เจ็ดวันว่าด้วยการสนทนากับพระเจ้า อย่างจริงใจ เรียบง่าย และไม่ต้องกลัวว่าจะผิด
วันที่ 1
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองจินตนาการว่าท่านเป็นสาวกคนหนึ่ง กำลังมองดูพระเยซูทรงแยกจากฝูงชนไปอธิษฐาน มีบางสิ่งในวิธีที่พระองค์ทรงทำ คือไม่เร่งรีบและไม่เสแสร้ง ซึ่งทำให้ท่านอยากได้สิ่งที่พระองค์ทรงมี ท่านจึงทูลพระองค์ว่า "ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงสอนพวกข้าพเจ้าให้อธิษฐาน" ในมัทธิว 6 พระองค์ทรงตอบคำถามนี้ก่อนที่ใครจะทูลถามด้วยซ้ำ และสิ่งที่พระองค์ประทานให้ไม่ใช่สูตรสำหรับท่องจำ แต่เป็นประตูให้เราก้าวเข้าไป พระองค์ทรงเริ่มด้วยคำเตือนว่า อย่าอธิษฐานเพื่อให้คนเห็น ผู้นำศาสนาในสมัยของพระองค์ชอบอธิษฐานยาวและเสียงดังในที่ชุมนุมชน เป็นคำอธิษฐานที่มุ่งไปสู่หูของมนุษย์ ไม่ใช่หัวใจของพระเจ้า พระเยซูตรัสอย่างตรงไปตรงมาว่า "เขาได้รับบำเหน็จของเขาแล้ว" (มัทธิว 6:5) กล่าวอีกนัยหนึ่ง เสียงปรบมือคือทั้งหมดที่เขาจะได้รับ แต่พระองค์ตรัสว่า ส่วนท่านนั้น จงเข้าไปในห้องของท่าน ปิดประตู และทูลต่อพระบิดาของท่านผู้ทรงเห็นในที่ลับ ผู้ฟังคำอธิษฐานมีเพียงหนึ่งเดียว จากนั้นพระองค์ประทานถ้อยคำที่ก้องสะท้อนมายี่สิบศตวรรษ: "ข้าแต่พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย ผู้ทรงสถิตในสวรรค์ ขอให้พระนามของพระองค์เป็นที่เคารพสักการะ" (มัทธิว 6:9) สังเกตว่าคำแรกไม่ใช่ "ของข้าพเจ้า" แต่เป็น "ของข้าพเจ้าทั้งหลาย" การอธิษฐานไม่เคยเป็นเรื่องส่วนตัวล้วน ๆ แม้ท่านอยู่ตามลำพังในห้อง ท่านก็กำลังเข้าร่วมครอบครัวหนึ่ง และสังเกตด้วยว่าก้าวแรกของการอธิษฐานไม่ใช่การขอสิ่งใด แต่เป็นการยอมรับว่าพระเจ้าทรงเป็นใคร คือพระบิดา ผู้บริสุทธิ์ ผู้ทรงอยู่ใกล้ ก่อนที่เราจะนำความต้องการมาทูล เราให้ใจสงบอยู่ในความจริงว่าเราได้เข้ามาอยู่ต่อพระพักตร์ของผู้ใด สำหรับผู้ที่เพิ่งอ่านเป็นครั้งแรก ขอให้ฟังให้ชัดว่า ท่านไม่จำเป็นต้องมีถ้อยคำพิเศษ ท่าทางเฉพาะ หรือประวัติอันยาวนานกับพระเจ้าจึงจะอธิษฐานได้ พระเยซูทรงสอนคนธรรมดา ได้แก่ชาวประมง คนเก็บภาษี และแม่ที่กังวลใจ ให้รู้จักพูดกับพระบิดาของพวกเขา ส่วนผู้เชื่อที่เติบโตมานานแล้ว ขอให้นั่งคิดดูว่า ครั้งสุดท้ายที่คำอธิษฐานของท่านเริ่มต้นด้วยความตื่นตาตื่นใจในพระนามของพระเจ้า ก่อนจะเลื่อนไปสู่รายการความต้องการนั้นคือเมื่อไร คำอธิษฐานขององค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ใช่เพดานที่จำกัดการอธิษฐาน แต่เป็นเข็มทิศที่ชี้เราไปสู่ความสนิทสัมพันธ์ก่อนการร้องขอ และไปสู่แผ่นดินของพระเจ้าก่อนความสุขสบายของเรา ทุกครั้งที่ท่านอธิษฐาน ท่านกำลังเรียนสิ่งเดียวกับที่เหล่าสาวกเรียน คือพระเจ้าแห่งสวรรค์ทรงเรียกพระองค์เองว่าพระบิดาของท่าน และพระองค์ทรงฟังอยู่
วันที่ 2
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ในข้อพระคัมภีร์เหล่านี้มีประตูบานหนึ่ง และพระเยซูตรัสกับท่านว่าให้เคาะประตูนั้น ไม่ใช่เคาะอย่างลังเล และไม่ใช่เคาะครั้งเดียว พระองค์ตรัสสามคำ คือ ขอ แสวงหา และเคาะ ซึ่งในภาษาดั้งเดิมล้วนเป็นการกระทำที่ต่อเนื่อง คือขอต่อไป แสวงหาต่อไป เคาะต่อไป นี่ไม่ใช่เทววิทยาแบบตู้หยอดเหรียญที่กดปุ่มแล้วรอ แต่เป็นคำเชื้อเชิญเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่มีชีวิต ที่ยืนหยัด และโน้มตัวเข้าหา กับพระเจ้าผู้ทรงปรารถนาให้เราพบพระองค์ "จงขอ แล้วจะได้รับ จงแสวงหา แล้วจะพบ จงเคาะ แล้วประตูจะเปิดให้แก่ท่าน" (มัทธิว 7:7) พระเยซูไม่ได้ตรัสสัญญานี้อย่างเลี่ยงๆ พระองค์ไม่ได้ตรัสว่า "จงขอ แล้วอาจจะได้" แต่ตรัสว่า "จงขอ แล้วจะได้รับ" สำหรับผู้อ่านครั้งแรก ข้อนี้อาจฟังดีเกินจริง และควรทำให้เกิดคำถามที่ตรงไปตรงมาว่า แล้วทำไมบางคำอธิษฐานจึงดูเหมือนไม่ได้รับคำตอบ พระเยซูไม่ได้ทรงสัญญาว่าพระเจ้าจะประทานทุกสิ่งที่เราต้องการตามตารางเวลาของเรา พระองค์ทรงสัญญาว่าพระเจ้าจะประทานทุกสิ่งที่เราต้องการจำเป็น และไม่มีการแสวงหาพระองค์อย่างจริงใจครั้งใดที่กลับไปมือเปล่า จากนั้นพระองค์ทรงยกเหตุผลจากเรื่องเล็กไปสู่เรื่องใหญ่ ซึ่งเรียบง่ายจนน่าทึ่ง ถ้าลูกขอขนมปัง ท่านจะไม่ให้ก้อนหินแก่เขา ถ้าเขาขอปลา ท่านก็จะไม่ให้งู ท่านเป็นพ่อแม่ที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ท่านยังรู้จักให้สิ่งดีๆ พระเยซูตรัสว่า พระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์จะประทานของดีแก่ผู้ที่ขอต่อพระองค์ "ยิ่งกว่านั้นสักเพียงใด" (มัทธิว 7:11) พระวรสารลูกาเพิ่มรายละเอียดที่น่าตื่นตา คือพระบิดาประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่ผู้ที่ขอ ของประทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่พระเจ้าจะประทานได้ไม่ใช่สถานการณ์ที่ถูกแก้ไขหรือปัญหาที่ถูกขจัด แต่คือพระองค์เอง สำหรับผู้เชื่อที่อธิษฐานมานานและหนักหน่วงจนรู้สึกถึงความเงียบ ขอให้หยุดอยู่ตรงนี้สักครู่ พระสัญญาไม่ได้บอกว่าพระเจ้าทรงตอบตามกำหนดเวลาของเรา แต่บอกว่าพระองค์ทรงตอบอย่างพระบิดา ซึ่งหมายความว่าบางครั้งทรงตอบว่าได้ บางครั้งทรงตอบว่ายังไม่ถึงเวลา และบางครั้งทรงตอบด้วยสิ่งที่ดีกว่าที่เราทูลขอ ประตูที่ท่านกำลังเคาะอยู่ไม่ใช่ประตูสู่คลังสินค้า แต่เป็นประตูสู่พระองค์ผู้ทรงพระชนม์อยู่ จงเคาะต่อไป พระองค์ทรงอยู่อีกฝั่งของประตูแล้ว
วันที่ 3
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
พวกเราส่วนใหญ่มาหาการอธิษฐานเมื่อภาระหนักเกินกว่าจะแบกไหว เราทนไป กังวลไป จัดการไป แล้วเมื่อไม่ไหวอีกต่อไปจึงอธิษฐาน แต่เปาโลกำลังพูดถึงสิ่งที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ท่านเขียนไว้ใน 1 เธสะโลนิกา 5:17 ว่า “จงอธิษฐานอย่างไม่หยุดหย่อน” เป็นถ้อยคำสั้น ๆ ที่ทำให้ผู้เชื่อทั้งสงสัยและถูกท้าทายมาสองพันปี คนที่มีงานทำ มีครอบครัว มีใจที่ล่องลอย และมีตารางชีวิตที่แน่นเอี๊ยด จะอธิษฐานอย่างไม่หยุดหย่อนได้อย่างไร คำตอบไม่ใช่ว่าเราต้องคุกเข่าอยู่ยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่คือการอธิษฐานกลายเป็นบรรยากาศที่เราอาศัยอยู่ภายใน ไม่ใช่ธุระที่เราต้องวิ่งไปทำ เด็กคนหนึ่งไม่ได้หยุดสื่อสารกับพ่อแม่ที่รักเขา เพียงเพราะกำลังเล่นอยู่ในสนาม เขาเรียก เขาหันกลับมามอง เขาวิ่งเข้ามาเล่าข่าว “จงอธิษฐานอย่างไม่หยุดหย่อน” คือคำเชิญให้สนทนากับพระเจ้าอย่างต่อเนื่องและเปิดใจเช่นนั้น เป็นการสนทนาที่เส้นแบ่งระหว่างการอธิษฐานกับชีวิตส่วนที่เหลือบางลงอย่างงดงาม ฟิลิปปี 4:6 ทำให้เรื่องนี้ชัดเจนเป็นรูปธรรมยิ่งขึ้น “อย่ากระวนกระวายในสิ่งใดเลย แต่จงทูลพระเจ้าในทุกสิ่งด้วยการอธิษฐานและการวิงวอน พร้อมกับการขอบพระคุณ” คำว่า “กระวนกระวาย” ในที่นี้หมายถึงเต็มไปด้วยความกังวล แบกภาระหนักเกินไป เปาโลไม่ได้บอกว่าความกังวลของท่านเป็นเรื่องเล็กน้อย ท่านกำลังเสนอการแลกเปลี่ยนให้ท่าน คือส่งมอบความกังวลให้พระเจ้า แล้วรับสิ่งที่ “เกินความเข้าใจทั้งปวง” เป็นการตอบแทน (ฟิลิปปี 4:7) สันติสุขนั้นไม่ได้หมายถึงการไม่มีสถานการณ์ยากลำบาก แต่เป็นเหมือนทหารยามที่ประจำการอยู่รอบหัวใจและความคิดของท่านในพระเยซูคริสต์ สังเกตคำว่า “การขอบพระคุณ” ที่อยู่กลางคำสอนนั้น เราต้องนำคำขอมาพร้อมกับการขอบพระคุณ ไม่ใช่หลังจากได้รับคำตอบ แต่ก่อนหน้านั้น ท่าทีเช่นนี้เองที่เปลี่ยนการอธิษฐานจากการต่อรองด้วยความสิ้นหวัง ให้เป็นการสนทนาด้วยความไว้วางใจ สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่หมายความว่าท่านไม่จำเป็นต้องจัดการความกังวลให้เรียบร้อยก่อนจึงอธิษฐาน ท่านนำมันมาตามที่เป็น และนำความขอบคุณมาด้วยกัน สำหรับผู้เชื่อที่เติบโตแล้ว ลองพิจารณาดูว่า มีความกังวลใดที่ท่านยังแบกอยู่โดยไม่เคยส่งมอบให้พระองค์จริง ๆ หรือไม่ วันนี้เป็นวันที่จะทำการแลกเปลี่ยนนั้น
วันที่ 4
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มาระโกเขียนด้วยความเร่งด่วน พระกิตติคุณของท่านเต็มไปด้วยคำว่า "ทันที" จึงน่าสะดุดใจว่า ท่ามกลางแรงเคลื่อนที่รวดเร็วทั้งหมดนั้น ท่านหยุดเพื่อแสดงให้เราเห็นพระเยซูทรงทำสิ่งที่ช้าและตั้งพระทัย "เวลาเช้าตรู่ขณะที่ยังมืดอยู่ พระองค์เสด็จลุกขึ้นออกไปยังที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง และทรงอธิษฐานที่นั่น" (มาระโก 1:35) คืนก่อนหน้านั้นเป็นคืนที่พิเศษยิ่ง มีการรักษาโรค มีการปลดปล่อยผู้ถูกผีเข้าสิง และคนทั้งเมืองมาแออัดอยู่หน้าประตู แต่พระเยซูไม่ทรงนอนต่อ พระองค์ทรงลุกขึ้นก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น และหาที่เงียบสงบเพื่ออยู่กับพระบิดาตามลำพัง นี่ไม่ใช่รายละเอียดที่บังเอิญ มาระโกกำลังแสดงให้เราเห็นเครื่องยนต์ที่อยู่เบื้องล่างของงานรับใช้ ไม่ใช่การอัศจรรย์ที่ทำให้เกิดชีวิตอธิษฐาน แต่ชีวิตอธิษฐานต่างหากที่ทำให้เกิดการอัศจรรย์ พระเยซูไม่ได้อธิษฐานเพราะทรงมีเวลาว่าง พระองค์ทรงจัดสรรเวลา เพราะทรงรู้ว่าทุกสิ่งอื่นขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ เมื่อเหล่าสาวกตามหาจนพบและทูลว่า "ทุกคนกำลังตามหาพระองค์ ไปกันเถิด" พระองค์ไม่ทรงลนลาน แต่ทรงมั่นคงสงบ พระองค์ทรงทราบว่าจะเสด็จไปที่ใดต่อไป เพราะทรงอยู่กับพระบิดามาแล้ว ผู้เขียนเพลงสดุดีเข้าใจจังหวะชีวิตนี้ตั้งแต่นานมาแล้ว "ข้าแต่พระยาห์เวห์ ในเวลาเช้าพระองค์จะทรงได้ยินเสียงของข้าพระองค์ ในเวลาเช้าข้าพระองค์จะจัดเตรียมคำทูลต่อพระองค์ และเฝ้ารอคอย" (สดุดี 5:3) คำว่า "เฝ้ารอคอย" ให้ภาพของยามที่กวาดสายตามองขอบฟ้า คืออธิษฐานแล้วรออย่างคาดหวังให้พระเจ้าทรงเคลื่อนไหว การอธิษฐานไม่ใช่เพียงการพูด แต่ยังเป็นท่าทีของจิตวิญญาณที่หันไปหาพระเจ้า เฝ้าดูคำตอบของพระองค์ด้วย สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอธิษฐาน ข้อพระคัมภีร์ตอนนี้ให้อนุญาตอย่างอ่อนโยนว่า ท่านไม่ต้องมีมหาวิหารหรือชั่วโมงที่สมบูรณ์แบบ พระเยซูทรงพบที่เปลี่ยวแห่งหนึ่ง อาจเป็นเนินเขาที่หนาวและมืด สิ่งสำคัญคือท่านไป ส่วนผู้เชื่อที่เดินกับพระเจ้ามาหลายปีแล้ว ขอถามตัวเองอย่างซื่อสัตย์ว่า ชีวิตอธิษฐานของท่านนำหน้าวันของท่าน หรือตามหลังอยู่ สถานที่เงียบสงบไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือยของคนที่มีชีวิตไม่ซับซ้อน แต่เป็นต้นธารของความมั่นคงที่ทำให้ชีวิตที่ซับซ้อนดำเนินไปได้ วันนี้จงหาที่เงียบสงบของท่าน แม้จะเป็นเพียงห้านาทีในรถที่จอดอยู่ก็ตาม
วันที่ 5
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีบทสดุดีบทหนึ่งที่เริ่มต้นด้วยข้อกล่าวหาที่พุ่งตรงไปยังสวรรค์ ดาวิดไม่ได้เปิดด้วยการสรรเสริญ ไม่ได้เริ่มด้วยถ้อยคำสุภาพ แต่ท่านเปิดด้วยคำว่า "ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์นานสักเท่าใด ตลอดไปหรือ" (สดุดี 13:1) ถ้าข้อนี้ทำให้คุณสะดุ้ง ก็ดีแล้ว เพราะนั่นแสดงว่าคุณกำลังอ่านอย่างตรงไปตรงมา ดาวิดเป็นคนที่พระเจ้าทรงพอพระทัย แต่ที่นี่ท่านกลับกำหมัดชูขึ้นต่อท้องฟ้า ท่านรู้สึกว่าถูกลืม รู้สึกว่าพระเจ้าซ่อนพระพักตร์ และรู้สึกว่าความโศกเศร้าเข้ามาอาศัยอยู่ในอกอย่างถาวร ขณะที่ศัตรูกำลังมีชัย สำหรับผู้ที่อ่านครั้งแรก ควรรู้ว่าสดุดีคือหนังสือคำอธิษฐานของอิสราเอล เป็นบทเพลงที่ร้องในพระวิหาร เป็นเสียงร้องที่เปล่งขึ้นในถิ่นทุรกันดาร เป็นถ้อยคำที่ปากของผู้คนนับพันซึ่งสิ้นหวังเคยเปล่งมาก่อนคุณจนเรียบลื่น สดุดีไม่เคยมีไว้เพื่อการแสดงที่ขัดเกลาอย่างงดงาม แต่มีไว้เพื่อความจริง และความจริงที่ดาวิดกำลังพูดอยู่นี้ หลายคนในเรารู้ดี แต่น้อยคนจะกล้าพูดออกมา คือบางครั้งพระเจ้าดูเหมือนไม่ประทับอยู่ และมันเจ็บปวด แต่สิ่งที่ผู้เชื่อซึ่งเดินกับพระเจ้ามานานอาจต้องกลับมาใคร่ครวญใหม่ คือดาวิดไม่ได้หยุดอยู่แค่คำบ่น ท่านไม่ได้ละทิ้งบทสนทนา ท่านหันกลับ ไม่ใช่เพราะสถานการณ์เปลี่ยนไป แต่เพราะท่านเลือกที่จะระลึกว่าพระเจ้าทรงเป็นผู้ใด แม้ท่านจะไม่รู้สึกถึงพระองค์: "แต่ข้าพระองค์วางใจในความรักมั่นคงของพระองค์ จิตใจของข้าพระองค์จะเปรมปรีดิ์ในความรอดของพระองค์" (สดุดี 13:5) คำว่า "แต่" ทำงานอย่างยิ่งใหญ่ในที่นี้ มันคือบานพับของการอธิษฐานที่ซื่อตรง เสียงคร่ำครวญกับความไว้วางใจไม่ได้ตรงข้ามกัน แต่เป็นคำอธิษฐานเดียวกัน จากปากเดียวกัน ถึงพระเจ้าองค์เดียวกัน พระเจ้าไม่ใช่ผู้เปราะบาง พระองค์ทรงรับความโกรธ ความสับสน และคำว่า "นานเท่าใด" ของคุณได้ การอธิษฐานอย่างซื่อตรงไม่ใช่การไม่เคารพ แต่คือความสนิทสนม คนที่แสร้งทำเหมือนทุกอย่างเรียบร้อยดีต่อพระพักตร์พระเจ้า คือคนที่รักษาระยะห่างไว้ ส่วนคนที่ร้องทูลจากส่วนลึกของใจ คือคนที่เข้ามาใกล้ วันนี้จงนำสิ่งที่อยู่ในใจคุณจริงๆ มาถวายพระองค์ พระองค์ทรงทราบอยู่แล้ว และเพียงรอให้คุณเอ่ยออกมา
วันที่ 6
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ก่อนที่คุณจะพูดอะไรกับพระเจ้าในวันนี้ สดุดีบทที่หนึ่งร้อยอยากให้คุณทำสิ่งหนึ่ง คือโห่ร้องด้วยความยินดี ไม่ใช่การเคาะเบาๆ อย่างลังเลที่ประตูซึ่งไม่แน่ใจว่าเปิดอยู่หรือไม่ แต่เป็นเสียงโห่ร้องอย่างชื่นบานของผู้ที่รู้ว่าตนเป็นที่ต้อนรับ "จงเข้าประตูของพระองค์ด้วยการขอบพระคุณ และเข้าลานพระวิหารของพระองค์ด้วยการสรรเสริญ" (สดุดี 100:4) ภาพที่เห็นคือพระวิหาร แต่คำเชิญนี้มีไว้สำหรับทุกเช้าธรรมดาในชีวิตของคุณ สำหรับผู้อ่านครั้งแรก น่าหยุดคิดว่าการขอบพระคุณทำอะไรในการอธิษฐานจริงๆ มันไม่ใช่พิธีวอร์มอัพเหมือนการยืดเส้นก่อนวิ่ง แต่เป็นการปรับทิศทางของจิตวิญญาณ เมื่อเราเริ่มต้นด้วยความกตัญญู เรากำลังยอมรับความจริงข้อหนึ่งเกี่ยวกับชีวิต คือเราไม่ได้สร้างตัวเอง เราไม่ได้อยู่ตามลำพัง และพระเจ้าที่เรากำลังเข้าเฝ้านั้นทรงดี สดุดี 100 วางเรื่องนี้ไว้บนความจริงขั้นรากฐานที่สุดว่า "จงรู้เถิดว่าพระผู้เป็นเจ้าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า พระองค์ทรงสร้างเรา และเราเป็นของพระองค์" (สดุดี 100:3) การขอบพระคุณเริ่มต้นจากการระลึกว่าใครเป็นพระเจ้า และใครไม่ใช่ อัครทูตเปาโลเขียนจากห้องขังถึงคริสตจักรที่เมืองโคโลสี และสะท้อนเรื่องนี้ไว้อย่างกระชับว่า "จงอธิษฐานอย่างสม่ำเสมอ และเฝ้าระวังในการอธิษฐานนั้นด้วยใจขอบพระคุณ" (โคโลสี 4:2) คำว่า "เฝ้าระวัง" หมายถึงตื่นตัวอยู่เสมอ ตื่นอยู่ในการอธิษฐาน ไม่ง่วงงุนหรือวอกแวก และเปาโลชี้ว่ายาแก้การอธิษฐานแบบง่วงงุนก็คือการขอบพระคุณ ความกตัญญูทำให้ตาของเราเปิดอยู่ มันเตือนว่าการอธิษฐานไม่ใช่การพูดคนเดียวขึ้นไปบนเพดาน แต่เป็นการสนทนากับพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์ ผู้ทรงกระทำสิ่งใหญ่ยิ่งเกินกว่าจะนับไว้แล้ว สำหรับผู้เชื่อที่อธิษฐานมาหลายปี มีคำท้าทายอย่างอ่อนโยนอยู่ตรงนี้ คือคำอธิษฐานของคุณหนักไปด้วยคำขอแต่บางเบาในคำสรรเสริญหรือไม่ การนำความต้องการมาทูลพระองค์ไม่ผิดอะไร (เราจะพูดเรื่องนั้นกันพรุ่งนี้) แต่ชีวิตอธิษฐานที่สร้างบนการขออย่างเดียวอาจค่อยๆ เลื่อนไปสู่การมองพระเจ้าเป็นตู้ขายของ แทนที่จะเป็นพระบิดา วันนี้ลองเข้ามาด้วยมือที่เปิดออก ไม่ใช่เพื่อรับ แต่เพื่อขอบพระคุณ แล้วดูว่าสิ่งนั้นเปลี่ยนทุกอย่างที่ตามมาอย่างไร
วันที่ 7
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เราจบการเดินทางของสัปดาห์นี้ ณ จุดที่ซื่อตรงที่สุดที่การอธิษฐานจะพาเราไปถึง คือยามที่เราหมดคำพูด บางครั้งท่านนั่งลงเพื่ออธิษฐาน แต่พบเพียงความเจ็บปวดที่ว่างเปล่าซึ่งเรียกชื่อไม่ได้ ท่านอยากเอื้อมไปถึงพระเจ้า แต่รู้สึกเหมือนเอื้อมมือเข้าไปในม่านหมอก หากท่านเคยอยู่ตรงนั้น โรม 8 มีถ้อยคำอันยอดเยี่ยมสำหรับท่าน นั่นไม่ใช่การขาดการอธิษฐาน แต่อาจเป็นการอธิษฐานที่ลึกซึ้งที่สุดก็ได้ "โดยทำนองเดียวกัน พระวิญญาณทรงช่วยเราในความอ่อนแอของเราด้วย เพราะเราไม่รู้ว่าควรจะอธิษฐานอย่างไร แต่พระวิญญาณทรงอธิษฐานเผื่อเราด้วยการคร่ำครวญที่พรรณนาไม่ได้" (โรม 8:26) ลองอ่านข้อนี้ช้าๆ พระวิญญาณของพระเจ้า ซึ่งเป็นพระวิญญาณองค์เดียวกับที่ทรงเคลื่อนไหวเหนือพื้นน้ำในวันทรงสร้าง ทรงสถิตอยู่ภายในผู้เชื่อ และอธิษฐานผ่านผู้เชื่อเมื่อเขาไม่สามารถอธิษฐานเองได้ เสียงคร่ำครวญที่ท่านไม่อาจเอ่ยเป็นคำพูดได้นั้นไม่ได้ไร้ความหมาย พระองค์ผู้ทรงรู้จักทั้งหัวใจของท่านและพระประสงค์ของพระบิดาอย่างสมบูรณ์ ทรงแปลมันให้แล้ว สำหรับผู้เชื่อใหม่ นี่คืออิสรภาพอย่างยิ่ง ถ้าท่านหันมาหาพระเจ้าด้วยใจจริง ท่านไม่มีทางอธิษฐานผิด ท่านไม่ต้องมีถ้อยคำที่ถูกต้อง ไม่ต้องรู้สึกว่าตนพูดไพเราะ หรือแม้แต่พูดให้ปะติดปะต่อกัน ยูดาเตือนเราให้ "อธิษฐานในพระวิญญาณบริสุทธิ์" (ยูดา 1:20) นั่นคือยอมให้พระวิญญาณทรงนำในตัวเรา แทนที่จะฝืนทำด้วยกำลังของตนเองทั้งหมด การอธิษฐานไม่ใช่การแสดงที่เราต้องทำให้ดี แต่เป็นการสนทนาที่พระวิญญาณทรงเปิดทางให้ และสำหรับผู้ที่เดินกับพระเจ้ามานาน อาจจะยิ่งกว่าผู้อื่นด้วยซ้ำ ก็มีพระคุณตรงนี้เช่นกัน ความอ่อนล้าฝ่ายวิญญาณเป็นเรื่องจริง ฤดูกาลแห่งความโศกเศร้า ความสับสน หรือความแห้งแล้ง เกิดขึ้นได้กับคนที่สัตย์ซื่อที่สุดในหมู่เรา พระสัญญาในโรม 8:26 ไม่หมดอายุเมื่อเราเติบโตเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายวิญญาณ พระวิญญาณทรงอธิษฐานเผื่อวิสุทธิชนผู้ช่ำชองอย่างอ่อนโยนไม่ต่างจากผู้เพิ่งกลับใจใหม่ ในวันที่คำอธิษฐานของท่านรู้สึกเป็นเพียงถอนหายใจ ก็ขอให้เสียงถอนหายใจนั้นเป็นคำอธิษฐานของท่าน พระเจ้าทรงได้ยินสิ่งที่ถ้อยคำแบกไว้ไม่ได้ ท่านยังไม่ได้มาถึงจุดสิ้นสุดของการอธิษฐานในสัปดาห์นี้ ท่านเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น