Wszystkie plany

Przebaczenie

Siedem dni o przyjmowaniu Bożego przebaczenia i o tym, jak uczyć się, z Jego pomocą, przebaczać innym.

  1. Dzień 1

    Jak daleko jest wschód od zachodu

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Wyobraź sobie nocne niebo w pogodny wieczór: wschód rozciąga się za tobą, zachód przed tobą, a między nimi odległość tak ogromna, że żadna ludzka stopa nie mogłaby jej przebyć. Po ten obraz sięga psalmista, gdy próbuje opisać, co Bóg czyni z naszym grzechem. Nie odkłada go tylko na bok ani nie chowa do archiwum. Usuwa go. Całkowicie. Na zawsze. „Jako daleko jest wschód od zachodu, tak oddalił od nas przestępstwa nasze" (Psalm 103:12). Psalm otwiera się przypomnieniem, kim jest ten Bóg: nie dalekim sędzią, który zlicza nasze porażki, lecz Ojcem, który jest „litościwy i łaskawy, nierychły do gniewu, a wielce miłosierny" (Psalm 103:8). Jeśli czytasz Biblię po raz pierwszy, warto zatrzymać się tutaj: Bóg Biblii nie czyha na to, by przyłapać cię na złym uczynku. Zna już każde zło, które popełniłeś, a Jego pierwszym ruchem ku tobie jest miłosierdzie, nie potępienie. Tym, którzy chodzą z Panem od lat, proponuję coś, czego być może dotąd nie zauważyli. Psalmista mówi, że Bóg „wie, z czegośmy ulepieni, pamięta, że jesteśmy prochem" (Psalm 103:14). Słowo „pamięta" niesie tu czułość, a nie pogardę. Bóg nie zapomina o naszej słabości, by potem tracić cierpliwość, gdy się potkniemy. Nosi naszą kruchość w swoim sercu z taką troską, z jaką ojciec trzyma małe dziecko: wie, czego ono jeszcze nie udźwignie, i dlatego jest łagodny. To zmienia sposób, w jaki przyjmujemy przebaczenie. Wielu z nas przyjmuje Boże ułaskawienie głową, ale przez lata nosi ciężar wstydu w piersi. Psalm na to nie pozwala. Jeśli Bóg oddalił twój grzech tak daleko, jak wschód jest od zachodu, nie możesz po niego wrócić. Zniknął. Zostajesz ty: poznany, trzymany w ramionach i kochany przez Ojca, którego miłosierdzie jest wyższe niż niebiosa. Niech dziś ta prawda dotknie konkretnego miejsca w twoim życiu. Pomyśl o jednej porażce, którą ciągniesz za sobą. Bóg już ją usunął. Nie musisz dźwigać tego, co On już pogrzebał.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  2. Dzień 2

    Siedmdziesiąt kroć siedm

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Piotr myślał, że jest wielkoduszny. W kulturze jego czasów rabini zwykle nauczali, że przebaczenie komuś trzy razy w zupełności wystarcza. Gdy więc Piotr wystąpił naprzód i zaproponował siedem razy, czyli więcej niż dwa razy tyle, ile oczekiwano, i jeszcze jeden raz na dokładkę, zapewne spodziewał się skinienia uznania. Tymczasem Jezus odpowiedział mu liczbą, która zatrzymała wszelkie rachunki: "Nie powiadam ci, aż do siedmi kroć, ale aż do siedmdziesiąt kroć siedm" (Mateusza 18:22). Jezus nie wyznaczał nowego pułapu czterystu dziewięćdziesięciu razy. Znosił sam pułap. W chwili, gdy zaczynasz liczyć, ile razy komuś przebaczyłeś, już źle rozumiesz, czym jest przebaczenie. Przebaczenie, tak jak uczy o nim Jezus, nie jest transakcją z limitem. Jest postawą serca, która wypływa z otrzymania daru tak ogromnego, że żaden dług, jaki ktoś jest nam winien, nie może się z nim równać. Przypowieść, która następuje, ukazuje to wyraziście. Sługa jest winien królowi dziesięć tysięcy talentów, liczbę tak niedorzeczną, że tłum musiał się roześmiać. Jeden talent to mniej więcej dwadzieścia lat zarobków. Dziesięć tysięcy talentów to niemożliwa do spłacenia góra długu. Król darowuje wszystko, hojnie i całkowicie. Potem ten sam sługa spotyka współsługę, który jest mu winien sto denarów, mniej więcej trzy miesiące zarobków, i każe go wtrącić do więzienia. Kontrast nie jest subtelny. Ma nami wstrząsnąć i skłonić do zbadania siebie. Oto pytanie, które przypowieść cicho stawia każdemu wierzącemu: czy wiesz, naprawdę wiesz, jak wiele ci przebaczono? Nie jako fakt teologiczny, ale jako coś odczuwanego w kościach? Kiedy bowiem ten dług staje się dla nas rzeczywisty, kiedy pojmujemy górę dziesięciu tysięcy talentów, którą Bóg przesunął za nas, urazy warte sto denarów, które żywimy wobec innych, zaczynają wyglądać zupełnie inaczej. Przebaczanie innym jest trudne. Nikt nie powinien udawać, że jest inaczej. Ale droga do niego zawsze zaczyna się tak samo: powrotem do krzyża i przypomnieniem sobie, co zostało tam dla ciebie anulowane.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  3. Dzień 3

    Przebaczaj, jak tobie przebaczono

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Paweł nie wprowadza tego tematu łagodnie. Zaczyna od listy: gorzkość, popędliwość, gniew, wołanie, bluźnierstwo, złość. I mówi Efezjanom, że to wszystko ma być oddalone od nich (Efezjan 4:31). Dla kogoś, kto czyta o tym po raz pierwszy, to mocne słowa. Chodzi o zdjęcie czegoś z siebie, jak zdejmuje się płaszcz. To nie są po prostu złe nawyki, nad którymi trzeba zapanować. To szaty, które nie przystoją komuś, kto został przyodziany w Chrystusa. Potem pojawia się alternatywa, i nie brzmi ona: „postaraj się bardziej być miły”. Paweł pisze: „A bądźcie jedni ku drugim dobrotliwi, litościwi, odpuszczając sobie nawzajem, jako i Bóg w Chrystusie odpuścił wam” (Efezjan 4:32). Ta miara zapiera dech. Nie: „przebaczaj tak, jak chciałbyś, żeby przebaczono tobie”. Nie: „przebaczaj, gdy na to zasłużą”. Przebaczaj tak, jak Bóg w Chrystusie przebaczył tobie. Miarą naszego przebaczania ma być miara Jego przebaczenia. List do Kolosan dodaje słowo, które doświadczeni czytelnicy czasem mijają zbyt szybko: „Znosząc jedni drugich” (Kolosan 3:13). Wzajemne znoszenie się jest cichym krewnym przebaczenia. Przebaczenie dotyczy wyrządzonej krzywdy. Znoszenie to codzienna cierpliwość, która pochłania tarcia życia obok niedoskonałych ludzi: drobne irytacje, powtarzające się słabości, sposoby bycia, jakie ludzie po prostu mają. Potrzebne jest jedno i drugie. Obydwa są możliwe tylko dlatego, że jesteśmy „wybranymi Bożymi, świętymi i umiłowanymi” (Kolosan 3:12), ludźmi, którzy otrzymali tożsamość, zanim poproszono ich o wypełnienie obowiązku. Zauważ kolejność w obu fragmentach: to, kim jesteś, poprzedza to, co robisz. Jesteś wybrany, święty, umiłowany, dlatego przyoblecz się w litość, dobrotliwość, pokorę, cichość, cierpliwość. Bóg nigdy nie prosi nas, byśmy wytwarzali przebaczenie z niczego. Prosi, byśmy czerpali z tego, co już otrzymaliśmy. Jeśli dziś trudno ci komuś przebaczyć, zaproszenie nie brzmi: zbierz więcej siły woli. Brzmi: zstąp głębiej w świadomość bycia umiłowanym, trwaj w prawdzie, że Bóg w Chrystusie odpuścił tobie, i pozwól, by to się przelało na innych.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  4. Dzień 4

    Ojciec, który biegnie

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Jezus opowiedział tę historię ludziom, którzy szemrali, że przyjmuje grzeszników i jada z nimi. Zanim więc wejdziemy w przypowieść, poczujmy wagę tego audytorium. Faryzeusze i uczeni w Piśmie nie byli ludźmi chłodnymi ani obojętnymi. Byli głęboko religijni i wierzyli, że świętość wymaga dystansu wobec nieczystych. A Jezus odpowiedział na ich szemranie nie argumentem, lecz opowieścią o ojcu. Prośba młodszego syna: „Daj mi część majętności, która na mnie przypada" (Łukasz 15:12), w tamtej kulturze była mniej więcej równoznaczna z życzeniem ojcu śmierci. Chciał dziedzictwa bez relacji. Chciał tego, co miał ojciec, a nie samego ojca. I ojciec mu to dał. To już samo w sobie jest obrazem łaski: wolności, jaką Bóg daje nam nawet do tego, by od Niego odejść. Syn kończy, pasąc świnie w dalekim kraju, co dla żydowskiego słuchacza było najgłębszym możliwym upodleniem. I wtedy, jak mówi tekst, „wszedłszy w siebie" (Łukasz 15:17). Przy tych słowach warto się zatrzymać. Wejść w siebie to nie to samo, co stać się godnym. Plan syna, gdy wstaje, wciąż jest transakcją: zaproponuje, że będzie najemnikiem, by zapracować na swoje utrzymanie. Nie spodziewa się jeszcze przywrócenia. Ćwiczy przemowę. Ale ojciec wypatruje. „A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go ojciec jego" (Łukasz 15:20). Ojciec patrzył. A gdy zobaczył chłopca, nie czekał na przemowę. Pobiegł. Na starożytnym Bliskim Wschodzie człowiek z godnością nie biegał, uchodziło to za uwłaczające. Ojciec mimo to pobiegł, upadł synowi na szyję i ucałował go. Chłopiec zaczyna swoją wyćwiczoną mowę, a ojciec przerywa ją świętowaniem. To jest Bóg, którego Jezus objawia szemrającym religijnym ludziom, a także nam. Nie stoi we drzwiach z założonymi rękami, czekając, czy twoje przeprosiny będą wystarczające. On biegnie. Wypatrywał cię. I zanim skończysz mówić, już woła po szatę, pierścień i ucztę.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  5. Dzień 5

    Ojcze, odpuść im

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Wyobraź sobie tę scenę: wzgórze za murami Jerozolimy, trzy krzyże na tle nieba i tłum, który cały ranek szydził z Człowieka pośrodku. Żołnierze przed chwilą wbili gwoździe w Jego ręce i stopy. Przywódcy religijni drwią. Tłum urąga. I właśnie w tej chwili, nie wtedy, gdy ból ustał, nie wtedy, gdy tłum ucichł, Jezus otwiera usta i mówi: „Ojcze! odpuść im; albowiem nie wiedzą, co czynią” (Łukasza 23:34). Jeśli nigdy wcześniej nie czytałeś tych słów, pozwól im wybrzmieć powoli. Jeśli czytałeś je sto razy, spróbuj usłyszeć je tak, jakby były po raz pierwszy. To, co czyni to tak zdumiewającym, to moment, w którym padły. On nie czeka, aż będzie Mu wygodnie. Nie czeka, aż ludzie się nawrócą i poproszą. Modli się o ich przebaczenie, gdy gwoździe są jeszcze świeże, a obelgi wciąż padają. To nie jest przebaczenie jako uczucie, lecz przebaczenie jako wybór, akt woli zakorzeniony w miłości. Jezus rozumiał coś, co nam często umyka: ludzie, którzy Go ranili, działali w duchowej ślepocie. „Nie wiedzą, co czynią.” Te słowa nie są usprawiedliwieniem grzechu; są oknem na miłosierdzie Boga, który spotyka ludzi tam, gdzie kończy się ich zrozumienie. Potem otwieramy Dzieje Apostolskie 7 i widzimy Szczepana, pierwszego chrześcijańskiego męczennika, kamienowanego przez rozwścieczony tłum. Gdy spadają kamienie, Łukasz zapisuje, że „zawołał głosem wielkim: Panie! nie policz im tego grzechu” (Dzieje Apostolskie 7:60). Szczepan został tak przemieniony przez Ducha Chrystusa, że modlitwa z krzyża stała się modlitwą jego ostatniego tchnienia. Ten wzór nie był przypadkiem. Szczepan widział, co uczynił Jezus, a to zapuściło w nim tak głębokie korzenie, że wydało owoc w jego najcięższej godzinie. Oto cicha, badająca pytanie na dziś: jakie imię na twojej liście jest najtrudniejsze? Kto jest tą osobą, której krzywda wciąż ściska ci pierś? Jezus nie modlił się tą modlitwą z wygodnego dystansu. Modlił się nią z krzyża. To znaczy, że przebaczenie, prawdziwe, kosztowne, napełnione mocą Ducha, jest możliwe pośrodku rany, nie tylko wtedy, gdy się zagoi. Nie musisz najpierw tego czuć. Możesz najpierw to wybrać i prosić Boga, by uczucie przyszło za tobą.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  6. Dzień 6

    Wyznanie i oczyszczenie

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    Istnieje rodzaj ciężaru, który osiada w kościach, gdy coś niewyznanego zbyt długo tkwi w duszy. Psalmista dobrze to znał. W Psalmie 32 pisze o czasie przed wyznaniem, gdy milczał o swoim grzechu: „zestarzały się kości moje przy codziennym ryczeniu moim” (Psalm 32:3). To żywy, fizyczny opis tego, co wina czyni z człowiekiem od wewnątrz. Nie mówi o winie jako pojęciu prawnym, opisuje ją jako doświadczenie, coś, co wyczerpało go tak, jak susza wyczerpuje ziemię. A potem wyznał. I wszystko się zmieniło. Apostoł Jan, pisząc wieki później, przedstawia tę samą prawdę w najjaśniejszym świetle: „Jeźli wyznawamy grzechy nasze, wierny jest i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy, i oczyścił nas od wszelkiej nieprawości” (1 Jana 1:9). Zwróć uwagę na dwa słowa, które Jan zestawia: wierny i sprawiedliwy. Bóg nie przebacza nam dlatego, że jest pobłażliwy albo patrzy w drugą stronę. Przebacza nam, ponieważ jest wierny swoim przymierznym obietnicom i ponieważ sprawiedliwości stało się zadość na krzyżu. Przebaczenie nie jest naginaniem zasad przez Boga; to Bóg, który je szanuje, przez Chrystusa. Dla czytającego po raz pierwszy: wyznanie nie jest odprawianiem rytuału, by zasłużyć na Boże upodobanie. To po prostu zgodzenie się z Bogiem co do tego, co prawdziwe: że zgrzeszyliśmy, że to ma znaczenie i że potrzebujemy Jego miłosierdzia. Greckie słowo w oryginale niesie myśl, by mówić to samo, co mówi Bóg. Gdy wyznajemy, przestajemy spierać się z Bogiem o nasz stan i stajemy po tej samej stronie co On. To postawa pokory i ona otwiera drzwi. Dla doświadczonego wierzącego: Dawid w Psalmie 32 mówi, że gdy przyznał się do grzechu, Bóg odpuścił „nieprawość grzechu” jego (Psalm 32:5). To sformułowanie jakby podwaja się, jak gdyby mówiło, że Bóg przebaczył nie tylko czyn, ale i skrzywiony korzeń pod nim. Taka jest głębia oczyszczenia. Nie jesteś tylko ułaskawiony na papierze; jesteś obmyty. Cokolwiek nosisz po cichu, cokolwiek miałeś nadzieję, że nikt, także Bóg, nie zauważy, dziś jest dobry dzień, by wynieść to na światło. On jest wierny. On jest sprawiedliwy. I On oczyści.

    Zobacz dzieńDostępne audio
  7. Dzień 7

    Życie w wolności

    Dzisiejsze czytanie

    Refleksja

    W tym tygodniu przeszliśmy długą drogę: od zapierającej dech szerokości Bożego przebaczenia aż po kosztowną, dokonywaną mocą Ducha pracę przebaczania innym. Dziś dochodzimy do pytania, ku któremu zmierzała cała ta wędrówka: jak wygląda życie w prawdziwej wolności? Nie chodzi o samo poznanie nauki o przebaczeniu ani o jedną wzruszającą chwilę uwolnienia, ale o przejście przez zwyczajne dni jako ktoś, kogo dawne rany i dawne krzywdy nie trzymają już jako zakładnika. Prorok Micheasz maluje jeden z najpiękniejszych obrazów Bożego przebaczenia w całym Piśmie. Pisze o Bogu, który "się kocha w miłosierdziu", i zwraca się do Niego: "wrzucisz w głębokość morską wszystkie grzechy ich" (Micheasza 7:18-19). Obraz głębokiego morza jest zamierzony. W świecie starożytnym głębiny morskie były najbardziej niedostępnym i niepoznawalnym miejscem, jakie człowiek mógł sobie wyobrazić. Bóg nie chowa twoich grzechów do jakiejś szafy. Nie trzyma ich w zapasie. Wrzuca je tam, skąd nie ma powrotu. Nie bez powodu dawni kaznodzieje mawiali: Bóg wrzuca je w morze i stawia tablicę z napisem "Zakaz łowienia". Paweł, pisząc do Rzymian, sprowadza tę wolność w codzienną tkankę relacji. "Nie daj się zwyciężyć złemu, ale zwyciężaj dobrem złe" (Rzymian 12:21). Tak wygląda praktyczny kształt życia w wolności. Nie oznacza to udawania, że zło jest dobrem, ani że ból się nie wydarzył. Oznacza to odmowę, by zło miało ostatnie słowo w twojej historii. Każdy prawdziwie dobry czyn wobec kogoś, kto cię skrzywdził, jest ogłoszeniem, że nie jesteś jego więźniem. Jesteś wolny i wybierasz życie w tej wolności. Gdy ten tydzień dobiega końca, zastanów się, jak wolność naprawdę odczuwa się w twoim ciele, w twoim planie dnia, w twoich relacjach. Przebaczenie otrzymane od Boga nie jest transakcją, którą załatwiłeś pierwszego dnia i poszedłeś dalej. To powietrze, którym oddychasz każdego ranka. A przebaczenie okazane innym nie jest jednym dramatycznym momentem, lecz codzienną praktyką, czasem codziennym wyborem, by nie pozwolić przeszłości rządzić teraźniejszością. Zostałeś stworzony do życia w wolności. Z Jego łaski możesz tak żyć.

    Zobacz dzieńDostępne audio