണ്. സ്ത്രീകൾ ഓടി. പത്രൊസും ഓടി. പത്രൊസ് കുനിഞ്ഞു ശൂന്യമായ കല്ലറയിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ "സംഭവിച്ചതിനെക്കുറിച്ചു ആശ്ചര്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടു മടങ്ങിപ്പോയി" എന്നു ലൂക്കൊസ് പറയുന്നു. അത്ഭുതമാണു ശരിയായ പ്രതികരണം. ഇന്നും അതു അങ്ങനെതന്നെ. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുശേഷം കൊരിന്ത്യർക്കു എഴുതുമ്പോൾ അപ്പൊസ്തലനായ പൗലൊസ് ഒരു കോടതിരേഖപോലെ സാക്ഷികളെ നിരത്തുന്നു: യേശു പത്രൊസിനു പ്രത്യക്ഷനായി, പിന്നെ പന്ത്രണ്ടുപേർക്കു, പിന്നെ ഒരേസമയം അഞ്ഞൂറിലധികം പേർക്കു, പിന്നെ യാക്കോബിനു, പിന്നെ എല്ലാ അപ്പൊസ്തലന്മാർക്കും, ഒടുവിൽ പൗലൊസിനുതന്നെയും. ഇതു മതഭാഷയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഐതിഹ്യമല്ല. പൗലൊസ് പറയുന്നതു ഇതാണ്: അവരോടു ചോദിക്കുവിൻ. അവരിൽ മിക്കവരും ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. പോയി അവർ എന്തു കണ്ടു എന്നു ചോദിക്കുവിൻ. പുനരുത്ഥാനം ഒരു തോന്നലോ പ്രതീകമോ ആയിരുന്നില്ല. സാക്ഷികളുള്ള ഒരു സംഭവമായിരുന്നു. പുതിയതായി വായിക്കുന്നവർക്കു സുവാർത്ത അതിന്റെ ഏറ്റവും ലളിതമായ രൂപത്തിൽ ഇതാണ്: മരണം ജയിച്ചില്ല. കല്ലറയ്ക്കു അവനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റതുകൊണ്ടു തന്നെക്കുറിച്ചു അവൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണ്, നിങ്ങൾക്കു അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തതെല്ലാം സുരക്ഷിതമാണ്, നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്മേലുള്ള അവസാന വാക്കു മരണമല്ല, ജീവനാണ്. വർഷങ്ങളായി ഈ സത്യം വഹിക്കുന്ന വിശ്വാസിയോടു: പരിചയം ഈ അത്ഭുതത്തിന്റെ മൂർച്ച കെടുത്താതിരിക്കട്ടെ. പൗലൊസിനു അതിൽനിന്നു ഒരിക്കലും മോചനം ഉണ്ടായില്ല. ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തു തനിക്കു പ്രത്യക്ഷനായതിൽ ഇപ്പോഴും വിസ്മയിച്ചുകൊണ്ടു അവൻ തന്നെത്തന്നെ "അകാലജാതൻ" എന്നു വിളിച്ചു. പുനരുത്ഥാനം നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ പശ്ചാത്തല വിവരമല്ല. അതു അതിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പാണ്. അവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. വാസ്തവമായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റിരിക്കുന്നു. അവൻ ജീവിക്കുന്നതുകൊണ്ടു നിങ്ങളും ജീവിക്കും.