ផែនការទាំងអស់

រៀនអធិស្ឋាន

ប្រាំពីរថ្ងៃអំពីរបៀបនិយាយជាមួយព្រះ ដោយស្មោះត្រង់ សាមញ្ញ និងឥតខ្លាចថាធ្វើខុស។

  1. ថ្ងៃទី 1

    ព្រះវរបិតារបស់យើង

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ចូរស្រមៃថាអ្នកជាសិស្សម្នាក់ ហើយកំពុងមើលព្រះយេស៊ូវយាងចេញពីហ្វូងមនុស្សទៅអធិស្ឋាន។ មានអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងរបៀបដែលទ្រង់ធ្វើ គឺមិនប្រញាប់ មិនសម្តែងឲ្យគេឃើញ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកចង់បានអ្វីដែលទ្រង់មាន។ ដូច្នេះអ្នកទូលសួរទ្រង់ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ សូមបង្រៀនយើងខ្ញុំឲ្យអធិស្ឋាន»។ នៅក្នុងម៉ាថាយ ជំពូក ៦ ទ្រង់ឆ្លើយនឹងសំណួរនោះ មុនពេលដែលគេទាន់សួរផង ហើយអ្វីដែលទ្រង់ប្រទានមិនមែនជារូបមន្តសម្រាប់ទន្ទេញទេ គឺជាទ្វារមួយសម្រាប់ដើរចូល។ ទ្រង់ចាប់ផ្តើមដោយការដាស់តឿនថា កុំអធិស្ឋានដើម្បីឲ្យគេឃើញ។ពួកអ្នកដឹកនាំខាងសាសនានៅជំនាន់ទ្រង់ចូលចិត្តអធិស្ឋានយូរ និងឮៗនៅផ្សារ ជាសេចក្តីអធិស្ឋានដែលសំដៅទៅត្រចៀករបស់មនុស្ស មិនមែនដល់ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះទេ។ ព្រះយេស៊ូវមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងច្បាស់ថា៖ «គេបានទទួលរង្វាន់របស់គេរួចហើយ» (ម៉ាថាយ ៦:៥)។ ម្យ៉ាងទៀត សម្លេងទះដៃសរសើរជាអ្វីតែមួយគត់ដែលគេនឹងបាន។ តែចំពោះអ្នកវិញ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា ចូរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ បិទទ្វារ ហើយទូលដល់ព្រះវរបិតារបស់អ្នក ដែលទតឃើញក្នុងទីសម្ងាត់។ អ្នកស្តាប់សេចក្តីអធិស្ឋានមានតែមួយអង្គប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់ប្រទានពាក្យទាំងនោះដែលបានលាន់ឮតាមរយៈពីរពាន់ឆ្នាំមកហើយ៖ «ឱព្រះវរបិតានៃយើងខ្ញុំ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌អើយ សូមឲ្យព្រះនាមទ្រង់បានជាបរិសុទ្ធ» (ម៉ាថាយ ៦:៩)។ សូមកត់សម្គាល់ថា ពាក្យដំបូងមិនមែន «របស់ខ្ញុំ» ទេ គឺ «របស់យើង»។ សេចក្តីអធិស្ឋានមិនដែលជាការឯកជនទាំងស្រុងឡើយ ទោះនៅម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ក៏អ្នកកំពុងចូលរួមជាមួយគ្រួសារមួយដែរ។ ហើយចូរកត់សម្គាល់ថា ចលនាដំបូងនៃសេចក្តីអធិស្ឋានមិនមែនជាការសូមអ្វីឡើយ គឺជាការទទួលស្គាល់ថាព្រះជានរណា គឺជាព្រះវរបិតា ជាព្រះបរិសុទ្ធ ជាព្រះដែលគង់នៅជិត។ មុនពេលយើងនាំសេចក្តីត្រូវការមកថ្វាយ យើងបណ្តាលចិត្តឲ្យស្ងប់នៅក្នុងសេចក្តីពិតថា យើងបានចូលមកក្នុងវត្តមានរបស់អង្គណា។ ចំពោះអ្នកដែលអានជាលើកដំបូង សូមស្តាប់ឲ្យច្បាស់ថា អ្នកមិនចាំបាច់មានពាក្យពិសេស ឥរិយាបថជាក់លាក់ ឬប្រវត្តិយូរអង្វែងជាមួយព្រះដើម្បីអធិស្ឋានឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវកំពុងបង្រៀនមនុស្សសាមញ្ញ គឺអ្នកនេសាទ អ្នកទារពន្ធ និងម្តាយដែលមានចិត្តបារម្ភ ឲ្យចេះនិយាយជាមួយព្រះវរបិតារបស់គេ។ ចំពោះអ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមពិចារណាថា៖ លើកចុងក្រោយ តើសេចក្តីអធិស្ឋានរបស់អ្នកចាប់ផ្តើមដោយការស្ងើចសរសើរព្រះនាមព្រះ មុននឹងបន្តទៅបញ្ជីសេចក្តីត្រូវការនៅពេលណា? ព្រះបន្ទូលអធិស្ឋានរបស់ព្រះអម្ចាស់មិនមែនជាដំបូលដែលកំណត់សេចក្តីអធិស្ឋានទេ គឺជាត្រីវិស័យ ដែលចង្អុលយើងទៅរកភាពស្និទ្ធស្នាលមុនការទូលសូម ទៅរកនគរព្រះមុនសេចក្តីសុខស្រួលរបស់យើង។ រាល់ពេលដែលអ្នកអធិស្ឋាន អ្នកកំពុងរៀនសេចក្តីដដែលដែលពួកសិស្សបានរៀន គឺថាព្រះនៃស្ថានសួគ៌ទ្រង់ហៅអង្គទ្រង់ថាជាព្រះវរបិតារបស់អ្នក ហើយទ្រង់កំពុងស្តាប់។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  2. ថ្ងៃទី 2

    ចូរសូម ចូរស្វែងរក ចូរគោះ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មានទ្វារមួយនៅក្នុងខគម្ពីរទាំងនេះ ហើយព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូលប្រាប់អ្នកឲ្យគោះទ្វារនោះ។ មិនមែនគោះដោយភ័យខ្លាចទេ ហើយក៏មិនមែនគោះតែម្តងដែរ។ ទ្រង់ប្រើពាក្យបីម៉ាត់ គឺសូម ស្វែងរក គោះ ហើយនៅក្នុងភាសាដើម ពាក្យទាំងនេះសុទ្ធតែជាសកម្មភាពដែលបន្តជាប់ជានិច្ច គឺចូរបន្តសូម បន្តស្វែងរក បន្តគោះ។ នេះមិនមែនជាទ្រឹស្តីដូចម៉ាស៊ីនលក់ដូរស្វ័យប្រវត្តិ ដែលអ្នកចុចប៊ូតុងហើយរង់ចាំនោះទេ។ វាជាការអញ្ជើញចូលទៅក្នុងទំនាក់ទំនងដ៏រស់ ដែលតស៊ូ ហើយផ្អៀងចូលទៅជិត ជាមួយព្រះដែលចង់ឲ្យគេរកទ្រង់ឃើញ។ "ចូរសូម នោះនឹងប្រទានឲ្យ ចូរស្វែងរក នោះនឹងឃើញ ចូរគោះ នោះនឹងបើកឲ្យអ្នករាល់គ្នា" (ម៉ាថាយ ៧:៧)។ ព្រះយេស៊ូវមិនមានបន្ទូលសន្យានេះដោយស្រពេចស្រពិលទេ។ ទ្រង់មិនមានបន្ទូលថា "ចូរសូម ប្រហែលជា" ទេ។ ទ្រង់មានបន្ទូលថា "ចូរសូម នោះនឹងប្រទានឲ្យ"។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង នេះប្រហែលស្តាប់ទៅល្អពេក ហើយគួរតែនាំឲ្យមានសំណួរដ៏ស្មោះត្រង់មួយថា ចុះហេតុអ្វីបានជាការអធិស្ឋានខ្លះហាក់ដូចជាគ្មានចម្លើយ? ព្រះយេស៊ូវមិនបានសន្យាថា ព្រះនឹងប្រទានគ្រប់យ៉ាងដែលយើងចង់បានតាមកាលវេលារបស់យើងទេ។ ទ្រង់សន្យាថា ព្រះនឹងប្រទានគ្រប់យ៉ាងដែលយើងត្រូវការ ហើយថាការស្វែងរកទ្រង់ដោយស្មោះមិនដែលត្រឡប់មកវិញដៃទទេឡើយ។ បន្ទាប់មក ទ្រង់លើកហេតុផលពីរឿងតូចទៅរឿងធំ ដែលសាមញ្ញរហូតដល់ធ្វើឲ្យយើងអស់ពាក្យតវ៉ា។ ប្រសិនបើកូនរបស់អ្នកសុំនំបុ័ង អ្នកមិនប្រគល់ដុំថ្មឲ្យវាទេ។ ប្រសិនបើវាសុំត្រី អ្នកមិនឲ្យពស់ដល់វាទេ។ អ្នកជាឪពុកម្តាយដែលមិនគ្រប់លក្ខណ៍ ហើយសូម្បីតែអ្នកក៏ចេះឲ្យរបស់ល្អដែរ។ ព្រះយេស៊ូវមានបន្ទូលថា "ចុះចំណង់បើព្រះវរបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌ ទ្រង់នឹងប្រទានរបស់ល្អ ដល់អស់អ្នកដែលសូមពីទ្រង់ លើសជាងអម្បាលម៉ានទៅទៀត" (ម៉ាថាយ ៧:១១)។ ដំណើររឿងរបស់លូកាបន្ថែមព័ត៌មានដ៏អស្ចារ្យមួយថា ព្រះវរបិតាប្រទានព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធដល់អស់អ្នកដែលសូម។ អំណោយដ៏ធំបំផុតដែលព្រះអាចប្រទានមិនមែនជាកាលៈទេសៈដែលបានជួសជុល ឬបញ្ហាដែលបានដោះស្រាយទេ គឺជាអង្គទ្រង់ផ្ទាល់។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានអធិស្ឋានជាយូរ ដោយខំប្រឹងខ្លាំង ហើយបានឃើញតែភាពស្ងៀមស្ងាត់ សូមអង្គុយនៅទីនេះមួយភ្លែត។ សេចក្តីសន្យាមិនមែនថា ព្រះឆ្លើយតាមកាលវេលារបស់យើងទេ។ គឺថាទ្រង់ឆ្លើយជាព្រះវរបិតា ដែលមានន័យថា ពេលខ្លះឆ្លើយថា បាទ ពេលខ្លះថា មិនទាន់ទេ ហើយពេលខ្លះដោយអ្វីដែលប្រសើរជាងអ្វីដែលយើងបានសូម។ ទ្វារដែលអ្នកកំពុងគោះមិនមែនជាទ្វារនៃឃ្លាំងទំនិញទេ។ វាជាទ្វារទៅរកព្រះអង្គមួយអង្គ។ ចូរបន្តគោះចុះ។ ទ្រង់គង់នៅម្ខាងទៀតរួចទៅហើយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  3. ថ្ងៃទី 3

    ក្នុងគ្រប់ការទាំងអស់ ដោយការអរព្រះគុណ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    យើងភាគច្រើនមកអធិស្ឋាន នៅពេលបន្ទុកធ្ងន់ពេក។ យើងស៊ូទ្រាំ យើងបារម្ភ យើងព្យាយាមដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង រួចពេលដែលលែងអាចទ្រាំបាន យើងក៏អធិស្ឋាន។ ប៉ុន្តែប៉ូលពណ៌នាអំពីអ្វីមួយខុសគ្នាទាំងស្រុង។ គាត់សរសេរក្នុង ១ថែស្សាឡូនីក ៥:១៧ ថា «ចូរអធិស្ឋានជានិច្ច» ជាឃ្លាខ្លីមួយ ដែលធ្វើឲ្យអ្នកជឿឆ្ងល់ និងត្រូវប្រឹងប្រែងយល់អស់រយៈពេលពីរពាន់ឆ្នាំ។ តើមនុស្សដែលមានការងារ មានគ្រួសារ មានគំនិតរសាត់អណ្តែត និងមានកាលវិភាគពេញ អាចអធិស្ឋានជានិច្ចដោយរបៀបណា? ចម្លើយមិនមែនថា យើងត្រូវលុតជង្គង់ម្ភៃបួនម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃនោះទេ។ គឺថាការអធិស្ឋានក្លាយជាបរិយាកាសដែលយើងរស់នៅក្នុងនោះ មិនមែនជាកិច្ចការមួយដែលយើងទៅធ្វើរួចហើយចប់នោះឡើយ។ កូនមិនឈប់និយាយជាមួយឪពុកម្តាយដែលស្រឡាញ់ខ្លួន ដោយសារតែកំពុងលេងនៅទីធ្លាទេ។ កូនស្រែកហៅ ងាកមើលមក ហើយរត់ចូលមកប្រាប់ដំណឹង។ «ចូរអធិស្ឋានជានិច្ច» គឺជាការអញ្ជើញឲ្យមានការសន្ទនាជាមួយព្រះ ដោយឥតបិទបាំង និងជាប់ជានិច្ចបែបនេះ ជាកន្លែងដែលព្រំដែនរវាងការអធិស្ឋាន និងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ក្លាយជាស្តើងយ៉ាងស្រស់ស្អាត។ ភីលីព ៤:៦ ធ្វើឲ្យចំណុចនេះកាន់តែច្បាស់ថា៖ «កុំខ្វល់ខ្វាយនឹងអ្វីឡើយ ចូរទូលដល់ព្រះ ពីសេចក្តីដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវការ ដោយសេចក្តីអធិស្ឋាន និងពាក្យទូលអង្វរ ព្រមទាំងអរព្រះគុណផង»។ ពាក្យ «ខ្វល់ខ្វាយ» នៅទីនេះមានន័យថា ពេញដោយការព្រួយបារម្ភ គឺភ័យបារម្ភ និងត្រូវបន្ទុកសង្កត់។ ប៉ូលមិនបានចាត់ទុកការបារម្ភរបស់អ្នកថាតូចតាចនោះទេ។ គាត់ផ្តល់ជូនអ្នកនូវការដោះដូរមួយ គឺប្រគល់ការបារម្ភទាំងនោះដល់ព្រះ ហើយទទួលជាថ្នូរនូវអ្វីមួយដែល «ហួសលើសពីអស់ទាំងគំនិត» (ភីលីព ៤:៧)។ សេចក្តីសុខសាន្តនោះមិនមែនជាការគ្មានកាលៈទេសៈលំបាកនោះទេ។ វាជាទាហានយាម ដែលពាក្យនេះមានន័យថាអ្នកយាមខាងយោធា ឈរយាមជុំវិញចិត្ត និងគំនិតរបស់អ្នកក្នុងព្រះគ្រីស្ទយេស៊ូវ។ ចូរកត់សម្គាល់ពាក្យ «អរព្រះគុណ» ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលសេចក្តីបង្គាប់នោះ។ យើងត្រូវយកសំណូមពររបស់យើងមកដោយអរព្រះគុណ មិនមែនក្រោយពេលទទួលចម្លើយទេ គឺមុននោះ។ នេះជាឥរិយាបថដែលប្រែការអធិស្ឋានពីការដោះដូរដោយអស់សង្ឃឹម ឲ្យទៅជាការសន្ទនាដោយទុកចិត្ត។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មី នេះមានន័យថា អ្នកមិនចាំបាច់សម្អាតការថប់បារម្ភរបស់អ្នកជាមុនសិន មុនអធិស្ឋានទេ គឺអ្នកយកវាមកទាំងនោះ ហើយយកការអរព្រះគុណមកជាមួយផង។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលចាស់ទុំ សូមពិចារណាថា៖ តើមានការបារម្ភណាមួយដែលអ្នកនៅតែរែកពុំលែង ហើយមិនដែលប្រគល់ឲ្យព្រះពិតប្រាកដទេឬ? ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសម្រាប់ធ្វើការដោះដូរនោះ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  4. ថ្ងៃទី 4

    កន្លែងស្ងាត់

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    ម៉ាកុសសរសេរដោយភាពប្រញាប់ប្រញាល់ ដំណឹងល្អរបស់លោកពេញដោយពាក្យ «ភ្លាម» ដែលមានន័យថាភ្លាមៗ ឥឡូវនេះតែម្តង។ ដូច្នេះវាគួរឲ្យកត់សម្គាល់ណាស់ ដែលនៅកណ្តាលសន្ទុះទាំងអស់នោះ លោកឈប់បង្ហាញយើងឲ្យឃើញព្រះយេស៊ូវធ្វើអ្វីមួយយ៉ាងយឺតៗ និងដោយចេតនា។ «លុះព្រលឹមឡើង កាលនៅងងឹតនៅឡើយ ទ្រង់ក្រោកឡើង យាងចេញទៅឯទីស្ងាត់ ហើយអធិស្ឋាននៅទីនោះ» (ម៉ាកុស ១:៣៥)។ យប់មុននោះគឺអស្ចារ្យណាស់ មានការប្រោសឲ្យជា មានការរំដោះ ហើយទីក្រុងទាំងមូលនៅចោមរោមតាមមាត់ទ្វារ។ តែព្រះយេស៊ូវ ជំនួសឲ្យការដេកបន្ត ទ្រង់ក្រោកមុនថ្ងៃរះ ហើយរកទីស្ងាត់នៅម្នាក់ឯងជាមួយព្រះវរបិតា។ នេះមិនមែនជាព័ត៌មានលម្អិតចៃដន្យទេ។ ម៉ាកុសកំពុងបង្ហាញយើងអំពីម៉ាស៊ីនដែលនៅពីក្រោមកិច្ចការបម្រើ។ ការអស្ចារ្យមិនបានបង្កើតជីវិតអធិស្ឋានឡើយ គឺជីវិតអធិស្ឋានទេដែលបង្កើតការអស្ចារ្យ។ ព្រះយេស៊ូវមិនបានអធិស្ឋានដោយព្រោះទ្រង់មានពេលទំនេរទេ។ ទ្រង់បង្កើតពេលវេលា ពីព្រោះទ្រង់ជ្រាបថាអ្វីៗទាំងអស់ពឹងលើការនេះ។ ពេលដែលពួកសិស្សរកទ្រង់ឃើញ ហើយទូលថា «មនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងរកទ្រង់ ចូរយើងទៅ» ទ្រង់មិនភ័យតក់ស្លុតទេ។ ទ្រង់ស្ងប់ស្ងាត់។ ទ្រង់ជ្រាបថាត្រូវទៅទីណាបន្ទាប់ ពីព្រោះទ្រង់បាននៅជាមួយព្រះវរបិតារួចហើយ។ អ្នកតែងទំនុកតម្កើងបានយល់ចង្វាក់នេះតាំងពីយូរមកហើយ។ «ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ ទ្រង់នឹងឮសំឡេងទូលបង្គំនៅវេលាព្រឹក ទូលបង្គំនឹងអធិស្ឋានដល់ទ្រង់នៅវេលាព្រឹក ហើយនឹងរង់ចាំមើល» (ទំនុកតម្កើង ៥:៣)។ ឃ្លា «រង់ចាំមើល» នេះនាំឲ្យឃើញរូបភាពអ្នកយាមម្នាក់ដែលសំឡឹងមើលជើងមេឃ គឺអធិស្ឋានរួចក៏រង់ចាំដោយសេចក្តីសង្ឃឹម ឲ្យព្រះធ្វើការ។ សេចក្តីអធិស្ឋានមិនមែនគ្រាន់តែជាការនិយាយទេ គឺជាឥរិយាបថនៃព្រលឹងដែលបែរទៅរកព្រះ ហើយឃ្លាំមើលចម្លើយរបស់ទ្រង់ផង។ ចំពោះអ្នកដែលទើបចាប់ផ្តើមអធិស្ឋាន ខគម្ពីរនេះផ្តល់ការអនុញ្ញាតដ៏ទន់ភ្លន់ថា អ្នកមិនចាំបាច់មានវិហារធំ ឬម៉ោងដ៏ល្អឥតខ្ចោះឡើយ។ ព្រះយេស៊ូវរកឃើញទីស្ងាត់ ប្រហែលជាជម្រាលភ្នំដែលត្រជាក់និងងងឹត។ អ្វីដែលសំខាន់គឺអ្នកត្រូវទៅ។ ចំពោះអ្នកជឿដែលដើរជាមួយព្រះជាច្រើនឆ្នាំ សូមសួរខ្លួនឯងដោយស្មោះថា៖ តើជីវិតអធិស្ឋានរបស់អ្នកនាំមុខថ្ងៃរបស់អ្នក ឬដើរតាមក្រោយ? ទីស្ងាត់មិនមែនជារបស់ប្រណីតសម្រាប់អ្នកមានជីវិតសាមញ្ញនោះទេ។ វាជាប្រភពនៃសេចក្តីខ្ជាប់ខ្ជួន ដែលធ្វើឲ្យជីវិតស្មុគស្មាញអាចទៅរួច។ ថ្ងៃនេះ សូមរកទីស្ងាត់របស់អ្នក ទោះជាប្រាំនាទី និងឡានដែលចតមួយក៏ដោយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  5. ថ្ងៃទី 5

    ការអធិស្ឋានដោយស្មោះត្រង់

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មានទំនុកដំកើងមួយបទដែលចាប់ផ្ដើមដោយការចោទប្រកាន់ផ្ទាល់ទៅកាន់ស្ថានសួគ៌។ ដាវីឌមិនចាប់ផ្ដើមដោយការសរសើរ ហើយក៏មិនចាប់ផ្ដើមដោយពាក្យគួរសមដើម្បីរៀបចំចិត្តជាមុនដែរ។ គាត់ចាប់ផ្ដើមថា៖ "ឱព្រះយេហូវ៉ាអើយ ទ្រង់នឹងភ្លេចទូលបង្គំដរាបតទៅឬ?" (ទំនុកដំកើង ១៣:១)។ ប្រសិនបើអ្នកភ្ញាក់ផ្អើលនឹងពាក្យនេះ នោះល្អហើយ ព្រោះវាមានន័យថាអ្នកកំពុងអានដោយស្មោះត្រង់។ ដាវីឌជាមនុស្សដែលស្របតាមព្រះហឫទ័យព្រះ ប៉ុន្តែនៅទីនេះ គាត់កំពុងកណ្ដាប់ដៃតវ៉ាទៅលើមេឃ។ គាត់មានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេបំភ្លេច។ គាត់មានអារម្មណ៍ថាព្រះលាក់ព្រះភក្ត្រពីគាត់។ គាត់មានអារម្មណ៍ថាទុក្ខសោកបានមកតាំងទីលំនៅអចិន្ត្រៃយ៍ក្នុងទ្រូងរបស់គាត់ ខណៈដែលខ្មាំងសត្រូវកំពុងតែឈ្នះ។ សម្រាប់អ្នកដែលអានជាលើកដំបូង គួរដឹងថា ទំនុកដំកើងជាសៀវភៅអធិស្ឋានរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ វាជាបទចម្រៀងដែលគេច្រៀងក្នុងព្រះវិហារ ជាសម្រែកដែលគេបន្លឺឡើងនៅទីរហោស្ថាន ជាពាក្យដែលមាត់រាប់ពាន់នាក់ដែលអស់សង្ឃឹមបានទូលរាក់រហូតរលោងមុនអ្នក។ ពាក្យទាំងនោះមិនដែលមានបំណងធ្វើជាការសម្ដែងដ៏ប្រណីតឡើយ។ វាមានបំណងឲ្យពិតត្រង់។ ហើយសេចក្ដីពិតដែលដាវីឌកំពុងនិយាយនៅទីនេះ គឺជាសេចក្ដីពិតដែលយើងជាច្រើនស្គាល់ ប៉ុន្តែតិចណាស់ដែលហ៊ាននិយាយចេញមក៖ ពេលខ្លះព្រះហាក់ដូចជាអវត្តមាន ហើយវាឈឺចាប់។ ប៉ុន្តែនេះជាអ្វីដែលអ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ប្រហែលជាត្រូវគិតពិចារណាម្ដងទៀត៖ ដាវីឌមិនស្ថិតនៅក្នុងការត្អូញត្អែរឡើយ។ គាត់មិនចាកចេញពីការសន្ទនានោះទេ។ គាត់បែរទិសដៅ មិនមែនដោយសារកាលៈទេសៈបានប្រែប្រួលទេ ប៉ុន្តែដោយសារគាត់ជ្រើសរើសនឹកចាំថាព្រះជានរណា ទោះបីគាត់មិនអាចមានអារម្មណ៍ក៏ដោយ៖ "ឯទូលបង្គំ ទូលបង្គំបានទុកចិត្តនឹងសេចក្ដីសប្បុរសរបស់ទ្រង់ ចិត្តទូលបង្គំនឹងរីករាយ ដោយសារសេចក្ដីសង្គ្រោះរបស់ទ្រង់" (ទំនុកដំកើង ១៣:៥)។ ពាក្យថា "ប៉ុន្តែ" នោះធ្វើការដ៏អស្ចារ្យ។ វាជាអង្កត់ចំណុចរបស់ការអធិស្ឋានដ៏ស្មោះត្រង់។ ការទួញសោក និងការទុកចិត្តមិនមែនជាសត្រូវគ្នាទេ គឺជាសេចក្ដីអធិស្ឋានតែមួយ ដែលនិយាយចេញពីមាត់តែមួយ ទៅកាន់ព្រះតែមួយ។ ព្រះមិនប្រែងបាក់ទេ។ ទ្រង់អាចទ្រទ្រង់កំហឹងរបស់អ្នក ការច្របូកច្របល់របស់អ្នក និងពាក្យ "ដល់កាលណា" របស់អ្នកបាន។ ការអធិស្ឋានដោយស្មោះត្រង់មិនមែនជាការមិនគោរពទេ គឺជាភាពជិតស្និទ្ធ។ អ្នកដែលធ្វើពុតថាគ្រប់យ៉ាងល្អប្រសើរនៅចំពោះព្រះភក្ត្រព្រះ គឺជាអ្នកដែលកំពុងរក្សាចម្ងាយ។ រីឯអ្នកដែលស្រែកអំពាវនាវពីបាតទីជម្រៅ គឺជាអ្នកដែលកំពុងចូលមកជិត។ ថ្ងៃនេះ សូមនាំអ្វីដែលពិតជាមាននៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកមកថ្វាយទ្រង់។ ទ្រង់ជ្រាបរួចហើយ។ ទ្រង់គ្រាន់តែកំពុងរង់ចាំឲ្យអ្នកនិយាយចេញមក។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  6. ថ្ងៃទី 6

    ចូលទៅដោយការអរព្រះគុណ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    មុនពេលអ្នកនិយាយពាក្យណាមួយទៅកាន់ព្រះថ្ងៃនេះ ទំនុកដំកើងទី ១០០ ចង់ឲ្យអ្នកធ្វើអ្វីមួយ គឺបន្លឺសំឡេងដោយអំណរ។ មិនមែនគោះទ្វារដោយស្ងាត់ៗ និងរារែក ចំពោះទ្វារដែលអ្នកមិនប្រាកដថាបើកឬអត់នោះទេ គឺជាសំឡេងមួយ ដែលពោរពេញដោយអំណរ ពីអ្នកដែលដឹងថាខ្លួនត្រូវបានស្វាគមន៍។ "ចូរចូលទៅក្នុងទ្វាររបស់ទ្រង់ ដោយពាក្យអរព្រះគុណ ហើយចូលទៅក្នុងព្រះលានរបស់ទ្រង់ ដោយពាក្យសរសើរ" (ទំនុកដំកើង ១០០:៤)។ រូបភាពនេះគឺជាព្រះវិហារ ប៉ុន្តែការអញ្ជើញនេះសម្រាប់រាល់ព្រឹកធម្មតាក្នុងជីវិតរបស់អ្នក។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង គួរឈប់គិតបន្តិចអំពីអ្វីដែលការអរព្រះគុណធ្វើក្នុងការអធិស្ឋាន។ វាមិនមែនជាពិធីចាប់ផ្ដើមដូចការលាតសន្ធឹងសាច់ដុំមុនរត់ទេ។ វាជាការតម្រង់ទិសព្រលឹងឡើងវិញ។ ពេលយើងចាប់ផ្ដើមដោយការដឹងគុណ យើងកំពុងប្រកាសសេចក្ដីពិតអំពីការពិតមួយ គឺថា យើងមិនបានបង្កើតខ្លួនយើងទេ យើងមិននៅតែម្នាក់ឯងទេ ហើយព្រះដែលយើងកំពុងចូលទៅរកទ្រង់ជាព្រះដ៏ល្អ។ ទំនុកដំកើង ១០០ ចាក់គ្រឹះសេចក្ដីនេះលើសេចក្ដីពិតជាមូលដ្ឋានបំផុត៖ "ចូរដឹងថា ព្រះយេហូវ៉ាទ្រង់ជាព្រះពិត គឺទ្រង់ហើយដែលបានបង្កើតយើងរាល់គ្នាមក មិនមែនយើងបង្កើតខ្លួនយើងទេ" (ទំនុកដំកើង ១០០:៣)។ ការអរព្រះគុណចាប់ផ្ដើមដោយការនឹកចាំថាអ្នកណាជាព្រះ ហើយអ្នកណាមិនមែន។ សាវកប៉ុល ដែលសរសេរពីក្នុងគុកទៅកាន់ក្រុមជំនុំនៅក្រុងកូឡូស បានបន្លឺដូចគ្នានេះដោយសង្ខេបយ៉ាងគួរឲ្យកត់សម្គាល់៖ "ចូរខ្ជាប់ខ្ជួនក្នុងការអធិស្ឋាន ទាំងចាំយាមក្នុងការនោះ ដោយអរព្រះគុណ" (កូឡូស ៤:២)។ ពាក្យថា "ចាំយាម" មានន័យថាភ្ញាក់ខ្លួនជានិច្ច ភ្ញាក់រឭកក្នុងការអធិស្ឋាន មិនងងុយគេង ឬរាយមាយ។ ប៉ុលបង្ហាញថា ថ្នាំព្យាបាលការអធិស្ឋានដែលងងុយគេង គឺការអរព្រះគុណ។ ការដឹងគុណធ្វើឲ្យភ្នែករបស់យើងបើកចំហ។ វារំឭកយើងថា ការអធិស្ឋានមិនមែនជាការនិយាយម្នាក់ឯងទៅកាន់ពិដានទេ គឺជាការសន្ទនាជាមួយព្រះដ៏មានព្រះជន្មរស់ ដែលបានធ្វើហួសពីអ្វីដែលយើងអាចគិតរួចទៅហើយ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលបានអធិស្ឋានជាច្រើនឆ្នាំ មានការប្រកួតប្រជែងដ៏ទន់ភ្លន់មួយនៅទីនេះ៖ តើសេចក្ដីអធិស្ឋានរបស់អ្នកបានក្លាយជាធ្ងន់ទៅដោយសំណូមពរ ហើយស្តើងទៅដោយការសរសើរឬទេ? គ្មានអ្វីខុសក្នុងការនាំសេចក្ដីត្រូវការមកថ្វាយទេ យើងនឹងនិយាយអំពីរឿងនោះនៅថ្ងៃស្អែក ប៉ុន្តែជីវិតអធិស្ឋានដែលសង់ឡើងតែលើការសូម អាចរសាត់ទៅរកការចាត់ទុកព្រះដូចម៉ាស៊ីនលក់ទំនិញ ជាជាងព្រះវរបិតា។ សូមព្យាយាមចូលមកថ្ងៃនេះដោយដៃបើកចំហ មិនមែនដើម្បីទទួលទេ ប៉ុន្តែដើម្បីថ្វាយការអរព្រះគុណ។ សូមមើលថាវាធ្វើអ្វីដល់អ្វីៗទាំងអស់ដែលតាមក្រោយ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង
  7. ថ្ងៃទី 7

    ពេលអ្នកគ្មានពាក្យនិយាយ

    ការអានថ្ងៃនេះ

    ការសញ្ជឹងគិត

    យើងបញ្ចប់ដំណើរនៃសប្តាហ៍នេះនៅកន្លែងដែលស្មោះត្រង់បំផុតដែលការអធិស្ឋាននាំយើងទៅដល់ គឺនៅពេលដែលយើងអស់ពាក្យនិយាយ។ អ្នកធ្លាប់អង្គុយចុះដើម្បីអធិស្ឋាន ហើយឃើញមានតែសេចក្តីឈឺចាប់ទទេដែលអ្នកមិនអាចដាក់ឈ្មោះបាន។ អ្នកធ្លាប់ចង់ទៅដល់ព្រះ ហើយមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងលូកដៃចូលក្នុងអ័ព្ទ។ ប្រសិនបើអ្នកធ្លាប់នៅទីនោះ រ៉ូម ៨ មានពាក្យអស្ចារ្យមួយចង់មានបន្ទូលនឹងអ្នកថា នោះមិនមែនជាការគ្មានការអធិស្ឋានទេ។ នោះប្រហែលជាការអធិស្ឋានដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតក៏ថាបាន។ "ឯព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ក៏ជួយសេចក្ដីកម្សោយខ្សោយរបស់យើងរាល់គ្នាដែរ ដ្បិតយើងមិនដឹងជាត្រូវអធិស្ឋានសូមអ្វី ឲ្យបានគ្រប់គ្រាន់នោះទេ តែព្រះវិញ្ញាណទ្រង់ជួយអង្វរជំនួសយើង ដោយដំងូរ ដែលរកសំដីនិយាយមិនបាន" (រ៉ូម ៨:២៦)។ សូមអានឲ្យយឺតៗ។ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះ ជាព្រះវិញ្ញាណតែមួយដែលបានគ្រងលើទឹកនៅពេលបង្កើតពិភពលោក ទ្រង់យាងមកគង់នៅក្នុងអ្នកជឿ ហើយអធិស្ឋានតាមរយៈគេ នៅពេលដែលគេមិនអាចអធិស្ឋានសម្រាប់ខ្លួនឯងបាន។ ដំងូរដែលអ្នកមិនអាចបញ្ចេញជាពាក្យបាន មិនមែនជាអ្វីទទេទេ។ មានព្រះអង្គមួយអង្គកំពុងបកប្រែវា ជាព្រះអង្គដែលស្គាល់ទាំងចិត្តរបស់អ្នក និងព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះវរបិតាយ៉ាងឥតខ្ចោះ។ សម្រាប់អ្នកជឿថ្មី នេះជាសេរីភាពដ៏ជ្រាលជ្រៅ៖ អ្នកមិនអាចអធិស្ឋានខុសបានទេ ប្រសិនបើអ្នកងាកមករកព្រះដោយស្មោះពិត។ អ្នកមិនត្រូវការវាក្យសព្ទត្រឹមត្រូវទេ។ អ្នកមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួននិយាយពីរោះ ឬសូម្បីតែនិយាយឲ្យសមហេតុផលនោះទេ។ លោកយូដាសរំឭកយើងឲ្យ "អធិស្ឋានដោយព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធ" (យូដាស ១:២០) គឺការចុះចូលនឹងការដឹកនាំរបស់ព្រះវិញ្ញាណក្នុងយើង ជាជាងការខំប្រឹងដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួនឯងទាំងស្រុង។ ការអធិស្ឋានមិនមែនជាការសម្តែងដែលអ្នកត្រូវធ្វើទេ។ វាជាការសន្ទនាដែលព្រះវិញ្ញាណប្រទានឲ្យអ្នកអាចធ្វើបាន។ ហើយសម្រាប់អ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះជាយូរមកហើយ ប្រហែលជាសម្រាប់អ្នកទាំងនោះជាពិសេស ក៏មានព្រះគុណនៅទីនេះដែរ។ ភាពអស់កម្លាំងខាងវិញ្ញាណជាការពិត។ រដូវនៃសេចក្តីសោកសៅ ការច្របូកច្របល់ ឬភាពស្ងួតហួតហែង កើតមានដល់អ្នកដែលស្មោះត្រង់បំផុតក្នុងចំណោមយើង។ សេចក្តីសន្យានៃ រ៉ូម ៨:២៦ មិនផុតកំណត់ដោយសារភាពចាស់ទុំទេ។ ព្រះវិញ្ញាណអង្វរជំនួសពួកបរិសុទ្ធដែលមានបទពិសោធន៍ ដោយទន់ភ្លន់ដូចគ្នាទៅនឹងអ្នកទើបជឿថ្មីដែរ។ នៅថ្ងៃដែលការអធិស្ឋានរបស់អ្នកមានអារម្មណ៍ថាគ្រាន់តែជាដង្ហើមធំមួយ សូមឲ្យដង្ហើមធំនោះជាការអធិស្ឋានរបស់អ្នក។ ព្រះទ្រង់ឮអ្វីដែលពាក្យមិនអាចដឹកនាំទៅបាន។ អ្នកមិនទាន់ដល់ទីបញ្ចប់នៃការអធិស្ឋាននៅសប្តាហ៍នេះទេ អ្នកទើបតែចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ។

    មើលថ្ងៃនេះមានសំឡេង