Όλα τα πλάνα

Μαθαίνοντας να προσεύχεσαι

Επτά ημέρες για το πώς να μιλάς με τον Θεό: ειλικρινά, απλά και χωρίς φόβο μήπως κάνεις λάθος.

  1. Ημέρα 1

    Πάτερ ημών

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Φανταστείτε ότι είστε ένας από τους μαθητές και βλέπετε τον Ιησού να απομακρύνεται από το πλήθος για να προσευχηθεί. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που το κάνει, χωρίς βιασύνη και χωρίς επίδειξη, που σας κάνει να ποθείτε αυτό που έχει Εκείνος. Και Του ζητάτε: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε». Στο κεφάλαιο 6 του κατά Ματθαίον, Εκείνος απαντά στο ερώτημα πριν καν διατυπωθεί, και αυτό που δίνει δεν είναι ένας τύπος για απαγγελία, αλλά μια πόρτα για να περάσουμε. Ξεκινά με μια προειδοποίηση: μην προσεύχεστε για να σας βλέπουν. Οι θρησκευτικοί ηγέτες της εποχής Του αγαπούσαν τις μακροσκελείς και θορυβώδεις προσευχές στις πλατείες, προσευχές που στόχευαν στα αυτιά των ανθρώπων και όχι στην καρδιά του Θεού. Ο Ιησούς λέει ξεκάθαρα: «απέχουσι τον μισθόν αυτών» (Ματθαίον 6:5). Με άλλα λόγια, το χειροκρότημα είναι το μόνο που θα πάρουν. Εσύ όμως, λέει, μπες στο δωμάτιό σου, κλείσε την πόρτα και μίλησε στον Πατέρα σου που βλέπει στα κρυφά. Το ακροατήριο της προσευχής είναι ένα. Έπειτα μας δίνει εκείνα τα λόγια που αντηχούν εδώ και είκοσι αιώνες: «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου» (Ματθαίον 6:9). Προσέξτε ότι δεν λέει «Πατέρα μου», αλλά «Πάτερ ημών». Η προσευχή δεν είναι ποτέ καθαρά ιδιωτική υπόθεση: ακόμη και μόνοι στο δωμάτιό σας, ενώνεστε με μια οικογένεια. Και προσέξτε ότι η πρώτη κίνηση της προσευχής δεν είναι να ζητήσουμε κάτι. Είναι απλώς να αναγνωρίσουμε ποιος είναι ο Θεός: Πατέρας. Άγιος. Κοντινός. Πριν παρουσιάσουμε τις ανάγκες μας, ησυχάζουμε την καρδιά μας στην αλήθεια για την παρουσία στην οποία έχουμε εισέλθει. Αν διαβάζετε για πρώτη φορά, ακούστε το καθαρά: δεν χρειάζεστε ιδιαίτερα λόγια, κάποια συγκεκριμένη στάση ή μακρά ιστορία με τον Θεό για να προσευχηθείτε. Ο Ιησούς διδάσκει απλούς ανθρώπους, ψαράδες, τελώνες, ανήσυχες μητέρες, πώς να μιλούν στον Πατέρα τους. Αν πάλι είστε έμπειρος πιστός, σκεφθείτε το εξής: πότε ήταν η τελευταία φορά που οι προσευχές σας ξεκίνησαν με θαυμασμό για το όνομα του Θεού πριν περάσουν στον κατάλογο των αναγκών; Η Προσευχή του Κυρίου δεν είναι ταβάνι για την προσευχή. Είναι πυξίδα: μας δείχνει την οικειότητα πριν από το αίτημα, τη βασιλεία του Θεού πριν από τη δική μας άνεση. Κάθε φορά που προσεύχεστε, μαθαίνετε το ίδιο που έμαθαν οι μαθητές: ότι ο Θεός των ουρανών αποκαλεί τον εαυτό Του Πατέρα σας, και σας ακούει.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  2. Ημέρα 2

    Ζητείτε, Αναζητείτε, Κρούετε

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Υπάρχει μια πόρτα σε αυτούς τους στίχους, και ο Ιησούς σου λέει να κρούσεις. Όχι διστακτικά. Όχι μία φορά. Χρησιμοποιεί τρία ρήματα: ζητείτε, αναζητείτε, κρούετε, και στη γλώσσα του πρωτοτύπου είναι όλα συνεχείς ενέργειες: συνέχισε να ζητάς, συνέχισε να αναζητάς, συνέχισε να κρούεις. Αυτό δεν είναι θεολογία αυτόματου πωλητή, όπου πατάς ένα κουμπί και περιμένεις. Είναι πρόσκληση σε μια ζωντανή, επίμονη σχέση εμπιστοσύνης με έναν Θεό που θέλει να Τον βρουν. «Αιτείσθε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί· κρούετε, και θέλει ανοιχθή εις εσάς» (Ματθαίος 7:7). Ο Ιησούς δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας σε αυτή την υπόσχεση. Δεν λέει «ζήτα, και ίσως». Λέει «ζήτα, και θα σου δοθεί». Για κάποιον που διαβάζει για πρώτη φορά, αυτό ίσως ακούγεται σχεδόν υπερβολικά καλό, και πρέπει να γεννά ένα ειλικρινές ερώτημα: γιατί τότε κάποιες προσευχές φαίνεται να μένουν αναπάντητες; Ο Ιησούς δεν υπόσχεται ότι ο Θεός θα μας δώσει ό,τι θέλουμε με το δικό μας ρολόι. Υπόσχεται ότι ο Θεός θα μας δώσει ό,τι χρειαζόμαστε, και ότι καμία ειλικρινής αναζήτησή Του δεν μένει ποτέ χωρίς καρπό. Έπειτα προβάλλει ένα επιχείρημα από το μικρότερο στο μεγαλύτερο, σχεδόν αφοπλιστικό στην απλότητά του. Αν το παιδί σου ζητήσει ψωμί, δεν του δίνεις πέτρα. Αν ζητήσει ψάρι, δεν του δίνεις φίδι. Είσαι ατελής γονιός, κι όμως ξέρεις να δίνεις καλά πράγματα. «Πόσω μάλλον», λέει ο Ιησούς, «ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς θέλει δώσει αγαθά εις τους ζητούντας παρ' αυτού;» (Ματθαίος 7:11). Η εκδοχή του Λουκά προσθέτει μια εκπληκτική λεπτομέρεια: ο Πατέρας δίνει το Άγιο Πνεύμα σε όσους το ζητούν. Το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει ο Θεός δεν είναι μια διορθωμένη περίσταση ή ένα λυμένο πρόβλημα. Είναι ο ίδιος ο Εαυτός Του. Για τον πιστό που έχει προσευχηθεί πολύ και με επιμονή και έχει νιώσει τη σιωπή, μείνε εδώ για λίγο. Η υπόσχεση δεν είναι ότι ο Θεός απαντά στο δικό μας πρόγραμμα. Είναι ότι απαντά ως Πατέρας, πράγμα που σημαίνει άλλοτε με ναι, άλλοτε με «όχι ακόμη» και άλλοτε με κάτι καλύτερο από όσα ζητήσαμε. Η πόρτα στην οποία κρούεις δεν είναι η πόρτα μιας αποθήκης. Είναι η πόρτα ενός Προσώπου. Συνέχισε να κρούεις. Εκείνος είναι ήδη στην άλλη πλευρά.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  3. Ημέρα 3

    Σε όλα, με ευχαριστία

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Οι περισσότεροι από εμάς καταφεύγουμε στην προσευχή όταν το βάρος γίνει αρκετά μεγάλο. Αντέχουμε, ανησυχούμε, τα βγάζουμε πέρα, και όταν πια δεν μπορούμε άλλο, προσευχόμαστε. Ο Παύλος περιγράφει κάτι εντελώς διαφορετικό. «Προσεύχεσθε αδιαλείπτως», γράφει στην Α΄ Θεσσαλονικείς 5:17. Είναι δύο μόνο λέξεις, που προβληματίζουν και προκαλούν τους πιστούς εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Πώς μπορεί ένας άνθρωπος με δουλειά, οικογένεια, πεταχτό μυαλό και γεμάτο πρόγραμμα να προσεύχεται αδιαλείπτως; Η απάντηση δεν είναι ότι πρέπει να είμαστε γονατισμένοι εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Είναι ότι η προσευχή γίνεται η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζούμε, και όχι μια θελημένη διαδρομή που κάνουμε. Ένα παιδί δεν σταματά να επικοινωνεί με τον στοργικό γονιό του επειδή παίζει στην αυλή. Φωνάζει, γυρίζει να κοιτάξει, τρέχει μέσα με τα νέα του. Το «προσεύχεσθε αδιαλείπτως» είναι πρόσκληση σε αυτή τη συνεχή, ανοιχτή συνομιλία με τον Θεό, όπου το όριο ανάμεσα στην προσευχή και την υπόλοιπη ζωή γίνεται όμορφα διαφανές. Η προς Φιλιππησίους 4:6 το κάνει πιο συγκεκριμένο: «Μη μεριμνάτε για μηδέν, αλλά εις πάντα με την προσευχήν και την δέησιν μετά ευχαριστίας ας γνωρίζωνται τα αιτήματά σας προς τον Θεόν». Το «μεριμνάτε» εδώ σημαίνει να είσαι γεμάτος έγνοιες, αγχωμένος, φορτωμένος. Ο Παύλος δεν υποβαθμίζει τις ανησυχίες σου ως μικρές. Σου προτείνει μια ανταλλαγή: δώσε τες στον Θεό και δέξου σε αντάλλαγμα κάτι που «υπερέχει πάντα νουν» (Φιλιππησίους 4:7). Αυτή η ειρήνη δεν είναι η απουσία δύσκολων περιστάσεων. Είναι μια φρουρά, η λέξη σημαίνει στρατιωτική φρουρά, τοποθετημένη γύρω από την καρδιά και τον νου σου εν Χριστώ Ιησού. Πρόσεξε τη λέξη «ευχαριστίας» που βρίσκεται ακριβώς στη μέση αυτής της προτροπής. Καλούμαστε να φέρνουμε τα αιτήματά μας με ευχαριστία, όχι αφού έρθει η απάντηση, αλλά πριν. Αυτή είναι η στάση που μετατρέπει την προσευχή από απελπισμένη συναλλαγή σε συνομιλία εμπιστοσύνης. Για τον νέο πιστό, αυτό σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να καθαρίσεις το άγχος σου πριν προσευχηθείς: το φέρνεις όπως είναι, και φέρνεις μαζί του και ευγνωμοσύνη. Για τον ώριμο πιστό, ας υπάρξει ένας προβληματισμός: υπάρχουν έγνοιες που εξακολουθείς να κουβαλάς και που δεν τις έχεις παραδώσει ποτέ πραγματικά; Σήμερα είναι η μέρα να κάνεις την ανταλλαγή.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  4. Ημέρα 4

    Ένας ήσυχος τόπος

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Ο Μάρκος γράφει με επείγουσα ροή: το Ευαγγέλιό του είναι γεμάτο από τη λέξη «ευθύς», δηλαδή αμέσως, τώρα. Γι' αυτό είναι εντυπωσιακό που, μέσα σε όλη αυτή την ορμή, σταματά για να μας δείξει τον Ιησού να κάνει κάτι αργό και συνειδητό. «Και το πρωΐ, ενώ ήτο ακόμη βαθεία νύξ, σηκωθείς εξήλθε, και επήγεν εις ερημικόν τόπον, και ήτο εκεί προσευχόμενος» (Μάρκον 1:35). Η προηγούμενη νύχτα ήταν εξαιρετική: θεραπείες, απελευθερώσεις, μια ολόκληρη πόλη συγκεντρωμένη στην πόρτα. Κι ο Ιησούς, αντί να κοιμηθεί περισσότερο, σηκώνεται πριν από τον ήλιο και βρίσκει έναν ήσυχο τόπο μόνος με τον Πατέρα Του. Αυτό δεν είναι τυχαία λεπτομέρεια. Ο Μάρκος μας δείχνει τη μηχανή κάτω από τη διακονία. Τα θαύματα δεν γέννησαν τη ζωή της προσευχής: η ζωή της προσευχής γέννησε τα θαύματα. Ο Ιησούς δεν προσευχήθηκε επειδή είχε περισσεύματα χρόνου. Έβγαλε χρόνο επειδή ήξερε ότι όλα τα άλλα εξαρτώνται από αυτόν. Όταν οι μαθητές Τον βρίσκουν επιτέλους και Του λένε, ουσιαστικά, «Όλοι Σε ψάχνουν, πάμε», Εκείνος δεν αναστατώνεται. Είναι ήρεμος. Ξέρει πού πηγαίνει στη συνέχεια, γιατί έχει ήδη βρεθεί με τον Πατέρα. Ο ψαλμωδός είχε καταλάβει αυτόν τον ρυθμό πολύ νωρίτερα. «Το πρωΐ θέλεις ακούσει την φωνήν μου, Κύριε· το πρωΐ θέλω παρασταθή έμπροσθέν σου, και θέλω προσβλέπει» (Ψαλμοί 5:3). Η φράση «θέλω προσβλέπει» φέρνει την εικόνα του φρουρού που σαρώνει τον ορίζοντα: προσεύχεται και έπειτα περιμένει με προσδοκία να κινηθεί ο Θεός. Η προσευχή δεν είναι μόνο λόγος. Είναι και η στάση μιας ψυχής στραμμένης προς τον Θεό, που προσμένει την απάντησή Του. Γι' αυτόν που μόλις αρχίζει να προσεύχεται, το απόσπασμα προσφέρει μια τρυφερή άδεια: δεν χρειάζεστε καθεδρικό ναό ούτε την τέλεια ώρα. Ο Ιησούς βρήκε έναν ερημικό τόπο, ίσως μια πλαγιά, κρύα και σκοτεινή. Σημασία έχει να πάτε. Για τον πιστό που περπατά με τον Θεό εδώ και χρόνια, ρωτήστε τον εαυτό σας ειλικρινά: η προσευχή σας οδηγεί την ημέρα σας ή σέρνεται πίσω της; Ο ήσυχος τόπος δεν είναι πολυτέλεια για ανθρώπους με απλή ζωή. Είναι η πηγή της σταθερότητας που κάνει δυνατή μια πολύπλοκη ζωή. Βρείτε σήμερα τον δικό σας ερημικό τόπο, ακόμη κι αν είναι πέντε λεπτά σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  5. Ημέρα 5

    Ειλικρινείς Προσευχές

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Υπάρχει ένας ψαλμός που ξεκινά με μια κατηγορία στραμμένη κατευθείαν προς τον ουρανό. Ο Δαβίδ δεν αρχίζει με αίνεση ούτε προθερμαίνεται με ευγένειες. Αρχίζει με το «Έως πότε, Κύριε, θα με λησμονείς; Παντοτινά;» (Ψαλμός 13:1). Αν αυτό σε ξαφνιάζει, καλά. Σημαίνει ότι το διαβάζεις με ειλικρίνεια. Ο Δαβίδ ήταν άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού, κι όμως εδώ απειλεί με υψωμένη γροθιά τον ουρανό. Ένιωθε ξεχασμένος. Ένιωθε ότι ο Θεός έκρυβε το πρόσωπό Του από αυτόν. Ένιωθε ότι η θλίψη είχε εγκατασταθεί μόνιμα στο στήθος του, την ώρα που οι εχθροί του θριάμβευαν. Για τον αναγνώστη που διαβάζει για πρώτη φορά, είναι χρήσιμο να γνωρίζει ότι οι Ψαλμοί ήταν το προσευχητάρι του Ισραήλ: τραγούδια που ψάλλονταν στον ναό, κραυγές που υψώνονταν στην έρημο, λόγια λειασμένα από χίλια απελπισμένα στόματα πριν από το δικό σου. Ποτέ δεν προορίζονταν να είναι επιτηδευμένες παραστάσεις. Προορίζονταν να είναι αληθινοί. Και η αλήθεια που λέει εδώ ο Δαβίδ είναι κάτι που πολλοί γνωρίζουμε, αλλά λίγοι τολμούμε να πούμε φωναχτά: κάποιες φορές ο Θεός φαίνεται απών, και πονά. Αλλά να τι ίσως χρειάζεται να στοχαστεί εκ νέου ο έμπειρος πιστός: ο Δαβίδ δεν μένει στο παράπονο. Δεν εγκαταλείπει τη συνομιλία. Στρέφεται αλλού, όχι επειδή άλλαξαν οι περιστάσεις του, αλλά επειδή επιλέγει να θυμηθεί ποιος είναι ο Θεός, ακόμη κι όταν δεν μπορεί να το νιώσει: «Εγώ όμως ήλπισα στο έλεός σου· η καρδιά μου θα αγαλλιάσει στη σωτηρία σου» (Ψαλμός 13:5). Αυτό το «όμως» κάνει εξαιρετική δουλειά. Είναι ο μεντεσές της ειλικρινούς προσευχής. Ο θρήνος και η εμπιστοσύνη δεν είναι αντίθετα. Είναι η ίδια προσευχή, που λέγεται από το ίδιο στόμα, προς τον ίδιο Θεό. Ο Θεός δεν είναι εύθραυστος. Μπορεί να σηκώσει τον θυμό σου, τη σύγχυσή σου, το «έως πότε» σου. Η ειλικρινής προσευχή δεν είναι ασέβεια, είναι οικειότητα. Εκείνος που προσποιείται ότι όλα είναι καλά μπροστά στον Θεό είναι αυτός που κρατά αποστάσεις. Εκείνος που κραυγάζει από τα βάθη είναι αυτός που πλησιάζει. Φέρε σήμερα στον Θεό ό,τι πραγματικά υπάρχει στην καρδιά σου. Ήδη το γνωρίζει. Απλώς περιμένει να του το πεις.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  6. Ημέρα 6

    Μπαίνοντας με ευχαριστία

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Πριν πεις έστω και μία λέξη στον Θεό σήμερα, ο εκατοστός ψαλμός θέλει να κάνεις κάτι: να αλαλάξεις με χαρά. Όχι ένα σιγανό, διστακτικό χτύπημα σε μια πόρτα που δεν είσαι βέβαιος ότι είναι ανοιχτή, αλλά μια χαρούμενη κραυγή, από κάποιον που ξέρει ότι είναι ευπρόσδεκτος. «Εισέλθετε εις τας πύλας αυτού με ευχαριστίαν, εις τας αυλάς αυτού με αίνεσιν» (Ψαλμός 100:4). Η εικόνα είναι ο ναός, αλλά η πρόσκληση απευθύνεται σε κάθε συνηθισμένο πρωινό της ζωής σου. Για όποιον διαβάζει για πρώτη φορά, αξίζει να σταθεί σε αυτό που πραγματικά κάνει η ευχαριστία στην προσευχή. Δεν είναι μια τυπική προθέρμανση, σαν το τέντωμα πριν από το τρέξιμο. Είναι μια επαναπροσανατολισμός της ψυχής. Όταν αρχίζουμε με ευγνωμοσύνη, ομολογούμε κάτι αληθινό για την πραγματικότητα: ότι δεν δημιουργήσαμε τον εαυτό μας, ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι ο Θεός στον οποίο πλησιάζουμε είναι αγαθός. Ο Ψαλμός 100 το θεμελιώνει στην πιο βασική αλήθεια: «Γνωρίσατε ότι ο Κύριος αυτός είναι Θεός· αυτός έκαμεν ημάς, και όχι ημείς εαυτούς» (Ψαλμός 100:3). Η ευχαριστία αρχίζει με το να θυμόμαστε ποιος είναι Θεός και ποιος δεν είναι. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας από φυλακή προς την εκκλησία των Κολοσσαέων, το επαναλαμβάνει με εντυπωσιακή συντομία: «Εις την προσευχήν εμμένετε, αγρυπνούντες εν αυτή μετ' ευχαριστίας» (Προς Κολοσσαείς 4:2). Αυτό το «αγρυπνούντες» σημαίνει να μένεις σε εγρήγορση, ξύπνιος στην προσευχή, όχι νυσταγμένος ή αφηρημένος. Και το αντίδοτο στην νυσταγμένη προσευχή, υπαινίσσεται ο Παύλος, είναι η ευχαριστία. Η ευγνωμοσύνη κρατά τα μάτια ανοιχτά. Μας θυμίζει ότι η προσευχή δεν είναι μονόλογος προς το ταβάνι, αλλά συνομιλία με τον ζωντανό Θεό, ο οποίος έχει ήδη κάνει απείρως πολλά. Για τον πιστό που προσεύχεται εδώ και χρόνια, υπάρχει μια ήπια πρόκληση: μήπως οι προσευχές σου έχουν βαρύνει από αιτήματα και αδυνατίσει από αίνεση; Δεν είναι κακό να φέρνουμε τις ανάγκες μας (θα μιλήσουμε γι' αυτό αύριο), όμως μια προσευχητική ζωή που στηρίζεται μόνο στο να ζητά μπορεί αθόρυβα να καταλήξει να βλέπει τον Θεό ως αυτόματο πωλητή και όχι ως Πατέρα. Δοκίμασε σήμερα να εισέλθεις με τα χέρια ανοιχτά, όχι για να λάβεις, αλλά για να ευχαριστήσεις. Δες τι κάνει αυτό σε όλα όσα ακολουθούν.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό
  7. Ημέρα 7

    Όταν δεν έχεις λόγια

    Η σημερινή ανάγνωση

    Στοχασμός

    Κλείνουμε το ταξίδι αυτής της εβδομάδας στο πιο ειλικρινές σημείο στο οποίο μπορεί να μας οδηγήσει η προσευχή: τη στιγμή που μας τελειώνουν οι λέξεις. Έχεις καθίσει να προσευχηθείς και δεν βρήκες παρά έναν κούφιο πόνο που δεν μπορείς να ονομάσεις. Θέλησες να φτάσεις στον Θεό και ένιωσες σαν να απλώνεις το χέρι μέσα στην ομίχλη. Αν έχεις βρεθεί εκεί, το κεφάλαιο 8 της προς Ρωμαίους επιστολής έχει κάτι εξαιρετικό να σου πει: αυτό δεν είναι απουσία προσευχής. Μπορεί να είναι η βαθύτερη προσευχή απ' όλες. «Παρομοίως δε και το Πνεύμα συνεπικουρεί εις τας ασθενείας ημών· επειδή το τι να προσευχηθώμεν καθώς πρέπει δεν εξεύρομεν, αλλ' αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών με στεναγμούς αλαλήτους» (Ρωμαίους 8:26). Διάβασέ το αργά. Το Πνεύμα του Θεού, το ίδιο Πνεύμα που αιωρούνταν πάνω από τα νερά κατά τη δημιουργία, κατοικεί μέσα στον πιστό και προσεύχεται δι' αυτού όταν εκείνος δεν μπορεί να προσευχηθεί μόνος του. Ο στεναγμός που δεν μπορείς να εκφράσεις με λόγια δεν είναι τίποτα. Μεταφράζεται από Κάποιον που γνωρίζει τέλεια και την καρδιά σου και το θέλημα του Πατέρα. Για τον νέο πιστό, αυτό είναι βαθιά απελευθερωτικό: δεν μπορείς να προσευχηθείς λάθος, αν στρέφεσαι ειλικρινά προς τον Θεό. Δεν χρειάζεσαι το σωστό λεξιλόγιο. Δεν χρειάζεται να νιώθεις εύγλωττος ή έστω συνεκτικός. Ο Ιούδας μάς υπενθυμίζει να είμαστε «προσευχόμενοι διά Πνεύματος Αγίου» (Ιούδα 20), δηλαδή να παραδινόμαστε στην κίνηση του Πνεύματος μέσα μας, αντί να αγωνιζόμαστε εξ ολοκλήρου με τη δική μας δύναμη. Η προσευχή δεν είναι παράσταση που δίνεις. Είναι μια συνομιλία που την καθιστά δυνατή το Πνεύμα. Και για όσους περπατούν με τον Θεό εδώ και πολύ καιρό, ίσως ιδιαίτερα για εκείνους, υπάρχει κι εδώ χάρη. Η πνευματική εξάντληση είναι υπαρκτή. Εποχές θλίψης, σύγχυσης ή ξηρασίας έρχονται και στους πιο πιστούς ανάμεσά μας. Η υπόσχεση του Ρωμαίους 8:26 δεν λήγει με την ωριμότητα. Το Πνεύμα μεσιτεύει για τον έμπειρο άγιο με την ίδια τρυφερότητα όπως και για τον πιο πρόσφατο πιστό. Τις μέρες που οι προσευχές σου μοιάζουν με έναν απλό αναστεναγμό, άσε τον αναστεναγμό αυτόν να είναι η προσευχή σου. Ο Θεός ακούει ό,τι οι λέξεις δεν μπορούν να μεταφέρουν. Δεν έφτασες στο τέλος της προσευχής αυτή την εβδομάδα. Μόλις ξεκίνησες.

    Προβολή ημέραςΔιαθέσιμο ηχητικό