Todos os plans

Aprender a orar

Sete días sobre como falar con Deus: con sinceridade, con sinxeleza e sen medo a equivocarte.

  1. Día 1

    Pai noso

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Imaxina ser un dos discípulos, vendo como Xesús se afasta da multitude para orar. Hai algo na súa maneira de facelo, sen présa e sen aparencia, que che fai desexar o que El ten. Así que lle preguntas: "Señor, ensínanos a orar." En Mateo 6, El responde a esa pregunta antes mesmo de que se faga, e o que che dá non é unha fórmula para recitar, senón unha porta para atravesar. Comeza cunha advertencia: non ores para ser visto. Os líderes relixiosos do seu tempo amaban as oracións longas e en voz alta nas prazas, oracións dirixidas aos oídos dos homes e non ao corazón de Deus. Xesús di con claridade: "Xa recibiron a súa recompensa" (Mateo 6:5). Noutras palabras, o aplauso é todo o que van recibir. Pero ti, di El, entra no teu cuarto, pecha a porta e fálalle a teu Pai, que ve no segredo. O público da oración é só un. Despois dános aquelas palabras que resoaron ao longo de vinte séculos: "Pai noso que estás no ceo, santificado sexa o teu nome" (Mateo 6:9). Fíxate en que a oración di "noso", non "meu". A oración nunca é puramente privada: mesmo a soas no teu cuarto, estás entrando nunha familia. E fíxate tamén en que o primeiro movemento da oración non é pedir nada. É simplemente recoñecer quen é Deus: Pai. Santo. Próximo. Antes de presentar as nosas necesidades, aquietamos o corazón na verdade de en cuxa presenza entramos. Para quen le isto por primeira vez, escoita ben: non precisas palabras especiais, unha postura determinada nin un longo historial con Deus para orar. Xesús está ensinando a xente corrente, pescadores, recadadores de impostos, nais preocupadas, a falar co seu Pai. Para o crente experimentado, detente nisto: cando foi a última vez que as túas oracións comezaron co asombro ante o nome de Deus antes de pasar á lista de necesidades? A oración do Señor non é un teito para a oración. É unha brúxula: apúntanos á intimidade antes da petición, ao reino de Deus antes da nosa comodidade. Cada vez que oras, estás aprendendo o mesmo que os discípulos: que o Deus do ceo se chama a si mesmo o teu Pai, e que te está escoitando.

    Ver o díaAudio dispoñible
  2. Día 2

    Pedide, buscade, chamade

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Hai unha porta nestes versículos, e Xesús dinche que chames nela. Non con timidez. Non unha soa vez. Emprega tres verbos, pedir, buscar, chamar, e na lingua orixinal todos son accións continuas: segue pedindo, segue buscando, segue chamando. Isto non é unha teoloxía de máquina expendedora na que premes un botón e esperas. É un convite a unha relación viva, persistente e achegada cun Deus que quere ser atopado. "Pedide e dársevos; buscade e atoparedes; chamade e abrirásevos" (Mateo 7,7). Xesús non matiza esta promesa. Non di "pedide, e quizais". Di "pedide, e dársevos". Para quen le isto por primeira vez, pode soar case demasiado bo, e debería xurdir unha pregunta honesta: entón, por que algunhas oracións parecen quedar sen resposta? Xesús non promete que Deus nos dará todo o que queremos segundo o noso calendario. Promete que Deus nos dará todo o que necesitamos, e que ningunha busca sincera del queda baleira. Despois fai un argumento do menor ao maior que é case desarmante pola súa sinxeleza. Se o teu fillo che pide pan, non lle das unha pedra. Se che pide un peixe, non lle das unha serpe. Ti es un pai imperfecto, e mesmo así sabes dar cousas boas. "Canto máis", di Xesús, "o voso Pai que está nos ceos lles dará cousas boas aos que llas pidan!" (Mateo 7,11). A versión de Lucas engade un detalle asombroso: o Pai dá o Espírito Santo aos que llo piden. O maior don que Deus pode dar non é unha circunstancia arranxada nin un problema resolto: é el mesmo. Para o crente que levou moito tempo orando con insistencia e sentiu o silencio, detente aquí un momento. A promesa non é que Deus responda segundo o noso horario. É que responde como Pai, o que significa que ás veces responde cun si, ás veces cun aínda non, e ás veces con algo mellor do que pedimos. A porta na que chamas non é a porta dun almacén. É a porta dunha Persoa. Segue chamando. El xa está do outro lado.

    Ver o díaAudio dispoñible
  3. Día 3

    En todo, con acción de grazas

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    A maioría de nós achegámonos á oración cando o peso se fai demasiado grande. Aguantamos, preocupámonos, arranxámonos como podemos, e despois, cando xa non podemos máis, oramos. Paulo describe algo totalmente distinto. «Orade sen cesar», escribe en 1 Tesalonicenses 5:17, tres palabras que levan dous mil anos desconcertando e desafiando os crentes. Como pode orar sen cesar unha persoa que ten traballo, familia, unha mente que divaga e a axenda chea? A resposta non é que debamos estar de xeonllos vinte e catro horas ao día. É que a oración se converta na atmosfera dentro da cal vivimos, e non nun recado que facemos de pasada. Un neno non deixa de comunicarse cun pai amoroso só porque estea xogando no patio. Chama, mira atrás, entra correndo cunha noticia. «Orade sen cesar» é un convite a ese tipo de conversa con Deus, constante e sen reservas, onde o límite entre a oración e o resto da vida se volve fermosamente delgado. Filipenses 4:6 concreta isto: «Non vos preocupedes por nada; mais en toda ocasión, coas vosas oracións e súplicas, e con acción de grazas, presentádelle as vosas peticións a Deus». A palabra «preocupar» aquí quere dicir estar cheo de coidados: ansioso, sobrecargado. Paulo non está dicindo que as túas preocupacións sexan pequenas. Está ofrecéndoche un intercambio: entrégallas a Deus e, a cambio, recibe algo que «supera todo entendemento» (Filipenses 4:7). Esa paz non é a ausencia de circunstancias difíciles. É unha gardia, a palabra designa unha garda militar, posta arredor do teu corazón e da túa mente en Cristo Xesús. Repara na palabra «acción de grazas» posta xusto no medio desa instrución. Debemos presentar as nosas peticións con acción de grazas, non despois de chegar a resposta, senón antes. Esta é a actitude que converte a oración dunha transacción desesperada nunha conversa de confianza. Se es un crente novo, isto significa que non tes que poñer en orde a túa ansiedade antes de orar: tráeas tal cal e leva tamén a gratitude ao seu carón. Se es un crente maduro, pregúntate: hai preocupacións que aínda levas contigo e que nunca entregaches de verdade? Hoxe é o día para facer o intercambio.

    Ver o díaAudio dispoñible
  4. Día 4

    Un lugar tranquilo

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Marcos escribe con urxencia: o seu Evanxeo está cheo da expresión "de seguida", é dicir, ao instante, agora mesmo. Por iso resulta tan chamativo que, no medio de tanto impulso, se deteña a mostrarnos a Xesús facendo algo lento e deliberado. "De madrugada, cando aínda era escuro, levantouse, saíu e foi a un lugar solitario, e alí orou" (Marcos 1:35). A noite anterior fora extraordinaria: curacións, liberacións, unha cidade enteira apinada á porta. E Xesús, en vez de durmir máis, érguese antes do sol e atopa un lugar tranquilo a soas co seu Pai. Isto non é un detalle sen importancia. Marcos móstranos o motor que está debaixo do ministerio. Os milagres non produciron a vida de oración: a vida de oración produciu os milagres. Xesús non orou porque lle sobrase tempo. Sacou o tempo porque sabía que todo o demais dependía diso. Cando os discípulos por fin o atopan e lle din, en esencia, "Todos te buscan, imos", El non está axitado. Está sereno. Sabe cara a onde vai despois, porque xa estivo co Pai. O salmista comprendeu este ritmo moito antes. "Señor, pola mañá escoitas a miña voz, pola mañá preséntoche a miña petición e quedo á espera" (Salmo 5:3). Esa expresión, "quedo á espera", leva a imaxe dunha sentinela que escruta o horizonte: orar e despois agardar, expectante, a que Deus se mova. A oración non é só falar. É tamén a postura dunha alma volta cara a Deus, atenta á súa resposta. Para quen está comezando a orar, esta pasaxe ofrece un permiso suave: non precisas unha catedral nin unha hora perfecta. Xesús atopou un lugar solitario, probablemente unha ladeira fría e escura. O que importa é que vaias. Para o crente que leva anos camiñando con Deus, pregúntate con sinceridade: a túa vida de oración vai diante do teu día ou queda detrás? O lugar tranquilo non é un luxo para xente de vida sinxela. É a fonte mesma da firmeza que fai posible unha vida complicada. Atopa hoxe o teu lugar solitario, aínda que sexan cinco minutos e un coche aparcado.

    Ver o díaAudio dispoñible
  5. Día 5

    Oracións sinceiras

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Hai un salmo que comeza cunha acusación lanzada directamente ao ceo. David non abre con loanzas, non quenta motores con cortesías: abre con "Ata cando, Señor, me vas esquecer? Para sempre?" (Salmo 13,1). Se isto te sorprende, está ben. Significa que o le√s con sinceridade. David era un home segundo o corazón de Deus, e aínda así aquí está, erguendo o puño contra o ceo. Sentíase esquecido. Sentía que Deus lle agochaba o rostro. Sentía que a tristura se instalara para sempre no seu peito mentres os seus inimigos gañaban. Para quen le por primeira vez, axuda saber que os Salmos eran o libro de oración de Israel: cantos entoados no templo, berros alzados no deserto, palabras alisadas por mil bocas desesperadas antes da túa. Nunca foron pensados como representacións pulidas. Foron pensados para ser verdadeiros. E a verdade que David di aquí é unha que moitos coñecemos pero poucos nos atrevemos a dicir en voz alta: ás veces Deus parece ausente, e doe. Mais isto é o que o crente experimentado quizais precise meditar de novo: David non se queda na queixa. Non abandona a conversa. Dá a volta, non porque as súas circunstancias cambiasen, senón porque escolle lembrar quen é Deus aínda que non o poida sentir: "Eu confío no teu amor, o meu corazón alégrase coa túa salvación" (Salmo 13,6). Ese "pero" fai un traballo extraordinario. É a bisagra da oración sincera. O lamento e a confianza non son contrarios; son a mesma oración, dita pola mesma boca, ao mesmo Deus. Deus non é fráxil. Pode soportar a túa rabia, a túa confusión, o teu "ata cando". A oración sincera non é irreverencia: é intimidade. Quen finxe que todo vai ben diante de Deus é quen garda a distancia. Quen clama desde o fondo é quen se achega. Preséntalle hoxe o que realmente hai no teu corazón. El xa o sabe. Só espera que llo digas.

    Ver o díaAudio dispoñible
  6. Día 6

    Entrar con acción de grazas

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Antes de que digas unha soa palabra a Deus hoxe, o salmo cen quere que fagas algo: que aclames con alegría. Non unha chamada tímida e vacilante a unha porta que non sabes se está aberta, senón unha aclamación, alegre, feita por alguén que sabe que é benvido. "Entrade polas súas portas dando grazas, polos seus atrios cantando loanzas" (Salmo 100,4). A imaxe é un templo, pero o convite vale para cada mañá corrente da túa vida. Para quen le por primeira vez, vale a pena deterse en que fai realmente a acción de grazas na oración. Non é un quecemento ritual, coma estirar antes de correr. É unha reorientación da alma. Cando comezamos coa gratitude, confesamos algo verdadeiro sobre a realidade: que non nos fixemos a nós mesmos, que non estamos sós, que o Deus ao que nos achegamos é bo. O Salmo 100 fundaméntao na máis básica das verdades: "Sabede que o Señor é Deus; el fíxonos, e non nós a nós mesmos" (Salmo 100,3). A acción de grazas comeza lembrando quen é Deus e quen non o é. O apóstolo Paulo, escribindo desde un cárcere á igrexa de Colosas, fai eco disto con admirable brevidade: "Sede constantes na oración, velando nela con acción de grazas" (Colosenses 4,2). Esa palabra "velar" significa estar alerta, estar esperto na oración, non sonolento nin distraído. E o antídoto contra a oración sonolenta, suxire Paulo, é a acción de grazas. A gratitude mantén os ollos abertos. Lémbranos que a oración non é un monólogo dirixido ao teito, senón unha conversa co Deus vivo que xa fixo inmensamente moito. Para o crente que leva anos orando, hai aquí un desafío suave: as túas oracións fixéronse pesadas de peticións e delgadas de loanza? Non hai nada malo en presentar as necesidades, falaremos diso mañá, pero unha vida de oración construída só sobre o pedir pode derivar en silencio a tratar a Deus como unha máquina expendedora e non como un Pai. Proba hoxe a entrar coas mans abertas, non para recibir, senón para dar grazas. Mira que fai iso con todo o que vén despois.

    Ver o díaAudio dispoñible
  7. Día 7

    Cando non tes palabras

    A lectura de hoxe

    Reflexión

    Pechamos a viaxe desta semana no lugar máis sincero ao que nos pode levar a oración: o momento en que nos quedamos sen palabras. Sentaches a orar e non atopaches máis que unha dor oca á que non sabes poñer nome. Quixeches chegar a Deus e sentiches que estendías a man cara á néboa. Se estiveches aí, Romanos 8 ten algo extraordinario que dicirche: iso non é a ausencia de oración. Pode ser a oración máis profunda de todas. "Así mesmo, o Espírito vén en axuda da nosa debilidade, pois nós non sabemos pedir como convén; mais o Espírito mesmo intercede por nós con xemidos inefables" (Romanos 8,26). Le isto amodo. O Espírito de Deus, o mesmo Espírito que se cernía sobre as augas na creación, toma morada dentro do crente e ora a través del cando non pode orar por si mesmo. O xemido que non podes pór en palabras non é en van. Está sendo traducido por Alguén que coñece perfectamente o teu corazón e a vontade do Pai. Para o novo crente, isto é profundamente liberador: non podes orar mal se te volves de verdade cara a Deus. Non necesitas o vocabulario axeitado. Non necesitas sentirte elocuente nin sequera coherente. Xudas lémbranos que debemos estar "orando no Espírito Santo" (Xudas 20), é dicir, render nos ao movemento do Espírito en nós en vez de esforzarnos só coa nosa propia forza. A oración non é unha actuación que ofreces; é unha conversa que o Espírito fai posible. E para quen leva moito tempo camiñando con Deus, quizais sobre todo para eles, tamén hai aquí graza. O esgotamento espiritual existe. As tempadas de dor, de confusión ou de sequidade chegan aos máis fieis de entre nós. A promesa de Romanos 8,26 non caduca coa madureza. O Espírito intercede polo santo experimentado coa mesma ternura que polo converso máis recente. Nos días en que as túas oracións non parezan máis que un suspiro, deixa que ese suspiro sexa a túa oración. Deus oe o que as palabras non poden levar. Esta semana non chegaches ao final da oración: só comezaches.

    Ver o díaAudio dispoñible