सर्व योजना

क्षमा

देवाची क्षमा स्वीकारण्यावर आणि त्याच्या साहाय्याने ती इतरांना द्यायला शिकण्यावर सात दिवस.

  1. दिवस 1

    पूर्व पश्चिमेपासून जितकी दूर आहे तितकी दूर

    आजचे वाचन

    मनन

    एका निरभ्र संध्याकाळच्या रात्रीच्या आकाशाची कल्पना करा. पूर्व तुमच्या मागे पसरलेली, पश्चिम तुमच्यासमोर पसरलेली आणि त्या दोहोंमध्ये इतके अफाट अंतर की कोणत्याही माणसाचे पाऊल ते कधीही पार करू शकणार नाही. आपल्या पापाचे देव काय करतो हे वर्णन करताना स्तोत्रकर्ता हेच चित्र समोर ठेवतो. तो ते केवळ बाजूला ठेवत नाही, किंवा कुठे दप्तरी लावून ठेवत नाही. तो ते दूर करतो. पूर्णपणे. कायमचे. "पूर्व पश्चिमेपासून जितकी दूर आहे तितकी त्याने आमची पातके आमच्यापासून दूर केली आहेत" (स्तोत्रसंहिता 103:12). हा देव कोण आहे याची आठवण करून देऊनच स्तोत्र सुरू होते. तो आपल्या अपयशांची मोजदाद करणारा दूरचा न्यायाधीश नाही, तर "कनवाळू व कृपाळू, मंदक्रोध व दयासमृद्ध" असा पिता आहे (स्तोत्रसंहिता 103:8). पहिल्यांदाच वाचणाऱ्यांनी इथे थोडे थांबून विचार करावा: बायबलचा देव तुम्ही चूक करताना तुम्हांला पकडण्याची वाट पाहत नाही. तुम्ही केलेले प्रत्येक वाईट त्याला आधीच ठाऊक आहे, आणि तुमच्याकडे येताना त्याचे पहिले पाऊल दया हे असते, दोषारोप नव्हे. ज्यांनी वर्षानुवर्षे प्रभूबरोबर वाटचाल केली आहे, त्यांनी कदाचित न पाहिलेली एक गोष्ट विचारात घ्या. स्तोत्रकर्ता म्हणतो, "आमची घडण कशी आहे हे त्याला ठाऊक आहे; आम्ही माती आहो हे त्याला स्मरते" (स्तोत्रसंहिता 103:14). येथील "स्मरते" या शब्दात कोमलता आहे, तुच्छता नाही. देव आपली दुर्बलता विसरत नाही आणि आपण अडखळलो की अधीर होत नाही. लहान मूल जे अजून उचलू शकत नाही ते जाणून पिता ज्या काळजीने त्याला जपतो, तशाच काळजीने तो आपली नाजूकता आपल्या मनात धरून ठेवतो आणि म्हणूनच तो सौम्य असतो. यामुळे आपण क्षमा कशी स्वीकारतो हे बदलते. आपल्यापैकी पुष्कळ जण देवाची क्षमा डोक्यात स्वीकारतात, पण लज्जेचे ओझे वर्षानुवर्षे छातीवर वागवत राहतात. स्तोत्र ते मान्य करत नाही. त्याने तुमचे पाप पूर्व पश्चिमेइतके दूर केले असेल, तर तुम्ही ते परत आणू शकत नाही. ते गेले आहे. जे उरते ते तुम्ही आहात: ओळखलेले, धरून ठेवलेले आणि आकाशांपेक्षा उंच दया असलेल्या पित्याने प्रेम केलेले. आज हे सत्य एखाद्या विशिष्ट ठिकाणी उतरू द्या. जे एखादे अपयश तुम्ही मागे ओढत आहात त्याचा विचार करा. देवाने ते आधीच दूर केले आहे. त्याने जे पुरून टाकले आहे ते तुम्हांला वाहावे लागत नाही.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  2. दिवस 2

    सत्तर गुणिले सात

    आजचे वाचन

    मनन

    पेत्राला वाटले की तो उदारपणा दाखवत आहे. त्याच्या काळच्या संस्कृतीत रब्बी साधारणपणे शिकवत की एखाद्याला तीन वेळा क्षमा करणे पुरेसे आहे. म्हणून जेव्हा पेत्राने पुढे येऊन सात वेळा म्हटले, अपेक्षित संख्येच्या दुप्पट आणि वर आणखी एक, तेव्हा त्याला कदाचित शाबासकीची अपेक्षा होती. त्याऐवजी येशूने त्याला अशा संख्येने उत्तर दिले, ज्याने सर्व हिशेब थांबवले: "मी तुला सात वेळा म्हणत नाही, तर सत्तर गुणिले सात वेळा" (मत्तय 18:22). येशू चारशे नव्वद ही नवी मर्यादा घालत नव्हता. तो मर्यादाच मोडून टाकत होता. एखाद्याला किती वेळा क्षमा केली हे मोजायला तुम्ही सुरुवात करता, त्याच क्षणी क्षमा म्हणजे काय हे तुम्ही चुकीचे समजलेले असते. येशू शिकवतो त्याप्रमाणे क्षमा हा मर्यादा असलेला व्यवहार नाही. ती हृदयाची वृत्ती आहे, इतके प्रचंड काहीतरी मिळाल्यामुळे वाहणारी, की इतर कोणाचेही आपल्यावरचे कोणतेही कर्ज त्याच्याशी तुलना करण्यासारखे नसते. पुढची दाखला हे स्पष्टपणे दाखवतो. एका सेवकावर राजाचे दहा हजार talent कर्ज आहे, इतकी हास्यास्पद रक्कम की ऐकणारा जमाव हसला असता. एक talent म्हणजे साधारण वीस वर्षांची मजुरी. दहा हजार talent म्हणजे फेडता न येणारा कर्जाचा अशक्य डोंगर. राजा ते सर्व मुक्तपणे आणि पूर्णपणे माफ करतो. मग तोच सेवक आपल्याला शंभर denarii, म्हणजे सुमारे तीन महिन्यांची मजुरी, देणे असलेल्या सोबतीच्या सेवकाला भेटतो आणि त्याला तुरुंगात टाकतो. हा फरक सूक्ष्म नाही. आपल्याला धक्का देऊन आत्मपरीक्षणाला लावण्यासाठीच तो आहे. हा दाखला प्रत्येक विश्वासणाऱ्याला शांतपणे हा प्रश्न विचारतो: तुम्हाला खरोखर माहीत आहे का, तुम्हाला किती क्षमा मिळाली आहे? केवळ धर्मशास्त्रीय वस्तुस्थिती म्हणून नव्हे, तर हाडांत जाणवणारी गोष्ट म्हणून? कारण ते कर्ज आपल्याला खरे वाटू लागले, देवाने आपल्यासाठी हलवलेला दहा हजार talent चा डोंगर आपल्याला उमगला, की इतरांविरुद्ध आपण धरून ठेवलेल्या शंभर denarii च्या तक्रारी खूप वेगळ्या दिसू लागतात. इतरांना क्षमा करणे कठीण आहे. कोणीही वेगळे भासवू नये. पण त्यात प्रवेश करण्याचा मार्ग नेहमी एकाच प्रकारे सुरू होतो: वधस्तंभाकडे परत जाणे आणि तिथे तुमच्यासाठी काय रद्द केले गेले ते आठवणे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  3. दिवस 3

    तुम्हांला क्षमा झाली आहे तशी क्षमा करा

    आजचे वाचन

    मनन

    पौल हा विषय हळूहळू सुरू करत नाही. तो एका यादीने सुरुवात करतो: कटुता, क्रोध, संताप, आरडाओरड, निंदा, दुष्टभाव, आणि इफिसकरांना हे सर्व दूर करायला सांगतो (इफिसकरांस पत्र 4:31). पहिल्यांदा वाचणाऱ्यासाठी "दूर करणे" हा जोरदार शब्द आहे. याचा अर्थ एखादी गोष्ट अंगावरून काढून टाकणे, जसा तुम्ही कोट काढता. या गोष्टी केवळ सांभाळायच्या वाईट सवयी नाहीत. ज्याने ख्रिस्ताला परिधान केले आहे त्याच्या अंगावर शोभणारी ही वस्त्रे नाहीत. त्यानंतर पर्याय येतो, आणि तो केवळ "अधिक प्रयत्न करून चांगले वागा" असा नाही. पौल लिहितो: "एकमेकांशी ममतेने व कनवाळूपणाने वागा; देवाने ख्रिस्तामध्ये जशी तुम्हांला क्षमा केली तशी एकमेकांना क्षमा करा" (इफिसकरांस पत्र 4:32). हे मापदंड श्वास रोखायला लावणारे आहे. "तुम्हांला जशी क्षमा हवी असेल तशी करा" असे नाही. "त्यांना ती पात्र असेल तेव्हा क्षमा करा" असेही नाही. देवाने ख्रिस्तामध्ये तुम्हांला जशी क्षमा केली तशी क्षमा करा. आपल्या क्षमेचे माप त्याच्या क्षमेचेच माप असावे असा हेतू आहे. कलस्सैकरांस पत्र एक शब्द जोडते, जो अनुभवी वाचक कधीकधी फार लवकर ओलांडून जातात: "एकमेकांचे सहन करा" (कलस्सैकरांस पत्र 3:13). सहनशीलता ही क्षमेची शांत सोबतीण आहे. क्षमा घडलेल्या चुकीशी निगडित असते. सहनशीलता म्हणजे अपूर्ण माणसांसोबत जगताना होणारे घर्षण पचवणारा रोजचा धीर: लहानसहान चिडचिडी, वारंवार दिसणाऱ्या कमकुवतता, माणसे जशी आहेत तशी असण्याच्या पद्धती. दोन्ही आवश्यक आहेत. दोन्ही शक्य आहेत कारण आपण "देवाने निवडलेले, पवित्र व प्रिय" आहोत (कलस्सैकरांस पत्र 3:12). कर्तव्य पार पाडायला सांगितले जाण्यापूर्वीच आपल्याला ओळख मिळालेली आहे. दोन्ही उताऱ्यांतील क्रम पाहा: तुम्ही कोण आहात हे तुम्ही काय करता त्याच्या आधी येते. तुम्ही निवडलेले, पवित्र, प्रिय आहात, म्हणून ममता, कनवाळूपणा, लीनता, सौम्यता व सहनशीलता धारण करा. क्षमा शून्यातून तयार करायला देव आपल्याला कधीच सांगत नाही. आपल्याला आधीच जे दिले गेले आहे त्यातून घ्यायला तो सांगतो. आज एखाद्याला क्षमा करणे तुम्हांला कठीण जात असेल, तर आमंत्रण अधिक इच्छाशक्ती गोळा करण्याचे नाही. ते आपल्या स्वतःच्या प्रियत्वात अधिक खोल जाण्याचे आहे, देवाने ख्रिस्तामुळे तुम्हांला क्षमा केली आहे या वास्तवासोबत बसण्याचे आहे, आणि ते ओसंडून वाहू देण्याचे आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  4. दिवस 4

    धावत येणारा पिता

    आजचे वाचन

    मनन

    येशू पापी लोकांना जवळ करतो आणि त्यांच्याबरोबर जेवतो अशी कुरकुर करणाऱ्या लोकांना त्याने ही गोष्ट सांगितली. म्हणून दाखल्यात शिरण्यापूर्वी श्रोत्यांचे वजन आपण जाणले पाहिजे. परूशी आणि शास्त्री हे थंड, उदासीन लोक नव्हते. ते अत्यंत धार्मिक लोक होते आणि पवित्रतेसाठी अशुद्धांपासून दूर राहणे आवश्यक आहे असे ते मानत. येशूने त्यांच्या कुरकुरीला वादाने नव्हे, तर एका पित्याविषयीच्या गोष्टीने उत्तर दिले. धाकट्या मुलाची मागणी, "बाबा, मालमत्तेतला जो वाटा माझ्या वाट्यास येईल तो मला द्या" (लूक 15:12), त्या संस्कृतीत जवळजवळ वडील मेले असते तर बरे असे म्हणण्यासारखी होती. त्याला नाते नको होते, वारसा हवा होता. पित्याजवळ जे होते ते त्याला हवे होते, स्वतः पिता नको होता. आणि पित्याने ते त्याला दिले. हेच कृपेचे चित्र आहे: आपण देवापासून दूर निघून जावे, इतके स्वातंत्र्यही तो आपल्याला देतो. तो मुलगा दूरच्या देशात डुकरे राखू लागतो, जे यहुदी श्रोत्यांसाठी कल्पनेतील सर्वांत खालची अवनती होती. मग वचन सांगते, "तो शुद्धीवर आला" (लूक 15:17). या शब्दांवर थोडे थांबावे. शुद्धीवर येणे म्हणजे योग्य ठरणे नव्हे. तो उठतो तेव्हाची त्याची योजनाही व्यवहाराचीच आहे: तो मोलकरी म्हणून राहण्याची विनंती करेल, आपली भाकर स्वतः कमवेल. पुनर्स्थापनेची अपेक्षा त्याला अजून नाही. तो भाषण पाठ करत आहे. पण पिता वाट पाहत आहे. "तो अजून दूर आहे तोच त्याच्या बापाने त्याला पाहिले" (लूक 15:20). पिता बघत होता. आणि मुलाला पाहताच त्याने भाषणाची वाट पाहिली नाही. तो धावला. प्राचीन पूर्वेकडील जगात प्रतिष्ठित माणूस धावत नसे, ते अप्रतिष्ठेचे मानले जाई. तरीही पित्याने धाव घेतली, आपल्या मुलाच्या गळ्याला मिठी मारली आणि त्याचे चुंबन घेतले. मुलगा आपले पाठ केलेले भाषण सुरू करतो, आणि पिता मेजवानीने त्याला मध्येच थांबवतो. कुरकुर करणाऱ्या धार्मिक लोकांना, आणि आपल्यालाही, येशू याच देवाला प्रकट करत आहे. तो हात बांधून दारात उभा राहून तुमची क्षमायाचना पुरेशी आहे का हे ऐकण्याची वाट पाहत नाही. तो धावत आहे. तो तुमची वाट पाहत होता. आणि तुमचे शब्द संपण्यापूर्वीच तो झगा, अंगठी आणि मेजवानीसाठी हाक मारत आहे.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  5. दिवस 5

    पित्या, त्यांना क्षमा कर

    आजचे वाचन

    मनन

    हे दृश्य डोळ्यांसमोर आणा: यरुशलेमेच्या तटाबाहेरील एक टेकडी, आकाशासमोर उभे तीन क्रूस, आणि सकाळपासून मध्यभागी असलेल्या माणसाची थट्टा करणारा जमाव. सैनिकांनी नुकतेच त्याच्या हातापायांत खिळे ठोकले आहेत. धार्मिक पुढारी उपहास करत आहेत. जमाव हेटाळणी करत आहे. आणि नेमक्या त्याच क्षणी, वेदना कमी झाल्यावर नव्हे, जमाव शांत झाल्यावर नव्हे, येशू आपले मुख उघडतो आणि म्हणतो, "हे बापा, यांना क्षमा कर; कारण आपण काय करतो हे यांना कळत नाही" (लूक २३:३४). ही वचने तुम्ही आधी कधी वाचली नसतील, तर ती हळूहळू मनात उतरू द्या. शंभर वेळा वाचली असतील, तर ती पहिल्यांदाच ऐकत असल्यासारखी ऐकण्याचा प्रयत्न करा. यातली वेळ किती थक्क करणारी आहे! तो सोयीस्कर स्थितीची वाट पाहत नाही. लोकांनी पश्चात्ताप करून क्षमा मागावी म्हणून थांबत नाही. खिळे अजून ताजे असतानाच, अपमानाचे शब्द अजून हवेत असतानाच, तो त्यांच्या क्षमेसाठी प्रार्थना करतो. ही क्षमा म्हणजे केवळ एक भावना नाही, तर ती निवड आहे, प्रेमात रुजलेली इच्छाशक्तीची कृती आहे. येशूने असे काही ओळखले होते जे आपल्याकडून अनेकदा चुकते: त्याला दुखवणारे लोक आध्यात्मिक अंधत्वात वावरत होते. "आपण काय करतो हे यांना कळत नाही." हे शब्द पापाला सबब देत नाहीत; ते देवाच्या दयेची खिडकी उघडतात. ज्यांची समज संपते तिथे देव त्यांना भेटतो. मग आपण प्रेषितांची कृत्ये ७ कडे वळतो आणि तिथे स्तेफन भेटतो, पहिला ख्रिस्ती हुतात्मा, ज्याला संतप्त जमाव दगडमार करून ठार मारत आहे. दगड पडत असताना लूक नोंदवतो की त्याने "मोठ्याने ओरडून म्हटले, प्रभूजी, हे पाप यांच्यावर ठेवू नका" (प्रेषितांची कृत्ये ७:६०). ख्रिस्ताच्या आत्म्याने स्तेफनाचे इतके परिवर्तन केले होते की क्रूसावरील प्रार्थना त्याच्या अखेरच्या श्वासाची प्रार्थना ठरली. हे योगायोगाने घडले नाही. येशूने जे केले ते स्तेफनाने पाहिले होते, आणि ते त्याच्यात इतके खोल रुजले की त्याच्या सर्वांत कठीण घडीला त्याने फळ दिले. आजसाठी हा हळुवार पण आत शोध घेणारा प्रश्न: तुमच्या यादीतले सर्वांत कठीण नाव कोणते? ज्याच्या अपराधाने आजही तुमच्या छातीत काहीतरी आवळते, अशी व्यक्ती कोण? येशूने ती प्रार्थना सहज अंतरावरून केली नाही. त्याने ती क्रूसावरून केली. म्हणजेच खरी, मोलाची, आत्म्याच्या सामर्थ्याने केलेली क्षमा जखम भरल्यानंतरच नव्हे, तर जखमेच्या मधोमध असतानाही शक्य आहे. आधी तुम्हाला ती भावना जाणवायला हवी असे नाही. तुम्ही आधी क्षमेची निवड करू शकता, आणि भावना मागून येऊ दे म्हणून देवाला विनंती करू शकता.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  6. दिवस 6

    कबुली आणि शुद्धीकरण

    आजचे वाचन

    मनन

    एखादी गोष्ट कबूल न करता आत्म्यात फार काळ राहिली की हाडांमध्ये एक प्रकारचा जडपणा बसतो. स्तोत्रकर्त्याला हे चांगले ठाऊक होते. स्तोत्रसंहिता ३२ मध्ये तो कबुलीआधीच्या काळाबद्दल लिहितो, जेव्हा तो आपल्या पापाबद्दल गप्प राहिला होता: "मी गप्प राहिलो तेव्हा दिवसभर विव्हळण्याने माझी हाडे जीर्ण झाली" (स्तोत्रसंहिता ३२:३). अपराधीपणा माणसाला आतून बाहेरून कसा पोखरतो, याचे हे सजीव, शारीरिक वर्णन आहे. तो अपराधाला कायदेशीर संकल्पना म्हणून सांगत नाही, तर अनुभव म्हणून सांगतो. दुष्काळ जमिनीला शोषून घेतो तसे त्याने त्याला शोषून घेतले. आणि मग त्याने कबुली दिली. आणि सर्वकाही बदलले. शतकानुशतकांनंतर प्रेषित योहान हेच सत्य अत्यंत स्पष्ट शब्दांत मांडतो: "आपण आपली पापे कबूल केली तर तो आपली पापे क्षमा करण्यास व आपल्याला सर्व अनीतीपासून शुद्ध करण्यास विश्वासू व नीतिमान आहे" (१ योहान १:९). योहान ज्या दोन शब्दांना एकत्र ठेवतो त्यांकडे लक्ष द्या: विश्वासू आणि नीतिमान. देव आपल्याला क्षमा करतो ते तो सौम्य आहे म्हणून नव्हे, किंवा तो डोळेझाक करतो म्हणून नव्हे. तो आपल्या कराराच्या वचनांना विश्वासू आहे आणि क्रूसावर न्याय आधीच पूर्ण झाला आहे, म्हणून तो क्षमा करतो. क्षमा म्हणजे देवाने नियम वाकवणे नव्हे; तर ख्रिस्ताद्वारे नियमांचा मान राखणे आहे. पहिल्यांदाच वाचणाऱ्यांसाठी हे सोप्या शब्दांत: कबुली म्हणजे देवाची कृपा मिळवण्यासाठी केलेला विधी नव्हे. देवाच्या म्हणण्याशी सहमत होणे म्हणजे कबुली, की आपण पाप केले आहे, ते महत्त्वाचे आहे आणि आपल्याला त्याच्या दयेची गरज आहे. मूळ ग्रीक भाषेतील शब्दाचा अर्थ देव जे म्हणतो तेच म्हणणे असा आहे. आपण कबूल करतो तेव्हा आपल्या स्थितीबद्दल देवाशी वाद घालणे थांबवतो आणि तो जिथे उभा आहे त्याच बाजूला उभे राहतो. ही नम्रतेची भूमिका आहे, आणि ती दार उघडते. अनुभवी विश्वासणाऱ्यांसाठी हे विचारात घ्या: स्तोत्रसंहिता ३२ मध्ये दावीद म्हणतो की त्याने आपले पाप मान्य केले तेव्हा देवाने "माझ्या पापाचा दोष" क्षमा केला (स्तोत्रसंहिता ३२:५). या शब्दांत जणू असे सांगितले आहे की देवाने केवळ कृत्यच नव्हे, तर त्याच्या खाली असलेले वाकडे मूळसुद्धा क्षमा केले. शुद्धीकरणाचा अर्थ किती खोल आहे ते यावरून दिसते. तुम्हाला केवळ कागदावर माफी मिळालेली नाही; तुम्ही धुतले गेला आहात. तुम्ही जे काही शांतपणे वाहून नेत आहात, ज्याची कोणाला, देवालासुद्धा, खबर लागू नये अशी तुमची आशा आहे, ते प्रकाशात आणण्यासाठी आजचा दिवस चांगला आहे. तो विश्वासू आहे. तो नीतिमान आहे. आणि तो शुद्ध करील.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध
  7. दिवस 7

    मुक्तपणे जगणे

    आजचे वाचन

    मनन

    या आठवड्यात आपण एक लांब प्रवास केला आहे: देवाच्या क्षमेच्या अथांग विशालतेपासून ती इतरांना देण्याच्या किंमत मोजावी लागणाऱ्या, आत्म्याच्या सामर्थ्याने होणाऱ्या कार्यापर्यंत. आज आपण त्या प्रश्नाकडे येऊन पोहोचलो आहोत, ज्याकडे हा संपूर्ण प्रवास आपल्याला घेऊन येत होता: मुक्त होऊन जगणे प्रत्यक्षात कसे दिसते? क्षमेचे शिक्षण केवळ जाणून घेणे नव्हे, मोकळे झाल्याचा एखादा हृदयस्पर्शी क्षण अनुभवणे एवढेच नव्हे, तर जुन्या जखमांनी किंवा जुन्या अन्यायांनी जो आता बंदिवान राहिलेला नाही, अशा व्यक्तीसारखे रोजच्या सामान्य दिवसांतून चालणे. संदेष्टा मीखा आपल्याला संपूर्ण शास्त्रातील देवाच्या क्षमेचे एक अतिशय सुंदर चित्र देतो. तो अशा देवाविषयी लिहितो, ज्याला "दया करण्यात आनंद वाटतो" आणि जो "त्यांची सर्व पापे समुद्राच्या तळाशी फेकून देईल" (मीखा 7:18-19). खोल समुद्राची ही प्रतिमा जाणूनबुजून वापरली आहे. प्राचीन जगात समुद्राचा तळ हे माणसाला कल्पना करता येणारे सर्वांत अगम्य, अज्ञात ठिकाण होते. देव तुमची पापे कुठल्यातरी कपाटात दाखल करून ठेवत नाही. तो ती राखून ठेवत नाही. तो ती अशा ठिकाणी फेकून देतो, जिथून ती परत येऊ शकत नाहीत. जुने उपदेशक म्हणत असत: तो ती समुद्रात फेकतो आणि तिथे "मासेमारी मना आहे" असा फलक लावतो. पौल रोमकरांस लिहिताना ही मुक्ती रोजच्या नातेसंबंधांच्या विणीत आणून ठेवतो. "वाइटाने जिंकला जाऊ नकोस, तर बऱ्याने वाइटाला जिंक" (रोमकरांस पत्र 12:21). मुक्त जीवनाचे हे व्यावहारिक रूप आहे. चुकीच्या गोष्टी बरोबर आहेत किंवा वेदना झाल्याच नाहीत असे भासवणे याचा अर्थ नाही. तुमच्या कथेत वाइटाला शेवटचा शब्द बोलू देण्यास नकार देणे, हा त्याचा अर्थ आहे. ज्याने तुमचे वाईट केले त्याच्याशी केलेली प्रत्येक खरी चांगुलपणाची कृती हे घोषित करते की तुम्ही त्याचे कैदी नाही. तुम्ही मुक्त आहात, आणि तसे जगण्याची निवड तुम्ही करत आहात. हा आठवडा संपत असताना विचार करा, की स्वातंत्र्य तुमच्या शरीराला, तुमच्या वेळापत्रकाला, तुमच्या नातेसंबंधांना प्रत्यक्षात कसे जाणवते. देवाकडून मिळालेली क्षमा हा पहिल्या दिवशी पूर्ण करून पुढे गेलेला व्यवहार नाही, तर प्रत्येक सकाळी तुम्ही घेत असलेला श्वास आहे. आणि इतरांना दिलेली क्षमा हा एकच नाट्यमय क्षण नाही, तर रोजचा सराव आहे, कधी कधी रोजची निवड, भूतकाळाला वर्तमानावर सत्ता गाजवू न देण्याची. तुम्हाला मुक्त जगण्यासाठी निर्माण केले आहे. त्याच्या कृपेने तुम्ही तसे जगू शकता.

    दिवस पाहाऑडिओ उपलब्ध