Tüm planlar

Dua Etmeyi Öğrenmek

Tanrı ile nasıl konuşulacağı üzerine yedi gün: içtenlikle, sadece ve yanlış yapma korkusu olmadan.

  1. 1. Gün

    Babamız

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Müritlerden biri olduğunuzu hayal edin. İsa'nın kalabalıktan sıyrılıp dua etmeye gidişini izliyorsunuz. Bunu yapış biçiminde, acelesiz ve gösterişsiz hâlinde, sizi O'nda olanı istemeye iten bir şey var. Bu yüzden O'na dersiniz: "Rab, bize dua etmeyi öğret." İsa, Matta 6'da bu soruyu daha sorulmadan yanıtlar. Verdiği şey ezberlenecek bir kalıp değil, içinden geçilecek bir kapıdır. İşe bir uyarıyla başlar: Görülmek için dua etmeyin. Zamanının dinsel önderleri çarşılarda uzun ve yüksek sesli dualar etmeyi severdi. Bu dualar Tanrı'nın yüreğine değil, insanların kulaklarına yönelikti. İsa açıkça şöyle der: "Ödüllerini almışlardır" (Matta 6:5). Yani alacakları tek şey alkıştır. Ama sen, diyor İsa, odana gir, kapıyı kapat ve gizlide gören Babana seslen. Duanın dinleyicisi tektir. Sonra yirmi yüzyıldır yankılanan o sözleri verir: "Göklerdeki Babamız, adın kutsal kılınsın" (Matta 6:9). İlk sözcüğün "benim" değil, "bizim" olduğuna dikkat edin. Dua hiçbir zaman yalnızca özel bir şey değildir. Odanızda tek başınıza olsanız bile bir aileye katılırsınız. Duanın ilk hareketinin de bir şey istemek olmadığını görün. İlk hareket, Tanrı'nın kim olduğunu kabul etmektir: Baba. Kutsal. Yakın. İhtiyaçlarımızı getirmeden önce, yüreğimizi kimin huzuruna girdiğimiz gerçeğinde sakinleştiririz. Duaya yeni başlayan okurlar için şunu açıkça duyun: Dua etmek için özel sözlere, belli bir duruşa ya da Tanrı'yla uzun bir geçmişe ihtiyacınız yok. İsa, sıradan insanlara, balıkçılara, vergi toplayıcılara, kaygılı annelere, Babalarıyla nasıl konuşacaklarını öğretiyor. Yıllardır iman yolunda yürüyenler için de şunu düşünün: Duanız en son ne zaman ihtiyaç listesine geçmeden önce Tanrı'nın adı karşısında duyulan hayranlıkla başladı? Rab'bin Duası, duanın bir tavanı değil, bir pusulasıdır. Bizi rahatımızdan önce Tanrı'nın krallığına, dilekten önce yakınlığa yöneltir. Her dua ettiğinizde müritlerin öğrendiği şeyi öğrenirsiniz: Göklerin Tanrısı kendisine sizin Babanız diyor ve sizi dinliyor.

  2. 2. Gün

    Dileyin, Arayın, Kapıyı Çalın

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Bu ayetlerde bir kapı var ve İsa size o kapıyı çalmanızı söylüyor. Çekinerek değil. Bir kez de değil. Üç sözcük kullanıyor: dilemek, aramak, çalmak. Özgün dilde bunların hepsi sürekli eylemlerdir: dilemeye devam edin, aramaya devam edin, çalmaya devam edin. Bu, bir düğmeye basıp beklediğiniz bir otomat teolojisi değildir. Bulunmak isteyen bir Tanrı'yla, canlı, sürekli, ona doğru eğilen bir ilişkiye davettir. "Dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacak" (Matta 7:7). İsa bu vaadi gevşetmez. "Dileyin, belki verilir" demez. "Dileyin, size verilecek" der. İlk kez okuyan biri için bu neredeyse fazla güzel gelebilir ve içtenlikle şu soruyu sordurmalıdır: Öyleyse bazı dualar neden yanıtsız kalmış gibi görünür? İsa, Tanrı'nın istediğimiz her şeyi bizim takvimimize göre vereceğini vaat etmiyor. Tanrı'nın ihtiyacımız olan her şeyi vereceğini ve O'nu içtenlikle arayan hiç kimsenin eli boş dönmeyeceğini vaat ediyor. Sonra, sadeliğiyle neredeyse silahsızlandıran, küçükten büyüğe giden bir akıl yürütme yapar. Çocuğunuz ekmek isterse ona taş vermezsiniz. Balık isterse yılan vermezsiniz. Kusurlu bir ebeveynsiniz, yine de iyi şeyler vermeyi bilirsiniz. İsa şöyle der: "Göklerdeki Baba'nız, kendisinden dileyenlere daha da iyi şeyler vermez mi!" (Matta 7:11). Luka'daki anlatım çarpıcı bir ayrıntı ekler: Baba, dileyenlere Kutsal Ruh'u verir. Tanrı'nın verebileceği en büyük armağan, düzelen bir durum ya da çözülen bir sorun değildir; O'nun kendisidir. Uzun uzun, yürekten dua edip sessizliği hissetmiş olan imanlı, bir an burada durun. Vaat, Tanrı'nın bizim programımıza göre yanıt vereceği değildir. O'nun bir Baba olarak yanıt vereceğidir; bu da kimi zaman evet, kimi zaman henüz değil, kimi zaman da istediğimizden daha iyi bir şey demektir. Çaldığınız kapı bir ambarın kapısı değildir. Bir Kişi'nin kapısıdır. Çalmaya devam edin. O zaten kapının öbür tarafında.

  3. 3. Gün

    Her Şeyde, Şükranla

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Çoğumuz yük yeterince ağırlaştığında duaya sığınırız. Dayanırız, endişelenir, idare etmeye çalışırız. Sonra artık gücümüz kalmayınca dua ederiz. Pavlus ise çok farklı bir şeyi anlatıyor. 1. Selanikliler 5:17'de "Durmadan dua edin" diye yazar. Bu üç kelime iki bin yıldır müminleri hem şaşırttı hem zorladı. İşi, ailesi, dağılan bir zihni ve dolu bir takvimi olan biri nasıl durmadan dua edebilir? Cevap, günün yirmi dört saatini diz çökerek geçirmemiz gerektiği değildir. Dua, koşturup bitirdiğimiz bir iş olmaktan çıkar, içinde yaşadığımız havaya dönüşür. Bir çocuk bahçede oyun oynuyor diye sevgi dolu anne babasıyla iletişimini kesmez. Seslenir, dönüp bakar, haberlerle koşarak gelir. "Durmadan dua edin", Tanrı'yla böyle sürekli ve çekincesiz bir konuşmaya davettir. Dua ile hayatın geri kalanı arasındaki sınır güzel bir şekilde incelir. Filipililer 4:6 bunu somut hale getirir: "Hiçbir konuda kaygılanmayın. Her durumda dua ve yalvarışla, şükranla dileklerinizi Tanrı'ya bildirin." Buradaki kaygılanmak, kaygıyla dolu olmak, endişeli ve yük altında ezilmiş olmak demektir. Pavlus dertlerinizi küçümsemiyor. Size bir değiş tokuş öneriyor: Onları Tanrı'ya verin, karşılığında "her anlayışı aşan" bir şey alın (Filipililer 4:7). Bu barış, zor koşulların yokluğu değildir. Bu, Mesih İsa'da yüreğinizin ve zihninizin çevresine yerleştirilmiş bir muhafız birliğidir, yani askeri bir nöbettir. Talimatın tam ortasında duran "şükran" sözcüğüne dikkat edin. Dileklerimizi şükranla sunmamız isteniyor. Cevap geldikten sonra değil, öncesinde. Duayı umutsuz bir pazarlıktan güvenle yapılan bir sohbete dönüştüren duruş budur. Yeni iman eden biri için bu, dua etmeden önce kaygınızı temizlemek zorunda olmadığınız anlamına gelir. Onu olduğu gibi getirirsiniz ve yanında şükranı da getirirsiniz. Olgun mümin için ise şunu düşünmek gerekir: Hâlâ taşıdığınız, ama gerçekte hiç teslim etmediğiniz kaygılar var mı? Değiş tokuşu yapmanın günü bugündür.

  4. 4. Gün

    Sessiz Bir Yer

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Markos acele bir tavırla yazar. İncil'i "hemen" sözcüğüyle doludur. Bu yüzden, tüm bu hızın ortasında durup İsa'nın yavaş ve bilinçli bir şey yaptığını göstermesi çarpıcıdır. "Sabah, henüz gün ağarmadan çok önce kalkıp dışarı çıktı, ıssız bir yere gitti ve orada dua etti" (Markos 1:35). Önceki gece olağanüstü geçmişti: şifalar, kurtuluşlar, kapıya dayanmış koskoca bir kent. İsa ise uyumak yerine güneşten önce kalkar ve Babası'yla baş başa kalacağı sessiz bir yer bulur. Bu rastlantısal bir ayrıntı değil. Markos bize hizmetin altındaki motoru gösteriyor. Mucizeler dua yaşamını doğurmadı, dua yaşamı mucizeleri doğurdu. İsa boş vakti olduğu için dua etmedi. Her şeyin buna bağlı olduğunu bildiği için zaman ayırdı. Müritler sonunda O'nu bulup özetle "Herkes seni arıyor, hadi gidelim" dediklerinde, O telaşa kapılmaz. O dingindir. Sonra nereye gideceğini bilir, çünkü Baba'yla zaten birlikte olmuştur. Mezmur yazarı bu ritmi çok önceden kavramıştı: "Ya RAB, sabah sesimi duyarsın; sabah duamı sana sunar, gözlerim yolunda beklerim" (Mezmur 5:3). "Gözlerim yolunda beklerim" sözü, ufku tarayan bir nöbetçinin görüntüsünü taşır. Önce dua eder, sonra Tanrı'nın harekete geçmesini umutla bekler. Dua yalnızca konuşmak değildir. Aynı zamanda Tanrı'ya dönmüş, O'nun yanıtını gözleyen bir canın duruşudur. Yeni dua etmeye başlayan biri için bu bölüm yumuşak bir izin verir: Bir katedrale ya da kusursuz bir saate ihtiyacınız yok. İsa ıssız bir yer buldu, büyük olasılıkla soğuk ve karanlık bir yamaç. Önemli olan gitmenizdir. Yıllardır Tanrı'yla yürüyen iman edenler için ise kendinize dürüstçe sorun: Dua yaşamınız gününüze önderlik ediyor mu, yoksa onun arkasından mı sürükleniyor? Sessiz yer, yaşamı sorunsuz olanlara özgü bir lüks değildir. Karmaşık bir yaşamı mümkün kılan dingin gücün asıl kaynağıdır. Bugün ıssız yerinizi bulun, beş dakika ve park edilmiş bir araba bile olsa.

  5. 5. Gün

    Dürüst Dualar

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Gökyüzüne doğrudan bir suçlamayla başlayan bir mezmur var. Davut övgüyle açmıyor söze, nazik sözlerle ısınmıyor. Şöyle başlıyor: "Ya RAB, ne zamana dek beni unutacaksın? Sonsuza dek mi?" (Mezmur 13:1). Bu sizi şaşırtıyorsa, iyi. Demek ki onu dürüstçe okuyorsunuz. Davut Tanrı'nın yüreğine uygun bir adamdı, yine de burada yumruğunu göğe doğru sallıyor. Unutulmuş hissediyordu. Tanrı'nın yüzünün kendisinden gizlendiğini hissediyordu. Düşmanları kazanırken acı sanki göğsüne kalıcı olarak yerleşmişti. Mezmurları ilk kez okuyanlar için şunu bilmek yardımcı olur: Mezmurlar İsrail'in dua kitabıydı. Tapınakta söylenen ilahiler, çölde yükselen feryatlar, sizden önce binlerce çaresiz ağızda yumuşayıp cilalanmış sözlerdi. Hiçbir zaman özenle sahnelenen gösteriler olmaları amaçlanmadı. Gerçek olmaları amaçlandı. Davut'un burada söylediği gerçek, çoğumuzun bildiği ama çok azımızın yüksek sesle söylemeye cesaret edebildiği bir gerçek: Bazen Tanrı yokmuş gibi gelir ve bu acıtır. Ama deneyimli imanlının yeniden üzerinde durması gereken şey belki de şudur: Davut yakınmada kalmıyor. Konuşmayı bırakıp gitmiyor. Dönüş yapıyor. Bunu koşulları değiştiği için değil, hissedemese bile Tanrı'nın kim olduğunu hatırlamayı seçtiği için yapıyor: "Ben ise senin sevgine güveniyorum, yüreğim kurtarışınla sevinecek" (Mezmur 13:5). Buradaki "ama" sözcüğü olağanüstü bir iş görüyor. Dürüst duanın menteşesi odur. Ağıt ile güven birbirinin zıddı değildir. Aynı ağızdan, aynı Tanrı'ya yükselen aynı duadır. Tanrı kırılgan değildir. Öfkenizi, kafa karışıklığınızı, "ne zamana dek" sorunuzu taşıyabilir. Dürüst dua saygısızlık değildir, yakınlıktır. Tanrı'nın huzurunda her şey yolundaymış gibi davranan kişi, aslında mesafesini koruyan kişidir. Derinliklerden feryat eden ise yaklaşan kişidir. Bugün yüreğinizde gerçekten ne varsa O'na getirin. O zaten biliyor. Sadece sizin söylemenizi bekliyor.

  6. 6. Gün

    Şükranla Girmek

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Bugün Tanrı'ya tek bir söz söylemeden önce, yüzüncü mezmur sizden bir şey yapmanızı istiyor: sevinç çığlıkları atın. Açık olup olmadığından emin olmadığınız bir kapıya çekingen, sessiz bir tıklama değil. Hoş karşılandığını bilen birinin attığı sevinç dolu bir çığlık. "O'nun kapılarından şükranla, avlularından övgüyle girin" (Mezmur 100:4). Burada anlatılan tapınaktır, ama çağrı hayatınızdaki her sıradan sabah içindir. İlk kez okuyanlar için, şükranın duada gerçekte ne yaptığı üzerinde durmaya değer. Şükran bir ritüel ısınması, koşudan önce yapılan esneme hareketi gibi değildir. Ruhun yeniden yönelmesidir. Şükranla başladığımızda gerçeklik hakkında doğru bir şey itiraf ederiz: Kendimizi biz yaratmadık, yalnız değiliz, yaklaştığımız Tanrı iyidir. Mezmur 100 bunu en temel gerçeğe dayandırır: "RAB'bin Tanrı olduğunu bilin! Bizi yaratan O'dur, biz O'nunuz" (Mezmur 100:3). Şükran, kimin Tanrı olduğunu ve kimin olmadığını hatırlamakla başlar. Resul Pavlus bir hapishane hücresinden Kolose kilisesine yazarken bunu çarpıcı bir kısalıkla yineler: "Kendinizi duaya verin; dua ederken uyanık durup şükredin" (Koloseliler 4:2). Buradaki "uyanık durmak" sözü, dikkatli olmak, duada uyanık kalmak, uyuklamamak ve dağılmamak demektir. Pavlus'a göre uyuşuk duanın çaresi şükrandır. Minnettarlık gözleri açık tutar. Duanın tavana söylenen bir tek kişilik konuşma olmadığını, sayısız şey yapmış olan yaşayan Tanrı'yla bir sohbet olduğunu hatırlatır. Yıllardır dua eden imanlı için burada nazik bir meydan okuma var: Dualarınız istekle ağırlaşıp övgüyle inceldi mi? İhtiyaçları getirmekte yanlış bir şey yok, yarın bunu konuşacağız. Ama yalnızca istemeye dayanan bir dua hayatı, sessizce Tanrı'yı bir Baba olarak değil bir otomat olarak görmeye kayabilir. Bugün ellerinizi açık tutarak girin, almak için değil, şükretmek için. Ardından gelen her şeyi nasıl değiştirdiğini görün.

  7. 7. Gün

    Söyleyecek Söz Bulamadığında

    Bugünün okuması

    Düşünce

    Bu haftanın yolculuğunu, duanın bizi götürebileceği en dürüst yerde bitiriyoruz: sözlerimizin tükendiği anda. Dua etmek için oturdunuz, ama adını koyamadığınız boş bir sızıdan başka bir şey bulamadınız. Tanrı'ya ulaşmak istediniz, fakat sanki sise uzanıyormuşsunuz gibi hissettiniz. Eğer oralardan geçtiyseniz, Romalılar 8 size olağanüstü bir şey söylüyor: Bu, duanın yokluğu değildir. Belki de duaların en derinidir. "Aynı şekilde Ruh da zayıflığımızda bize yardım eder. Nasıl dua etmemiz gerektiğini bilmeyiz, ama Ruh'un kendisi, sözcüklerle anlatılamayan inlemelerle bizim için aracılık eder" (Romalılar 8:26). Bunu yavaşça okuyun. Yaratılışta suların üzerinde dolaşan aynı Ruh, yani Tanrı'nın Ruhu, imanlının içine yerleşir ve o kişi kendi adına dua edemediğinde onun aracılığıyla dua eder. Sözcüğe dökemediğiniz o inleme boşuna değildir. Hem yüreğinizi hem de Baba'nın isteğini kusursuzca bilen Biri tarafından tercüme edilmektedir. Yeni iman edenler için bu derin bir özgürlüktür: Gerçekten Tanrı'ya yöneldiğiniz sürece yanlış dua edemezsiniz. Doğru sözcükleri bilmeniz gerekmez. Güzel konuştuğunuzu ya da düzgün düşündüğünüzü hissetmeniz de gerekmez. Yahuda bize "Kutsal Ruh'ta dua etmeyi" (Yahuda 1:20) hatırlatır; yani yalnızca kendi gücümüzle zorlanmak yerine, Ruh'un içimizdeki hareketine teslim olmayı. Dua, sunduğunuz bir gösteri değildir; Ruh'un olanak verdiği bir sohbettir. Uzun zamandır Tanrı'yla yürüyenler için de, belki de özellikle onlar için, burada bir lütuf vardır. Ruhsal yorgunluk gerçektir. Yas, kafa karışıklığı ya da kuraklık dönemleri en sadık olanlarımızın bile başına gelir. Romalılar 8:26'daki vaat olgunlukla sona ermez. Ruh, deneyimli azizler için de, en yeni iman edenler için olduğu kadar şefkatle aracılık eder. Dualarınızın bir iç çekişten başka bir şey gibi gelmediği günlerde, o iç çekiş duanız olsun. Tanrı, sözcüklerin taşıyamadığını duyar. Bu hafta duanın sonuna varmadınız; yalnızca yeni başlıyorsunuz.