સુવાર્તાઓમાં ઈસુને મળવાના સાત દિવસ: તેમના વચનો, તેમનું સામર્થ્ય, તેમની કરુણા, તેમનો ક્રૂસ અને તેમનું પુનરુત્થાન.
દિવસ 1
આજનું વાંચન
મનન
પહેલા પક્ષીએ ગીત ગાયું તે પહેલાં, કોઈ કિનારે પહેલું મોજું અથડાયું તે પહેલાં, સમયે પોતાનો પહેલો શ્વાસ લીધો તે પહેલાં, શબ્દ હતો. યોહાન પોતાની સુવાર્તામાં આપણને જન્મકથા કે વંશાવળીથી ધીમેથી દાખલ કરતો નથી. તે આપણને એ બધાથી પણ પ્રાચીન સ્થળે લઈ જાય છે. તે લખે છે: "આરંભમાં શબ્દ હતો, શબ્દ ઈશ્વરની સાથે હતો, અને શબ્દ ઈશ્વર હતો" (યોહાન ૧:૧). જો તમે બાઇબલમાં નવા હો, તો આ ધીમેથી સાંભળો: યોહાન કહે છે કે ઈસુની શરૂઆત બેથલેહેમનીગમાણમાં થઈ નહોતી. તે સર્વના પાયા વખતે પહેલેથી જ હતા, અને જે કંઈ અસ્તિત્વમાં છે તે તેમના દ્વારા ઉત્પન્ન થયું. જેમણે આ કલમો સો વાર વાંચી છે, તેઓ "સાથે" શબ્દ પર થોડી વાર થોભો. શબ્દ ઈશ્વરની સાથે હતો. ગ્રીક ભાષામાં તેનો ભાવ સામસામે, ગાઢ સંગતિમાં હોવાનો છે. સૃષ્ટિ પહેલાં, દૂતો પહેલાં, આપણે જેનું નામ આપી શકીએ તે કંઈ પણ પહેલાં, વાસ્તવિકતાના હૃદયમાં એક સંબંધ હતો. ઈશ્વરે આપણને બનાવ્યા ત્યારે પ્રેમની શોધ કરી એવું નથી. પ્રેમ તો પહેલેથી જ ઈશ્વરનો સ્વભાવ હતો, પિતા અને પુત્ર સનાતન સંગતિમાં. એ જ આપણા જગતમાં પ્રવેશ્યા. અને તે ખરેખર પ્રવેશ્યા. ૧૪મી કલમ ક્યારેય લખાયેલાં સૌથી અચંબો પમાડનારાં વાક્યોમાંનું એક છે: "શબ્દ દેહધારી થયો, અને આપણામાં વસ્યો." "વસ્યો" તરીકે અનુવાદિત શબ્દનો શાબ્દિક અર્થ છે કે તેમણે આપણી વચ્ચે તંબુ તાણ્યો. એ અરણ્યના મંડપનો જાણીજોઈને કરેલો પડઘો છે, જ્યાં ઈશ્વર પોતાના લોકોની છાવણીની મધ્યમાં રહેવા આવ્યા. સનાતન, અસૃષ્ટ ઈશ્વરે સંદેશો કે સંદેશવાહક મોકલ્યો નહિ. તે પોતે આવ્યા, ચામડીમાં લપેટાઈને, ભૂખ, ઠંડી અને શોકને આધીન થઈને, જેથી આપણે "તેનો મહિમા, પિતાના અદ્વિતીય પુત્રનો મહિમા, કૃપા તથા સત્યે ભરપૂર" જોઈ શકીએ. આજે તમારા જીવન માટે આનો અર્થ શું? એનો અર્થ એ કે જ્યારે તમે આ પુસ્તક ખોલો છો કે પ્રાર્થનામાં માથું નમાવો છો, ત્યારે તમે કોઈ દૂરના, ઉદાસીન ઈશ્વર સાથે વ્યવહાર કરતા નથી. જેમણે તારાઓને વચનથી અસ્તિત્વમાં લાવ્યા તેમણે પોતાને શોધી શકાય, સ્પર્શી શકાય, ઓળખી શકાય એવા બનાવવાનું પસંદ કર્યું. તે તમે જ્યાં છો ત્યાં આવ્યા. આજે સવારે તમે જે કંઈ ઊંચકીને ચાલો છો, શંકા, શોક, અચરજ, કે માત્ર એક શાંત મંગળવાર, દેહધારી થયેલો શબ્દ દૂર નથી. તમારી સાથે રહેવા માટે જ તેમણે કલ્પી શકાય તેવી સૌથી લાંબી સફર પહેલેથી પૂરી કરી છે.
દિવસ 2
આજનું વાંચન
મનન
કલ્પના કરો કે તમે યર્દન નદીના કિનારે ઊભા છો અને લોકોનું ટોળું આમતેમ ફરતું જોઈ રહ્યા છો. ત્યારે એક માણસ, જેને તમે ઓળખો છો, એક પ્રબોધક, જંગલી અને કોઈ સમાધાન ન કરનાર, અચાનક અટકી જાય છે, પાણીની પેલે પાર આંગળી ચીંધે છે અને તમારી તરફ ચાલ્યા આવતા બીજા માણસ વિષે કહે છે: "જુઓ, ઈશ્વરનું હલવાન, જે જગતનું પાપ હરી લે છે તે!" (યોહાન ૧:૨૯). યોહાન બાપ્તિસ્તે આપણને આ ક્ષણ આપી છે. નદી પાસેની એક સામાન્ય બપોરે બોલાયેલા આ શબ્દોમાં હજાર વર્ષના ઇતિહાસનું વજન છે. એ ટોળામાંના યહૂદી કાન માટે "હલવાન" શબ્દ સ્મૃતિઓથી ભરેલો હતો. એ પાસ્ખાનું હલવાન હતું, જે એટલા માટે વધેરાયું કે મરણ ઘર પરથી પસાર થઈ જાય. એ મંદિરના રોજિંદા યજ્ઞનું હલવાન હતું, જે સવારે અને સાંજે અવિરત અર્પણ થતું. અને એ બધાની પાછળ સાત સદી અગાઉ લખાયેલી યશાયાની હૃદયસ્પર્શી કવિતા હતી: "તે માણસોથી ધિક્કારાયેલો તથા તજાયેલો, દુ:ખી પુરુષ તથા વ્યથાથી પરિચિત હતો" (યશાયા ૫૩:૩). યશાયાએ એવા કોઈકને જોયા જે "આપણા અપરાધોને લીધે વીંધાયો" અને "આપણા અન્યાયોને લીધે કચડાયો", એવા કોઈકને જેના ખભા પર આપણ સૌનું પાપ મૂકવામાં આવશે. ઇઝરાયલની સમગ્ર યજ્ઞપદ્ધતિ આ એક માણસ તરફ ચીંધતું લાંબુ, ધીમું તીર હતી. યોહાન બાપ્તિસ્ત જે સમજ્યો, અને શિષ્યો જે પુનરુત્થાન પછી જ પૂરેપૂરું સમજવાના હતા, તે એ છે કે ઈસુ માત્ર આપણને સારી નૈતિકતા શીખવવા કે વધુ દયાળુ બનવાની પ્રેરણા આપવા આવ્યા નહોતા. તેઓ આપણી સૌથી ઊંડી સમસ્યાનો ઉકેલ લાવવા આવ્યા: પાપનું વજન અને તેનાથી આપણી અને પવિત્ર ઈશ્વર વચ્ચે સર્જાતું અંતર. હલવાન ઘેટાંને તેમના ભટકવા વિષે ભાષણ આપતું નથી. હલવાન તેમની જગ્યાએ મરે છે. પહેલી વાર વાંચનાર માટે આ સાદું અને સુંદર સત્ય છે: તમે ગમે તે કર્યું હોય, તમારા અંતઃકરણના શાંત ખૂણાઓમાં તમે ગમે તે ઉપાડીને ફરતા હો, યોહાન તેમની તરફ આંગળી ચીંધે છે જે તેને હરી લેવા આવ્યા છે. તેને નજીવું ગણવા માટે નહિ, તે મહત્ત્વનું નથી એવો ડોળ કરવા માટે નહિ, પણ તેને પોતે ઉપાડી લેવા માટે. લાંબા સમયના વિશ્વાસી માટે: પોતાને પૂછો કે શું હલવાન એટલું પરિચિત થઈ ગયું છે કે તમે આશ્ચર્ય પામવાનું બંધ કરી દીધું છે? આજે ફરી યોહાનની લંબાયેલી આંગળી તમને ત્યાં દોરી જવા દો. તેમને જુઓ, ખરેખર જુઓ, અને આશ્ચર્યને પાછું આવવા દો.
દિવસ 3
આજનું વાંચન
મનન
તે એક લાંબો દિવસ હતો. ઈસુ કિનારે એક નાવમાંથી ટોળાંને ઉપદેશ આપતા હતા, એક પછી એક દૃષ્ટાંત કહેતા રહ્યા, છેક સૂરજ નમવા લાગ્યો ત્યાં સુધી. પછી તેમણે પોતાના શિષ્યોને કહ્યું, "ચાલો, આપણે સામે પાર જઈએ" (માર્ક 4:35), અને તેઓ ગાલીલ સમુદ્ર પાર કરવા નીકળ્યા. માર્ક એવી બારીકાઈથી લખે છે જે ફક્ત પ્રત્યક્ષદર્શીને જ યાદ રહે: તેઓ ઈસુને "જેવા હતા તેવા જ" સાથે લઈ ગયા. થાકેલા, ઉપદેશના જ વસ્ત્રોમાં, સફરની કોઈ તૈયારી વિના. અને પછી તોફાન આવ્યું. ગાલીલ સમુદ્ર ટેકરીઓથી ઘેરાયેલા ખાડામાં આવેલો છે, અને તેના પર તોફાન ભયંકર ઝડપે ત્રાટકી શકે છે. આ શિષ્યોમાંના કેટલાક માછીમારો હતા, જેમણે આખી જિંદગી આ પાણીમાં કામ કર્યું હતું. તેઓ સહેલાઈથી ગભરાઈ જાય એવા માણસો નહોતા. પરંતુ માર્ક કહે છે કે મોજાં નાવમાં અથડાતાં હતાં અને નાવ ભરાતી જતી હતી. તે જ સમયે ઈસુ નાવના પાછલા ભાગમાં ઓશીકા પર ઊંઘતા હતા. તેઓએ તેમને એવા પ્રશ્ન સાથે જગાડ્યા, જે માનવીય દુઃખની સદીઓમાં આજે પણ ગૂંજે છે: "ગુરુજી, અમે નાશ પામીએ છીએ, એની શું તમને દરકાર નથી?" (માર્ક 4:38). શું તમે ક્યારેય આની ખૂબ નજીકની કોઈ પ્રાર્થના કરી છે? પછી જે બન્યું તે સમગ્ર શાસ્ત્રના સૌથી શાંત છતાં આશ્ચર્યજનક પ્રસંગોમાંનો એક છે. ઈસુએ "ઊઠીને વાયુને ધમકાવ્યો, ને સમુદ્રને કહ્યું, શાંત રહે, થંભી જા. ત્યારે વાયુ બંધ થઈ ગયો ને મોટી શાંતિ થઈ ગઈ" (માર્ક 4:39). તેમણે તોફાન અટકાવવા પ્રાર્થના ન કરી. શિષ્યો વતી પિતાને વિનંતી ન કરી. તેમણે સીધું વાયુ અને પાણીને કહ્યું, જાણે જેની પાસે તેમના પર અધિકાર છે તે બોલતા હોય, કેમ કે તેમની પાસે તે અધિકાર છે જ. જે શિષ્યો તોફાનથી ડરતા હતા, તેઓ હવે તેમનાથી ડરવા લાગ્યા અને એકબીજાને પૂછવા લાગ્યા, "આ કોણ છે?" માર્ક ઇચ્છે છે કે આપણે બરાબર આ જ પ્રશ્ન પૂછીએ. પણ ઓશીકા પાસેથી ઉતાવળે પસાર ન થઈ જાઓ. ઈસુ ખરેખર, માનવ તરીકે થાકેલા હતા. થાકી જવું શું છે, મોજાં ઊંચાં હોય ત્યારે નાવમાં હોવું શું છે, ગભરાયેલા લોકોથી ઘેરાયેલા હોવું શું છે, એ તેઓ જાણે છે. તેઓ કોઈ દૂરના દેવ નથી જે માનવ જીવનનાં તોફાનોથી અસ્પૃષ્ટ રહે. તેઓ તમારી સાથે નાવમાં છે. અને આજે જે કંઈ તમને ડુબાડી દેવા ધમકાવી રહ્યું છે તેના પર તેમનો અધિકાર છે. જે વાણીએ ગાલીલ સમુદ્રને કહ્યું, "શાંત રહે, થંભી જા", તે જ વાણી અત્યારે તમારા સંજોગોની અરાજકતામાં બોલી શકે છે.
દિવસ 4
આજનું વાંચન
મનન
ટોળાએ હમણાં જ કંઈક અસાધારણ જોયું હતું: પાંચ રોટલી અને બે માછલીથી પાંચ હજાર લોકોને ખવડાવવામાં આવ્યા. તેઓ એટલા પ્રભાવિત થયા કે ઈસુને બળજબરીથી રાજા બનાવવા માગતા હતા. પરંતુ ઈસુ એવું કંઈક જાણતા હતા જે તેઓ જાણતા નહોતા: તેઓ રોટલી પાછળ દોડતા હતા, રોટલી આપનાર પાછળ નહિ. તેથી તેમણે નમ્રતાથી અને સીધી રીતે તેમને એવી ઊંડી ભૂખ તરફ દોર્યા જેને તેમણે હજી નામ આપ્યું નહોતું. તેમણે કહ્યું, "જીવનની રોટલી હું છું; જે મારી પાસે આવે તેને કદી ભૂખ લાગશે નહિ, ને જે મારા પર વિશ્વાસ કરે તેને કદી તરસ લાગશે નહિ" (યોહાન 6:35). ઈસુનાં "હું છું" વચનોમાંનું આ એક મહાન વચન છે, અને તેનો સ્વાદ ધીમે ધીમે માણવો જોઈએ. પ્રાચીન જગતમાં રોટલી કોઈ ગૌણ વાનગી નહોતી, તે જ ભોજન હતું. તે જીવતા રહેવાનું સાધન હતું. જ્યારે ઈસુ આ ઉપમા લે છે, ત્યારે તેઓ કોઈ વૈભવ કે જીવનના શણગારની વાત કરતા નથી. તેઓ કહે છે: જેના વિના તમે જીવી શકતા નથી તે હું છું. ટોળાએ વાસ્તવમાં રાનમાંના માન્નાનો ઉલ્લેખ કર્યો હતો, જે ચમત્કારિક રોટલી આકાશમાંથી પડીને ચાળીસ વર્ષ સુધી ઇઝરાયલને રણમાં પોષતી રહી. ઈસુ કાળજીથી તેમને સુધારે છે: તે રોટલી મૂસાએ આપી નહોતી, પણ તેમના પિતાએ આપી હતી. અને આકાશમાંથી આવેલી ખરી રોટલી કોઈ વસ્તુ નથી, પણ એક વ્યક્તિ છે. "કેમ કે દેવની રોટલી તે છે કે જે આકાશમાંથી ઊતરીને જગતને જીવન આપે છે" (યોહાન 6:33). પહેલી વાર વાંચનાર માટે અહીં આમંત્રણ અત્યંત સરળ છે: ઈસુ કહે છે કે તમે અનુભવો છો તે સૌથી ઊંડી ભૂખ, જેને કારકિર્દી, સંબંધ, સિદ્ધિ કે ભોજન સ્પર્શી શકતાં નથી, તે તેમના દ્વારા સંતોષાય તે માટે જ રચાઈ હતી. ઓગસ્ટિને તેને યાદગાર રીતે કહ્યું, જોકે શાસ્ત્રના શબ્દોમાં નહિ: આપણાં હૃદય અશાંત છે જ્યાં સુધી તે દેવમાં વિશ્રામ ન પામે. ઈસુ પોતાના વિશે બરાબર એ જ દાવો કરે છે. તમારી અશાંતિ જે વિશ્રામ શોધે છે તે તેઓ છે. જે વિશ્વાસીએ વર્ષોથી આ સત્ય જાણ્યું છે, તેના માટે કલમ 37 વિચારો: "જે સર્વ બાપ મને આપે છે તે મારી પાસે આવશે; અને જે મારી પાસે આવે છે તેને હું કોઈ પણ રીતે કાઢી મૂકીશ નહિ." "કોઈ પણ રીતે" શબ્દો નિરપેક્ષ છે: કોઈ સંજોગમાં, કોઈ કારણે, જે કોઈ આવે તેને તેઓ પાછો કાઢશે નહિ. તમારી નિષ્ફળતાઓ, શંકાઓ અને અંતરને કારણે તમને કદાચ લાગે કે તમે અયોગ્ય છો. તેઓ કહે છે: તોપણ આવો. રોટલી હજી મેજ પર છે. તમે હજી અહીં આવકાર્ય છો.
દિવસ 5
આજનું વાંચન
મનન
દરેક પ્રામાણિક જીવનમાં એવી ક્ષણ આવે છે જ્યારે લોકોનો અભિપ્રાય હવે પૂરતો રહેતો નથી. ઈસુ આ જાણતા હતા, તેથી તેઓ પોતાના શિષ્યોને ફિલિપ્પીના કાઈસારિયામાં લઈ ગયા. એ સ્થળ મૂર્તિપૂજક મંદિરોથી અને અનેક દેવોના ઘોંઘાટથી ભરેલું હતું. ત્યાં તેમણે દરેક યુગને સ્પર્શતો પ્રશ્ન પૂછ્યો: "લોકો માણસના દીકરાને કોણ કહે છે?" શિષ્યો પાસે જવાબ તૈયાર હતા. કોઈએ કહ્યું યોહાન બાપ્તિસ્મક. બીજાઓએ કહ્યું એલિયા. એ અભિપ્રાયો આદરભર્યા હતા, ખુશામતભર્યા પણ હતા. પણ તે ખોટા હતા, અને ઈસુ તે જાણતા હતા. તેથી તેમણે વધુ નજીક આવીને પૂછ્યું: "પણ તમે મને કોણ કહો છો?" પિતરે જરા પણ અચકાયા વગર જવાબ આપ્યો: "તું ખ્રિસ્ત, જીવતા ઈશ્વરનો દીકરો છે." થોડા જ શબ્દોએ બધું બદલી નાખ્યું. ધ્યાન આપો કે ઈસુએ પિતરને તેની તીક્ષ્ણ બુદ્ધિ માટે અભિનંદન ન આપ્યાં. તેમણે કહ્યું, "ઓ યોનાના દીકરા સિમોન, તું આશીર્વાદિત છે, કેમ કે માંસ અને લોહીએ નહિ, પણ મારા આકાશમાંના પિતાએ તે તને પ્રગટ કર્યું છે." આ કબૂલાત પિતરની સિદ્ધિ નહોતી, તે એક ભેટ હતી. ઈસુ ખરેખર કોણ છે તેનું જ્ઞાન ફક્ત ચતુર દલીલોથી કે ધાર્મિક ઉછેરથી મળતું નથી. તે ત્યારે મળે છે જ્યારે ઈશ્વર હૃદયની આંખો ખોલે છે. પહેલી વાર વાંચનારાઓ માટે અહીં તમારા પગ નીચેનો પાયો છે: "ખ્રિસ્ત" એટલે અભિષિક્ત, વચનનો રાજા અને ઉદ્ધારક, જેની તરફ આખો જૂનો કરાર આંગળી ચીંધતો હતો. પિતર કહેતો હતો: જેની અમે રાહ જોતા હતા તે તમે જ છો. આ નાનો દાવો નથી. સમગ્ર ઇતિહાસ જેના પર ફરે છે તે આ ધરી છે. પરિપક્વ વિશ્વાસીએ આ પર મનન કરવું: પિતરનો જવાબ પ્રગટ થયેલો હતો, તર્કથી મેળવેલો નહોતો. આપણે કેટલી વાર આપણા વિશ્વાસનો બચાવ એવી રીતે કરીએ છીએ જાણે તે મુખ્યત્વે બૌદ્ધિક નિષ્કર્ષ હોય, પ્રાપ્ત થયેલી દયા નહિ? પિતરની કબૂલાતમાં એક નમ્રતા છે જે આપણે ક્યારેક ગુમાવી દઈએ છીએ. આપણે વિચારીને ઈસુ સુધી પહોંચ્યા નથી. તેઓ આપણને આપવામાં આવ્યા છે. આ પ્રશ્ન આજે પણ તમારી સાથે એ જ ઓરડામાં ઊભો છે. દુનિયા પાસે પોતાના અભિપ્રાયો છે: સારા શિક્ષક, નૈતિક આદર્શ, ઐતિહાસિક વ્યક્તિ. પણ ઈસુ દુનિયા શું કહે છે તે પૂછતા નથી. તેઓ પૂછે છે કે તમે શું કહો છો. એ પ્રશ્નનો તમારો જવાબ તમારા વિશેની સૌથી મહત્ત્વની બાબત છે.
દિવસ 6
આજનું વાંચન
મનન
આજે આપણે બધાં સુવાર્તાઓમાંની સૌથી કઠિન અને સૌથી પવિત્ર ભૂમિ પર આવીએ છીએ. લૂક ૨૩ આપણને કલવરી નામના ડુંગર પાસે લાવે છે, અને આપણે તેમાંથી ઉતાવળે પસાર થવું ન જોઈએ. ઈસુની બંને બાજુ બે ગુનેગારો લટકે છે. ટોળું જોઈ રહ્યું છે. અધિકારીઓ મશ્કરી કરે છે. સૈનિકો તેમનાં વસ્ત્રો માટે જુગાર રમે છે. અને એ બધાની મધ્યે ઈશ્વરનો પુત્ર, જેમણે સમુદ્રને શાંત કર્યો અને મરેલાંને ઉઠાડ્યાં, મૌન અને વેદનામાં લટકે છે. લૂક ક્રૂસ પરથી જે પહેલા શબ્દો નોંધે છે તે નિરાશાનો પોકાર નથી. તે પ્રાર્થના છે: "પિતા, તેઓને માફ કર; કેમ કે તેઓ શું કરે છે તે તેઓ જાણતા નથી." અહીં અટકો. ખીલા ઠોકનારા માણસોએ માફી માગી નહોતી. હાંસી ઉડાવતા ટોળાએ માગી નહોતી. છતાં ઈસુએ તેમને માટે તે માગી. આ નબળાઈ નથી, આ જગતે જોયેલું પ્રેમનું સૌથી આશ્ચર્યજનક પ્રદર્શન છે. જેમને ન્યાયદંડ ઉતારવાનો પૂરો હક હતો, તેમણે તેને બદલે દયા ઉતારી. પછી કંઈક અણધાર્યું બને છે. તેમની બાજુમાં મરી રહેલો એક ગુનેગાર ફરીને કહે છે, "ઈસુ, તમે તમારા રાજ્યમાં આવો ત્યારે મારું સ્મરણ કરજો." તેની પાસે બાપ્તિસ્મા લેવાનો સમય નહોતો, વિશ્વાસુ સેવાનાં વર્ષો અર્પવાનાં નહોતાં, કોઈ ધાર્મિક લાયકાત પણ નહોતી. તેની પાસે માત્ર એક શ્વાસ અને તીવ્ર વિશ્વાસ બાકી હતાં. અને ઈસુએ તેને ઉત્તર આપ્યો: "હું તને ખાતરીથી કહું છું કે, આજે જ તું મારી સાથે સ્વર્ગલોકમાં હશે." કૃપાને લાંબા બાયોડેટાની જરૂર નથી. તેને માત્ર ફરેલા હૃદયની જરૂર છે. નવા વાંચનાર માટે આ ખંડનું હૃદય આ છે: ઈસુ સંજોગોનો ભોગ બનીને મર્યા નહોતા. તેઓ હેતુપૂર્વક, તમારે માટે મર્યા. તેમણે સહન કરેલી દરેક મશ્કરી, દરેક ખીલો, માનવ પાપની કિંમત હતી, તમારા અને મારા પાપની. ક્રૂસ એ સ્થળ છે જ્યાં ન્યાય અને દયા એકબીજાને ભેટ્યાં. જે વર્ષોથી આ જાણે છે તેમને માટે: ફરી એ ગુનેગાર તરફ જુઓ. તે ધર્મશાસ્ત્ર વિષે લગભગ કંઈ જાણતો નહોતો. પણ તે જાણતો હતો કે પોતે દોષી છે, તે જાણતો હતો કે ઈસુ નિર્દોષ છે, અને તેણે વિશ્વાસ કર્યો કે ઈસુને રાજ્ય છે. એટલું પૂરતું છે. એટલું હંમેશાં પૂરતું રહ્યું છે. ક્રૂસ આપણને યાદ અપાવે છે કે ઉદ્ધાર ક્યારેય એના પર આધારિત નહોતો કે આપણે કેટલું જાણીએ છીએ કે કેટલો સમય સેવા કરી છે. તે એના પર આધારિત છે કે મરતી વખતે આપણે ક્યાં જોઈએ છીએ.
દિવસ 7
આજનું વાંચન
મનન
તેઓ સૂર્યોદય પહેલાં આવી હતી, મરેલા માણસને અભિષેક કરવા સુગંધીદ્રવ્યો લઈને. લૂકા આપણને આ વિગત આપે છે, અને તે મહત્ત્વની છે: આ સ્ત્રીઓ કોઈ ચમત્કારની સાક્ષી થવા આવી નહોતી. તેઓ દફનવિધિ પૂરી કરવા આવી હતી. તેમની આશા એક પથ્થર પાછળ સીલ થઈ ગઈ હતી. અને પછી પથ્થર ત્યાં નહોતો. ચમકતાં વસ્ત્રોમાં બે દૂતો તેમને એવા પ્રશ્ન સાથે મળ્યા જે આજે પણ દરેક પેઢીમાં ગુંજે છે: "જીવતાને તમે મરણ પામેલાંઓમાં કેમ શોધો છો? તે અહીં નથી, પણ ઊઠેલા છે." "તે અહીં નથી, પણ ઊઠેલા છે", એ શબ્દો સમગ્ર માનવ ઇતિહાસનું વળાંકબિંદુ છે. તેમની પહેલાંનું બધું તૈયારી હતું. તેમના પછીનું બધું પ્રતિસાદ છે. સ્ત્રીઓ દોડી. પિતર દોડ્યો. અને જ્યારે પિતરે નમીને ખાલી કબરમાં જોયું, ત્યારે લૂકા કહે છે કે તે "જે બન્યું હતું તેથી આશ્ચર્ય પામીને" પાછો ગયો. આશ્ચર્ય એ જ સાચો પ્રતિસાદ છે. આજે પણ તે એમ જ છે. પ્રેરિત પાઉલ, દાયકાઓ પછી કરિંથીઓને લખતાં, સાક્ષીઓને અદાલતના અહેવાલની જેમ ગોઠવે છે: ઈસુ પિતરને દેખાયા, પછી બારને, પછી એકસાથે પાંચસોથી વધુ ભાઈઓને, પછી યાકૂબને, પછી બધા પ્રેરિતોને, અને છેલ્લે અકાળે જન્મેલા જેવા મને પણ. આ ધાર્મિક ભાષામાં સજાવેલી પુરાણકથા નથી. પાઉલ કહે છે: તેમને પૂછો. તેમાંના મોટા ભાગના હજી જીવે છે. જઈને પૂછો કે તેમણે શું જોયું. પુનરુત્થાન કોઈ લાગણી કે પ્રતીક નહોતું. તે સાક્ષીઓ સાથેની ઘટના હતી. નવા વાચક માટે, સુવાર્તા તેના સૌથી સરળ સ્વરૂપમાં આ છે: મરણ જીત્યું નહિ. કબર તેમને પકડી શકી નહિ. અને કેમ કે તેઓ ઊઠ્યા, તેમણે પોતાના વિશે કહેલું બધું સાચું છે, તેમણે તમને આપેલું દરેક વચન સુરક્ષિત છે, અને તમારા જીવન પરનો અંતિમ શબ્દ મરણ નહિ પણ જીવન છે. જે વિશ્વાસી વર્ષોથી આ સત્ય ધરાવે છે, તેને કહું: પરિચય આશ્ચર્યને ઝાંખું ન થવા દો. પાઉલ તેમાંથી ક્યારેય બહાર ન આવ્યો. તેણે પોતાને "અકાળે જન્મેલા જેવો" કહ્યો, હજી પણ વિસ્મિત કે ઊઠેલા ખ્રિસ્ત તેને દેખાયા. પુનરુત્થાન તમારા વિશ્વાસની પાર્શ્વભૂમિકાની માહિતી નથી. તે તેનું હૃદયસ્પંદન છે. તેઓ ઊઠ્યા છે. તેઓ ખરેખર ઊઠ્યા છે. અને કેમ કે તેઓ જીવે છે, તમે પણ જીવશો.