ប្រាំពីរថ្ងៃអំពីការទទួលការអត់ទោសរបស់ព្រះ និងរៀនដោយជំនួយរបស់ព្រះអង្គ ដើម្បីអត់ទោសដល់អ្នកដទៃ។
ថ្ងៃទី 1
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
សូមស្រមៃមើលមេឃពេលយប់ក្នុងល្ងាចមួយដែលថ្លា ទិសខាងកើតលាតសន្ធឹងនៅពីក្រោយអ្នក ទិសខាងលិចលាតសន្ធឹងនៅពីមុខអ្នក ហើយចន្លោះរវាងពីរនោះធំធេងដល់ម្ល៉េះ ដែលគ្មានមនុស្សណាអាចដើរដល់ឡើយ។ នេះជារូបភាពដែលអ្នកទំនុកដំកើងយកមកប្រើ ដើម្បីរៀបរាប់អំពីអ្វីដែលព្រះធ្វើចំពោះអំពើបាបរបស់យើង។ ទ្រង់មិនគ្រាន់តែទុកវាមួយអន្លើ ឬរក្សាទុកក្នុងឯកសារឡើយ។ ទ្រង់ដកវាចេញ។ ទាំងស្រុង។ ជារៀងរហូត។ "ទិសខាងកើតនៅឆ្ងាយពីទិសខាងលិចយ៉ាងណា នោះទ្រង់បានដកអំពើរំលងរបស់យើងចេញឆ្ងាយពីយើងយ៉ាងនោះដែរ" (ទំនុកដំកើង ១០៣:១២)។ ទំនុកដំកើងនេះចាប់ផ្ដើមដោយរំលឹកយើងថា ព្រះអង្គនេះជាអ្នកណា។ ទ្រង់មិនមែនជាចៅក្រមដ៏ឆ្ងាយដែលកំពុងរាប់កំហុសរបស់យើងទេ គឺជាព្រះវរបិតាដែល "ប្រកបដោយសេចក្ដីមេត្តាករុណា ហើយអាណិតអាសូរ ទ្រង់យឺតនឹងខ្ញាល់ ក៏មានសេចក្ដីសប្បុរសជាបរិបូរ" (ទំនុកដំកើង ១០៣:៨)។ សម្រាប់អ្នកដែលអានជាលើកដំបូង សូមឈប់សញ្ជឹងគិតបន្តិចត្រង់នេះ៖ ព្រះនៃព្រះគម្ពីរមិនមែនកំពុងរង់ចាំចាប់កំហុសអ្នកឡើយ។ ទ្រង់ជ្រាបរួចហើយនូវគ្រប់កំហុសដែលអ្នកបានធ្វើ ហើយទង្វើដំបូងរបស់ទ្រង់ចំពោះអ្នកគឺសេចក្ដីមេត្តា មិនមែនការកាត់ទោសទេ។ ចំពោះអ្នកដែលបានដើរជាមួយព្រះអម្ចាស់អស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំ សូមពិចារណាអ្វីមួយដែលអ្នកប្រហែលជាមិនទាន់កត់សម្គាល់។ អ្នកទំនុកដំកើងនិយាយថា ព្រះ "ទ្រង់ជ្រាបអំពីសណ្ឋានយើង ទ្រង់នឹកចាំថា យើងគ្រាន់តែជាធូលីដីប៉ុណ្ណោះ" (ទំនុកដំកើង ១០៣:១៤)។ ពាក្យ "នឹកចាំ" នៅទីនេះមានភាពទន់ភ្លន់ មិនមែនការមើលងាយទេ។ ព្រះមិនភ្លេចភាពទន់ខ្សោយរបស់យើង រួចអស់ការអត់ធ្មត់ពេលយើងជំពប់ដួលនោះឡើយ។ ទ្រង់ទ្រទ្រង់ភាពផុយស្រួយរបស់យើងក្នុងព្រះហឫទ័យ ដូចឪពុកថែរក្សាកូនតូច ដោយជ្រាបថាកូនមិនទាន់អាចលីវត្ថុអ្វីបាន ហើយទ្រង់ទន់ភ្លន់ដោយសារហេតុនោះ។ នេះផ្លាស់ប្ដូររបៀបដែលយើងទទួលការអត់ទោស។ យើងជាច្រើនទទួលការលើកលែងទោសពីព្រះក្នុងគំនិត ប៉ុន្តែនៅតែផ្ទុកទម្ងន់នៃសេចក្ដីខ្មាសក្នុងទ្រូងអស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំបន្ទាប់មក។ ទំនុកដំកើងនេះមិនអនុញ្ញាតឱ្យយើងធ្វើដូច្នោះទេ។ បើទ្រង់បានដកអំពើបាបរបស់អ្នកឆ្ងាយដូចទិសខាងកើតពីទិសខាងលិច នោះអ្នកមិនអាចទៅយកវាមកវិញបានឡើយ។ វាបាត់ទៅហើយ។ អ្វីដែលនៅសល់គឺអ្នក ដែលព្រះវរបិតាស្គាល់ ទ្រទ្រង់ និងស្រឡាញ់ ជាព្រះដែលមានសេចក្ដីមេត្តាខ្ពស់ជាងផ្ទៃមេឃ។ នៅថ្ងៃនេះ សូមឱ្យសេចក្ដីពិតនេះចុះដល់កន្លែងជាក់លាក់មួយ។ សូមគិតអំពីកំហុសមួយដែលអ្នកកំពុងអូសតាមក្រោយ។ ព្រះបានដកវាចេញរួចហើយ។ អ្នកមិនចាំបាច់ផ្ទុកអ្វីដែលទ្រង់បានកប់រួចហើយនោះទេ។
ថ្ងៃទី 2
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ពេត្រុសគិតថាខ្លួនកំពុងសប្បុរស។ ក្នុងវប្បធម៌សម័យលោក ពួករ៉ាប៊ីជាទូទៅបង្រៀនថា ការអត់ទោសដល់អ្នកណាម្នាក់បីដងគឺលើសល្មមហើយ។ ដូច្នេះពេលពេត្រុសឈោងមុខមកថ្លែងថាប្រាំពីរដង ជាពីរដងនៃចំនួនដែលគេរំពឹង ថែមមួយទៀតឲ្យគ្រប់ លោកប្រហែលជារំពឹងថានឹងទទួលការយល់ព្រមហើយ។ ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវតបនឹងលោកដោយចំនួនមួយដែលបញ្ឈប់រាល់ការគណនា: "ខ្ញុំមិនថាដល់ប្រាំពីរដងទេ គឺដល់ចិតសិបជាប្រាំពីរដងវិញ" (ម៉ាថាយ ១៨:២២)។ ព្រះយេស៊ូវមិនបានកំណត់ក្បាលសុបិនថ្មីត្រឹមបួនរយកៅសិបដងទេ។ ទ្រង់កំពុងរុះរើក្បាលសុបិននោះចោលទាំងស្រុង។ ពេលណាអ្នកចាប់ផ្តើមរាប់ថា អ្នកបានអត់ទោសដល់អ្នកណាម្នាក់ប៉ុន្មានដង នោះអ្នកបានយល់ខុសអំពីអត្ថន័យនៃការអត់ទោសរួចទៅហើយ។ ការអត់ទោសតាមដែលព្រះយេស៊ូវបង្រៀន មិនមែនជាប្រតិបត្តិការដែលមានកំណត់ទេ។ វាជាឥរិយាបថនៃចិត្ត ដែលហូរចេញពីការបានទទួលអ្វីមួយដ៏ធំធេង ដែលគ្មានបំណុលណារបស់អ្នកដទៃចំពោះយើង អាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ ពាក្យប្រៀបធៀបដែលបន្តមក ធ្វើឲ្យរឿងនេះច្បាស់ឡើង។ អ្នកបម្រើម្នាក់ជំពាក់ស្តេចមួយម៉ឺនថ្លាន់ ជាចំនួនដែលមិនសមហេតុផលដល់ម្ល៉េះ ដែលនឹងធ្វើឲ្យហ្វូងមនុស្សសើច។ មួយថ្លាន់ស្មើនឹងប្រាក់ឈ្នួលប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ។ មួយម៉ឺនថ្លាន់គឺជាភ្នំបំណុលដែលមិនអាចសងបាន។ ស្តេចលើកលែងទាំងអស់ដោយឥតគិតថ្លៃ និងពេញលេញ។ បន្ទាប់មក អ្នកបម្រើដដែលនោះបានជួបមិត្តរួមការងារម្នាក់ដែលជំពាក់គាត់មួយរយដេណារី ប្រហែលជាប្រាក់ឈ្នួលបីខែ ហើយគាត់បានឲ្យគេបោះមិត្តនោះទៅក្នុងគុក។ ភាពផ្ទុយគ្នានេះមិនស្រទន់ទេ។ វាមានគោលបំណងធ្វើឲ្យយើងតក់ស្លុត ហើយពិនិត្យខ្លួនឯង។ នេះជាសំណួរដែលពាក្យប្រៀបធៀបសួរម្នាក់ៗក្នុងចំណោមអ្នកជឿដោយស្ងប់ស្ងាត់: តើអ្នកដឹង ដឹងពិតប្រាកដទេ ថាអ្នកត្រូវបានអត់ទោសច្រើនប៉ុនណា? មិនមែនជាការពិតខាងទ្រឹស្តីទេ តែជាអ្វីដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ដល់ឆ្អឹង? ព្រោះពេលបំណុលនោះក្លាយជាការពិតចំពោះយើង ពេលយើងយល់ពីភ្នំមួយម៉ឺនថ្លាន់ដែលព្រះបានរើចេញជំនួសយើង នោះបណ្តឹងមួយរយដេណារីដែលយើងមានចំពោះអ្នកដទៃ នឹងចាប់ផ្តើមមើលទៅខុសគ្នាស្រលះ។ ការអត់ទោសអ្នកដទៃគឺពិបាក។ គ្មានអ្នកណាគួរធ្វើដូចជាមិនពិបាកទេ។ ប៉ុន្តែផ្លូវចូលទៅក្នុងការនេះ តែងចាប់ផ្តើមតាមរបៀបដូចគ្នា គឺត្រឡប់ទៅឯឈើឆ្កាងវិញ ហើយនឹកចាំអំពីអ្វីដែលត្រូវបានលុបចោលនៅទីនោះសម្រាប់អ្នក។
ថ្ងៃទី 3
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ប៉ូលមិនបានចូលទៅក្នុងប្រធានបទនេះដោយទន់ភ្លន់ទេ។ គាត់ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជីមួយ គឺសេចក្តីជូរចត់ សេចក្តីគ្នាន់ក្នាញ់ សេចក្តីក្រេវក្រោធ សម្រែកទ្រហឹង ពាក្យជេរប្រមាថ និងសេចក្តីព្យាបាទ ហើយប្រាប់ពួកអេភេសូរឲ្យដកចេញទាំងអស់ (អេភេសូរ ៤:៣១)។ សម្រាប់អ្នកអានជាលើកដំបូង ពាក្យ «ដកចេញ» ជាពាក្យខ្លាំង។ វាមានន័យថា ដោះអ្វីមួយចេញ ដូចអ្នកដោះអាវធំចេញពីខ្លួន។ អ្វីទាំងនេះមិនមែនគ្រាន់តែជាទម្លាប់អាក្រក់ដែលត្រូវគ្រប់គ្រងទេ គឺជាសម្លៀកបំពាក់ដែលមិនសមនឹងអ្នកដែលបានទទួលព្រះគ្រីស្ទជាសម្លៀកបំពាក់។ បន្ទាប់មកគឺជម្រើសមួយទៀត ហើយវាមិនមែនគ្រាន់តែថា «ព្យាយាមឲ្យខ្លាំងជាងមុនដើម្បីធ្វើជាមនុស្សល្អ» ទេ។ ប៉ូលសរសេរថា៖ «ចូរមានចិត្តសប្បុរសដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ទាំងមានចិត្តទន់សន្តោស ហើយអត់ទោសឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដូចជាព្រះបានអត់ទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នា ដោយសារព្រះគ្រីស្ទដែរ» (អេភេសូរ ៤:៣២)។ ស្តង់ដារនេះធ្វើឲ្យស្រឡាំងកាំង។ មិនមែនថា «អត់ទោសដូចដែលអ្នកចង់ឲ្យគេអត់ទោសអ្នកនោះទេ»។ មិនមែនថា «អត់ទោសនៅពេលគេសមនឹងទទួលនោះទេ»។ គឺអត់ទោសដូចជាព្រះ ដោយសារព្រះគ្រីស្ទ បានអត់ទោសអ្នក។ រង្វាស់នៃការអត់ទោសរបស់យើង គឺត្រូវតែជារង្វាស់នៃការអត់ទោសរបស់ព្រះអង្គ។ កូឡូសបន្ថែមពាក្យមួយ ដែលអ្នកអានចាស់ទុំជួនកាលឆ្លងកាត់លឿនពេក គឺ «ទ្រាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក» (កូឡូស ៣:១៣)។ ការទ្រាំទ្រគឺជាសាច់ញាតិស្ងប់ស្ងាត់នៃការអត់ទោស។ ការអត់ទោសដោះស្រាយការខុសឆ្គងដែលបានកើតឡើងរួចហើយ។ ការទ្រាំទ្រគឺជាការអត់ធ្មត់ប្រចាំថ្ងៃ ដែលស្រូបយកភាពកកិតនៃការរស់នៅជាមួយមនុស្សមិនគ្រប់លក្ខណ៍ ដូចជាការរំខានតូចៗ ភាពខ្សោយដែលកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត និងចរិតដែលមនុស្សគេជាយ៉ាងនោះ។ ទាំងពីរនេះត្រូវការ។ ទាំងពីរនេះអាចធ្វើបាន ដោយសារតែយើងជា «អ្នកដែលព្រះបានរើស ជាបរិសុទ្ធ ហើយជាទីស្រឡាញ់» (កូឡូស ៣:១២) គឺជាមនុស្សដែលបានទទួលអត្តសញ្ញាណមុនពេលគេសុំឲ្យយើងធ្វើកាតព្វកិច្ច។ ចូរកត់សម្គាល់លំដាប់នៅក្នុងអត្ថបទទាំងពីរ៖ អ្នកជានរណា មកមុនអ្វីដែលអ្នកធ្វើ។ អ្នកត្រូវបានរើស ជាបរិសុទ្ធ ជាទីស្រឡាញ់ ដូច្នេះចូរពាក់នូវសេចក្តីមេត្តាករុណា សេចក្តីសប្បុរស ចិត្តរាបសា ចិត្តស្លូតបូត និងសេចក្តីអត់ធ្មត់។ ព្រះមិនដែលសុំឲ្យយើងបង្កើតការអត់ទោសចេញពីសេចក្តីគ្មានអ្វីសោះឡើយ។ ព្រះអង្គសុំឲ្យយើងដកយកពីអ្វីដែលយើងបានទទួលរួចហើយ។ ប្រសិនបើថ្ងៃនេះអ្នកកំពុងតស៊ូនឹងការអត់ទោសអ្នកណាម្នាក់ ការអញ្ជើញនេះមិនមែនឲ្យអ្នកប្រមូលកម្លាំងចិត្តបន្ថែមទៀតទេ។ គឺឲ្យអ្នកចុះជ្រៅទៅក្នុងភាពជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នកផ្ទាល់ ឲ្យអង្គុយជាមួយការពិតថា ព្រះបានអត់ទោសឲ្យអ្នក ដោយសារព្រះគ្រីស្ទ ហើយបណ្តោយឲ្យការនោះហូរហៀរចេញមក។
ថ្ងៃទី 4
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ព្រះយេស៊ូវទ្រង់មានព្រះបន្ទូលរឿងនេះទៅកាន់ពួកអ្នកដែលកំពុងត្អូញត្អែរថា ទ្រង់ទទួលមនុស្សមានបាប ហើយសោយជាមួយគេ។ ដូច្នេះមុននឹងចូលទៅក្នុងពាក្យប្រៀបធៀប យើងគួរយល់ពីទម្ងន់នៃអ្នកស្តាប់។ ពួកផារីស៊ីនិងពួកអាចារ្យមិនមែនជាមនុស្សត្រជាក់ ឬព្រងើយកន្តើយទេ គេជាអ្នកកាន់សាសនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដែលជឿថាភាពបរិសុទ្ធតម្រូវឱ្យនៅឆ្ងាយពីអ្នកមិនស្អាត។ ហើយព្រះយេស៊ូវបានឆ្លើយតបនឹងការត្អូញត្អែររបស់គេ មិនមែនដោយការជជែកវែកញែកទេ គឺដោយរឿងអំពីឪពុកម្នាក់។ សំណូមពររបស់កូនពៅ គឺ "សូមឪពុកចែកទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលត្រូវបានជាចំណែកដល់កូនចុះ" (លូកា ១៥:១២) ក្នុងវប្បធម៌នោះ ស្ទើរតែស្មើនឹងការចង់ឱ្យឪពុកស្លាប់។ គាត់ចង់បានមរតក តែមិនចង់បានទំនាក់ទំនង។ គាត់ចង់បានអ្វីដែលឪពុកមាន មិនមែនចង់បានឪពុកឡើយ។ ហើយឪពុកបានឱ្យគាត់។ នោះជារូបភាពនៃព្រះគុណរួចទៅហើយ គឺសេរីភាពដែលព្រះប្រទានឱ្យយើង សូម្បីតែដើរចេញឆ្ងាយពីទ្រង់។ កូននោះបានទៅចុងដាច់ស្រុកឆ្ងាយ ហើយចិញ្ចឹមជ្រូក ដែលសម្រាប់អ្នកស្តាប់ជាសាសន៍យូដា គឺជាភាពទាបថោកបំផុតដែលអាចស្រមៃបាន។ បន្ទាប់មក បទគម្ពីរមានចែងថា "កាលវាបានភ្ញាក់ស្មារតីឡើង" (លូកា ១៥:១៧)។ ឃ្លានេះគួរឱ្យយើងឈប់សញ្ជឹងគិត។ ការភ្ញាក់ស្មារតី មិនដូចគ្នានឹងការក្លាយជាអ្នកស័ក្ដិសមឡើយ។ ផែនការរបស់កូននោះពេលក្រោកឡើង នៅតែជាការដោះដូរ គឺគាត់នឹងសុំធ្វើជាអ្នកស៊ីឈ្នួល ដើម្បីរកចំណីខ្លួន។ គាត់មិនទាន់រំពឹងថាត្រូវបានស្ដារឡើងវិញទេ។ គាត់កំពុងហាត់សុន្ទរកថាមួយ។ ប៉ុន្តែឪពុកកំពុងមើលផ្លូវ។ "កាលនៅឆ្ងាយនៅឡើយ នោះឪពុកឃើញវា" (លូកា ១៥:២០)។ ឪពុកបានរង់ចាំមើល។ ពេលឃើញកូន គាត់មិនបានរង់ចាំស្ដាប់សុន្ទរកថាទេ។ គាត់រត់។ នៅតំបន់បូព៌ាបុរាណ បុរសមានកិត្តិយសមិនរត់ឡើយ ព្រោះគេចាត់ទុកថាគ្មានសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ។ ឪពុកបានរត់ទោះយ៉ាងនោះក្ដី ហើយគាត់ក្រសោបកកូន ព្រមទាំងថើបកូន។ កូនចាប់ផ្ដើមសុន្ទរកថាដែលបានហាត់ ហើយឪពុកបានរំខានវាដោយការជប់លៀង។ នេះជាព្រះដែលព្រះយេស៊ូវបើកសម្ដែងដល់មនុស្សសាសនាដែលកំពុងត្អូញត្អែរ ហើយក៏ដល់យើងដែរ។ ទ្រង់មិនឈរនៅមាត់ទ្វារដោយបះដៃ រង់ចាំស្ដាប់ថាពាក្យសុំទោសរបស់អ្នកគ្រប់គ្រាន់ឬអត់ឡើយ។ ទ្រង់កំពុងរត់។ ទ្រង់បានរង់ចាំមើលអ្នក។ ហើយមុនពាក្យរបស់អ្នកចប់ ទ្រង់កំពុងហៅរកអាវវែង ចិញ្ចៀន និងពិធីជប់លៀងរួចហើយ។
ថ្ងៃទី 5
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
ចូរស្រមៃមើលឈុតនេះ៖ ភ្នំតូចមួយនៅខាងក្រៅកំពែងក្រុងយេរូសាឡិម ឈើឆ្កាងបីនៅពីមុខមេឃ ហើយហ្វូងមនុស្សដែលបានចំអកដល់បុរសនៅកណ្ដាលអស់មួយព្រឹក។ ពួកទាហានទើបតែដំដែកគោលទម្លុះព្រះហស្ត និងព្រះបាទរបស់ព្រះអង្គ។ ពួកអ្នកដឹកនាំខាងសាសនាសើចចំអក។ ហ្វូងមនុស្សស្រែកប្រមាថ។ ហើយនៅខណៈនោះឯង មិនមែនក្រោយពេលដែលការឈឺចាប់បានស្រាលទៅ មិនមែនពេលដែលហ្វូងមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ឡើយ ព្រះយេស៊ូវបើកព្រះឱស្ឋមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱព្រះវរបិតាអើយ សូមអត់ទោសដល់អ្នកទាំងនេះផង ដ្បិតគេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ» (លូកា ២៣:៣៤)។ ប្រសិនបើអ្នកមិនដែលអានពាក្យទាំងនេះពីមុនមក សូមឲ្យពាក្យទាំងនេះចូលក្នុងចិត្តអ្នកបន្តិចម្ដងៗ។ ប្រសិនបើអ្នកបានអានមួយរយដងហើយ សូមព្យាយាមស្ដាប់ដូចជាលើកដំបូង។ អ្វីដែលធ្វើឲ្យរឿងនេះអស្ចារ្យណាស់ គឺពេលវេលា។ ព្រះអង្គមិនរង់ចាំរហូតដល់ព្រះអង្គស្រួលព្រះកាយឡើយ។ ព្រះអង្គមិនរង់ចាំរហូតដល់មនុស្សទាំងនោះប្រែចិត្ត ហើយសូមឡើយ។ ព្រះអង្គអធិស្ឋានសូមឲ្យគេបានអត់ទោស ក្នុងពេលដែលស្នាមដែកគោលនៅស្រស់ ហើយពាក្យប្រមាថនៅតែបោះមកដល់។ នេះមិនមែនជាការអត់ទោសជាអារម្មណ៍ឡើយ គឺជាការអត់ទោសដែលជាការជ្រើសរើស ជាទង្វើនៃឆន្ទៈដែលចាក់ឫសក្នុងសេចក្តីស្រឡាញ់។ ព្រះយេស៊ូវទ្រង់យល់អ្វីមួយដែលយើងតែងតែមើលរំលង គឺថាអ្នកដែលធ្វើទុក្ខព្រះអង្គកំពុងស្ថិតក្នុងភាពងងឹតខាងវិញ្ញាណ។ «គេមិនដឹងជាគេធ្វើអ្វីទេ»។ ឃ្លានេះមិនមែនជាលេសសម្រាប់អំពើបាបឡើយ ប៉ុន្តែជាបង្អួចមួយបង្ហាញពីព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ព្រះ ដែលជួបមនុស្សត្រង់កន្លែងដែលការយល់ដឹងរបស់គេបានដល់ទីបញ្ចប់។ បន្ទាប់មក យើងបត់ទៅកិច្ចការ ជំពូក ៧ ហើយឃើញស្ទេផាន ជាមរណសាក្សីគ្រីស្ទានដំបូងគេ កំពុងត្រូវហ្វូងមនុស្សខ្ញាល់គប់ដុំថ្មសម្លាប់។ ពេលដុំថ្មកំពុងធ្លាក់មក លូកាកត់ត្រាថា គាត់«ស្រែកឡើងជាខ្លាំងថា ឱព្រះអម្ចាស់អើយ សូមកុំរាប់អានបាបនេះដល់គេឡើយ» (កិច្ចការ ៧:៦០)។ ស្ទេផានបានត្រូវផ្លាស់ប្រែដោយព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះគ្រីស្ទយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដល់ម៉្លេះបានជាការអធិស្ឋានលើឈើឆ្កាងក្លាយជាការអធិស្ឋានក្នុងដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គាត់។ គំរូនេះមិនមែនកើតឡើងដោយចៃដន្យឡើយ។ ស្ទេផានបានឃើញអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានធ្វើ ហើយវាបានចាក់ឫសក្នុងគាត់យ៉ាងជ្រៅ រហូតបង្កើតផលនៅម៉ោងដ៏អស់សង្ឃឹមបំផុតរបស់គាត់។ នេះជាសំណួរស្ងាត់ៗ ប៉ុន្តែជ្រួតជ្រាបសម្រាប់ថ្ងៃនេះ៖ តើឈ្មោះណាដែលពិបាកបំផុតក្នុងបញ្ជីរបស់អ្នក? តើអ្នកណាដែលកំហុសរបស់គេនៅតែធ្វើឲ្យទ្រូងអ្នកតឹងណែន? ព្រះយេស៊ូវមិនបានអធិស្ឋានសូមនេះពីចម្ងាយដ៏ងាយស្រួលឡើយ។ ព្រះអង្គអធិស្ឋានពីលើឈើឆ្កាង។ នោះមានន័យថា ការអត់ទោសពិតប្រាកដ ដែលមានតម្លៃ និងមានព្រះវិញ្ញាណប្រទានអំណាច អាចកើតមានសូម្បីតែនៅកណ្ដាលនៃរបួស មិនមែនត្រឹមតែក្រោយពេលរបួសជាប៉ុណ្ណោះទេ។ អ្នកមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ជាមុនសិនឡើយ។ អ្នកអាចជ្រើសរើសមុនសិន ហើយសូមព្រះឲ្យអារម្មណ៍នោះមកតាមក្រោយ។
ថ្ងៃទី 6
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
មានភាពធ្ងន់មួយប្រភេទដែលចូលទៅក្នុងឆ្អឹង នៅពេលអ្វីមួយដែលមិនបានលន់តួស្ថិតក្នុងព្រលឹងយូរពេក។ អ្នកទំនុកដំកើងដឹងច្បាស់ពីរឿងនេះ។ នៅទំនុកដំកើង ជំពូក ៣២ គាត់សរសេរអំពីគ្រាមុនការលន់តួ ពេលគាត់នៅស្ងៀមអំពីអំពើបាបរបស់គាត់៖ «ឆ្អឹងទូលបង្គំរីងស្វិតទៅ ដោយទូលបង្គំស្រែកថ្ងូរនៅពេញមួយថ្ងៃ» (ទំនុកដំកើង ៣២:៣)។ នោះជាការពណ៌នាដ៏ច្បាស់ និងជាក់ស្តែងអំពីអ្វីដែលកំហុសធ្វើដល់មនុស្សពីខាងក្នុងចេញមកក្រៅ។ គាត់មិននិយាយអំពីកំហុសជាគោលគំនិតខាងច្បាប់ទេ គាត់ពណ៌នាវាជាបទពិសោធន៍ ជាអ្វីដែលបានស្រូបកម្លាំងគាត់ ដូចគ្រាំងស្ងួតស្រូបទឹកពីដី។ ហើយបន្ទាប់មកគាត់បានលន់តួ។ ហើយអ្វីៗទាំងអស់បានផ្លាស់ប្តូរ។ សាវកយ៉ូហាន ដែលសរសេរជាច្រើនសតវត្សក្រោយមក បានដាក់សេចក្តីពិតដដែលនេះក្នុងពន្លឺដ៏ច្បាស់បំផុត៖ «ប្រសិនបើយើងលន់តួបាបរបស់យើង នោះទ្រង់ស្មោះត្រង់ ហើយសុចរិត ដើម្បីនឹងអត់ទោសអំពើបាបយើង ហើយសំអាតយើងពីគ្រប់ទាំងសេចក្តីទុច្ចរិតចេញ» (១ យ៉ូហាន ១:៩)។ សូមកត់សម្គាល់ពាក្យពីរដែលយ៉ូហានដាក់ជាគូគ្នា គឺស្មោះត្រង់ និងសុចរិត។ ព្រះមិនអត់ទោសយើងដោយសារទ្រង់ចេះប្រណីប្រណោ ឬដោយសារទ្រង់មើលរំលងឡើយ។ ទ្រង់អត់ទោសយើង ព្រោះទ្រង់ស្មោះត្រង់នឹងសេចក្តីសន្យាតាមកិច្ចព្រមព្រៀងរបស់ទ្រង់ ហើយព្រោះយុត្តិធម៌ត្រូវបានបំពេញរួចហើយនៅឈើឆ្កាង។ ការអត់ទោសមិនមែនជាព្រះបង្វែរច្បាប់ឡើយ គឺជាព្រះគោរពច្បាប់ តាមរយៈព្រះគ្រីស្ទ។ សម្រាប់អ្នកអានដំបូង នេះជារូបរាងសាមញ្ញរបស់វា៖ ការលន់តួមិនមែនជាការធ្វើពិធីដើម្បីឲ្យបានការគាប់ព្រះហឫទ័យពីព្រះឡើយ។ វាគ្រាន់តែជាការយល់ស្របជាមួយព្រះអំពីអ្វីដែលពិត គឺថាយើងបានធ្វើបាប រឿងនេះសំខាន់ ហើយយើងត្រូវការព្រះហឫទ័យមេត្តាករុណារបស់ទ្រង់។ ពាក្យនៅក្នុងភាសាក្រិចដើមមានន័យថា និយាយដូចព្រះមានព្រះបន្ទូល។ ពេលយើងលន់តួ យើងឈប់ជជែកជាមួយព្រះអំពីស្ថានភាពរបស់យើង ហើយចាប់ផ្តើមឈរនៅខាងដូចគ្នានឹងទ្រង់។ នោះជាឥរិយាបថនៃការបន្ទាបខ្លួន ហើយវាបើកទ្វារ។ សម្រាប់អ្នកជឿដែលមានបទពិសោធន៍ សូមពិចារណាថា ដាវីឌនៅទំនុកដំកើង ៣២ ពោលថា ពេលគាត់ទទួលស្គាល់អំពើបាប ព្រះបានអត់ទោស «អំពើទុច្ចរិតនៃបាបទូលបង្គំ» (ទំនុកដំកើង ៣២:៥) ជាឃ្លាដែលនិយាយធ្ងន់ជាពីរដង ហាក់ដូចជាថា ព្រះបានអត់ទោសមិនត្រឹមតែទង្វើប៉ុណ្ណោះទេ គឺរហូតដល់ឫសវៀចវេរដែលនៅពីក្រោមផង។ នោះជាជម្រៅនៃអត្ថន័យនៃការសម្អាត។ អ្នកមិនត្រឹមតែត្រូវបានលើកលែងទោសលើក្រដាសប៉ុណ្ណោះទេ អ្នកត្រូវបានលាងជម្រះ។ ទោះអ្នកកំពុងលាក់អ្វីក្នុងចិត្តស្ងាត់ៗ ទោះអ្នកសង្ឃឹមថាគ្មាននរណាកត់សម្គាល់ រួមទាំងព្រះផង ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃល្អដើម្បីនាំវាមកក្នុងពន្លឺ។ ទ្រង់ស្មោះត្រង់។ ទ្រង់សុចរិត។ ហើយទ្រង់នឹងសម្អាតអ្នក។
ថ្ងៃទី 7
ការអានថ្ងៃនេះ
ការសញ្ជឹងគិត
យើងបានធ្វើដំណើរឆ្ងាយក្នុងសប្តាហ៍នេះ ចាប់ពីទំហំដ៏អស្ចារ្យនៃការអត់ទោសរបស់ព្រះ រហូតដល់កិច្ចការដែលមានតម្លៃ និងមានព្រះវិញ្ញាណប្រទានអំណាច ក្នុងការអត់ទោសដល់អ្នកដទៃ។ ថ្ងៃនេះយើងមកដល់សំណួរដែលដំណើរទាំងមូលបានតម្រង់មកកាន់: តើការរស់នៅដោយសេរីពិតប្រាកដមានលក្ខណៈយ៉ាងណា? មិនមែនគ្រាន់តែដឹងគោលលទ្ធិអំពីការអត់ទោស មិនមែនគ្រាន់តែមានពេលនៃការរំដោះដ៏រំជួលចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដើរកាត់ថ្ងៃធម្មតាៗ ជាមនុស្សដែលមិនត្រូវរបួសចាស់ ឬកំហុសចាស់ចាប់ធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំងទៀតឡើយ។ ព្យាការីមីកាប្រទានយើងនូវរូបភាពដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតមួយអំពីការអត់ទោសរបស់ព្រះ ក្នុងបទគម្ពីរទាំងមូល។ លោកសរសេរអំពីព្រះដែល "សព្វព្រះហឫទ័យនឹងសេចក្ដីមេត្តាករុណា" ហើយដែលនឹង "បោះអំពើបាបរបស់គេទាំងប៉ុន្មានទៅក្នុងទីជម្រៅនៃសមុទ្រ" (មីកា ៧:១៨-១៩)។ រូបភាពនៃសមុទ្រជ្រៅនោះមានន័យជាក់លាក់។ នៅសម័យបុរាណ ទីជម្រៅនៃសមុទ្រជាកន្លែងដែលនរណាៗក៏មិនអាចទៅដល់ និងមិនអាចស្គាល់បានបំផុត។ ព្រះមិនបានយកអំពើបាបរបស់អ្នកទៅដាក់ក្នុងទូឯកសារនៅកន្លែងណាមួយទេ។ ទ្រង់មិនរក្សាទុកវាសម្រាប់យកមកប្រើទេ។ ទ្រង់បោះវាទៅកន្លែងដែលវាមិនអាចត្រឡប់មកវិញបាន។ មានមូលហេតុដែលអ្នកអធិប្បាយជំនាន់មុនតែងនិយាយថា: ទ្រង់បោះវាចូលក្នុងសមុទ្រ ហើយបោះស្លាកមួយថា "ហាមនេសាទ"។ ប៉ូលសរសេរផ្ញើទៅពួកជនជាតិរ៉ូម ហើយនាំសេរីភាពនេះចុះមកក្នុងទំនាក់ទំនងប្រចាំថ្ងៃ។ "កុំឲ្យអំពើអាក្រក់ឈ្នះអ្នកឡើយ ត្រូវឈ្នះអំពើអាក្រក់ដោយអំពើល្អវិញ" (រ៉ូម ១២:២១)។ នេះជាទម្រង់ជាក់ស្តែងនៃការរស់នៅដោយសេរី។ វាមិនមែនមានន័យថាធ្វើដូចជាការខុសជាការត្រូវ ឬដូចជាការឈឺចាប់មិនបានកើតឡើងទេ។ វាមានន័យថាមិនឲ្យអំពើអាក្រក់មានពាក្យចុងក្រោយក្នុងរឿងរ៉ាវរបស់អ្នក។ រាល់ទង្វើល្អពិតប្រាកដចំពោះអ្នកដែលបានធ្វើបាបអ្នក គឺជាការប្រកាសថា អ្នកមិនមែនជាចំណាប់ខ្មាំងរបស់គេទេ។ អ្នកមានសេរីភាព ហើយអ្នកកំពុងជ្រើសរើសរស់នៅតាមសេរីភាពនោះ។ នៅពេលសប្តាហ៍នេះជិតបញ្ចប់ សូមពិចារណាថា សេរីភាពពិតប្រាកដមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាក្នុងរូបកាយ កាលវិភាគ និងទំនាក់ទំនងរបស់អ្នក។ ការអត់ទោសដែលទទួលពីព្រះ មិនមែនជាប្រតិបត្តិការដែលអ្នកបានបញ្ចប់នៅថ្ងៃទីមួយ ហើយបន្ទាប់មកដើរចេញទៅនោះទេ គឺជាខ្យល់ដែលអ្នកដកដង្ហើមរាល់ព្រឹក។ ហើយការអត់ទោសដែលយើងផ្តល់ដល់អ្នកដទៃ មិនមែនជាពេលដ៏ធំតែមួយដងនោះទេ គឺជាការអនុវត្តប្រចាំថ្ងៃ ជួនកាលជាការជ្រើសរើសប្រចាំថ្ងៃ ដែលមិនឲ្យអតីតកាលគ្រប់គ្រងបច្ចុប្បន្នកាល។ អ្នកត្រូវបានបង្កើតមកដើម្បីរស់នៅដោយសេរី។ ដោយព្រះគុណរបស់ទ្រង់ អ្នកអាចធ្វើបាន។