ផែនការទាំងអស់

តើព្រះយេស៊ូវជានរណា?

ប្រាំពីរថ្ងៃនៃការជួបព្រះយេស៊ូវនៅក្នុងដំណឹងល្អ ទាំងព្រះបន្ទូល ព្រះចេស្តា ព្រះហឫទ័យអាណិតអាសូរ ឈើឆ្កាង និងការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញរបស់ព្រះអង្គ។

  1. ថ្ងៃទី 1

    ព្រះបន្ទូលដែលត្រឡប់ជាសាច់ឈាម

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មុនពេលសត្វស្លាបទីមួយបានច្រៀង មុនពេលរលកទីមួយបានបោកលើច្រាំងណាមួយ មុនពេលវេលាបានដកដង្ហើមដំបូងរបស់វា ក៏មានព្រះបន្ទូលហើយ។ លោកយ៉ូហានមិនបានណែនាំយើងចូលក្នុងដំណឹងល្អរបស់លោកដោយរឿងកំណើត ឬពង្សាវតារទេ។ លោកនាំយើងទៅកន្លែងមួយដែលចាស់ជាងអ្វីៗទាំងអស់នោះ។ លោកសរសេរថា៖ «កាលដើមដំបូងមានព្រះបន្ទូល ព្រះបន្ទូលក៏គង់នៅជាមួយនឹងព្រះ ហើយព្រះបន្ទូលជាព្រះ» (យ៉ូហាន ១:១)។ ប្រសិនបើអ្នកទើបតែចាប់ផ្តើមស្គាល់ព្រះគម្ពីរ សូមស្តាប់ដោយយឺតៗ៖ លោកយ៉ូហានកំពុងប្រាប់យើងថា ព្រះយេស៊ូវមិនបានចាប់ផ្តើមនៅក្នុងស្នូកសត្វនៅបេថ្លេហិមទេ។ ទ្រង់គង់នៅទីនោះរួចហើយនៅគ្រឹះនៃអ្វីៗទាំងអស់ ហើយរបស់ទាំងអស់ដែលមានសុទ្ធតែកើតមកតាមរយៈទ្រង់។ សម្រាប់អស់អ្នកដែលបានអានខទាំងនេះរាប់រយដងហើយ សូមឈប់គិតអំពីពាក្យ «នៅជាមួយ» មួយភ្លែត។ ព្រះបន្ទូលគង់នៅជាមួយព្រះ ពាក្យក្រិកមានន័យថា នៅចំពោះមុខគ្នា ក្នុងភាពជិតស្និទ្ធ។ មុនការបង្កើត មុនពួកទេវតា មុនអ្វីៗដែលយើងអាចហៅឈ្មោះបាន មានទំនាក់ទំនងមួយនៅចំកណ្តាលនៃការពិត។ សេចក្តីស្រឡាញ់មិនមែនជាអ្វីដែលព្រះបានបង្កើតឡើងពេលទ្រង់បង្កើតយើងទេ សេចក្តីស្រឡាញ់ជាលក្ខណៈរបស់ព្រះរួចទៅហើយ គឺព្រះវរបិតា និងព្រះរាជបុត្រាក្នុងសេចក្តីប្រកបអស់កល្បជានិច្ច។ ព្រះអង្គនោះហើយដែលបានយាងចូលមកក្នុងពិភពលោករបស់យើង។ ហើយទ្រង់ក៏បានយាងចូលមកមែន។ ខទី ១៤ ជាប្រយោគមួយដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលធ្លាប់សរសេរមក៖ «ព្រះបន្ទូលទ្រង់បានត្រឡប់ជាសាច់ឈាម ហើយបានគង់នៅក្នុងពួកយើង»។ ពាក្យដែលបកថា «គង់នៅ» មានន័យត្រង់ថា ទ្រង់បានដំឡើងត្រសាលរបស់ទ្រង់ក្នុងចំណោមយើង ដែលជាការរំលឹកដោយចេតនាដល់ត្រសាលជំនុំនៅទីរហោស្ថាន ជាកន្លែងដែលព្រះយាងមកគង់នៅកណ្តាលជំរំរបស់រាស្ត្រទ្រង់។ ព្រះដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលមិនត្រូវបានបង្កើត មិនបានចាត់សារ ឬអ្នកនាំសារមកទេ។ ទ្រង់យាងមកផ្ទាល់ព្រះអង្គ ទ្រង់ពាក់ស្បែកសាច់ ទ្រង់ស្គាល់ការឃ្លាន ត្រជាក់ និងទុក្ខសោក ដើម្បីឲ្យយើងបាន «ឃើញសិរីល្អនៃទ្រង់ គឺជាសិរីល្អដូចជារបស់ព្រះរាជបុត្រាតែមួយ ដែលមកពីព្រះវរបិតា ពេញដោយព្រះគុណ និងសេចក្តីពិត»។ តើនេះមានន័យយ៉ាងណាចំពោះជីវិតរបស់អ្នកថ្ងៃនេះ? វាមានន័យថា នៅពេលអ្នកបើកសៀវភៅនេះ ឬឱនក្បាលអធិស្ឋាន អ្នកមិនកំពុងជួបនឹងព្រះដែលនៅឆ្ងាយ និងព្រងើយកន្តើយនោះទេ។ ព្រះដែលមានព្រះបន្ទូលឲ្យផ្កាយកើតមក បានជ្រើសរើសធ្វើជាព្រះអង្គដែលអាចរកឃើញ ពាល់ពាត់ និងស្គាល់បាន។ ទ្រង់បានយាងមកកន្លែងដែលអ្នកនៅ។ ទោះអ្នកកំពុងរែកអ្វីនៅព្រឹកនេះ ទោះជាសេចក្តីសង្ស័យ ទុក្ខសោក ការអស្ចារ្យ ឬគ្រាន់តែជាថ្ងៃអង្គារដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ក៏ដោយ ព្រះបន្ទូលដែលត្រឡប់ជាសាច់ឈាមមិននៅឆ្ងាយទេ។ ទ្រង់បានធ្វើដំណើរដ៏ឆ្ងាយបំផុតដែលអាចនឹកស្មានបាន ដើម្បីតែគង់នៅជាមួយអ្នក។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  2. ថ្ងៃទី 2

    មើលកូនចៀមនោះចុះ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    សូមស្រមៃថាអ្នកកំពុងឈរនៅមាត់ទន្លេយ័រដាន់ ហើយមើលហ្វូងមនុស្សដើរចុះឡើង។ ស្រាប់តែបុរសម្នាក់ដែលអ្នកស្គាល់ ជាអ្នកនាំព្រះបន្ទូលដែលស្លូតត្រង់ មិនចេះបន្ធូរបន្ថយ ឈប់ភ្លាម ចង្អុលទៅម្ខាងទឹក ហើយមានបន្ទូលអំពីបុរសម្នាក់ទៀតដែលកំពុងដើរមកថា៖ "នុ៎ងន៍ កូនចៀមនៃព្រះ ដែលដោះបាបលោកីយ៍ចេញ" (យ៉ូហាន ១:២៩)។ នោះហើយជាខណៈដែលយ៉ូហាន បាទីស្ទ បានប្រគល់មកយើង។ ពាក្យទាំងនោះ ដែលបានថ្លែងនៅរសៀលធម្មតាមួយក្បែរទន្លេ មានទម្ងន់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រមួយពាន់ឆ្នាំ។ សម្រាប់ត្រចៀកសាសន៍យូដាក្នុងហ្វូងមនុស្សនោះ ពាក្យថា "កូនចៀម" ពេញដោយការនឹកចាំ។ វាជាកូនចៀមបុណ្យរំលង ដែលត្រូវសម្លាប់ ដើម្បីឲ្យសេចក្ដីស្លាប់ដើរហួសពីគ្រួសារ។ វាជាកូនចៀមនៃយញ្ញបូជាប្រចាំថ្ងៃនៅព្រះវិហារ ដែលថ្វាយទាំងព្រឹកទាំងល្ងាចមិនដាច់។ ហើយនៅពីក្រោយទាំងអស់នោះ គឺកំណាព្យដ៏រំជួលចិត្តរបស់អេសាយ ដែលសរសេរទុកប្រាំពីរសតវត្សមុន៖ "លោកត្រូវមនុស្សលោកមើលងាយ ហើយបោះបង់ចោល ជាអ្នកមានសេចក្ដីទុក្ខព្រួយ ហើយស្គាល់សេចក្ដីឈឺចាប់" (អេសាយ ៥៣:៣)។ អេសាយបានឃើញមនុស្សម្នាក់ដែល "ត្រូវរបួសដោយព្រោះអំពើរំលងរបស់យើង" និង "ត្រូវខ្ទេចខ្ទីដោយព្រោះអំពើទុច្ចរិតរបស់យើង" ជាអ្នកដែលត្រូវផ្ទុកអំពើបាបរបស់យើងទាំងអស់គ្នាលើស្មារបស់លោក។ ប្រព័ន្ធយញ្ញបូជាទាំងមូលរបស់អ៊ីស្រាអែលជាព្រួញវែងមួយដែលចង្អុលយឺតៗទៅរកបុរសម្នាក់នេះ។ អ្វីដែលយ៉ូហាន បាទីស្ទ បានយល់ ហើយដែលពួកសិស្សនឹងយល់ពេញលេញតែក្រោយការរស់ឡើងវិញប៉ុណ្ណោះ គឺថា ព្រះយេស៊ូវមិនមែនគ្រាន់តែយាងមកបង្រៀនយើងឲ្យមានសីលធម៌ល្អជាងមុន ឬបណ្ដាលចិត្តយើងឲ្យមានចិត្តល្អជាងមុននោះទេ។ ទ្រង់យាងមកដោះស្រាយបញ្ហាដ៏ជ្រៅបំផុតរបស់យើង គឺទម្ងន់នៃអំពើបាប និងការបែកចេញពីគ្នារវាងយើងជាមួយព្រះដ៏បរិសុទ្ធ។ កូនចៀមមិនមែនមកបង្រៀនចៀមអំពីការវង្វេងរបស់វាទេ។ កូនចៀមស្លាប់ជំនួសវា។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង នេះជាសេចក្ដីពិតដ៏សាមញ្ញ និងស្រស់ស្អាត៖ ទោះអ្នកបានធ្វើអ្វីក៏ដោយ ទោះអ្នកកាន់អ្វីនៅជ្រុងស្ងៀមស្ងាត់នៃមនសិការរបស់អ្នកក៏ដោយ យ៉ូហានកំពុងចង្អុលទៅអ្នកដែលយាងមកដើម្បីដោះវាចេញ។ មិនមែនដើម្បីធ្វើឲ្យវាស្រាលទេ មិនមែនដើម្បីធ្វើពុតថាវាមិនសំខាន់ទេ គឺដើម្បីទ្រង់ផ្ទាល់ទទួលផ្ទុកវា។ សម្រាប់អ្នកជឿយូរឆ្នាំ សូមសួរខ្លួនឯងថា តើកូនចៀមនោះបានក្លាយជារឿងធ្លាប់ស្គាល់ពេក រហូតអ្នកលែងអស្ចារ្យចិត្តហើយឬនៅ? សូមឲ្យម្រាមដៃដែលលាតចេញរបស់យ៉ូហានចង្អុលអ្នកទៅទីនោះម្ដងទៀតនៅថ្ងៃនេះ។ សូមក្រឡេកមើលទ្រង់ ពិតជាក្រឡេកមើលទ្រង់ ហើយសូមឲ្យការអស្ចារ្យចិត្តត្រឡប់មកវិញ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  3. ថ្ងៃទី 3

    ព្រះចេស្តាលើព្យុះ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃដ៏វែង។ ព្រះយេស៊ូវបានបង្រៀនបណ្ដាជនពីលើទូកនៅមាត់ច្រាំង ដោយប្រើពាក្យប្រៀបធៀបមួយបន្ទាប់មួយ រហូតដល់ថ្ងៃជិតលិច។ រួចទ្រង់មានបន្ទូលទៅពួកសិស្សថា "ចូរយើងឆ្លងទៅត្រើយខាងនាយ" (ម៉ាកុស ៤:៣៥) ហើយគេក៏ចេញដំណើរឆ្លងសមុទ្រកាលីឡេ។ ម៉ាកុសប្រាប់យើងដោយសេចក្ដីលម្អិតដែលមានតែសាក្សីផ្ទាល់ភ្នែកទេដែលនឹកចាំបាន ថាគេបាននាំទ្រង់ទៅ "តាមដែលទ្រង់គង់នៅស្រាប់" គឺទ្រង់ហត់នឿយ នៅតែស្លៀកពាក់ដូចពេលបង្រៀន ហើយគ្មានការរៀបចំអ្វីសម្រាប់ដំណើរតាមសមុទ្រឡើយ។ រួចព្យុះក៏មកដល់។ សមុទ្រកាលីឡេស្ថិតនៅក្នុងអាងមួយដែលមានភ្នំព័ទ្ធជុំវិញ ហើយព្យុះអាចកើតឡើងលើសមុទ្រនោះយ៉ាងលឿនគួរឲ្យខ្លាច។ សិស្សខ្លះជាអ្នកនេសាទដែលធ្វើការលើទឹកនេះពេញមួយជីវិត ពួកគេមិនមែនជាមនុស្សដែលភ័យតក់ស្លុតស្រួលៗទេ។ ប៉ុន្តែម៉ាកុសប្រាប់យើងថា រលកបានបោកចូលទូក ហើយទូកក៏កំពុងពេញដោយទឹក។ ក្នុងពេលនោះ ព្រះយេស៊ូវគង់ផ្ទំលើខ្នើយនៅកន្ទុយទូក។ គេដាស់ទ្រង់ដោយសំណួរមួយដែលនៅតែលាន់ឮតាមរយៈសតវត្សនៃទុក្ខលំបាករបស់មនុស្សជាតិថា៖ "លោកគ្រូអើយ តើលោកមិនអាណិតដល់យើងខ្ញុំដែលត្រូវវិនាសទេឬ?" (ម៉ាកុស ៤:៣៨)។ តើអ្នកធ្លាប់អធិស្ឋានអ្វីមួយដែលជិតស្មើនឹងនេះដែរឬទេ? អ្វីដែលកើតឡើងបន្ទាប់ គឺជាគ្រាមួយដែលគួរឲ្យអស្ចារ្យដោយស្ងប់ស្ងាត់បំផុតមួយក្នុងព្រះគម្ពីរទាំងមូល។ ព្រះយេស៊ូវ "ទ្រង់ក្រោកឡើង ហើយបន្ទោសដល់ខ្យល់ ក៏មានបន្ទូលទៅសមុទ្រថា ស្ងប់ស្ងាត់ទៅ ចូរនៅស្ងៀម នោះខ្យល់ក៏ស្ងប់ ហើយមានសេចក្ដីស្ងប់ស្ងាត់ជាខ្លាំង" (ម៉ាកុស ៤:៣៩)។ ទ្រង់មិនបានអធិស្ឋានសូមឲ្យព្យុះឈប់ឡើយ។ ទ្រង់មិនបានទូលសូមព្រះវរបិតាជំនួសពួកសិស្សទេ។ ទ្រង់មានបន្ទូលដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ខ្យល់និងទឹក ដូចអ្នកដែលមានអំណាចលើរបស់ទាំងនោះ ព្រោះទ្រង់ពិតជាមានអំណាចមែន។ ពួកសិស្សដែលធ្លាប់ខ្លាចព្យុះ ឥឡូវនេះបែរជាខ្លាចទ្រង់ ហើយនិយាយគ្នាថា "តើអ្នកនេះជាអ្នកណាហ្ន៎?" នោះហើយជាសំណួរដែលម៉ាកុសចង់ឲ្យយើងសួរ។ ប៉ុន្តែកុំរំលងខ្នើយនោះដោយប្រញាប់ឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ហត់នឿយពិតប្រាកដតាមបែបមនុស្ស។ ទ្រង់ជ្រាបថាការអស់កម្លាំងជាយ៉ាងណា ការនៅក្នុងទូកពេលរលកធំជាយ៉ាងណា និងការនៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលភ័យខ្លាចជាយ៉ាងណា។ ទ្រង់មិនមែនជាព្រះដែលនៅឆ្ងាយ ហើយមិនអាណិតអាសូរចំពោះព្យុះនៃជីវិតមនុស្សទេ។ ទ្រង់គង់នៅក្នុងទូកជាមួយអ្នក។ ហើយទ្រង់មានអំណាចលើអ្វីក៏ដោយដែលកំពុងគំរាមនឹងលិចអ្នកនៅថ្ងៃនេះ។ សំឡេងដដែលដែលមានបន្ទូលថា "ស្ងប់ស្ងាត់ទៅ ចូរនៅស្ងៀម" ទៅកាន់សមុទ្រកាលីឡេ គឺជាសំឡេងដែលអាចមានបន្ទូលចូលក្នុងភាពច្របូកច្របល់នៃកាលៈទេសៈរបស់អ្នកនៅពេលនេះដែរ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  4. ថ្ងៃទី 4

    នំបុ័ងនៃជីវិត

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    បណ្ដាជនទើបតែឃើញការអស្ចារ្យមួយ គឺមនុស្សប្រាំពាន់នាក់បានបរិភោគឆ្អែតពីនំបុ័งប្រាំដុំនិងត្រីពីរក្បាល។ គេស្ងើចសរសើរខ្លាំងណាស់ ដល់ម្ល៉េះបានជាចង់ចាប់ទ្រង់តាំងជាស្ដេចដោយបង្ខំ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវជ្រាបអ្វីមួយដែលគេមិនដឹង គឺគេកំពុងដេញតាមនំបុ័ង មិនមែនដេញតាមអ្នកដែលជាប្រភពនៃនំបុ័ងទេ។ ដូច្នេះទ្រង់ក៏នាំគេដោយទន់ភ្លន់ និងត្រង់ៗ ឆ្ពោះទៅរកសេចក្ដីឃ្លានដ៏ជ្រៅជាងនេះ ដែលគេមិនទាន់បានដឹងឈ្មោះនៅឡើយ។ ទ្រង់មានបន្ទូលទៅគេថា "ខ្ញុំជានំបុ័ងនៃជីវិត អ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំ នោះនឹងមិនឃ្លានឡើយ ហើយអ្នកណាដែលជឿដល់ខ្ញុំ នោះនឹងមិនស្រេកទៀតដែរ" (យ៉ូហាន ៦:៣៥)។ នេះជាព្រះបន្ទូល "ខ្ញុំជា" ដ៏ធំមួយរបស់ព្រះយេស៊ូវ ហើយគួរតែភ្លក់រសជាតិវាយឺតៗ។ នៅសម័យបុរាណ នំបុ័ងមិនមែនជាម្ហូបបន្ថែមទេ គឺជាអាហារមេ។ វាជាការរស់រានមានជីវិត។ ពេលព្រះយេស៊ូវប្រើរូបភាពនេះ ទ្រង់មិនមែនមានបន្ទូលអំពីអ្វីដែលជាប្រណីតឬជាការបន្ថែមលើជីវិតទេ។ ទ្រង់កំពុងមានបន្ទូលថា ខ្ញុំជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាមិនអាចរស់នៅបានបើគ្មាន។ បណ្ដាជនបានលើកយកនំម៉ាណានៅទីរហោស្ថានមកនិយាយ ជានំបុ័ងអស្ចារ្យដែលធ្លាក់ចុះពីស្ថានសួគ៌ដើម្បីចិញ្ចឹមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអស់សែសិបឆ្នាំនៅទីរហោស្ថាន។ ព្រះយេស៊ូវកែតម្រូវគេដោយយកចិត្តទុកដាក់ថា មិនមែនលោកម៉ូសេទេដែលប្រទាននំបុ័ងនោះ គឺព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ហើយនំបុ័ងពិតពីស្ថានសួគ៌មិនមែនជាអ្វីមួយទេ គឺជាព្រះអង្គមួយអង្គ។ "ដ្បិតនំបុ័ងរបស់ព្រះ គឺជាអ្នកដែលចុះមកពីស្ថានសួគ៌ ក៏ប្រទានជីវិតដល់មនុស្សលោក" (យ៉ូហាន ៦:៣៣)។ សម្រាប់អ្នកអានដែលទើបតែចាប់ផ្ដើម ការអញ្ជើញនៅទីនេះសាមញ្ញយ៉ាងអស្ចារ្យ៖ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា សេចក្ដីឃ្លានដ៏ជ្រៅបំផុតដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ ជាសេចក្ដីឃ្លានដែលអាជីព ទំនាក់ទំនង សមិទ្ធិផល ឬអាហារមិនអាចប៉ះពាល់បាន ត្រូវបានបង្កើតមកដើម្បីឲ្យទ្រង់ចម្អែតវា។ អូគូស្ទីនបានពោលយ៉ាងគួរចងចាំ ទោះមិនមែនជាពាក្យក្នុងព្រះគម្ពីរក៏ដោយ ថាចិត្តរបស់យើងមិនស្ងប់ទេ រហូតដល់បានសម្រាកនៅក្នុងព្រះ។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងអះអាងយ៉ាងនោះអំពីអង្គទ្រង់។ ទ្រង់ជាសេចក្ដីសម្រាកដែលភាពមិនស្ងប់របស់អ្នកកំពុងស្វែងរក។ សម្រាប់ពួកអ្នកជឿដែលបានស្គាល់សេចក្ដីពិតនេះអស់ជាច្រើនឆ្នាំ សូមពិចារណាខ១៧៖ "ទាំងអស់ដែលព្រះវរបិតាប្រទានមកខ្ញុំ នោះនឹងមកឯខ្ញុំ ហើយអ្នកណាដែលមកឯខ្ញុំ នោះខ្ញុំមិនបោះបង់ចោលឡើយ" (យ៉ូហាន ៦:៣៧)។ ពាក្យថា "មិនបោះបង់ចោលឡើយ" នេះជាការអះអាងដាច់ខាត គឺមិនថាក្នុងកាលៈទេសៈណា ឬដោយហេតុអ្វីក៏ដោយ ទ្រង់នឹងមិនបណ្ដេញអ្នកណាដែលមកឯទ្រង់ឡើយ។ អ្នកប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនសមនឹងមក ដោយសារការខកខាន ការសង្ស័យ ឬចម្ងាយរបស់អ្នក។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា ចូរមកចុះ។ នំបុ័ងនៅតែនៅលើតុ។ អ្នកនៅតែជាអ្នកដែលគេស្វាគមន៍នៅទីនេះ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  5. ថ្ងៃទី 5

    តើអ្នករាល់គ្នាថាខ្ញុំជានរណា?

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ក្នុងជីវិតដែលស្មោះត្រង់ម្នាក់ៗ មានពេលមួយដែលមតិរបស់ហ្វូងមនុស្សលែងគ្រប់គ្រាន់ទៀតហើយ។ ព្រះយេស៊ូវជ្រាបការនេះ ហេតុនេះទ្រង់បាននាំពួកសិស្សទៅក្រុងសេសារាភីលីព ជាកន្លែងដែលពេញដោយវិហារសាសនាបរទេស និងសំឡេងអឺងកងនៃព្រះជាច្រើន ហើយទ្រង់មានបន្ទូលសួរសំណួរដែលជ្រាបចូលគ្រប់សម័យកាលថា៖ "តើមនុស្សលោកថា កូនមនុស្សជាអ្នកណា?" ពួកសិស្សមានចម្លើយរួចជាស្រេច។ អ្នកខ្លះថា យ៉ូហានបាទីស្ទ។ អ្នកខ្លះទៀតថា អេលីយ៉ា។ មតិទាំងនោះសុទ្ធតែគួរសម ថែមទាំងសរសើរទៀតផង។ ប៉ុន្តែវាមិនត្រឹមត្រូវទេ ហើយព្រះយេស៊ូវជ្រាប។ ដូច្នេះទ្រង់សួរឲ្យជិតចូលមកទៀតថា៖ "ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាថា ខ្ញុំជាអ្នកណាវិញ?" ពេត្រុសឆ្លើយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរថា៖ "ទ្រង់ជាព្រះគ្រីស្ទ ជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់។" ឃ្លាខ្លីមួយនេះបានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីៗទាំងអស់។ សូមកត់សម្គាល់ថា ព្រះយេស៊ូវមិនបានអបអរសាទរចំពោះការគិតវៃឆ្លាតរបស់ពេត្រុសទេ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ "ស៊ីម៉ូន ជាកូនយ៉ូណាស ដ៏មានពរហើយ ដ្បិតមិនមែនសាច់ឈាមបានបើកសម្ដែងប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងសេចក្ដីនេះទេ គឺព្រះវរបិតាខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌វិញទេតើ។" ការប្រកាសនេះមិនមែនជាសមិទ្ធផលរបស់ពេត្រុសទេ គឺជាអំណោយទាន។ ការស្គាល់ថាព្រះយេស៊ូវជានរណាពិតប្រាកដ មិនមកពីការជជែកដ៏ឈ្លាសវៃ ឬការចិញ្ចឹមបីបាច់ខាងសាសនាតែម្យ៉ាងឡើយ គឺមកពីព្រះទ្រង់បើកភ្នែកនៃចិត្ត។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង នេះជាមូលដ្ឋានក្រោមជើងរបស់អ្នក៖ "ព្រះគ្រីស្ទ" មានន័យថា ព្រះដែលត្រូវបានចាក់ប្រេងអភិសេក ជាស្ដេច និងអ្នកប្រោសលោះដែលសណ្ឋានសញ្ញាចាស់ទាំងមូលបានចង្អុលបង្ហាញទៅរក។ ពេត្រុសកំពុងនិយាយថា៖ អ្នកដែលយើងរង់ចាំជាយូរមកហើយ គឺទ្រង់នេះឯង។ នេះមិនមែនជាពាក្យតូចតាចទេ។ វាជាចំណុចដែលប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងមូលវិលជុំវិញ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមពិចារណាបន្តិចថា៖ ចម្លើយរបស់ពេត្រុសត្រូវបានបើកសម្ដែង មិនមែនគិតរកឃើញទេ។ តើយើងតែងតែការពារជំនឿរបស់យើង ដូចជាវាជាជំហររបស់ប្រាជ្ញាដែលយើងសម្រេចបាន ជាជាងសេចក្ដីមេត្តាដែលយើងបានទទួលប៉ុណ្ណា? នៅក្នុងការប្រកាសរបស់ពេត្រុស មានសេចក្ដីរាបទាបមួយ ដែលយើងពេលខ្លះបាត់បង់។ យើងមិនបានគិតរកផ្លូវទៅរកព្រះយេស៊ូវទេ។ ទ្រង់ត្រូវបានប្រទានមកយើង។ សំណួរនេះនៅតែស្ថិតក្នុងបន្ទប់ជាមួយអ្នកនៅថ្ងៃនេះ។ ពិភពលោកមានមតិរបស់ខ្លួន៖ គ្រូល្អ គំរូសីលធម៌ ឬបុគ្គលក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវមិនសួរថាពិភពលោកនិយាយអ្វីទេ។ ទ្រង់សួរថាអ្នកនិយាយអ្វី។ ចម្លើយរបស់អ្នកចំពោះសំណួរនោះ គឺជារឿងសំខាន់បំផុតអំពីខ្លួនអ្នក។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  6. ថ្ងៃទី 6

    ឈើឆ្កាង

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ថ្ងៃនេះយើងមកដល់ទីដែលពិបាកបំផុត និងបរិសុទ្ធបំផុតក្នុងគម្ពីរដំណឹងល្អទាំងអស់។ លូកា ២៣ នាំយើងមកដល់ភ្នំមួយឈ្មោះកាល់វ៉ារី ហើយយើងមិនត្រូវប្រញាប់ឆ្លងកាត់វាឡើយ។ ចោរពីរនាក់ព្យួរនៅសងខាងព្រះយេស៊ូវ។ ហ្វូងមនុស្សកំពុងមើល។ ពួកអ្នកដឹកនាំចំអក។ ទាហានចាប់ឆ្នោតយកព្រះពស្ត្ររបស់ទ្រង់។ ហើយនៅកណ្ដាលទាំងអស់នោះ ព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ ជាអ្នកដែលបានធ្វើឲ្យសមុទ្រស្ងប់ ហើយប្រោសមនុស្សស្លាប់ឲ្យរស់ឡើងវិញ ទ្រង់ព្យួរនៅដោយស្ងៀមស្ងាត់ និងរងទុក្ខ។ ព្រះបន្ទូលដំបូងដែលលូកាកត់ត្រាពីលើឈើឆ្កាង មិនមែនជាសម្រែកនៃសេចក្ដីអស់សង្ឃឹមទេ។ វាជាសេចក្ដីអធិស្ឋាន៖ "ឱព្រះវរបិតាអើយ សូមអត់ទោសដល់អ្នកទាំងនេះ ដ្បិតគេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ"។ សូមឈប់នៅត្រង់នេះ។ បុរសដែលកំពុងដំដែកគោលមិនបានសុំការអត់ទោសទេ។ ហ្វូងមនុស្សដែលស្រែកចំអកក៏មិនបានសុំដែរ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវអធិស្ឋានសុំឲ្យពួកគេទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ។ នេះមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយទេ នេះជាការបង្ហាញសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យបំផុតដែលពិភពលោកធ្លាប់ឃើញ។ អ្នកដែលមានសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាងក្នុងការហៅការជំនុំជម្រះចុះមក បែរជាហៅសេចក្ដីមេត្តាករុណាចុះមកវិញ។ បន្ទាប់មក មានរឿងមួយដែលមិននឹកស្មានដល់កើតឡើង។ ចោរម្នាក់ដែលជិតស្លាប់នៅក្បែរទ្រង់ បែរមកទូលថា៖ "ព្រះអម្ចាស់អើយ ពេលណាទ្រង់យាងចូលក្នុងរាជ្យទ្រង់ សូមនឹកចាំពីទូលបង្គំផង"។ គាត់គ្មានពេលទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹកទេ គ្មានឆ្នាំនៃការបម្រើដោយស្មោះត្រង់ដើម្បីថ្វាយទេ គ្មានសញ្ញាបត្រខាងសាសនាអ្វីទាំងអស់។ គាត់មានតែដង្ហើមមួយចុងក្រោយ និងជំនឿដ៏អស់សង្ឃឹម។ ហើយព្រះយេស៊ូវបានឆ្លើយនឹងគាត់ថា៖ "ថ្ងៃនេះ អ្នកនឹងនៅជាមួយនឹងខ្ញុំ ក្នុងឋានបរមសុខ"។ ព្រះគុណមិនតម្រូវឲ្យមានប្រវត្តិរូបវែងឡើយ។ វាតម្រូវតែចិត្តដែលបែរមកប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី នេះជាបេះដូងនៃអត្ថបទនេះ៖ ព្រះយេស៊ូវមិនបានសុគតជាជនរងគ្រោះនៃកាលៈទេសៈទេ។ ទ្រង់សុគតដោយចេតនា សម្រាប់អ្នក។ រាល់ការចំអកដែលទ្រង់ទទួល រាល់ដែកគោលដែលទ្រង់ស៊ូទ្រាំ គឺជាតម្លៃដែលត្រូវបង់សម្រាប់អំពើបាបរបស់មនុស្ស ទាំងរបស់អ្នក និងរបស់ខ្ញុំ។ ឈើឆ្កាងជាកន្លែងដែលសេចក្ដីយុត្តិធម៌ និងសេចក្ដីមេត្តាករុណាបានថើបគ្នា។ សម្រាប់អ្នកដែលស្គាល់សេចក្ដីនេះអស់ច្រើនឆ្នាំ សូមក្រឡេកមើលចោរនោះម្ដងទៀត។ គាត់ស្ទើរតែមិនដឹងអ្វីអំពីទ្រឹស្ដីសោះ។ ប៉ុន្តែគាត់ដឹងថាគាត់មានទោស គាត់ដឹងថាព្រះយេស៊ូវគ្មានទោស ហើយគាត់ជឿថាព្រះយេស៊ូវមានរាជ្យមួយ។ នោះគ្រប់គ្រាន់ហើយ។ នោះតែងតែគ្រប់គ្រាន់។ ឈើឆ្កាងរំឭកយើងថា សេចក្ដីសង្គ្រោះមិនដែលអាស្រ័យលើចំនួនដែលយើងដឹង ឬរយៈពេលដែលយើងបានបម្រើឡើយ។ វាអាស្រ័យលើកន្លែងដែលយើងក្រឡេកមើល ពេលយើងជិតស្លាប់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  7. ថ្ងៃទី 7

    មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិតមែន

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ពួកនាងមកមុនថ្ងៃរះ ទាំងកាន់គ្រឿងក្រអូបមកលាបសពមនុស្សស្លាប់។ នេះជាព័ត៌មានលម្អិតដែលលូកាផ្ដល់ឲ្យយើង ហើយវាសំខាន់ណាស់ ព្រោះស្ត្រីទាំងនេះមិនមែនមកទតឃើញអព្ភូតហេតុទេ។ ពួកនាងមកបញ្ចប់ការបញ្ចុះសព។ សម្រាប់ពួកនាង សេចក្ដីសង្ឃឹមត្រូវបានបិទជិតនៅពីក្រោយថ្មមួយ។ ហើយបន្ទាប់មក ថ្មនោះក៏បាត់ទៅ។ ទេវតាពីរអង្គក្នុងសម្លៀកបំពាក់ភ្លឺចាំងបានជួបពួកនាង ជាមួយសំណួរមួយដែលនៅតែឮបន្លឺតាមគ្រប់ជំនាន់ថា៖ "ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារកអ្នកដែលរស់នៅ ក្នុងពួកមនុស្សស្លាប់ដូច្នេះ? ទ្រង់មិនគង់នៅទីនេះទេ គឺទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ។" ពាក្យទាំងនេះ គឺទ្រង់មិនគង់នៅទីនេះទេ គឺទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ ជាចំណុចរបត់នៃប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិទាំងមូល។ អ្វីៗទាំងអស់មុនពេលនោះ គឺជាការរៀបចំ។ អ្វីៗទាំងអស់ក្រោយពេលនោះ គឺជាការឆ្លើយតប។ ពួកស្ត្រីបានរត់។ ពេត្រុសបានរត់។ ហើយកាលពេត្រុសឱនមើលចូលក្នុងផ្នូរទទេ លូកាប្រាប់យើងថា គាត់ "ក៏ត្រឡប់ទៅវិញទាំងអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត នឹងហេតុការណ៍ដែលកើតមកនោះ។" ការអស្ចារ្យគឺជាការឆ្លើយតបត្រឹមត្រូវ ហើយវានៅតែជាការឆ្លើយតបត្រឹមត្រូវដដែល។ សាវ័កប៉ុល កាលសរសេរផ្ញើទៅពួកកូរិនថូសជាច្រើនទសវត្សរ៍ក្រោយមក បានរៀបចំសាក្សីជាជួរដូចកំណត់ត្រាតុលាការ៖ ព្រះយេស៊ូវបានលេចមកឲ្យពេត្រុសឃើញ រួចដល់ពួកសិស្សទាំងដប់ពីរនាក់ រួចដល់បងប្អូនជាងប្រាំរយនាក់ក្នុងពេលតែមួយ រួចដល់យ៉ាកុប រួចដល់ពួកសាវ័កទាំងអស់ ហើយក្រោយបង្អស់ ដល់ប៉ុលផ្ទាល់។ នេះមិនមែនជាទេវកថាដែលតុបតែងដោយភាសាសាសនាទេ។ ប៉ុលកំពុងនិយាយថា៖ ចូរទៅសួរពួកគេចុះ។ ភាគច្រើននៃពួកគេនៅរស់នៅឡើយ។ ចូរទៅសួរពួកគេថាបានឃើញអ្វី។ ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញមិនមែនជាអារម្មណ៍ ឬនិមិត្តរូបទេ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលមានសាក្សី។ សម្រាប់អ្នកអានថ្មី នេះជាដំណឹងល្អក្នុងទម្រង់ត្រង់បំផុត៖ សេចក្ដីស្លាប់មិនបានឈ្នះទេ។ ផ្នូរមិនអាចឃុំឃាំងទ្រង់បានឡើយ។ ហើយដោយព្រោះទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ អ្វីៗទាំងអស់ដែលទ្រង់មានបន្ទូលអំពីអង្គទ្រង់ គឺពិត អ្វីៗទាំងអស់ដែលទ្រង់សន្យាដល់អ្នក គឺរឹងមាំ ហើយពាក្យចុងក្រោយលើជីវិតរបស់អ្នក មិនមែនជាសេចក្ដីស្លាប់ទេ គឺជាជីវិត។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានកាន់សេចក្ដីពិតនេះអស់ច្រើនឆ្នាំ សូមកុំឲ្យភាពធ្លាប់ស្គាល់ធ្វើឲ្យការអស្ចារ្យនោះរសាយឡើយ។ ប៉ុលមិនដែលភ្លេចការនេះទេ។ គាត់ហៅខ្លួនឯងថា "ដូចជាកូនកើតមិនគ្រប់ខែ" ហើយនៅតែស្ងើចសរសើរដែលព្រះគ្រីស្ទដែលមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញបានលេចមកឲ្យគាត់ឃើញ។ ការមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញមិនមែនជាព័ត៌មានផ្ទៃខាងក្រោយនៃជំនឿរបស់អ្នកទេ។ វាជាចង្វាក់បេះដូងនៃជំនឿនោះ។ ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយ។ ទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញពិតមែន។ ហើយដោយព្រោះទ្រង់មានព្រះជន្មរស់ នោះអ្នកក៏នឹងរស់ដែរ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង