เจ็ดวันว่าด้วยการรับการอภัยจากพระเจ้า และเรียนรู้ที่จะให้อภัยผู้อื่นด้วยความช่วยเหลือของพระองค์
วันที่ 1
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แจ่มใส ทิศตะวันออกทอดยาวอยู่เบื้องหลัง ทิศตะวันตกทอดยาวอยู่เบื้องหน้า และระหว่างสองทิศนั้นเป็นระยะทางที่กว้างใหญ่จนไม่มีมนุษย์คนใดเดินไปถึงได้ นี่คือภาพที่ผู้เขียนสดุดีใช้เพื่ออธิบายสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำกับบาปของเรา พระองค์ไม่ได้เพียงวางมันไว้ข้างๆ หรือเก็บเข้าแฟ้มไว้ แต่ทรงนำมันออกไป อย่างสิ้นเชิง อย่างถาวร "ทิศตะวันออกไกลจากทิศตะวันตกเท่าใด พระองค์ทรงให้การละเมิดของเราไกลจากเราเท่านั้น" (สดุดี 103:12) สดุดีบทนี้เริ่มต้นด้วยการเตือนเราว่าพระเจ้าองค์นี้ทรงเป็นใคร ไม่ใช่ผู้พิพากษาที่อยู่ไกลคอยนับความผิดพลาดของเรา แต่เป็นพระบิดาที่ "ทรงพระกรุณาและทรงพระคุณ ทรงกริ้วช้า และทรงบริบูรณ์ด้วยความเมตตา" (สดุดี 103:8) สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอ่านพระคัมภีร์ ขอให้หยุดตรงนี้สักครู่: พระเจ้าในพระคัมภีร์ไม่ได้รอจับผิดคุณ พระองค์ทรงทราบทุกสิ่งที่คุณเคยทำผิดอยู่แล้ว และการเคลื่อนไหวแรกของพระองค์ที่มาหาคุณคือความเมตตา ไม่ใช่การกล่าวโทษ สำหรับผู้ที่เดินกับองค์พระผู้เป็นเจ้ามาหลายปี ลองพิจารณาสิ่งที่คุณอาจไม่เคยสังเกต ผู้เขียนสดุดีกล่าวว่าพระเจ้า "ทรงทราบกายสังขารของเรา พระองค์ทรงระลึกว่าเราเป็นแต่ผงคลีดิน" (สดุดี 103:14) คำว่า "ทรงระลึก" ในที่นี้แฝงความอ่อนโยน ไม่ใช่ความดูถูก พระเจ้าไม่ได้ลืมความอ่อนแอของเราแล้วหมดความอดทนเมื่อเราสะดุดล้ม พระองค์ทรงเก็บความเปราะบางของเราไว้ในพระทัยด้วยความห่วงใยเช่นเดียวกับที่บิดาอุ้มลูกเล็ก รู้ว่าลูกยังแบกอะไรไม่ไหว และอ่อนโยนเพราะเหตุนั้น สิ่งนี้เปลี่ยนวิธีที่เรารับการอภัย หลายคนในพวกเรารับการอภัยของพระเจ้าไว้ในความคิด แต่ยังแบกน้ำหนักของความอับอายไว้ในอกไปอีกหลายปี สดุดีบทนี้ไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ถ้าพระองค์ทรงนำบาปของคุณออกไปไกลเท่าทิศตะวันออกไกลจากทิศตะวันตก คุณก็ไม่อาจไปเก็บมันกลับมาได้ มันหายไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือตัวคุณ ผู้ที่พระบิดาทรงรู้จัก ทรงโอบอุ้ม และทรงรัก พระบิดาผู้มีความเมตตาสูงเหนือฟ้าสวรรค์ วันนี้ ขอให้ความจริงข้อนี้ตกลงในจุดใดจุดหนึ่งอย่างเฉพาะเจาะจง ลองนึกถึงความล้มเหลวหนึ่งเรื่องที่คุณลากติดตัวมาตลอด พระเจ้าทรงนำมันออกไปแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องแบกสิ่งที่พระองค์ทรงฝังไว้แล้ว
วันที่ 2
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เปโตรคิดว่าตนใจกว้างแล้ว ในวัฒนธรรมสมัยนั้น พวกรับบีมักสอนว่าการให้อภัยใครสักคนสามครั้งก็เกินพอแล้ว ดังนั้นเมื่อเปโตรก้าวออกมาเสนอเจ็ดครั้ง คือสองเท่าของที่คาดหวังกันและบวกอีกหนึ่งเพื่อให้ครบถ้วน เขาคงหวังว่าจะได้รับการพยักหน้าชื่นชม แต่พระเยซูทรงตอบด้วยตัวเลขที่หยุดการคำนวณทุกอย่างเสียสนิท “เราไม่ได้บอกท่านว่าถึงเจ็ดครั้ง แต่ถึงเจ็ดสิบเท่าของเจ็ดครั้ง” (มัทธิว 18:22) พระเยซูไม่ได้ทรงตั้งเพดานใหม่ไว้ที่สี่ร้อยเก้าสิบครั้ง แต่ทรงรื้อเพดานทิ้งไปเลย ทันทีที่ท่านเริ่มนับว่าให้อภัยใครไปกี่ครั้งแล้ว ท่านก็เข้าใจผิดแล้วว่าการให้อภัยคืออะไร การให้อภัยตามที่พระเยซูทรงสอนไม่ใช่ธุรกรรมที่มีขีดจำกัด แต่เป็นท่าทีของหัวใจ ซึ่งหลั่งไหลออกมาจากการได้รับสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนไม่มีหนี้ใดที่คนอื่นติดค้างเราจะเทียบได้เลย คำอุปมาที่ตามมาทำให้เห็นภาพชัดเจน ผู้รับใช้คนหนึ่งเป็นหนี้กษัตริย์หนึ่งหมื่นตะลันต์ ซึ่งเป็นจำนวนที่ไร้เหตุผลจนคงทำให้ฝูงชนหัวเราะ หนึ่งตะลันต์เท่ากับค่าจ้างราวยี่สิบปี หนึ่งหมื่นตะลันต์จึงเป็นภูเขาหนี้ที่ไม่มีวันใช้หมด กษัตริย์ทรงยกหนี้ให้ทั้งหมดอย่างให้เปล่าและสมบูรณ์ แล้วผู้รับใช้คนเดิมก็พบเพื่อนที่เป็นหนี้เขาหนึ่งร้อยเดนาริอัน ประมาณค่าจ้างสามเดือน และจับเพื่อนนั้นไปขังคุก ความแตกต่างนี้ไม่ได้ซ่อนเร้น มันมีไว้เพื่อให้เราตกใจจนต้องสำรวจตนเอง นี่คือคำถามที่คำอุปมาถามผู้เชื่อทุกคนอย่างเงียบๆ ท่านรู้จริงๆ ไหมว่าท่านได้รับการอภัยมากเพียงใด ไม่ใช่ในฐานะข้อเท็จจริงทางเทววิทยา แต่เป็นสิ่งที่รู้สึกได้ถึงกระดูก เพราะเมื่อหนี้นั้นเป็นจริงสำหรับเรา เมื่อเราเข้าใจภูเขาหนึ่งหมื่นตะลันต์ที่พระเจ้าทรงย้ายออกไปแทนเรา ความแค้นเคืองหนึ่งร้อยเดนาริอันที่เรามีต่อผู้อื่นก็จะเริ่มดูแตกต่างไปมาก การให้อภัยผู้อื่นเป็นเรื่องยาก ไม่มีใครควรแสร้งทำเป็นว่าไม่ยาก แต่หนทางเข้าสู่การให้อภัยเริ่มต้นเหมือนกันเสมอ คือกลับไปที่ไม้กางเขนและระลึกถึงสิ่งที่ถูกยกเลิกไปที่นั่นเพื่อท่าน
วันที่ 3
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
เปาโลไม่ได้ค่อย ๆ เข้าสู่หัวข้อนี้ ท่านเริ่มด้วยรายการ คือความขมขื่น ความโกรธ ความฉุนเฉียว การเอะอะ การพูดหยาบหยาม ความประสงค์ร้าย และบอกชาวเอเฟซัสให้ละทิ้งสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด (เอเฟซัส 4:31) สำหรับผู้อ่านที่เพิ่งเริ่ม คำว่า “ละทิ้ง” ฟังดูหนักแน่น มันหมายถึงการถอดบางสิ่งออก เหมือนที่ท่านถอดเสื้อคลุมออกจากตัว สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เพียงนิสัยไม่ดีที่ต้องจัดการ แต่เป็นเสื้อผ้าที่ไม่เหมาะกับผู้ที่สวมอยู่ในพระคริสต์แล้ว แล้วจึงถึงทางเลือกใหม่ ซึ่งไม่ใช่แค่ “พยายามเป็นคนดีให้มากขึ้น” เปาโลเขียนว่า “จงมีเมตตาต่อกัน มีใจอ่อนโยน และยกโทษให้กัน เหมือนที่พระเจ้าทรงยกโทษให้ท่านในพระคริสต์แล้ว” (เอเฟซัส 4:32) มาตรฐานนี้น่าตะลึง ไม่ใช่ “ให้อภัยเหมือนที่ท่านอยากถูกให้อภัย” ไม่ใช่ “ให้อภัยเมื่อเขาสมควรได้รับ” แต่ให้อภัยเหมือนที่พระเจ้าทรงให้อภัยท่านเพราะพระคริสต์ ขนาดของการให้อภัยของเราควรเป็นขนาดเดียวกับของพระองค์ โคโลสีเพิ่มถ้อยคำหนึ่งที่ผู้อ่านที่เคยชินมักผ่านไปเร็วเกินไป คือ “อดทนต่อกันและกัน” (โคโลสี 3:13) ความอดทนเป็นญาติผู้เงียบสงบของการให้อภัย การให้อภัยจัดการกับความผิดที่เกิดขึ้นแล้ว ส่วนความอดทนคือความพากเพียรในแต่ละวันที่รองรับแรงเสียดทานจากการอยู่ร่วมกับคนที่ไม่สมบูรณ์แบบ เช่น ความรำคาญเล็ก ๆ น้อย ๆ ความอ่อนแอที่เกิดซ้ำ และวิถีที่คนเราเป็นอยู่ สองสิ่งนี้เป็นสิ่งจำเป็นทั้งคู่ และเป็นไปได้ก็เพราะเราเป็น “ผู้ที่พระเจ้าทรงเลือกสรรไว้ เป็นผู้บริสุทธิ์และเป็นที่รัก” (โคโลสี 3:12) คือผู้ที่ได้รับอัตลักษณ์ก่อนที่จะถูกขอให้ทำหน้าที่ใด ๆ สังเกตลำดับในทั้งสองตอน คือท่านเป็นใครมาก่อนสิ่งที่ท่านทำ ท่านเป็นผู้ถูกเลือก เป็นผู้บริสุทธิ์ เป็นที่รัก ฉะนั้นจงสวมใจเมตตากรุณา ความกรุณา ความถ่อมใจ ความอ่อนสุภาพ และความอดทนนาน พระเจ้าไม่เคยขอให้เราสร้างการให้อภัยขึ้นมาจากความว่างเปล่า พระองค์ทรงขอให้เราตักจากสิ่งที่เราได้รับไว้แล้ว หากวันนี้ท่านกำลังต่อสู้กับการให้อภัยใครสักคน คำเชิญไม่ใช่ให้เรียกพลังใจเพิ่มขึ้น แต่คือให้ลึกลงไปในความเป็นที่รักของท่านเอง ให้อยู่กับความจริงที่ว่าพระเจ้าทรงยกโทษให้ท่านเพราะพระคริสต์ แล้วปล่อยให้ความจริงนั้นไหลล้นออกมา
วันที่ 4
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
พระเยซูทรงเล่าเรื่องนี้ให้ผู้คนที่บ่นว่าพระองค์ต้อนรับคนบาปและรับประทานอาหารกับพวกเขา ก่อนที่เราจะเข้าไปในอุปมานี้ เราควรรู้สึกถึงน้ำหนักของผู้ฟังเหล่านั้น พวกฟาริสีและธรรมาจารย์ไม่ใช่คนเย็นชาหรือไม่แยแส พวกเขาเป็นคนที่เคร่งศาสนามาก เชื่อว่าความบริสุทธิ์ต้องอยู่ห่างจากสิ่งที่ไม่สะอาด และพระเยซูทรงตอบคำบ่นของพวกเขาไม่ใช่ด้วยการโต้แย้ง แต่ด้วยเรื่องราวของบิดาคนหนึ่ง คำขอของบุตรน้อยที่ว่า "ขอให้ส่วนของทรัพย์สมบัติที่ตกเป็นของลูกนั้นแก่ลูก" (ลูกา 15:12) ในวัฒนธรรมนั้นเท่ากับการอยากให้บิดาตายไปเสีย เขาต้องการมรดกโดยไม่ต้องการความสัมพันธ์ เขาต้องการสิ่งที่บิดามี ไม่ใช่ตัวบิดา และบิดาก็ให้เขาไป เพียงเท่านี้ก็เป็นภาพของพระคุณแล้ว คือเสรีภาพที่พระเจ้าประทานแก่เราแม้จะเดินจากพระองค์ไป บุตรน้อยจบลงด้วยการเลี้ยงหมูในต่างแดนไกลโพ้น ซึ่งสำหรับชาวยิวที่ฟังอยู่เป็นความตกต่ำที่สุดเท่าที่จะนึกได้ แล้วพระคัมภีร์กล่าวว่า "เมื่อเขาได้สติ" (ลูกา 15:17) วลีนี้ควรค่าแก่การใคร่ครวญ การได้สติไม่ใช่การกลายเป็นผู้สมควร แผนการของบุตรน้อยเมื่อลุกขึ้นก็ยังเป็นการแลกเปลี่ยน เขาจะขอเป็นลูกจ้างเพื่อหาเลี้ยงชีพของตนเอง เขายังไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับการฟื้นฟู เขากำลังซ้อมคำพูดอยู่ แต่บิดากำลังเฝ้ามองอยู่ "แต่เมื่อเขายังอยู่ไกล บิดาเห็นเขา" (ลูกา 15:20) บิดาคอยมองหาอยู่ และเมื่อเห็นลูก เขาไม่รอฟังคำพูดนั้น เขาวิ่ง ในตะวันออกใกล้โบราณ ชายผู้มีเกียรติไม่วิ่ง ถือว่าเสียศักดิ์ศรี แต่บิดาก็วิ่งอยู่ดี และกอดคอลูกจูบเขา บุตรน้อยเริ่มคำพูดที่ซ้อมไว้ และบิดาก็ขัดขึ้นด้วยการเฉลิมฉลอง นี่คือพระเจ้าที่พระเยซูทรงเปิดเผยแก่คนเคร่งศาสนาที่บ่นว่า และแก่เราด้วย พระองค์ไม่ได้ยืนกอดอกอยู่ที่ประตูเพื่อรอฟังว่าคำขอโทษของคุณดีพอหรือไม่ พระองค์กำลังวิ่งมาหา พระองค์เฝ้ามองหาคุณอยู่ และก่อนที่คำพูดของคุณจะจบ พระองค์ก็ทรงเรียกหาเสื้อคลุม แหวน และงานเลี้ยงแล้ว
วันที่ 5
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
ลองนึกภาพฉากนั้น: เนินเขานอกกำแพงกรุงเยรูซาเล็ม ไม้กางเขนสามอันตั้งตระหง่านต่อท้องฟ้า และฝูงชนที่ใช้เวลาตลอดเช้าเยาะเย้ยชายผู้อยู่ตรงกลาง ทหารเพิ่งตอกตะปูผ่านพระหัตถ์และพระบาทของพระองค์ ผู้นำศาสนาพากันหัวเราะเยาะ ฝูงชนพากันตะโกนเย้ย และในชั่วขณะนั้นเอง ไม่ใช่หลังจากความเจ็บปวดทุเลาลง ไม่ใช่เมื่อฝูงชนสงบลง พระเยซูทรงเปิดพระโอษฐ์ตรัสว่า "ข้าแต่พระบิดา ขอทรงโปรดอภัยโทษแก่เขา เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าเขากระทำอะไร" (ลูกา 23:34) ถ้าท่านไม่เคยอ่านถ้อยคำเหล่านี้มาก่อน ขอให้ปล่อยให้มันซึมลงในใจอย่างช้าๆ ถ้าท่านเคยอ่านมาแล้วเป็นร้อยครั้ง ลองฟังราวกับได้ยินเป็นครั้งแรก สิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าทึ่งยิ่งนักคือจังหวะเวลา พระองค์ไม่ทรงรอจนสบายพระทัย ไม่ทรงรอจนผู้คนกลับใจและมาขอ แต่ทรงอธิษฐานขออภัยโทษให้เขาในขณะที่รอยตะปูยังสดอยู่ ในขณะที่คำดูหมิ่นยังก้องอยู่ นี่ไม่ใช่การให้อภัยในฐานะความรู้สึก แต่เป็นการให้อภัยในฐานะการเลือก เป็นการกระทำของเจตจำนงที่หยั่งรากในความรัก พระเยซูทรงเข้าใจสิ่งที่เรามักมองข้าม คือผู้ที่ทำร้ายพระองค์กำลังตกอยู่ในความมืดบอดฝ่ายวิญญาณ "เขาไม่รู้ว่าเขากระทำอะไร" ถ้อยคำนี้ไม่ใช่ข้อแก้ตัวให้บาป แต่เป็นหน้าต่างที่เปิดให้เห็นพระเมตตาของพระเจ้า ผู้ทรงพบผู้คนในที่ซึ่งความเข้าใจของเขาสิ้นสุดลง แล้วเมื่อเปิดไปที่กิจการ 7 เราพบสเทเฟน ผู้พลีชีพคริสเตียนคนแรก ถูกฝูงชนที่โกรธแค้นขว้างด้วยก้อนหินจนสิ้นชีวิต ขณะที่ก้อนหินกำลังตกลงมา ลูกาบันทึกว่าท่าน "ร้องเสียงดังว่า ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงถือโทษเขาในบาปนี้" (กิจการ 7:60) พระวิญญาณของพระคริสต์ทรงเปลี่ยนแปลงสเทเฟนอย่างลึกซึ้ง จนคำอธิษฐานบนกางเขนกลายเป็นคำอธิษฐานในลมหายใจสุดท้ายของท่านเอง แบบอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ สเทเฟนได้เห็นสิ่งที่พระเยซูทรงกระทำ และสิ่งนั้นหยั่งรากลึกในตัวท่านจนเกิดผลในยามที่สิ้นหวังที่สุด นี่คือคำถามเงียบๆ ที่ตรวจดูใจของเราในวันนี้: ชื่อที่ยากที่สุดในรายชื่อของท่านคือใคร ใครคือคนที่ความผิดของเขายังทำให้อกของท่านแน่นอยู่ พระเยซูไม่ได้ทรงอธิษฐานเช่นนั้นจากที่ปลอดภัยและห่างไกล แต่ทรงอธิษฐานจากกางเขน นั่นหมายความว่าการให้อภัยที่แท้จริง ที่ต้องแลกด้วยราคา และที่มีพระวิญญาณทรงเสริมกำลัง เป็นไปได้แม้ในท่ามกลางบาดแผล ไม่ใช่เพียงหลังจากแผลหายแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องรู้สึกก่อน ท่านเลือกที่จะให้อภัยก่อนได้ แล้วขอให้พระเจ้าทรงนำความรู้สึกตามมาทีหลัง
วันที่ 6
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
มีความหนักอึ้งชนิดหนึ่งที่ฝังลึกถึงกระดูก เมื่อสิ่งที่ไม่ได้สารภาพค้างอยู่ในจิตวิญญาณนานเกินไป ผู้เขียนสดุดีรู้ซึ้งถึงเรื่องนี้ ในสดุดี 32 ท่านเขียนถึงช่วงเวลาก่อนการสารภาพ เมื่อท่านนิ่งเงียบเกี่ยวกับบาปของตน: "เมื่อข้าพเจ้านิ่งเสีย กระดูกของข้าพเจ้าก็ร่วงโรยไป เพราะข้าพเจ้าคร่ำครวญอยู่ตลอดวัน" (สดุดี 32:3) นี่เป็นภาพที่ชัดเจนและจับต้องได้ของสิ่งที่ความรู้สึกผิดกระทำต่อคนจากภายในสู่ภายนอก ท่านไม่ได้พูดถึงความผิดในฐานะแนวคิดทางกฎหมาย แต่บรรยายมันในฐานะประสบการณ์ ซึ่งสูบกำลังของท่านไปเหมือนภัยแล้งสูบน้ำจากแผ่นดิน แล้วท่านก็สารภาพ และทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป อัครทูตยอห์น ซึ่งเขียนในหลายศตวรรษต่อมา วางความจริงเดียวกันไว้ในแสงที่ชัดเจนที่สุด: "ถ้าเราสารภาพบาปของเรา พระองค์ทรงสัตย์ซื่อและทรงยุติธรรมที่จะทรงโปรดยกบาปของเรา และทรงชำระเราให้พ้นจากความอธรรมทั้งสิ้น" (1 ยอห์น 1:9) ขอสังเกตสองคำที่ยอห์นใช้คู่กัน คือสัตย์ซื่อและยุติธรรม พระเจ้าไม่ทรงอภัยเราเพราะทรงหย่อนหรือมองข้ามไป แต่ทรงอภัยเพราะทรงสัตย์ซื่อต่อพระสัญญาในพันธสัญญาของพระองค์ และเพราะความยุติธรรมได้รับการสนองครบถ้วนแล้วที่กางเขน การอภัยไม่ใช่การที่พระเจ้าทรงงดกฎ แต่เป็นการที่พระองค์ทรงรักษากฎนั้น ผ่านทางพระคริสต์ สำหรับผู้ที่เพิ่งเริ่มอ่าน นี่คือรูปร่างอย่างง่ายของเรื่องนี้: การสารภาพไม่ใช่การทำพิธีกรรมเพื่อให้ได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า แต่เป็นเพียงการเห็นพ้องกับพระเจ้าในสิ่งที่เป็นความจริง คือเราได้ทำบาป มันเป็นเรื่องสำคัญ และเราต้องการพระเมตตาของพระองค์ คำในภาษากรีกดั้งเดิมมีความหมายว่า การกล่าวสิ่งเดียวกับที่พระเจ้าตรัส เมื่อเราสารภาพ เราเลิกโต้เถียงกับพระเจ้าเรื่องสภาพของเรา และเริ่มยืนข้างเดียวกับพระองค์ นี่คือท่าทีของความถ่อมใจ และมันเปิดประตูให้ สำหรับผู้เชื่อที่เติบโตมานาน ลองพิจารณาข้อนี้: ในสดุดี 32 ดาวิดกล่าวว่าเมื่อท่านยอมรับบาปของตน พระเจ้าทรงโปรดยกโทษ "ความชั่วช้าแห่งบาปของข้าพเจ้า" (สดุดี 32:5) ซึ่งเป็นถ้อยคำที่เน้นย้ำ ประหนึ่งจะบอกว่าพระเจ้าทรงอภัยไม่เพียงการกระทำ แต่รวมถึงรากที่บิดเบี้ยวอยู่เบื้องล่างด้วย นี่คือความลึกของความหมายของการชำระล้าง ท่านไม่ได้เพียงได้รับการอภัยบนกระดาษ แต่ได้รับการชำระให้สะอาด ไม่ว่าท่านแบกอะไรไว้อย่างเงียบๆ ไม่ว่าท่านหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น รวมทั้งพระเจ้าด้วย วันนี้เป็นวันที่ดีที่จะนำมันออกมาสู่ความสว่าง พระองค์ทรงสัตย์ซื่อ พระองค์ทรงยุติธรรม และพระองค์จะทรงชำระล้าง
วันที่ 7
บทอ่านของวันนี้
ข้อคิดใคร่ครวญ
สัปดาห์นี้เราเดินทางมาไกล ตั้งแต่ความกว้างใหญ่น่าตื่นตะลึงของการให้อภัยจากพระเจ้า ไปจนถึงงานที่ต้องจ่ายราคาสูง คือการให้อภัยผู้อื่นด้วยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณ วันนี้เรามาถึงคำถามที่การเดินทางทั้งหมดนำเรามาหา นั่นคือ การใช้ชีวิตอย่างอิสระจริงๆ เป็นอย่างไร ไม่ใช่แค่รู้หลักคำสอนเรื่องการให้อภัย ไม่ใช่แค่มีช่วงเวลาซาบซึ้งที่รู้สึกได้รับการปลดปล่อย แต่คือการเดินผ่านวันธรรมดาๆ ในฐานะคนที่ไม่ถูกบาดแผลเก่าหรือความผิดในอดีตจับเป็นตัวประกันอีกต่อไป ผู้เผยพระวจนะมีคาห์ให้ภาพการให้อภัยของพระเจ้าที่งดงามที่สุดภาพหนึ่งในพระคัมภีร์ ท่านเขียนถึงพระเจ้าผู้ “ทรงพอพระทัยในความรักมั่นคง” และจะ “ทรงเหวี่ยงบาปทั้งสิ้นของเขาลงในส่วนลึกของทะเล” (มีคาห์ 7:18-19) ภาพของทะเลลึกนี้มีความหมายโดยเจตนา ในโลกโบราณ ส่วนลึกของทะเลคือที่ที่เอื้อมไม่ถึงและหยั่งไม่ได้ที่สุดที่คนจะนึกภาพออก พระเจ้าไม่ได้เก็บบาปของท่านไว้ในตู้เอกสารที่ไหนสักแห่ง ไม่ได้สำรองไว้ใช้ภายหลัง แต่ทรงเหวี่ยงมันไปยังที่ที่มันกลับมาอีกไม่ได้ นักเทศน์รุ่นเก่ามักพูดว่า พระองค์ทรงเหวี่ยงบาปลงทะเล แล้วปักป้ายไว้ว่า “ห้ามตกปลา” เปาโลเขียนถึงชาวโรม และนำอิสรภาพนี้ลงมาสู่รายละเอียดของความสัมพันธ์ในชีวิตประจำวัน “อย่าให้ความชั่วชนะ แต่จงเอาชนะความชั่วด้วยความดี” (โรม 12:21) นี่คือรูปแบบที่เป็นจริงของการมีชีวิตอย่างอิสระ ไม่ได้หมายความว่าแสร้งทำเป็นว่าสิ่งผิดนั้นถูก หรือความเจ็บปวดไม่เคยเกิดขึ้น แต่หมายถึงการไม่ยอมให้ความชั่วมีคำพูดสุดท้ายในเรื่องราวของท่าน ทุกการกระทำดีที่จริงใจต่อคนที่ทำผิดต่อท่านคือคำประกาศว่าท่านไม่ใช่นักโทษของเขา ท่านเป็นอิสระแล้ว และท่านกำลังเลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างคนอิสระ เมื่อสัปดาห์นี้ใกล้จบลง ลองคิดดูว่าอิสรภาพรู้สึกอย่างไรในร่างกาย ตารางชีวิต และความสัมพันธ์ของท่าน การให้อภัยที่ได้รับจากพระเจ้าไม่ใช่ธุรกรรมที่เสร็จสิ้นในวันแรกแล้วก็ผ่านไป แต่เป็นอากาศที่ท่านหายใจทุกเช้า และการให้อภัยผู้อื่นก็ไม่ใช่ช่วงเวลาดราม่าครั้งเดียว แต่เป็นการฝึกปฏิบัติทุกวัน บางครั้งเป็นการตัดสินใจทุกวัน ที่จะไม่ปล่อยให้อดีตมาควบคุมปัจจุบัน ท่านถูกสร้างมาเพื่อใช้ชีวิตอย่างอิสระ และด้วยพระคุณของพระองค์ ท่านทำได้