Todos os plans

Quen é Xesús?

Sete días para coñecer Xesús nos Evanxeos: as súas palabras, o seu poder, a súa compaixón, a súa cruz e a súa resurrección.

  1. Día 1

    A Palabra feita carne

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Antes de que cantase o primeiro paxaro, antes de que a primeira onda rompese en praia ningunha, antes de que o tempo mesmo respirase por primeira vez, existía a Palabra. Xoán non nos introduce no seu Evanxeo cun relato de nacemento nin cunha xenealoxía. Lévanos a algo máis antigo ca todo iso. "No principio existía a Palabra", escribe, "e a Palabra estaba con Deus, e a Palabra era Deus" (Xoán 1,1). Se es novo na Biblia, escoita isto amodo: Xoán dinos que Xesús non comezou nun pesebre de Belén. Xa estaba alí na orixe de todo, e todo canto existe veu á existencia por medio del. Para quen leu estes versículos cen veces, detense un momento na palabra "con". A Palabra estaba con Deus: o grego leva o sentido de estar cara a cara, en íntima comuñón. Antes da creación, antes dos anxos, antes de calquera cousa que poidamos nomear, había unha relación no corazón da realidade. O amor non foi algo que Deus inventou cando nos fixo; o amor xa era a natureza mesma de Deus, o Pai e o Fillo en comuñón eterna. Ese é o que entrou no noso mundo. E entrou de verdade. O versículo 14 é unha das frases máis abraiantes xamais escritas: "E a Palabra fíxose carne e habitou entre nós." A palabra traducida como "habitou" significa literalmente que plantou a súa tenda entre nós, un eco deliberado do tabernáculo no deserto, onde Deus veu vivir no medio do campamento do seu pobo. O Deus eterno e increado non enviou unha mensaxe nin un mensaxeiro. Veu Il mesmo, envolto en pel, suxeito á fame, ao frío e á dor, para que puidésemos ver "a súa gloria, gloria que recibe do Pai como Fillo único, cheo de graza e de verdade". Que significa isto para a túa vida hoxe? Significa que, cando abres este libro ou inclinas a cabeza para orar, nunca tratas cun Deus afastado e indiferente. O Deus que fixo existir as estrelas coa súa palabra escolleu facerse atopable, tanxible, cognoscible. Veu ata onde ti estás. Sexa o que sexa o que leves esta mañá, dúbida, dor, asombro ou simplemente un martes tranquilo, a Palabra feita carne non está lonxe. Il xa fixo a viaxe máis longa que se pode imaxinar, só para estar contigo.

    Ver o díaAudio dispoñible
  2. Día 2

    Velaí o Año

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Imaxina que estás á beira do río Xordán, vendo como se move unha multitude, cando un home que coñeces, un profeta, rexo e sen concesións, se detén de súpeto, sinala cara á outra beira da auga e di doutro home que camiña cara a ti: «Velaí o Año de Deus, que quita o pecado do mundo» (Xoán 1,29). Ese é o momento que nos deu Xoán Bautista. E esas palabras, ditas nunha tarde calquera á beira dun río, levan o peso de mil anos de historia. Para un oído xudeu daquela multitude, a palabra «año» estaba cargada de memoria. Era o año da Pascua, inmolado para que a morte pasase de longo pola casa. Era o año do sacrificio diario do templo, ofrecido pola mañá e pola tarde sen cesar. E detrás de todo isto estaba a poesía estremecedora de Isaías, escrita sete séculos antes: «Desprezado e rexeitado polos homes, home de dores, afeito ao sufrimento» (Isaías 53,3). Isaías viu alguén que sería «ferido polas nosas rebeldías» e «esmagado polas nosas iniquidades», alguén sobre cuxos ombros caería o pecado de todos nós. Todo o sistema sacrificial de Israel era unha frecha longa e lenta que apuntaba a este único home. O que Xoán Bautista entendeu, e que os discípulos só comprenderían de todo despois da resurrección, é que Xesús non veu simplemente ensinarnos unha moral mellor nin inspirarnos a ser persoas máis amables. Veu tratar o problema máis profundo que temos: o peso do pecado e a separación que crea entre nós e un Deus santo. O año non lle dá un sermón ás ovellas sobre o seu extravío. O año morre no seu lugar. Para quen le por primeira vez, esta é a verdade sinxela e fermosa: sexa o que sexa o que fixeches, sexa o que sexa o que levas nos currunchos silenciosos da túa conciencia, Xoán sinala a quen veu para levalo. Non para restarlle importancia, nin para facer coma se non importase, senón para cargar El mesmo con iso. Para quen leva moito tempo na fe, pregúntate se o Año se volveu tan familiar que deixaches de te asombrar. Que o dedo estendido de Xoán te leve de novo hoxe ata alí: contémplao, contémplao de verdade, e deixa que volva o asombro.

    Ver o díaAudio dispoñible
  3. Día 3

    Poder sobre a tempestade

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Fora un día longo. Xesús estivera ensinando ás multitudes desde unha barca á beira da costa, parábola tras parábola, ata que o sol baixou. Entón díxolles aos seus discípulos: "Pasemos á outra banda" (Marcos 4,35), e puxéronse a cruzar o mar de Galilea. Marcos cóntanos, co tipo de detalle que só lembra unha testemuña ocular, que o levaron "tal como estaba": canso, aínda coa roupa de ensinar, sen preparación ningunha para unha travesía. E entón chegou a tempestade. O mar de Galilea está nunha conca rodeada de outeiros, e as tempestades poden caer sobre el cunha rapidez aterradora. Varios destes discípulos eran pescadores que traballaran estas augas toda a vida; non eran homes de se asustar con facilidade. Pero Marcos di que as ondas rompían dentro da barca e esta se ía enchendo. Mentres tanto, Xesús estaba na popa, durmindo sobre un coxín. Espertárono cunha pregunta que aínda resoa a través de séculos de sufrimento humano: "Mestre, non che importa que perezamos?" (Marcos 4,38). Algunha vez rezaches algo moi parecido? O que sucedeu despois é un dos momentos máis calada e asombrosamente impresionantes de toda a Escritura. Xesús "levantouse, increpou o vento e díxolle ao mar: Paz, sosega. O vento amainou e fíxose unha gran calma" (Marcos 4,39). Non rezou para que a tempestade parase. Non llo pediu ao Pai en nome dos discípulos. Falou directamente ao vento e á auga como quen ten autoridade sobre eles, porque a ten. Os discípulos, que tiveran medo da tempestade, atopáronse agora con medo del, e preguntábanse uns a outros: "Que clase de home é este?" Esa é exactamente a pregunta que Marcos quere que nos fagamos. Pero non pasemos de présa polo coxín. Xesús estaba realmente esgotado, de maneira humana. El sabe o que é estar esfolado de cansazo, estar na barca cando as ondas son altas, estar rodeado de xente asustada. Non é unha divindade afastada, insensible ás tempestades da vida humana. Está na barca contigo. E ten autoridade sobre todo o que hoxe ameaza con asolagarte. A mesma voz que lle dixo "Paz, sosega" ao mar de Galilea é a voz que pode falar no caos das túas circunstancias agora mesmo.

    Ver o díaAudio dispoñible
  4. Día 4

    O pan da vida

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    A multitude acababa de presenciar algo extraordinario: cinco mil persoas alimentadas con cinco pans e dous peixes. Quedaran tan impresionadas que querían facer rei a Xesús á forza. Pero El sabía algo que elas non: andaban detrás do pan, non do Panadeiro. Así que as impulsou, con delicadeza e con claridade, cara a unha fame máis profunda que aínda non nomearan. "Eu son o pan da vida", díxolles, "quen vén a min non terá fame, e quen cre en min nunca terá sede" (Xoán 6,35). É unha das grandes sentenzas "Eu son" de Xesús, e merece ser saboreada devagar. O pan no mundo antigo non era un acompañamento: era a comida. Era sobrevivir. Cando Xesús recorre a esta imaxe, non fala dun luxo nin dun adorno da vida. Está dicindo: eu son o que non podes deixar de ter para vivir. A multitude mencionara o maná do deserto, o pan milagroso que caeu do ceo para sustentar a Israel durante corenta anos. Xesús corrixe con coidado: non foi Moisés quen deu ese pan, senón o seu Pai, e o verdadeiro pan do ceo non é algo, senón alguén. "Porque o pan de Deus é o que baixa do ceo e dá vida ao mundo" (Xoán 6,33). Para quen le isto por primeira vez, o convite é marabillosamente sinxelo: Xesús di que a fame máis profunda que sentes, a que unha carreira, unha relación, un logro ou unha comida non poden tocar, foi feita para ser saciada por El. Agostiño dixoo de forma inesquecible, aínda que non coas palabras da Escritura: o noso corazón vive inquedo ata que descansa en Deus. Xesús está facendo exactamente esa afirmación sobre si mesmo. El é o descanso que a túa inquietude busca. Para o crente que coñece esta verdade desde hai anos, considera o versículo 37: "Todo o que me dá o Pai virá a min, e ao que vén a min non o botarei fóra de ningún xeito." Esa expresión, "de ningún xeito", é absoluta: en ningunha circunstancia, por ningún motivo, rexeitará a ninguén que veña a El. Quizais te sintas descualificado polos teus fracasos, as túas dúbidas, a túa distancia. El di: ven igualmente. O pan segue na mesa. Aquí segues sendo benvido.

    Ver o díaAudio dispoñible
  5. Día 5

    Quen dis que son eu?

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Hai un momento en toda vida honesta no que a opinión da multitude xa non abonda. Xesús sabíao, e por iso levou os seus discípulos a Cesarea de Filipo, un lugar cheo de templos pagáns e do ruído de moitos deuses, e fixo a pregunta que atravesa todas as épocas: "Quen din os homes que é o Fillo do Home?" Os discípulos tiñan as respostas preparadas. Uns dicían que Xoán Bautista. Outros, que Elías. Eran opinións respectuosas, ata aduladoras. Pero eran erradas, e Xesús sabíao. Así que apertou máis: "E vós, quen dicides que son?" Pedro respondeu sen dubidar: "Ti es o Cristo, o Fillo do Deus vivo." Palabras que o cambiaron todo. Fíxate en que Xesús non felicitou a Pedro pola súa axudeza de mente. Dixo: "Ditoso ti, Simón, fillo de Xonás, porque non foi a carne nin o sangue quen cho revelou, senón meu Pai que está nos ceos." Esta confesión non foi un logro de Pedro; foi un don. O coñecemento de quen é verdadeiramente Xesús non vén só do argumento hábil nin da educación relixiosa: vén de Deus abrindo os ollos do corazón. Para quen le por primeira vez, aquí tes o chan baixo os teus pés: "o Cristo" significa o Ungido, o Rei prometido e Libertador cara ao que apuntaba todo o Antigo Testamento. Pedro dicía: o que esperabamos, es ti. Non é unha afirmación pequena. É a bisagra sobre a que xira toda a historia. Para o crente curtido, detente nisto: a resposta de Pedro foi revelada, non razoada. Cantas veces defendemos a nosa fe coma se fose, sobre todo, unha postura intelectual á que chegamos, e non unha misericordia que recibimos? Hai unha humildade na confesión de Pedro que ás veces perdemos. Non chegamos a Xesús a forza de pensar. El foi-nos dado. A pregunta segue de pé na habitación contigo hoxe. O mundo ten as súas opinións: bo mestre, exemplo moral, figura histórica. Pero Xesús non pregunta o que di o mundo. Pregunta o que dis ti. A túa resposta a esa pregunta é o máis importante de ti.

    Ver o díaAudio dispoñible
  6. Día 6

    A cruz

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Hoxe chegamos ao terreo máis duro e máis santo de todos os Evanxeos. Lucas 23 lévanos a un outeiro chamado Calvario, e non debemos pasalo con présa. Dous criminais están pendurados a cada lado de Xesús. A multitude mira. Os xefes burlan. Os soldados xogan a súa roupa á sorte. E no medio de todo, o Fillo de Deus, o que calmou o mar e resucitou os mortos, está pendurado en silencio e sufrimento. As primeiras palabras que Lucas recolle da cruz non son un berro de desespero. Son unha oración: «Pai, perdóaos, que non saben o que fan». Detente aquí. Os homes que cravaban os cravos non pediron perdón. A multitude que escarnecía non o pediu. Pero Xesús rezou por el igualmente. Isto non é debilidade: é a mostra de amor máis asombrosa que o mundo viu nunca. O que tiña todo o dereito de invocar xuízo invocou misericordia. Entón sucede algo inesperado. Un dos criminais, que morre ao seu carón, volve o rostro e di: «Xesús, lembra't de min cando entres no teu reino». Non tivo tempo de ser bautizado, nin anos de servizo fiel que ofrecer, nin credenciais relixiosas de ningún tipo. Só lle quedaba un alento e unha fe desesperada. E Xesús respondeulle: «Hoxe estarás comigo no paraíso». A graza non esixe un longo currículo. Só require un corazón que se volve. Para quen le por primeira vez, aquí está o corazón desta pasaxe: Xesús non morreu como vítima das circunstancias. Morreu a propósito, por ti. Cada burla que absorbeu, cada cravo que soportou, era o prezo que se pagaba polo pecado humano, o teu e o meu. A cruz é o lugar onde a xustiza e a misericordia se bicaron. Para quen o sabe desde hai anos: mira de novo ese criminal. Case non sabía nada de teoloxía. Pero sabía que era culpable, sabía que Xesús era inocente e creu que Xesús tiña un reino. Iso abonda. Sempre abondou. A cruz lémbranos que a salvación nunca dependeu de canto sabemos nin de canto tempo levamos servindo. Depende de onde miramos cando estamos a morrer.

    Ver o díaAudio dispoñible
  7. Día 7

    Resucitou de verdade

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Viñeron antes de saír o sol, levando aromas para ungir un morto. Ese é o detalle que nos dá Lucas, e é importante: aquelas mulleres non viñan presenciar un milagre. Viñan acabar un enterro. A esperanza, para elas, quedara selada tras unha pedra. E entón a pedra xa non estaba. Dous anxos con vestes resplandecentes saíronlles ao paso cunha pregunta que aínda resoa en cada xeración: "Por que buscades entre os mortos ao que vive? Non está aquí, resucitou." Esas palabras, non está aquí, resucitou, son o eixe de toda a historia humana. Todo o anterior foi preparación. Todo o posterior é resposta. As mulleres correron. Pedro correu. E cando Pedro se axachou e mirou dentro do sepulcro baleiro, Lucas dinos que "marchou admirado do sucedido". A admiración é a resposta axeitada. Aínda o é. O apóstolo Paulo, escribindo aos de Corinto décadas despois, aliña as testemuñas coma nun acta xudicial: Xesús apareceuse a Pedro, despois aos doce, despois a máis de cincocentos á vez, despois a Santiago, despois a todos os apóstolos, e por último a Paulo mesmo. Isto non é mitoloxía vestida de linguaxe relixiosa. Paulo está dicindo: preguntádelles. A maioría aínda viven. Ide preguntarlles o que viron. A resurrección non foi un sentimento nin un símbolo: foi un acontecemento con testemuñas. Para o lector novo, aquí está a boa nova na súa forma máis sinxela: a morte non gañou. A tumba non puido retelo. E porque resucitou, todo o que dixo de si mesmo é certo, todo o que che prometeu está seguro, e a última palabra sobre a túa vida non é a morte, senón a vida. Para o crente que leva anos con esta verdade: non deixes que a familiaridade apague a admiración. Paulo nunca o superou. Chamábase a si mesmo "nacido a destempo", aínda asombrado de que o Cristo resucitado se lle aparecese. A resurrección non é un dato de fondo da túa fe. É o seu latexo. Resucitou. Resucitou de verdade. E porque el vive, tamén ti vivirás.

    Ver o díaAudio dispoñible