ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമ സ്വീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും, അവന്റെ സഹായത്താൽ അത് മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകാൻ പഠിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഏഴു ദിവസം.
ദിവസം 1
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
തെളിഞ്ഞ ഒരു സന്ധ്യയിലെ ആകാശം മനസ്സിൽ കാണുക: കിഴക്കു നിങ്ങളുടെ പിന്നിൽ നീണ്ടുകിടക്കുന്നു, പടിഞ്ഞാറു മുന്നിലും. അവയ്ക്കിടയിലുള്ള ദൂരം, ഒരു മനുഷ്യനും ഒരിക്കലും നടന്നുതീർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വിശാലമാണ്. നമ്മുടെ പാപത്തെ ദൈവം എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നു വിവരിക്കാൻ സങ്കീർത്തനക്കാരൻ എടുക്കുന്ന ചിത്രം ഇതാണ്. അവൻ അതിനെ വെറുതെ മാറ്റിവയ്ക്കുകയോ ഫയലിൽ സൂക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അവൻ അതിനെ നീക്കിക്കളയുന്നു. പൂർണ്ണമായി. എന്നേക്കുമായി. "ഉദയം അസ്തമയത്തോട് അകന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ നമ്മുടെ ലംഘനങ്ങളെ നമ്മോട് അകറ്റിയിരിക്കുന്നു" (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 103:12). ഈ ദൈവം ആരാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് സങ്കീർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ പരാജയങ്ങൾ എണ്ണിനോക്കുന്ന ഒരു അകലത്തെ ന്യായാധിപനല്ല, "കരുണയും കൃപയുമുള്ളവൻ; ദീർഘക്ഷമയും മഹാദയയും ഉള്ളവൻ" ആയ ഒരു പിതാവാണ് അവൻ (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 103:8). ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന ഒരാൾ ഇവിടെ ഒന്നു നിൽക്കുന്നത് നല്ലതാണ്: ബൈബിളിലെ ദൈവം നിങ്ങൾ തെറ്റു ചെയ്യുന്നത് പിടിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്നവനല്ല. നിങ്ങൾ ചെയ്ത എല്ലാ തെറ്റും അവൻ ഇതിനകം അറിയുന്നു, നിങ്ങളിലേക്കുള്ള അവന്റെ ആദ്യചലനം ശിക്ഷാവിധിയല്ല, കരുണയാണ്. വർഷങ്ങളായി കർത്താവിനോടൊപ്പം നടക്കുന്നവർ, ഒരുപക്ഷേ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം ചിന്തിക്കുക. ദൈവം "നമ്മുടെ നിർമ്മാണം അറിയുന്നു; നാം പൊടി എന്നു അവൻ ഓർക്കുന്നു" എന്നു സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 103:14). ഇവിടെ "ഓർക്കുന്നു" എന്ന വാക്കിൽ നിറയുന്നത് ആർദ്രതയാണ്, നിന്ദയല്ല. നമ്മുടെ ബലഹീനത ദൈവം മറന്നുപോയിട്ട്, നാം വീഴുമ്പോൾ അക്ഷമനാകുന്നില്ല. ഒരു പിതാവ് തന്റെ ചെറിയ കുഞ്ഞിനെ കരുതുന്നതുപോലെ അവൻ നമ്മുടെ ദുർബലത മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന് ഇനിയും ചുമക്കാൻ കഴിയാത്തത് എന്തെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ സൗമ്യനായിരിക്കുന്നു. ഇത് നാം ക്ഷമ സ്വീകരിക്കുന്ന രീതിയെ മാറ്റുന്നു. നമ്മിൽ പലരും ദൈവത്തിന്റെ മാപ്പ് തലയിൽ അംഗീകരിക്കുകയും, എന്നിട്ടും ലജ്ജയുടെ ഭാരം വർഷങ്ങളോളം നെഞ്ചിൽ ചുമക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സങ്കീർത്തനം അതിനു സമ്മതിക്കുന്നില്ല. കിഴക്കു പടിഞ്ഞാറിനോട് അകന്നിരിക്കുന്നത്ര ദൂരത്തേക്ക് അവൻ നിങ്ങളുടെ പാപം നീക്കിയെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്ക് അതു തിരികെ എടുക്കാൻ പോകാനാവില്ല. അതു പോയിരിക്കുന്നു. ബാക്കിയുള്ളത് നിങ്ങളാണ്: അറിയപ്പെട്ടും കരങ്ങളിൽ വഹിക്കപ്പെട്ടും സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടും, ആകാശത്തെക്കാൾ ഉയർന്ന കരുണയുള്ള ഒരു പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ. ഇന്ന് ഈ സത്യം ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് പതിയട്ടെ. നിങ്ങൾ പിന്നിൽ വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പരാജയം ഓർക്കുക. ദൈവം അതിനെ ഇതിനകം നീക്കിക്കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവൻ കുഴിച്ചുമൂടിയതിനെ നിങ്ങൾ ചുമക്കേണ്ടതില്ല.
ദിവസം 2
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
താൻ ഉദാരനാകുകയാണെന്നു പത്രൊസ് കരുതി. അവന്റെ കാലത്തെ സംസ്കാരത്തിൽ, ഒരാളോടു മൂന്നു പ്രാവശ്യം ക്ഷമിക്കുന്നതു ആവശ്യത്തിലധികമാണെന്നാണു റബ്ബിമാർ സാധാരണ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടു പത്രൊസ് മുന്നോട്ടുവന്നു ഏഴ് എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രതീക്ഷിച്ചതിന്റെ ഇരട്ടിയും പിന്നെ ഒന്നുകൂടിയും, അവൻ അംഗീകാരത്തിന്റെ ഒരു തലയാട്ടൽ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കാം. എന്നാൽ യേശു എല്ലാ കണക്കുകൂട്ടലുകളും നിശ്ചലമാക്കുന്ന ഒരു സംഖ്യകൊണ്ട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഏഴുവട്ടമല്ല, എഴുപതുവട്ടം ഏഴുവട്ടം എന്നു ഞാൻ നിന്നോടു പറയുന്നു" (മത്തായി 18:22). നാനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ് എന്ന ഒരു പുതിയ പരിധി നിശ്ചയിക്കുകയായിരുന്നില്ല യേശു. പരിധിയെത്തന്നെ അവൻ തകർക്കുകയായിരുന്നു. നിങ്ങൾ ഒരാളോടു എത്ര പ്രാവശ്യം ക്ഷമിച്ചു എന്നു എണ്ണാൻ തുടങ്ങുന്ന നിമിഷം തന്നെ, ക്ഷമ എന്താണെന്നു നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചുകഴിഞ്ഞു. യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ക്ഷമ, പരിധിയുള്ള ഒരു ഇടപാടല്ല. അത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു നിലപാടാണ്. മറ്റാരെങ്കിലും നമുക്കു തരാനുള്ള ഏതു കടവും താരതമ്യത്തിനു വരാത്തത്ര വലിയ ഒന്നു നാം പ്രാപിച്ചതിൽനിന്നു പ്രവഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ് അത്. തുടർന്നുവരുന്ന ഉപമ ഇതിനെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒരു ദാസൻ രാജാവിനു പതിനായിരം താലന്ത് കൊടുക്കാനുണ്ട്. കേൾക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെ ചിരിപ്പിക്കുമായിരുന്നത്ര അസംബന്ധമായ സംഖ്യ. ഒരു താലന്ത് ഏകദേശം ഇരുപതു വർഷത്തെ കൂലിയായിരുന്നു. പതിനായിരം താലന്ത് എന്നതു തീർക്കാനാവാത്ത, അസാധ്യമായ കടത്തിന്റെ പർവ്വതമായിരുന്നു. രാജാവു അതെല്ലാം സൗജന്യമായും പൂർണ്ണമായും ക്ഷമിക്കുന്നു. പിന്നെ അതേ ദാസൻ തനിക്കു നൂറു ദിനാർ, ഏകദേശം മൂന്നുമാസത്തെ കൂലി, തരാനുള്ള ഒരു സഹദാസനെ കണ്ടെത്തി അവനെ തടവിലാക്കുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യം സൂക്ഷ്മമല്ല. ആത്മപരിശോധനയിലേക്കു നമ്മെ ഞെട്ടിച്ചുണർത്താനാണ് അത്. ഈ ഉപമ ഓരോ വിശ്വാസിയോടും നിശ്ശബ്ദമായി ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: നിനക്ക് എത്രമാത്രം ക്ഷമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു നീ അറിയുന്നുണ്ടോ, ശരിക്കും അറിയുന്നുണ്ടോ? ഒരു ദൈവശാസ്ത്രവസ്തുതയായിട്ടല്ല, എല്ലുകളിൽ അനുഭവിക്കുന്ന ഒന്നായിട്ട്? കാരണം ആ കടം നമുക്കു യാഥാർത്ഥ്യമാകുമ്പോൾ, നമുക്കു വേണ്ടി ദൈവം നീക്കിയ പതിനായിരം താലന്തിന്റെ പർവ്വതം നാം ഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർക്കെതിരെ നാം വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നൂറു ദിനാറിന്റെ പരാതികൾ തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായി കാണപ്പെടാൻ തുടങ്ങും. മറ്റുള്ളവരോടു ക്ഷമിക്കുക പ്രയാസമാണ്. മറിച്ചു നടിക്കാൻ ആരും ശ്രമിക്കരുത്. എന്നാൽ അതിലേക്കുള്ള വഴി എപ്പോഴും ഒരേ രീതിയിലാണു തുടങ്ങുന്നത്: കുരിശിലേക്കു മടങ്ങിച്ചെന്ന്, നിനക്കുവേണ്ടി അവിടെ റദ്ദാക്കപ്പെട്ടതു ഓർക്കുക.
ദിവസം 3
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
പൗലൊസ് ഈ വിഷയത്തിലേക്ക് മെല്ലെ കടക്കുന്നില്ല. കയ്പ്, ക്രോധം, കോപം, കലഹം, ദൂഷണം, ദുർമ്മനസ്സ് എന്നിവയുടെ ഒരു പട്ടികയോടെയാണ് അവൻ തുടങ്ങുന്നത്; ഇവയെല്ലാം നീക്കിക്കളയണമെന്ന് എഫെസ്യരോടു പറയുന്നു (എഫെസ്യർ 4:31). ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് "നീക്കിക്കളയുക" എന്നത് ശക്തമായ പ്രയോഗമാണ്. ഒരു കോട്ട് ഊരിമാറ്റുന്നതുപോലെ എന്തിനെയെങ്കിലും ഉരിഞ്ഞുകളയുക എന്നാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. ഇവ കൈകാര്യം ചെയ്തുകൊണ്ടുപോകേണ്ട വെറും ദുശ്ശീലങ്ങളല്ല; ക്രിസ്തുവിനെ ധരിച്ചവർക്കു ചേരാത്ത വസ്ത്രങ്ങളാണ്. പിന്നെ വരുന്നത് ബദൽ മാർഗമാണ്, അത് "കൂടുതൽ നന്നായി ശ്രമിക്കുക" എന്നു മാത്രമല്ല. പൗലൊസ് എഴുതുന്നു: "നിങ്ങൾ അന്യോന്യം ദയാലുക്കളും കരുണയുള്ളവരുമായി, ദൈവം ക്രിസ്തുവിൽ നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ അന്യോന്യം ക്ഷമിപ്പിൻ" (എഫെസ്യർ 4:32). ഈ അളവുകോൽ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാണ്. "നിങ്ങൾക്കു ക്ഷമ കിട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ക്ഷമിക്കുക" എന്നല്ല. "അവർ അർഹിക്കുമ്പോൾ ക്ഷമിക്കുക" എന്നുമല്ല. ദൈവം ക്രിസ്തു നിമിത്തം നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചതുപോലെ ക്ഷമിക്കുക. നമ്മുടെ ക്ഷമയുടെ അളവ് അവന്റെ ക്ഷമയുടെ അളവായിരിക്കണം. പരിചയസമ്പന്നരായ വായനക്കാർ ചിലപ്പോൾ വേഗം കടന്നുപോകുന്ന ഒരു വാക്ക് കൊലൊസ്സ്യർ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു: "അന്യോന്യം പൊറുത്തും" (കൊലൊസ്സ്യർ 3:13). പൊറുക്കൽ ക്ഷമയുടെ നിശ്ശബ്ദ ബന്ധുവാണ്. ക്ഷമ ചെയ്യപ്പെട്ട ഒരു തെറ്റിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു. അപൂർണരായ മനുഷ്യരോടൊപ്പം ജീവിക്കുമ്പോഴുള്ള ഉരസലുകളെ, ചെറിയ അലോസരങ്ങളെ, ആവർത്തിക്കുന്ന ബലഹീനതകളെ, ആളുകൾ ആയിരിക്കുന്ന രീതികളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ദൈനംദിന ക്ഷമാശീലമാണ് പൊറുക്കൽ. രണ്ടും ആവശ്യമാണ്. നാം "ദൈവത്തിന്റെ വൃതന്മാരും വിശുദ്ധന്മാരും പ്രിയരും" (കൊലൊസ്സ്യർ 3:12) ആയതിനാൽ മാത്രമാണ് രണ്ടും സാധ്യമാകുന്നത്. ഒരു കടമ നിർവഹിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുംമുമ്പ് ഒരു സ്വത്വം ലഭിച്ചവരാണ് നാം. രണ്ടു ഭാഗങ്ങളിലെയും ക്രമം ശ്രദ്ധിക്കുക: നിങ്ങൾ ആരാണ് എന്നത് നിങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നതിനു മുമ്പേ വരുന്നു. നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരും വിശുദ്ധരും പ്രിയരുമാണ്; അതുകൊണ്ട് കരുണയും ദയയും വിനയവും സൗമ്യതയും ദീർഘക്ഷമയും ധരിക്കുവിൻ. ക്ഷമയെ ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽനിന്ന് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാൻ ദൈവം ഒരിക്കലും നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. നമുക്ക് ഇതിനകം ലഭിച്ചതിൽനിന്ന് പകർന്നെടുക്കാനാണ് അവൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഇന്ന് ആരോടെങ്കിലും ക്ഷമിക്കാൻ നിങ്ങൾ പ്രയാസപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ക്ഷണം കൂടുതൽ മനക്കരുത്ത് സംഭരിക്കാനല്ല. സ്വന്തം പ്രിയത്വത്തിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ചെല്ലാനാണ്: ദൈവം ക്രിസ്തു നിമിത്തം നിങ്ങളോടു ക്ഷമിച്ചു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇരിക്കുക, അത് നിങ്ങളിൽനിന്ന് കവിഞ്ഞൊഴുകട്ടെ.
ദിവസം 4
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
പാപികളെ സ്വീകരിച്ച് അവരോടുകൂടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു എന്നു പിറുപിറുത്തിരുന്ന ആളുകളോടാണ് യേശു ഈ കഥ പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് ഉപമയിലേക്കു കടക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ശ്രോതാക്കളുടെ ഭാരം നാം അനുഭവിക്കണം. പരീശന്മാരും ശാസ്ത്രിമാരും തണുത്ത, നിസ്സംഗരായ മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. വിശുദ്ധി എന്നാൽ അശുദ്ധരിൽനിന്നുള്ള അകലമാണെന്നു വിശ്വസിച്ച ആഴമായ മതനിഷ്ഠയുള്ളവരായിരുന്നു അവർ. അവരുടെ പിറുപിറുപ്പിന് യേശു ഒരു വാദംകൊണ്ടല്ല, ഒരു പിതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൊണ്ടാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. ഇളയ മകന്റെ അപേക്ഷ, "അപ്പാ, വസ്തുവിൽ എനിക്കു വരേണ്ടുന്ന ഓഹരി തരേണം" (ലൂക്കൊസ് 15:12), ആ സംസ്കാരത്തിൽ പിതാവ് മരിച്ചുകാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനു ഏകദേശം തുല്യമായിരുന്നു. ബന്ധം വേണ്ടാതെ അവകാശം മാത്രം വേണം എന്നായിരുന്നു അവന്. പിതാവിനെയല്ല, പിതാവിന്റെ വസ്തുക്കളെയാണ് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചത്. പിതാവ് അതു കൊടുത്തു. അതുതന്നെ കൃപയുടെ ഒരു ഛായാചിത്രമാണ്: തന്നെ വിട്ടുപോകാൻപോലും ദൈവം നമുക്കു നൽകുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം. മകൻ ഒരു ദൂരദേശത്ത് പന്നികളെ മേയ്ക്കുന്നവനായി തീരുന്നു. ഒരു യഹൂദ ശ്രോതാവിന് അതു സങ്കൽപ്പിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും താഴ്ന്ന അധഃപതനമായിരുന്നു. പിന്നെ വചനം പറയുന്നു: "സുബോധം വന്നിട്ടു" (ലൂക്കൊസ് 15:17). ഈ വാക്യം ഒന്നു നിന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടതാണ്. സുബോധം വരുന്നത് യോഗ്യനാകുന്നതിനു തുല്യമല്ല. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴും മകന്റെ പദ്ധതി ഒരു കൊടുക്കൽവാങ്ങൽ തന്നെയാണ്: കൂലിക്കാരനായി ജോലി ചെയ്ത് അന്നം സമ്പാദിക്കാമെന്ന് അവൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്യും. പുനഃസ്ഥാപനം അവൻ ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവൻ ഒരു പ്രസംഗം പരിശീലിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ പിതാവ് നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. "അവൻ ഇനിയും ദൂരത്തായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നേ അവന്റെ അപ്പൻ അവനെ കണ്ടു" (ലൂക്കൊസ് 15:20). പിതാവ് കാത്തുനോക്കുകയായിരുന്നു. മകനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പ്രസംഗത്തിനായി കാത്തുനിന്നില്ല. അവൻ ഓടി. പുരാതന പൗരസ്ത്യദേശത്ത് മാന്യനായ ഒരു മനുഷ്യൻ ഓടാറില്ല, അതു അന്തസ്സില്ലാത്തതായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും പിതാവ് ഓടി, മകന്റെ കഴുത്തിൽ വീണു ചുംബിച്ചു. മകൻ താൻ പരിശീലിച്ച പ്രസംഗം തുടങ്ങുന്നു, പിതാവ് അതിനെ ഒരു ആഘോഷംകൊണ്ടു തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു. പിറുപിറുക്കുന്ന മതനിഷ്ഠരായ ആളുകൾക്കും നമുക്കും യേശു വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ദൈവം ഇവനാണ്. നിങ്ങളുടെ മാപ്പപേക്ഷ മതിയായതാണോ എന്നറിയാൻ കൈകെട്ടി വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നവനല്ല അവൻ. അവൻ ഓടുന്നു. നിങ്ങൾക്കായി അവൻ കാത്തുനോക്കിയിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ തീരുംമുമ്പേ അവൻ അങ്കിയും മോതിരവും വിരുന്നും വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദിവസം 5
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ആ രംഗം ഒന്നു മനസ്സിൽ കാണുക: യെരൂശലേമിന്റെ മതിലുകൾക്കു പുറത്തുള്ള ഒരു കുന്ന്, ആകാശത്തിനു നേരെ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന മൂന്നു ക്രൂശുകൾ, നടുവിലുള്ള മനുഷ്യനെ പ്രഭാതം മുഴുവൻ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ജനക്കൂട്ടം. പടയാളികൾ അവന്റെ കൈകളിലും കാലുകളിലും ആണി തറച്ചിട്ടേയുള്ളു. മതനേതാക്കൾ പുച്ഛിച്ചു ചിരിക്കുന്നു. ജനക്കൂട്ടം ആർത്തുവിളിച്ച് അപമാനിക്കുന്നു. ആ നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ, വേദന ശമിച്ചതിനു ശേഷമല്ല, ജനക്കൂട്ടം ശാന്തമായതിനു ശേഷമല്ല, യേശു വായ് തുറന്നു പറയുന്നു: "പിതാവേ, അവരോടു ക്ഷമിക്കേണമേ; തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ലല്ലോ" (ലൂക്കൊസ് 23:34). ഈ വാക്കുകൾ ആദ്യമായി വായിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവ പതുക്കെ നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതിയട്ടെ. നൂറുവട്ടം വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നതുപോലെ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ഇതിനെ ഇത്ര അമ്പരപ്പിക്കുന്നതാക്കുന്നത് അതിന്റെ സമയമാണ്. അവൻ സുഖം തോന്നുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. ആളുകൾ മനസ്സുതിരിഞ്ഞു ചോദിക്കുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. ആണിപ്പഴുതുകൾ പുതുമയോടെ നിൽക്കെ, അപമാനവാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ അവൻ അവരുടെ ക്ഷമയ്ക്കായി പ്രാർഥിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു വികാരമെന്ന നിലയിലുള്ള ക്ഷമയല്ല, സ്നേഹത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഇച്ഛാശക്തിയുടെ പ്രവൃത്തിയായ, തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ക്ഷമയാണ്. നാം പലപ്പോഴും കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു കാര്യം യേശു മനസ്സിലാക്കി: അവനെ വേദനിപ്പിച്ചവർ ആത്മീയ അന്ധതയിലാണു പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. "തങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എന്തെന്ന് അവർ അറിയുന്നില്ല." ആ വാക്കുകൾ പാപത്തിനുള്ള ഒഴികഴിവല്ല; മനുഷ്യന്റെ ഗ്രഹണശക്തി അവസാനിക്കുന്നിടത്തു ചെന്ന് അവനെ കാണുന്ന ദൈവത്തിന്റെ കരുണയിലേക്കുള്ള ഒരു ജാലകമാണ്. പിന്നെ പ്രവൃത്തികൾ 7-ലേക്കു തിരിയുമ്പോൾ ക്രിസ്തീയ സഭയുടെ ആദ്യ രക്തസാക്ഷിയായ സ്തെഫാനോസ് കോപാകുലരായ ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ കല്ലേറേറ്റു മരിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു. കല്ലുകൾ വീഴുമ്പോൾ അവൻ "കർത്താവേ, ഈ പാപം അവർക്കു കണക്കിടരുതേ" എന്ന് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു എന്നു ലൂക്കൊസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (പ്രവൃത്തികൾ 7:60). ക്രൂശിലെ പ്രാർഥന സ്തെഫാനോസിന്റെ അന്ത്യശ്വാസത്തിലെ പ്രാർഥനയായിത്തീരാൻ തക്കവിധം ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവ് അവനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇത് യാദൃച്ഛികമായിരുന്നില്ല. യേശു ചെയ്തത് സ്തെഫാനോസ് കണ്ടിരുന്നു; അത് അവനിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നി, അവന്റെ ഏറ്റവും നിസ്സഹായമായ നാഴികയിൽ ഫലം കായ്ച്ചു. ഇന്നത്തേക്കുള്ള ശാന്തവും ആഴമുള്ളതുമായ ചോദ്യം ഇതാണ്: നിങ്ങളുടെ പട്ടികയിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയ പേര് ഏതാണ്? ആരുടെ തെറ്റാണ് ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒന്നു മുറുക്കുന്നത്? യേശു ആ പ്രാർഥന എളുപ്പമുള്ള അകലത്തിൽ നിന്നല്ല പ്രാർഥിച്ചത്; ക്രൂശിൽ നിന്നാണ്. അതായത്, യഥാർഥവും വിലയേറിയതും ആത്മാവിനാൽ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ക്ഷമ, മുറിവ് ഉണങ്ങിയതിനു ശേഷം മാത്രമല്ല, മുറിവിന്റെ നടുവിൽപ്പോലും സാധ്യമാണ്. അത് ആദ്യം അനുഭവിക്കണമെന്നില്ല. ആദ്യം അതു തിരഞ്ഞെടുക്കുക, വികാരത്തെ പിന്നാലെ കൊണ്ടുവരാൻ ദൈവത്തോടു ചോദിക്കുക.
ദിവസം 6
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഏറ്റുപറയാത്ത എന്തെങ്കിലും ഏറെനാൾ ആത്മാവിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അസ്ഥികളിൽ വന്നു നിറയുന്ന ഒരുതരം ഭാരമുണ്ട്. സങ്കീർത്തനക്കാരന് അതു നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. സങ്കീർത്തനം 32-ൽ ഏറ്റുപറച്ചിലിനു മുമ്പുള്ള ഒരു കാലത്തെക്കുറിച്ച് അവൻ എഴുതുന്നു, തന്റെ പാപത്തെക്കുറിച്ചു മിണ്ടാതിരുന്ന കാലം: "ഞാൻ മിണ്ടാതിരുന്നപ്പോൾ ഇടവിടാതെയുള്ള എന്റെ ഞരക്കംകൊണ്ട് എന്റെ അസ്ഥികൾ ക്ഷയിച്ചുപോയി" (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 32:3). കുറ്റബോധം ഒരു മനുഷ്യനെ ഉള്ളിൽനിന്നു പുറത്തേക്ക് എങ്ങനെ ബാധിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ശക്തവും ശാരീരികവുമായ വിവരണമാണിത്. അവൻ കുറ്റബോധത്തെ ഒരു നിയമപരമായ ആശയമായല്ല പറയുന്നത്; വരൾച്ച ഭൂമിയെ വറ്റിക്കുന്നതുപോലെ തന്നെ വറ്റിച്ച ഒരനുഭവമായാണ് വിവരിക്കുന്നത്. പിന്നെ അവൻ ഏറ്റുപറഞ്ഞു. എല്ലാം മാറി. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കു ശേഷം അപ്പൊസ്തലനായ യോഹന്നാൻ ഇതേ സത്യത്തെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു: "നാം നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ഏറ്റുപറയുന്നു എങ്കിൽ അവൻ വിശ്വസ്തനും നീതിമാനുമാകയാൽ നമ്മുടെ പാപങ്ങളെ ക്ഷമിച്ചു സകല അനീതിയും പോക്കി നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കും" (1 യോഹന്നാൻ 1:9). യോഹന്നാൻ ചേർത്തുപറയുന്ന രണ്ടു വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുക: വിശ്വസ്തനും നീതിമാനും. ദൈവം ഉദാരനായതുകൊണ്ടോ കണ്ണടയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടോ അല്ല നമ്മോടു ക്ഷമിക്കുന്നത്. തന്റെ ഉടമ്പടിവാഗ്ദത്തങ്ങളിൽ അവൻ വിശ്വസ്തനായതുകൊണ്ടും ക്രൂശിൽ നീതി ഇതിനകം നിറവേറിയതുകൊണ്ടുമാണ് അവൻ ക്ഷമിക്കുന്നത്. ക്ഷമ എന്നത് ദൈവം നിയമങ്ങൾ വളച്ചൊടിക്കുന്നതല്ല; ക്രിസ്തുവിലൂടെ അവയെ മാനിക്കുന്നതാണ്. ആദ്യമായി വായിക്കുന്നവർക്ക് ഇതിന്റെ ലളിതമായ രൂപം ഇതാണ്: ദൈവത്തിന്റെ പ്രീതി നേടാനുള്ള ഒരു ആചാരാനുഷ്ഠാനമല്ല ഏറ്റുപറച്ചിൽ. സത്യമായതിനെക്കുറിച്ചു ദൈവത്തോടു യോജിക്കുക മാത്രമാണത്: നാം പാപം ചെയ്തു, അതു പ്രധാനമാണ്, നമുക്ക് അവന്റെ കരുണ ആവശ്യമാണ്. മൂലഭാഷയായ ഗ്രീക്കിലെ ആ പദം ദൈവം പറയുന്നതുതന്നെ പറയുക എന്ന ആശയം വഹിക്കുന്നു. നാം ഏറ്റുപറയുമ്പോൾ നമ്മുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു ദൈവത്തോടു തർക്കിക്കുന്നത് നിർത്തി, അവൻ നിൽക്കുന്ന പക്ഷത്തുതന്നെ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇതു താഴ്മയുടെ നിലപാടാണ്, അത് വാതിൽ തുറക്കുന്നു. പരിചയസമ്പന്നരായ വിശ്വാസികളോട്: സങ്കീർത്തനം 32-ൽ ദാവീദ് തന്റെ പാപം അംഗീകരിച്ചപ്പോൾ ദൈവം "എന്റെ പാപത്തിന്റെ കുറ്റം" ക്ഷമിച്ചു എന്നു പറയുന്നു (സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 32:5). പ്രവൃത്തി മാത്രമല്ല, അതിനു കീഴിലുള്ള വക്രമായ വേരുകൂടി ദൈവം ക്ഷമിച്ചു എന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഊന്നലുള്ള ഒരു പ്രയോഗമാണിത്. ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ആഴം അതാണ്. നിങ്ങൾ കടലാസിൽ മാത്രം മാപ്പു ലഭിച്ചവരല്ല; കഴുകപ്പെട്ടവരാണ്. ദൈവം ഉൾപ്പെടെ ആരും ശ്രദ്ധിക്കരുതെന്ന് ആശിച്ചുകൊണ്ടു നിങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി ചുമന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്തായാലും, അതു വെളിച്ചത്തു കൊണ്ടുവരാൻ ഇന്നു നല്ല ദിവസമാണ്. അവൻ വിശ്വസ്തനാണ്. അവൻ നീതിമാനാണ്. അവൻ ശുദ്ധീകരിക്കും.
ദിവസം 7
ഇന്നത്തെ വായന
ധ്യാനചിന്ത
ഈ ആഴ്ച നാം ഒരു ദീർഘയാത്ര നടത്തി. ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയുടെ അതിശയകരമായ വിശാലതയിൽ തുടങ്ങി, അതു മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകുന്നതിലെ വിലയേറിയതും ആത്മാവിനാൽ ശക്തീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ പ്രവൃത്തിവരെ. ഇന്നു നാം ഈ യാത്രയൊന്നാകെ ചെന്നെത്തുന്ന ചോദ്യത്തിലേക്കു വരുന്നു: സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കുക എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണ്? ക്ഷമയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉപദേശം അറിയുക മാത്രമല്ല, ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒരു മോചനനിമിഷം അനുഭവിക്കുക മാത്രമല്ല, പഴയ മുറിവുകളുടെയും പഴയ തെറ്റുകളുടെയും ബന്ദിയല്ലാത്ത ഒരാളായി സാധാരണ ദിവസങ്ങളിലൂടെ നടക്കുക എന്നതാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം. ദൈവത്തിന്റെ ക്ഷമയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം മീഖാ പ്രവാചകൻ നമുക്കു തരുന്നു. "ദയ കാണിക്കുന്നതിൽ പ്രസാദിക്കുന്ന" ഒരു ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും, "സകലപാപങ്ങളെയും സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എറിഞ്ഞുകളയുന്ന" ഒരു ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും അവൻ എഴുതുന്നു (മീഖാ 7:18,19). ആഴക്കടലിന്റെ ഈ ചിത്രം ബോധപൂർവ്വമാണ്. പുരാതനലോകത്തിൽ കടലിന്റെ ആഴങ്ങൾ ഒരു മനുഷ്യനു ഭാവനയിൽ കാണാവുന്ന ഏറ്റവും അപ്രാപ്യവും അജ്ഞാതവുമായ സ്ഥലമായിരുന്നു. ദൈവം നിങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെ എവിടെയോ ഒരു അലമാരയിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നില്ല. അവയെ കരുതിവെച്ചിരിക്കുന്നുമില്ല. തിരിച്ചുവരാൻ കഴിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് അവൻ അവയെ എറിഞ്ഞുകളയുന്നു. പഴയ പ്രസംഗകർ പറയാറുണ്ടായിരുന്നതിനു കാരണമുണ്ട്: അവൻ അവയെ കടലിൽ എറിഞ്ഞിട്ട് "മീൻപിടിത്തം നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു" എന്ന ഒരു ബോർഡും സ്ഥാപിക്കുന്നു. റോമർക്ക് എഴുതുമ്പോൾ പൗലൊസ് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ദൈനംദിന ബന്ധങ്ങളുടെ ഉള്ളിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നു. "തിന്മയാൽ ജയിക്കപ്പെടാതെ നന്മകൊണ്ടു തിന്മയെ ജയിക്കുക" (റോമർ 12:21). സ്വതന്ത്രമായി ജീവിക്കുന്നതിന്റെ പ്രായോഗികരൂപം ഇതാണ്. തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ശരിയാണെന്നോ വേദന ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്നോ നടിക്കുക എന്നല്ല ഇതിനർത്ഥം. നിങ്ങളുടെ കഥയിൽ തിന്മയ്ക്ക് അവസാനവാക്കു നൽകാൻ വിസമ്മതിക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം. നിങ്ങളോടു തെറ്റു ചെയ്ത ഒരാളോടു കാണിക്കുന്ന ഓരോ യഥാർത്ഥ നന്മയും, നിങ്ങൾ അവരുടെ തടവുകാരനല്ല എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്. നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരാണ്, അങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ നിങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഈ ആഴ്ച അവസാനിക്കുമ്പോൾ, സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിലും ദിനചര്യയിലും ബന്ധങ്ങളിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെ അനുഭവപ്പെടുന്നു എന്നു ചിന്തിക്കുക. ദൈവത്തിൽനിന്നു ലഭിച്ച ക്ഷമ, ഒന്നാം ദിവസം പൂർത്തിയാക്കിയിട്ടു മുന്നോട്ടുപോയ ഒരു ഇടപാടല്ല; ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും നിങ്ങൾ ശ്വസിക്കുന്ന വായുവാണ് അത്. മറ്റുള്ളവർക്കു നൽകുന്ന ക്ഷമയും ഒരൊറ്റ നാടകീയ നിമിഷമല്ല; ഭൂതകാലം വർത്തമാനകാലത്തെ ഭരിക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുന്ന ഒരു ദൈനംദിന ശീലമാണ്, ചിലപ്പോൾ ഒരു ദൈനംദിന തീരുമാനമാണ്. നിങ്ങൾ സ്വതന്ത്രരായി ജീവിക്കാൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്. അവന്റെ കൃപയാൽ നിങ്ങൾക്കു കഴിയും.