Յոթ օր այն մասին, թե ինչպես խոսել Աստծու հետ. անկեղծորեն, պարզությամբ և առանց սխալվելու վախի։
Օր 1
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Պատկերացրու, որ աշակերտներից մեկն ես և դիտում ես, թե ինչպես է Հիսուսը առանձնանում ամբոխից՝ աղոթելու։ Նրա ձևի մեջ ինչ-որ բան կա, անշտապ ու անցուցադրական, որ քեզ ստիպում է ցանկանալ այն, ինչ Նա ունի։ Եվ դու հարցնում ես Նրան. «Տե՛ր, սովորեցրու մեզ աղոթել»։ Մատթեոս 6-րդ գլխում Նա պատասխանում է այդ հարցին՝ նույնիսկ նախքան այն հնչելը, և այն, ինչ տալիս է, արտասանելու բանաձև չէ, այլ դուռ, որով պետք է անցնել։ Նա սկսում է նախազգուշացումով. մի՛ աղոթիր, որ քեզ տեսնեն։ Իր ժամանակի կրոնական առաջնորդները սիրում էին երկար ու բարձրաձայն աղոթքներ հրապարակներում, աղոթքներ, որոնք ուղղված էին մարդկանց ականջներին և ոչ թե Աստծու սրտին։ Հիսուսն ուղիղ ասում է. «նրանք արդեն ստացել են իրենց վարձը» (Մատթեոս 6:5)։ Այլ խոսքով, ծափահարությունն է այն ամենը, ինչ նրանք կստանան։ Բայց դու, ասում է Նա, մտիր քո սենյակը, փակիր դուռը և խոսիր քո Հոր հետ, ով տեսնում է գաղտնիքում։ Աղոթքի հանդիսատեսը մեկն է։ Ապա Նա մեզ տալիս է այն խոսքերը, որոնք արձագանքել են քսան դար. «Հայր մեր, որ երկնքում ես, սուրբ թող լինի քո անունը» (Մատթեոս 6:9)։ Ուշադրություն դարձրու, որ առաջին բառը «իմ» չէ, այլ «մեր»։ Աղոթքը երբեք զուտ անձնական չէ. նույնիսկ սենյակում մենակ լինելով՝ դու միանում ես մի ընտանիքի։ Եվ նկատիր, որ աղոթքի առաջին շարժումը ինչ-որ բան խնդրելը չէ։ Դա պարզապես ընդունելն է, թե ով է Աստված. Հայր, Սուրբ, Մոտ։ Նախքան մեր կարիքները բերելը, մենք մեր սրտերը հանգստացնում ենք այն ճշմարտության մեջ, թե ում ներկայության մեջ ենք մտել։ Այն ընթերցողին, որը առաջին անգամ է բացում Աստվածաշունչը, պարզ ասենք. աղոթելու համար քեզ հատուկ խոսքեր, որոշակի կեցվածք կամ Աստծու հետ երկար պատմություն պետք չէ։ Հիսուսը սովորեցնում է հասարակ մարդկանց՝ ձկնորսների, մաքսավորների, անհանգիստ մայրերի, թե ինչպես խոսեն իրենց Հոր հետ։ Իսկ փորձառու հավատացյալին հրավիրում եմ խորհել. ե՞րբ վերջին անգամ քո աղոթքը սկսվեց Աստծու անվան հանդեպ զարմանքով, նախքան կարիքների ցանկին անցնելը։ Տերունական աղոթքը աղոթքի առաստաղ չէ։ Այն կողմնացույց է, որ մեզ ուղղորդում է դեպի մտերմությունը՝ նախքան խնդրանքը, դեպի Աստծու արքայությունը՝ նախքան մեր հարմարավետությունը։ Ամեն անգամ, երբ աղոթում ես, սովորում ես նույն բանը, ինչ աշակերտները. որ երկնքի Աստվածն Իրեն կոչում է քո Հայր, և Նա լսում է։
Օր 2
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Այս համարներում մի դուռ կա, և Հիսուսն ասում է, որ բախեք այն։ Ոչ երկչոտ։ Ոչ մեկ անգամ։ Նա օգտագործում է երեք բառ՝ խնդրել, փնտրել, բախել, և բնագիր լեզվով դրանք բոլորը շարունակական գործողություններ են․ շարունակեք խնդրել, շարունակեք փնտրել, շարունակեք բախել։ Սա ավտոմատի աստվածաբանություն չէ, ուր կոճակ ես սեղմում և սպասում։ Սա հրավեր է դեպի կենդանի, համառ, մոտեցող հարաբերություն այն Աստծու հետ, ով ցանկանում է գտնվել։ «Խնդրեցե՛ք, և ձեզ կտրվի. փնտրեցե՛ք, և կգտնեք. բախեցե՛ք, և ձեզ կբացվի» (Մատթեոս 7:7)։ Հիսուսը այս խոստումը չի մեղմացնում։ Նա չի ասում «խնդրեք, և գուցե»։ Նա ասում է՝ «խնդրեցե՛ք, և ձեզ կտրվի»։ Առաջին անգամ կարդացողին դա գուցե չափազանց լավ հնչի, և դա պետք է անկեղծ հարց առաջացնի․ ուրեմն ինչո՞ւ որոշ աղոթքներ անպատասխան են թվում։ Հիսուսը չի խոստանում, թե Աստված մեզ կտա այն ամենը, ինչ ուզում ենք, մեր ժամանակացույցով։ Նա խոստանում է, որ Աստված մեզ կտա այն ամենը, ինչ մեզ պետք է, և որ Նրան անկեղծ փնտրելը երբեք դատարկ չի մնում։ Նա հետո բերում է փոքրից մեծին անցնող մի փաստարկ, որը իր պարզությամբ գրեթե զինաթափող է։ Եթե ձեր երեխան հաց խնդրի, ձեր ձեռքը քար չեք դնի։ Եթե ձուկ խնդրի, օձ չեք տա։ Դուք անկատար ծնող եք, և նույնիսկ դուք գիտեք բարի բաներ տալ։ «Որքա՜ն ևս առավել,- ասում է Հիսուսը,- ձեր Հայրը, որ երկնքում է, բարիք կտա իրենից խնդրողներին» (Մատթեոս 7:11)։ Ղուկասի ավետարանում ավելացված է մի զարմանալի մանրամասն․ Հայրը Սուրբ Հոգին է տալիս խնդրողներին։ Ամենամեծ պարգևը, որ Աստված կարող է տալ, ոչ թե շտկված հանգամանքն է կամ լուծված խնդիրը, այլ Ինքը։ Հավատացյալի համար, ով երկար և ծանր է աղոթել և զգացել է լռությունը, մի պահ կանգ առեք այստեղ։ Խոստումը այն չէ, որ Աստված պատասխանում է մեր ժամանակացույցով։ Խոստումն այն է, որ Նա պատասխանում է որպես Հայր, ինչը նշանակում է՝ երբեմն «այո», երբեմն «դեռ ոչ», և երբեմն մի բան, որը լավ է այն ամենից, ինչ խնդրել էինք։ Դուռը, որի վրա բախում եք, շտեմարանի դուռ չէ։ Դա Անձի դուռ է։ Շարունակեք բախել։ Նա արդեն դռան մյուս կողմում է։
Օր 3
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Մեզնից շատերը աղոթքի են դիմում միայն այն ժամանակ, երբ բեռը բավականաչափ ծանրանում է։ Դիմանում ենք, անհանգստանում ենք, կառավարում ենք, և հետո, երբ այլևս չենք կարողանում, աղոթում ենք։ Պողոսը բոլորովին այլ բան է նկարագրում։ «Անդադար աղոթեցե՛ք», գրում է նա Ա Թեսաղոնիկեցիներ 5:17-ում. երեք բառ, որ երկու հազար տարի շփոթեցրել և մարտահրավեր է նետել հավատացյալներին։ Ինչպե՞ս կարող է աշխատանք, ընտանիք, թափառող միտք և ծանրաբեռնված օրացույց ունեցող մարդը անդադար աղոթել։ Պատասխանը այն չէ, թե մենք պետք է օրը քսանչորս ժամ ծնկաչոք լինենք։ Պատասխանն այն է, որ աղոթքը դառնում է այն մթնոլորտը, որի մեջ ապրում ենք, և ոչ թե մի գործ, որ գնում ենք կատարելու։ Երեխան չի դադարում շփվել իր սիրող ծնողի հետ միայն այն պատճառով, որ բակում խաղում է։ Նա կանչում է, հետ է նայում, վազելով գալիս է նորություններով։ «Անդադար աղոթեցե՛ք» խոսքը հրավեր է Աստծու հետ այդպիսի շարունակական, անպաշտպան զրույցի, որտեղ աղոթքի և կյանքի մնացած մասի սահմանը գեղեցիկ կերպով բարակում է։ Փիլիպպեցիներ 4:6-ը սա դարձնում է շատ կոնկրետ. «Ոչ մի բանի համար հոգս մի արեք, այլ ամեն ինչում աղոթքով և պաղատանքով, գոհությամբ ձեր խնդրանքները Աստծուն հայտնեցե՛ք»։ Այստեղ «հոգս անել» նշանակում է լի լինել հոգսով, տագնապած ու ծանրաբեռնված լինել։ Պողոսը չի ասում, թե քո հոգսերը փոքր են։ Նա քեզ փոխանակություն է առաջարկում. դրանք հանձնիր Աստծուն և դրա փոխարեն ստացիր մի բան, որ «ամեն միտքից վեր է» (Փիլիպպեցիներ 4:7)։ Այդ խաղաղությունը ծանր հանգամանքների բացակայություն չէ։ Այն պահակախումբ է, բառը զինվորական պահակ է նշանակում, տեղակայված Քրիստոս Հիսուսով քո սրտի և մտքի շուրջը։ Նկատիր «գոհություն» բառը, որ հենց այդ հորդորի մեջտեղում է։ Մեր խնդրանքները պետք է ներկայացնենք գոհությամբ, ոչ թե պատասխանը ստանալուց հետո, այլ նախքան այն։ Այս կեցվածքն է աղոթքը հուսահատ գործարքից դարձնում վստահությամբ լի զրույց։ Նոր հավատացյալի համար սա նշանակում է, որ քո տագնապը աղոթելուց առաջ մաքրելու կարիք չկա. այն բերում ես, և նրա կողքին բերում ես երախտագիտություն։ Հասուն հավատացյալի համար հարցն այս է. կա՞ն արդյոք հոգսեր, որ դեռ կրում ես և երբեք իրապես չես հանձնել։ Այսօր է այդ փոխանակությունը կատարելու օրը։
Օր 4
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Մարկոսը գրում է շտապողականությամբ. նրա Ավետարանը լի է «իսկույն» բառով, որ նշանակում է անմիջապես, հենց հիմա։ Ուստի ուշագրավ է, որ այդ ողջ թափի մեջ նա կանգ է առնում՝ մեզ ցույց տալու, թե ինչպես է Հիսուսը անում մի դանդաղ ու միտումնավոր բան։ «Առավոտյան, դեռ լույսը չբացված, վաղ ելավ, գնաց մի անապատային տեղ և այնտեղ աղոթում էր» (Մարկոս 1:35)։ Նախորդ գիշերը արտակարգ էր եղել. բժշկություններ, ազատագրումներ, մի ամբողջ քաղաք դռան առաջ։ Եվ Հիսուսը, քնած մնալու փոխարեն, արևից առաջ վեր է կենում և գտնում է մի հանգիստ տեղ՝ մենակ իր Հոր հետ։ Դա պատահական մանրամասն չէ։ Մարկոսը մեզ ցույց է տալիս ծառայության շարժիչը։ Հրաշքները չծնեցին աղոթքի կյանքը, աղոթքի կյանքը ծնեց հրաշքները։ Հիսուսը չէր աղոթում, որովհետև ավելորդ ժամանակ ուներ։ Նա ժամանակ էր հատկացնում, որովհետև գիտեր, որ մնացյալ ամեն ինչ դրանից է կախված։ Երբ աշակերտները վերջապես գտնում են Նրան և ըստ էության ասում. «Բոլորը քեզ են փնտրում, գնանք», Նա խռովված չէ։ Նա հանգիստ է։ Գիտի, թե ուր է գնալու հետո, որովհետև արդեն եղել է Հոր հետ։ Սաղմոսերգուն այս ռիթմը հասկացել էր շատ վաղուց։ «Տե՛ր, առավոտյան լսիր իմ ձայնը, առավոտյան քեզ կուղղեմ իմ աղոթքը և կսպասեմ» (Սաղմոս 5:3)։ Այդ «կսպասեմ» բառը պահակի պատկեր է կրում, որը զննում է հորիզոնը. նախ աղոթել, ապա սպասել, ակնկալությամբ, որ Աստված կգործի։ Աղոթքը միայն խոսելը չէ։ Այն նաև Աստծուն դարձած հոգու կեցվածքն է, որը սպասում է Նրա պատասխանին։ Այն մարդու համար, որը նոր է սկսում աղոթել, այս հատվածը մեղմ թույլտվություն է տալիս. քեզ տաճար կամ կատարյալ ժամ պետք չէ։ Հիսուսը գտավ մի մենավոր տեղ, հավանաբար սառը ու մութ լեռնալանջ։ Կարևորն այն է, որ գնաս։ Իսկ տարիներ շարունակ Աստծու հետ քայլող հավատացյալին հարցրու ինքդ քեզ անկեղծորեն. քո աղոթքի կյանքը առաջնո՞րդ է քո օրվան, թե՞ ետևից է քարշ գալիս։ Հանգիստ վայրը շռայլություն չէ պարզ կյանք ունեցողների համար։ Այն այն հաստատունության աղբյուրն է, որը հնարավոր է դարձնում բարդ կյանքը։ Գտիր քո մենավոր վայրը այսօր, թեկուզ հինգ րոպե և կայանված մեքենա։
Օր 5
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Կա մի սաղմոս, որ սկսվում է ուղիղ երկնքին ուղղված մեղադրանքով։ Դավիթը չի սկսում օրհնությամբ, չի տաքանում քաղաքավարի խոսքերով. նա սկսում է այսպես. «Մինչև ե՞րբ, Տե՛ր, ինձ պիտի մոռանաս, մինչև վերջ» (Սաղմոս 13:1)։ Եթե սա քեզ ցնցում է, լավ է։ Նշանակում է՝ ազնվորեն ես կարդում։ Դավիթը Աստծո սրտով մարդ էր, բայց ահա նա բռունցք է թափահարում դեպի երկինք։ Նա իրեն մոռացված էր զգում։ Զգում էր, որ Աստված երեսը թաքցրել է իրենից։ Զգում էր, որ վիշտը հաստատ բնակություն է հաստատել իր կրծքում, մինչդեռ թշնամիները հաղթում են։ Առաջին անգամ կարդացողի համար օգտակար է իմանալ, որ Սաղմոսները Իսրայելի աղոթագիրքն էին. երգեր, որ երգվում էին տաճարում, աղաղակներ, որ բարձրանում էին անապատում, խոսքեր, որոնք քո շուրթերից առաջ հազար հուսահատ շուրթեր են հղկել։ Դրանք երբեք չէին նախատեսված որպես փայլեցված ելույթներ։ Դրանք նախատեսված էին լինել ճշմարիտ։ Եվ այն ճշմարտությունը, որ Դավիթն այստեղ ասում է, շատերս գիտենք, բայց քչերս ենք համարձակվում բարձրաձայն ասել. երբեմն Աստված բացակա է թվում, և դա ցավ է պատճառում։ Բայց ահա ինչի առաջ փորձառու հավատացյալը գուցե պետք է նորից կանգ առնի. Դավիթը չի մնում բողոքի մեջ։ Նա չի հեռանում զրույցից։ Նա շրջադարձ է անում ոչ թե այն պատճառով, որ հանգամանքները փոխվեցին, այլ որովհետև ընտրում է հիշել, թե ով է Աստված, նույնիսկ երբ դա չի զգում. «Բայց ես քո ողորմությանն եմ ապավինել, իմ սիրտը պիտի ցնծա քո փրկությամբ» (Սաղմոս 13:5)։ Այդ «բայց» բառը արտակարգ գործ է անում։ Այն ազնիվ աղոթքիծանրակենտրոնն է։ Ողբն ու վստահությունը հակադրություններ չեն. դրանք նույն աղոթքն են, ասված նույն շուրթերով, նույն Աստծուն։ Աստված փխրուն չէ։ Նա կարող է կրել քո զայրույթը, քո շփոթը, քո «մինչև ե՞րբը»։ Ազնիվ աղոթքը անհարգալից չէ, այն մտերմություն է։ Ով Աստծո առաջ ձևացնում է, թե ամեն ինչ լավ է, հենց նա է հեռու մնում։ Իսկ ով խորքից աղաղակում է, նա է մոտենում։ Այսօր բեր Նրան այն, ինչ իրականում քո սրտում է։ Նա արդեն գիտի։ Պարզապես սպասում է, որ դու ասես։
Օր 6
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Նախքան այսօր Աստծուն մի բառ ասելդ, հարյուրերորդ սաղմոսը ուզում է, որ մի բան անես. ցնծության աղաղակ բարձրացնես։ Ոչ թե երկչոտ, համեստ թակոց մի դռան, որի բաց լինելու մեջ վստահ չես, այլ ցնծալից աղաղակ մեկի, ով գիտի, որ ողջունված է։ «Մտե՛ք Նրա դռները գոհությամբ, Նրա գավիթները՝ օրհնությամբ» (Սաղմոս 100:4)։ Պատկերը տաճարինն է, բայց հրավերը քո կյանքի յուրաքանչյուր սովորական առավոտվա համար է։ Առաջին անգամ կարդացողի համար արժե կանգ առնել և մտածել, թե ինչ է իրականում անում գոհաբանությունը աղոթքում։ Այն ծիսական տաքացում չէ, ինչպես վազքից առաջ ձգվելը։ Այն հոգու վերակողմնորոշում է։ Երբ սկսում ենք շնորհակալությամբ, մենք խոստովանում ենք իրականության մասին մի ճշմարտություն. որ մենք մեզ չենք ստեղծել, որ մենք մենակ չենք, որ Աստվածը, որին մոտենում ենք, բարի է։ Սաղմոս 100-ը սա հիմնում է ամենահիմնարար ճշմարտության վրա. «Իմացե՛ք, որ Տերն է Աստված. Նա է մեզ ստեղծել, և ոչ թե մենք մեզ» (Սաղմոս 100:3)։ Գոհաբանությունը սկսվում է հիշելուց, թե ով է Աստված և ով՝ ոչ։ Պողոս առաքյալը, բանտախցից գրելով Կողոսայի եկեղեցուն, զարմանալի հակիրճությամբ արձագանքում է սրան. «Աղոթքի մեջ հարատևեցե՛ք և արթուն կացեք նրանում գոհությամբ» (Կողոսացիներ 4:2)։ Այդ «արթուն կացեք» բառը նշանակում է զգաստ մնալ, արթուն լինել աղոթքում, ոչ թե նիրհել կամ շեղվել։ Եվ նիրհող աղոթքի հակաթույնը, ըստ Պողոսի, գոհաբանությունն է։ Երախտագիտությունը աչքերը բաց է պահում։ Այն հիշեցնում է մեզ, որ աղոթքը մենախոսություն չէ առաստաղին, այլ զրույց կենդանի Աստծո հետ, որն արդեն անչափ շատ բան է արել։ Հավատացյալի համար, որը տարիներ շարունակ աղոթում է, այստեղ մեղմ մարտահրավեր կա. արդյոք աղոթքները չե՞ն ծանրացել խնդրանքներով և նոսրացել օրհնությամբ։ Կարիքներ բերելը վատ բան չէ. այդ մասին վաղը կխոսենք։ Բայց միայն խնդրելու վրա կառուցված աղոթական կյանքը կարող է աննկատ կերպով Աստծուն վաճառող ավտոմատի պես դիտելու հանգեցնել, այլ ոչ թե Հոր։ Փորձիր այսօր մտնել բաց ձեռքերով, ոչ թե ստանալու, այլ շնորհակալություն հայտնելու համար։ Տես, թե ինչ է դա անում այն ամենի հետ, ինչ գալիս է հետո։
Օր 7
Այսօրվա ընթերցումը
Խորհրդածություն
Այս շաբաթվա ճանապարհը ավարտում ենք այն ամենաանկեղծ վայրում, ուր աղոթքը կարող է մեզ հասցնել․ այն պահին, երբ խոսքերը վերջանում են։ Դուք նստել եք աղոթելու և չեք գտել ոչինչ, բացի մի դատարկ ցավից, որին անուն չեք կարողանում տալ։ Ուզել եք հասնել Աստծուն և զգացել եք, թե ձեռք եք մեկնում մշուշի մեջ։ Եթե այդտեղ եղել եք, Հռովմայեցիներին թղթի 8-րդ գլուխը ձեզ արտակարգ բան ունի ասելու․ դա աղոթքի բացակայություն չէ։ Դա գուցե ամենախորը աղոթքն է։ «Նույնպես և Հոգին օգնում է մեր տկարությանը. որովհետև չգիտենք, թե ինչպես պետք է աղոթենք, բայց Հոգին ինքը բարեխոսում է մեզ համար անբացատրելի հառաչանքներով» (Հռովմայեցիներին 8:26)։ Կարդացեք դա դանդաղ։ Աստծու Հոգին, նույն Հոգին, որ արարչագործության ժամանակ շրջում էր ջրերի վրա, բնակվում է հավատացյալի մեջ և աղոթում է նրա միջոցով, երբ նա ինքը չի կարողանում աղոթել։ Այն հառաչանքը, որ չեք կարողանում խոսքերով արտահայտել, ոչինչ չէ։ Այն թարգմանվում է Նրա կողմից, ով կատարյալ կերպով գիտի և ձեր սիրտը, և Հոր կամքը։ Նոր հավատացյալի համար սա խորապես ազատագրող է․ դուք չեք կարող սխալ աղոթել, եթե անկեղծորեն դառնում եք դեպի Աստված։ Ձեզ ճիշտ բառապաշար պետք չէ։ Պետք չէ զգալ, թե պերճախոս եք կամ նույնիսկ կապակցված եք խոսում։ Հուդան հիշեցնում է մեզ, որ «աղոթենք Սուրբ Հոգով» (Հուդա 1:20), այսինքն՝ տրվենք Հոգու շարժմանը մեր մեջ, այլ ոչ թե լարվենք միայն մեր սեփական ուժով։ Աղոթքը ներկայացում չէ, որ մատուցում եք. այն զրույց է, որը հնարավոր է դարձնում Հոգին։ Եվ նրանց համար, ովքեր վաղուց են քայլում Աստծու հետ, թերևս հատկապես նրանց համար, այստեղ նույնպես շնորհ կա։ Հոգևոր հյուծումը իրական է։ Վշտի, շփոթության կամ չորության ժամանակներ գալիս են մեր ամենահավատարիմների վրա էլ։ Հռովմայեցիներին 8:26-ի խոստումը չի ավարտվում հասունության հետ։ Հոգին բարեխոսում է փորձառու սրբի համար նույնքան քնքշորեն, որքան նորադարձի համար։ Այն օրերին, երբ ձեր աղոթքները միայն հառաչանք են թվում, թող այդ հառաչանքը լինի ձեր աղոթքը։ Աստված լսում է այն, ինչ խոսքերը չեն կարող տանել։ Դուք այս շաբաթ աղոթքի վերջին չեք հասել, դուք նոր եք սկսել։