Сите планови

Кој е Исус?

Седум дена средба со Исус во Евангелијата: Неговите зборови, Неговата моќ, Неговата сочувствителност, Неговиот крст и Неговото воскресение.

  1. Ден 1

    Словото што стана тело

    Денешно читање

    Размислување

    Пред да запее првата птица, пред првиот бран да се разбие на некој брег, пред времето да го земе својот прв здив, беше Словото. Јован не нѐ воведува во своето Евангелие со приказна за раѓање или со родослов. Тој нѐ носи на место постаро од сето тоа. „Во почетокот беше Словото“, пишува тој, „и Словото беше кај Бога, и Словото беше Бог“ (Јован 1:1). Ако си нов во Библијата, слушни го ова полека: Јован ни кажува дека Исус не започнал во јасли во Витлеем. Тој веќе бил таму при темелот на сѐ, и сѐ што постои настанало преку Него. За оние што овие стихови ги читале стотици пати, застанете малку кај зборот „кај“. Словото беше кај Бога: грчкиот јазик носи значење на лице в лице, во блиско општење. Пред создавањето, пред ангелите, пред сѐ што можеме да именуваме, во срцето на реалноста имало врска. Љубовта не била нешто што Бог го измислил кога нѐ создал; љубовта веќе била самата природа на Бога, Отецот и Синот во вечно општење. Тоа е Оној што влезе во нашиот свет. И навистина влезе. Стихот 14 е една од најзадивувачките реченици што некогаш се напишани: „И Словото стана тело и се засели меѓу нас.“ Зборот преведен како „се засели“ буквално значи дека го разапнал Својот шатор меѓу нас, намерен одѕив на скинијата во пустината, каде Бог дошол да живее среде логорот на Својот народ. Вечниот, несоздаден Бог не испрати порака ниту гласник. Дојде Сам, облечен во кожа, подложен на глад, студ и тага, за да ја видиме „Неговата слава, слава како на единороден од Отецот, полн со благодат и вистина.“ Што значи ова за твојот живот денес? Значи дека никогаш немаш работа со далечен, рамнодушен Бог кога ја отвораш оваа книга или го навалуваш челото да се молиш. Бог што ги изговори starите ѕвезди во постоење избра да стане најдлив, допирлив, познат. Дојде таму каде што си ти. Што и да носиш ова утро: сомнеж, жалост, восхит или едноставно тивок вторник, Словото што стана тело не е далеку. Веќе го помина најдолгиот замислив пат, само за да биде со тебе.

    Види го денотДостапен аудио запис
  2. Ден 2

    Еве го Јагнето

    Денешно читање

    Размислување

    Замислете дека стоите на брегот на реката Јордан и гледате како толпата се движи наоколу. Одеднаш еден човек што го познавате, пророк, див и бескомпромисен, застанува, покажува преку водата и за друг човек што оди кон вас вели: „Еве го Јагнето Божјо, Кое го зема гревот на светот“ (Јован 1:29). Тоа е мигот што ни го подари Јован Крстител. А тие зборови, изречени во еден обичен попладне покрај реката, го носат товарот на илјада години историја. За еврејското уво во таа толпа, зборот „јагне“ беше полн со спомени. Тоа беше пасхалното јагне, заклано за смртта да го мине домот. Тоа беше јагнето од дневната жртва во храмот, принесувано наутро и навечер без прекин. А зад сето тоа стоеше потресната поезија на Исаија, напишана седум века порано: „Презрен и отфрлен од луѓето, маж на болки и свикнат на страдање“ (Исаија 53:3). Исаија виде некој што ќе биде „ранет за нашите престапи“ и „сотрен за нашите беззаконија“, некој на чии плеќи ќе се стави гревот на сите нас. Целиот жртвен систем на Израел беше долга, бавна стрела што покажуваше кон овој единствен човек. Оно што Јован Крстител го разбра, а што учениците целосно ќе го сфатат дури по воскресението, е дека Исус не дојде само да нè учи на подобар морал или да нè поттикне да бидеме подобри луѓе. Тој дојде да се справи со најдлабокиот проблем што го имаме: тежината на гревот и одвоеноста што таа ја создава меѓу нас и светиот Бог. Јагнето не им држи предавање на овците за нивното лутање. Јагнето умира на нивно место. За оној што чита за прв пат, еве ја јасната и убава вистина: што и да сте направиле, што и да носите во тивките катчиња на вашата совест, Јован покажува кон Оној Кој дојде да го земе тоа. Не да го намали, не да се преправа дека не е важно, туку сам да го понесе. А за долгогодишниот верник, запрашајте се дали Јагнето ви станало толку блиско што веќе не се восхитувате. Нека ве насочи испружениот прст на Јован повторно кон Него денес: погледнете го, навистина погледнете го, и нека ви се врати чудењето.

    Види го денотДостапен аудио запис
  3. Ден 3

    Власт над бурата

    Денешно читање

    Размислување

    Беше долг ден. Исус поучуваше толпи од лодка крај брегот, парабола по парабола, сè додека сонцето не се спушти ниско. Тогаш им рече на учениците: „Да поминеме на другата страна“ (Марко 4:35), и тие тргнаа преку Галилејското Море. Марко ни кажува, со детаљ што може да го запомни само очевидец, дека го земаа „како што беше“: уморен, сè уште во облеката во која поучуваше, без каква било подготовка за патување. И тогаш дојде бурата. Галилејското Море лежи во котлина опкружена со ридови, а бурите можат да се спуштат врз него со застрашувачка брзина. Неколку од овие ученици беа рибари што цел живот работеле на овие води, и не беа луѓе што лесно паничат. Но Марко ни кажува дека брановите се прелеваа во лодката и таа се полнеше. Во меѓувреме, Исус беше на крмата, заспан на перница. Го разбудија со прашање што одекнува низ вековите на човечкото страдање: „Учителе, зар не те грижи што пропаѓаме?“ (Марко 4:38). Дали некогаш ти се случило во молитва да кажеш нешто многу слично? Она што следуваше е еден од најтивко восхитувачките моменти во целото Писмо. Исус „стана, му се закани на ветрот и му рече на морето: Замолчи, смири се! И ветрот стивна и настана голема тишина“ (Марко 4:39). Не се молеше бурата да запре. Не го замоли Отецот во име на учениците. Им зборуваше директно на ветрот и на водата, како Оној што има власт над нив, зашто ја има. Учениците, кои се плашеа од бурата, сега се најдоа исплашени од Него и си велеа еден на друг: „Кој е, всушност, Овој?“ Тоа е токму прашањето што Марко сака да си го поставиме. Но не поминувај набрзина покрај перницата. Исус беше навистина, човечки истоштен. Тој знае што значи да си изморен, да бидеш во лодката кога брановите се високи, да бидеш опкружен со исплашени луѓе. Тој не е далечно божество, рамнодушно кон бурите на човечкиот живот. Тој е во лодката со тебе. И има власт над сè што денес се обидува да те потопи. Истиот глас што му рече „Замолчи, смири се“ на Галилејското Море е гласот што може да проговори во хаосот на твоите околности токму сега.

    Види го денотДостапен аудио запис
  4. Ден 4

    Лебот на животот

    Денешно читање

    Размислување

    Толпата штотуку беше сведок на нешто извонредно: пет илјади луѓе нахранети со пет леба и две рибички. Беа толку восхитени што сакаа со сила да го направат Исус цар. Но Исус знаеше нешто што тие не го знаеја: го бркаа лебот, а не Пекарот. Затоа ги поттикна, нежно и директно, кон една подлабока глад што сè уште не ја беа именувале. „Јас сум лебот на животот“, им рече, „кој доаѓа кај Мене, нема да огладни, и кој верува во Мене, нема никогаш да ожедни“ (Јован 6:35). Тоа е една од големите изреки на Исус со „Јас сум“ и заслужува полека да се вкуси. Лебот во древниот свет не беше прилог, туку цел оброк. Беше опстанок. Кога Исус ја зема оваа слика, не зборува за луксуз или за украс на животот. Вели: јас сум она без што не можете да живеете. Толпата го спомна манот во пустината, чудесниот леб што падна од небото да го издржува Израел четириесет години во пустињата. Исус ги поправа со грижа: тој леб не го даде Мојсеј, туку Неговиот Отец, а вистинскиот леб од небото не е нешто, туку некој. „Зашто лебот Божји е Тој што слегува од небото и му дава живот на светот“ (Јован 6:33). За оној што чита за прв пат, поканата овде е прекрасно едноставна: Исус вели дека најдлабоката глад што ја чувствуваш, онаа до која не допираат кариера, врска, постигнување или оброк, е создадена да биде наситена од Него. Августин го кажа незаборавно, иако не со зборови од Писмото: нашите срца се немирни додека не почиваат во Бога. Исус токму тоа го тврди за Себе. Тој е почитокот што го бара твојот немир. За верникот што со години ја познава оваа вистина, размисли за стихот 37: „Сè што ми го дава Отецот, ќе дојде при Мене; и кој дошол при Мене, нема да го истерам надвор.“ Ветувањето е апсолутно: ни под какви услови, ни поради каква причина, Он нема да отфрли никого што доаѓа. Можеби се чувствуваш дисквалификуван поради своите падови, сомнежи, оддалеченост. Он вели: дојди сепак. Лебот е сè уште на трпезата. Тука си сè уште добредојден.

    Види го денотДостапен аудио запис
  5. Ден 5

    Кој велите дека сум Јас?

    Денешно читање

    Размислување

    Во секој искрен живот доаѓа еден миг кога мислењето на толпата повеќе не е доволно. Исус го знаеше тоа, па ги однесе своите ученици во Кесарија Филипова, место полно со пагански храмови и врева од многу богови, и им го постави прашањето што ги пресекува сите времиња: „Кого го сметаат луѓето мене, Синот човечки?“ Учениците имаа готови одговори. Некои велеа: Јован Крстител. Други: Илија. Мислењата беа почитливи, дури и ласкави. Но беа погрешни, и Исус го знаеше тоа. Затоа се доближи уште повеќе: „А вие кој велите дека сум јас?“ Петар одговори без двоумење: „Ти си Христос, Синот на живиот Бог.“ Неколку збора што сè променија. Забележи дека Исус не му честиташе на Петар за острумноста. Рече: „Блажен си ти, Симоне, сине Јонин, зашто тебе не ти го откри тоа тело и крв, туку Мојот Отец, Кој е на небесата.“ Оваа исповед не беше Петрово достигнување, туку дар. Спознанието кој е Исус навистина не доаѓа само од паметни расправи или религиозно воспитание, туку од Бог кој им ги отвора очите на срцето. За оној што чита за прв пат, еве ја почвата под твоите нозе: „Христос“ значи Помазаник, ветениот Цар и Избавител кон кого покажуваше целиот Стар завет. Петар кажуваше: Тој што го чекавме, си Ти. Тоа не е мала тврдба. Тоа е шарката околу која се врти целата историја. За искусниот верник, застани кај ова: Петровиот одговор беше откриен, а не домислен. Колку често ја бranime својата вера како да е пред сè интелектуална позиција до која сме стигнале, а не милост што сме ја примиле? Во Петровата исповед има смирение што понекогаш го губиме. Ние не стигнавме до Исус со својот разум. Тој ни беше даден. Прашањето и денес стои во собата со тебе. Светот има свои мислења: добар учител, морален пример, историска личност. Но Исус не прашува што вели светот. Тој прашува што велиш ти. Твојот одговор на тоа прашање е најважното нешто за тебе.

    Види го денотДостапен аудио запис
  6. Ден 6

    Крстот

    Денешно читање

    Размислување

    Денес доаѓаме на најтешкото и најсвето место во сите Евангелија. Лука 23 нè носи на еден рид наречен Голгота и не смееме да брзаме низ него. Двајца злосторници висат од двете страни на Исус. Народот гледа. Водачите потсмеваат. Војниците фрлаат жреб за Неговата облека. И среде сето тоа, Синот Божји, Оној Кој го смири морето и ги воскресна мртвите, виси во тишина и страдање. Првите зборови што Лука ги бележи од крстот не се крик на очај. Тие се молитва: „Оче, прости им, зашто не знаат што прават.“ Застанете тука. Мажите што ги забиваа клинците не бараа проштевање. Толпата што се потсмеваше не го бараше. Но Исус се молеше за него и покрај тоа. Тоа не е слабост, туку најпотресниот приказ на љубов што светот некогаш го видел. Оној што имаше секое право да повика суд, наместо тоа повика милост. Потоа се случува нешто неочекувано. Еден од злосторниците, што умира покрај Него, се свртува и вели: „Господи, спомни си за мене кога ќе дојдеш во Своето царство.“ Немаше време да биде крстен, немаше години верна служба да понуди, немаше никакви религиозни препораки. Му остана само здив и очајна вера. А Исус му одговори: „Вистина ти велам, денес ќе бидеш со Мене во рајот.“ Благодатта не бара долга биографија. Бара само свртено срце. За новиот читател, еве го срцето на овој одломок: Исус не умре како жртва на околностите. Умре намерно, за тебе. Секој потсмев што го поднесе, секој клинец што го издржа, беше цена што се плаќаше за човечкиот грев, твојот и мојот. Крстот е местото каде што правдата и милоста се бакнаа. А за оној што го знае ова со години: погледни повторно во тој злосторник. Речиси ништо не знаеше за теологија. Но знаеше дека е виновен, знаеше дека Исус е невин и веруваше дека Исус има царство. Тоа е доволно. Секогаш било доволно. Крстот нѐ потсетува дека спасението никогаш не се однесувало на тоа колку знаеме или колку долго сме служеле. Се однесува на тоа каде гледаме кога умираме.

    Види го денотДостапен аудио запис
  7. Ден 7

    Навистина воскресна

    Денешно читање

    Размислување

    Дојдоа пред изгрејсонце, носејќи миризливи масла за да помазат еден мртов човек. Тоа е поединоста што ни ја дава Лука, и таа е важна: овие жени не доаѓаа да бидат сведоци на чудо. Доаѓаа да го завршат погребот. Надежта за нив беше запечатена зад еден камен. И тогаш камењето го немаше. Два ангела во блескава облека ги пресретнаа со прашање што одѕвонува низ сите поколенија: „Зошто го барате живиот меѓу мртвите? Го нема овде, туку воскресна.“ Овие неколку збора, го нема овде, туку воскресна, се пресвртницата на целата човечка историја. Сè пред нив беше подготовка. Сè по нив е одговор. Жените истрчаа. Петар истрча. И кога Петар се наведна и погледна во празниот гроб, Лука вели дека „се врати чудејќи се самиот во себе за она што се случило“. Восхитот е вистинскиот одговор. И денес е. Апостол Павле, пишувајќи им на Коринќаните децении подоцна, ги редело сведоците како судски записник: Исус му се јавил на Петар, потоа на дванаесетте, потоа на повеќе од петстотини одеднаш, потоа на Јаков, потоа на сите апостоли, а најпосле и на самиот Павле. Тоа не е митологија облечена во религиозен јазик. Павле вели: прашајте ги. Повеќето од нив се уште се живи. Одете и прашајте ги што виделе. Воскресението не беше чувство ниту симбол, туку настан со сведоци. За новиот читател, еве ја радосната вест во најпростата форма: смртта не победи. Гробот не можеше да Го задржи. И бидејќи воскресна, сè што рекол за себе е вистина, сè што ти го ветил е сигурно, а последниот збор над твојот живот не е смрт, туку живот. За верникот што со години ја носи оваа вистина: не дозволувај навиката да го затапи восхитот. Павле никогаш не го преболе тоа. Се нарече „како на некој предвреме роден“, сè уште зачуден што воскреснатиот Христос му се јавил и нему. Воскресението не е споредна информација за твојата вера. Тоа е нејзиното срцебиење. Воскресна. Навистина воскресна. И бидејќи Тој живее, ќе живееш и ти.

    Види го денотДостапен аудио запис