შვიდი დღე ღვთის მიტევების მიღებასა და იმის სწავლაზე, როგორ მივუტევოთ სხვებს მისი შემწეობით.
დღე 1
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
წარმოიდგინე ღამის ცა მოწმენდილ საღამოს: აღმოსავლეთი შენს ზურგსუკან გადაჭიმულა, დასავლეთი შენს წინ, და მათ შორის ისეთი უკიდეგანო მანძილია, რომ ადამიანის ფეხი მას ვერასოდეს გაივლის. სწორედ ამ სურათს მიმართავს ფსალმუნის ავტორი, როცა ცდილობს აღწეროს, რას უშვრება ღმერთი ჩვენს ცოდვას. ის მას უბრალოდ განზე არ გადადებს და არ შეინახავს. ის მას აშორებს. სრულად. სამუდამოდ. „როგორც მანძილი აღმოსავლეთიდან დასავლეთამდე, ისე დააშორა ჩვენი ცოდვები ჩვენგან" (ფსალმუნი 103:12). ფსალმუნი იწყება შეხსენებით, ვინ არის ეს ღმერთი: არა შორეული მსაჯული, რომელიც ჩვენს წარუმატებლობებს ითვლის, არამედ მამა, რომელიც არის „მოწყალე და შემწყნარებელი, სულგრძელი და დიდად მოწყალე" (ფსალმუნი 103:8). პირველად მკითხველს ღირს აქ შეჩერება: ბიბლიის ღმერთი არ ელოდება, რომ შეცდომაში წაგასწროს. მან უკვე იცის შენი ყოველი შეცდომა, და შენკენ მისი პირველი მოძრაობა მოწყალებაა, არა დაგმობა. ვინც წლებია უფალთან დადის, დაფიქრდეს იმაზე, რაც შესაძლოა აქამდე არ შეუმჩნევია. ფსალმუნის ავტორი ამბობს, რომ ღმერთმა „იცის ჩვენი შექმნა, ახსოვს, რომ მტვერი ვართ" (ფსალმუნი 103:14). სიტყვა „ახსოვს" აქ სინაზეს გამოხატავს, არა ზიზღს. ღმერთი ჩვენს სისუსტეს არ ივიწყებს, რათა მერე, როცა წავიბორძიკებთ, მოთმინება დაკარგოს. ის ჩვენს სისუსტეს ისეთივე მზრუნველობით ატარებს გულში, როგორც მამა პატარა ბავშვს: იცის, რისი ტარება არ შეუძლია ჯერ, და ამიტომ ნაზია. ეს ცვლის იმას, როგორ ვიღებთ მიტევებას. ბევრი ჩვენგანი ღმერთის შენდობას გონებით იღებს, მაგრამ სირცხვილის სიმძიმეს წლების განმავლობაში გულში ატარებს. ფსალმუნი ამას არ გვაძლევს უფლებას. თუ მან შენი ცოდვა იმდენად დააშორა, რამდენადაც აღმოსავლეთია დასავლეთიდან, ვერ წახვალ და ვერ დაიბრუნებ მას. ის წავიდა. რჩები შენ: ცნობილი, ხელში აყვანილი და საყვარელი მამისგან, რომლის წყალობაც ცაზე მაღალია. დღეს ეს ჭეშმარიტება კონკრეტულ ადგილას დაე დაეშვას. გაიხსენე ერთი წარუმატებლობა, რომელსაც უკან ათრევ. ღმერთმა ის უკვე მოაშორა. არ გმართებს ატარო ის, რაც მან უკვე დამარხა.
დღე 2
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
პეტრეს ეგონა, რომ გულუხვი იყო. იმ დროის კულტურაში რაბინები ჩვეულებრივ ასწავლიდნენ, რომ სამჯერ მიტევება სავსებით საკმარისი იყო. ამიტომ, როცა პეტრე წინ გამოვიდა და შვიდი შესთავაზა, მოსალოდნელზე ორჯერ მეტი და კიდევ ერთი დამატებით, ალბათ მოწონების თავის დაქნევას ელოდა. სამაგიეროდ იესომ ისეთი რიცხვით უპასუხა, რომელმაც ყველა გამოთვლა შეაჩერა: „არ გეუბნები შვიდჯერ-მეთქი, არამედ სამოცდაათჯერ შვიდჯერ“ (მათე 18:22). იესო ახალ ზღვარს, ოთხას nodeოთხმოცდაათს, არ აწესებდა. ის ზღვარს საერთოდ ანგრევდა. როგორც კი იწყებ თვლას, რამდენჯერ აპატიე ვინმეს, უკვე შეუცდი იმის გაგებაში, რა არის მიტევება. მიტევება, როგორც იესო ასწავლის, არ არის შეზღუდული გარიგება. ეს გულის განწყობაა, რომელიც იმ უზარმაზარი რამის მიღებიდან მოდის, რომლის გვერდით არც ერთი ვალი, რაც სხვას ჩვენთან აქვს, ვერ დაწონის. შემდეგი იგავი ამას ცხადად გვიჩვენებს. მსახური მეფეს ათი ათას ტალანტს ვალდება, რიცხვი იმდენად აბსურდული, რომ ბრბოს ეცინებოდა. ერთი ტალანტი დაახლოებით ოცი წლის ხელფასს უდრიდა. ათი ათასი ტალანტი შეუძლებელი, გადაუხდელი ვალის მთა იყო. მეფე ყველაფერს უფასოდ და სრულად პატიობს. შემდეგ იმავე მსახურს ხვდება თანამესახურე, რომელსაც მისთვის ასი დინარი ემართა, დაახლოებით სამი თვის ხელფასი, და ციხეში აგდებინებს. კონტრასტი ფარული არ არის. მისი მიზანია, თვითგამოკვლევამდე შეგვაძრწუნოს. იგავი ჩუმად აძლევს ყველა მორწმუნეს კითხვას: იცი კი, ნამდვილად იცი, რამდენი გაპატიეს? არა როგორც ღვთისმეტყველებითი ფაქტი, არამედ როგორც რაღაც, რასაც ძვალ-რბილში გრძნობ? რადგან როცა ის ვალი ჩვენთვის რეალური ხდება, როცა გავიგებთ ათი ათასი ტალანტის იმ მთას, რომელიც ღმერთმა ჩვენს გამო გადაწია, სხვების მიმართ დაგროვილი ასდინარიანი წყენა სრულიად სხვანაირად გამოიყურება. სხვების მიტევება რთულია. არავინ უნდა მოვაჩვენოთ, რომ სხვაგვარადაა. მაგრამ მისკენ გზა ყოველთვის ერთნაირად იწყება: ჯვართან დაბრუნებით და გახსენებით, რა გაუქმდა იქ შენთვის.
დღე 3
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
პავლე ამ თემას ნელ-ნელა არ უახლოვდება. ის იწყებს ჩამონათვალით: სიმწარე, რისხვა, ბრაზი, ყვირილი, გინება, ბოროტი განზრახვა, და ეფესელებს ეუბნება, რომ ყველაფერი ეს მოიშორონ (ეფესელთა 4:31). პირველად მკითხველისთვის „მოშორება“ ძლიერი გამოთქმაა. ის ნიშნავს რაღაცის გახდას, ისე, როგორც ქურთუკს იხდი. ეს არ არის უბრალოდ ცუდი ჩვევები, რომლებსაც უნდა გავუმკლავდეთ. ეს სამოსია, რომელიც არ ეკუთვნის ადამიანს, ვინც ქრისტეთი შემოსილა. შემდეგ მოდის ალტერნატივა, და ის არ არის უბრალოდ „მეტი ძალისხმევა კეთილი ყოფნისთვის“. პავლე წერს: „იყავით ერთმანეთის მიმართ კეთილნი, გულმოწყალენი, მიუტევეთ ერთმანეთს, როგორც ღმერთმა ქრისტეს გულისთვის მოგიტევათ“ (ეფესელთა 4:32). ეს ზომა სულისშემძვრელია. არა „მიუტევე ისე, როგორც გინდა, რომ შენ მოგიტევონ“. არა „მიუტევე, როცა იმსახურებენ“. მიუტევე ისე, როგორც ღმერთმა ქრისტეს გულისთვის მოგიტევა შენ. ჩვენი მიტევების საზომი მისი საზომი უნდა იყოს. კოლოსელთა მიმართ წერილი ამატებს სიტყვას, რომელსაც გამოცდილი მკითხველებიც ხანდახან ზედმეტად სწრაფად ახსნიან: „ითმენდით ერთმანეთს“ (კოლოსელთა 3:13). big ტანჯვის ატანა მიტევების მდუმარე ნათესავია. მიტევება ეხება ჩადენილ ბოროტებას. ტოლერანტობა კი ყოველდღიური მოთმინებაა, რომელიც უსრულყოფელ ადამიანებთან ერთად ცხოვრების ხახუნს იტევს: წვრილმან გაღიზიანებას, განმეორებით სისუსტეებს, იმას, როგორებიც უბრალოდ არიან ადამიანები. ორივე საჭიროა. ორივე შესაძლებელია მხოლოდ იმიტომ, რომ ვართ „ღვთის რჩეულნი, წმიდანი და საყვარელნი“ (კოლოსელთა 3:12), ადამიანები, რომლებმაც იდენტობა მანამ მიიღეს, სანამ მოვალეობის შესრულებას მოგვთხოვდნენ. მიაქციე ყურადღება რიგითობას ორივე მონაკვეთში: ვინც ხარ, წინ უსწრებს იმას, რასაც აკეთებ. შენ ხარ რჩეული, წმიდა, საყვარელი, ამიტომ შეიმოსე გულმოწყალება, სიკეთე, თავმდაბლობა, თვინიერება, სულგრძელობა. ღმერთი არასოდეს გვთხოვს, მიტევება არარაობიდან შევქმნათ. ის გვთხოვს, ვიღებდეთ იმისგან, რაც უკვე მოგვცა. თუ დღეს ვინმეს მიტევება გიჭირს, მოწვევა მეტი ნებისყოფის მოკრებაში არ მდგომარეობს. ის გიხმობს საკუთარი საყვარელობის სიღრმეში: დაჯდე იმ ჭეშმარიტებასთან, რომ ღმერთმა ქრისტეს გულისთვის შენ გაპატია, და ნება მიეცე ამას, რომ ადიდდეს და გადმოვიდეს.
დღე 4
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
იესომ ეს იგავი იმ ადამიანებს უთხრა, რომლებიც წუწუნებდნენ, რომ ის ცოდვილებს იღებდა და მათთან ერთად ჭამდა. ამიტომ იგავში შესვლამდე უნდა ვიგრძნოთ მსმენელთა სიმძიმე. ფარისევლები და მწიგნობრები ცივი, გულგრილი ადამიანები არ იყვნენ: ისინი ღრმად რელიგიური ხალხი იყვნენ, რომლებსაც სწამდათ, რომ სიწმინდე უწმინდურისგან დაშორებას მოითხოვდა. იესომ მათ წუწუნს არგუმენტით კი არა, მამაზე მოთხრობილი ამბით უპასუხა. უმცროსი ძის თხოვნა: „მამაო, მომეცი ჩემზე მისაკუთვნებელი ქონების წილი" (ლუკა 15:12), იმ კულტურაში დაახლოებით იმის ტოლფასი იყო, რომ მამის სიკვდილი ენატრებინა. მას მემკვიდრეობა სურდა ურთიერთობის გარეშე. სურდა ის, რაც მამას ჰქონდა, და არა თავად მამა. მამამ კი მისცა. ეს თავისთავად მადლის სურათია: თავისუფლება, რომელსაც ღმერთი გვაძლევს, თუნდაც მისგან წასვლის. ძე შორეულ ქვეყანაში ღორებს უვლის, რაც ებრაელი მსმენელისთვის წარმოუდგენლად დიდი დამცირება იქნებოდა. და შემდეგ ტექსტი ამბობს: „გონს მოეგო" (ლუკა 15:17). ამ სიტყვებზე ღირს შეჩერება. გონს მოსვლა იმას არ ნიშნავს, რომ ღირსი გახდი. როცა ძე წამოდგება, მისი გეგმა მაინც გარიგებას ჰგავს: შეთავაზებს, რომ დაქირავებული მსახური იყოს და თავისი არსებობა თავად გამოიმუშაოს. ის ჯერ აღდგენას არ ელის. ის სიტყვას იმეორებს. მაგრამ მამა უყურებს. „ჯერ კიდევ შორს იყო, რომ მამამ დაინახა იგი" (ლუკა 15:20). მამა ელოდა. და როცა ბიჭი დაინახა, სიტყვის მოსმენას არ დალოდებია. გაიქცა. ძველ ახლო აღმოსავლეთში პატივცემული კაცი არ დარბოდა, ეს უღირსად ითვლებოდა. მამა მაინც გაიქცა, ძეს ყელზე მოეხვია და აკოცა. ბიჭი თავის დაზეპირებულ სიტყვას იწყებს, მამა კი მას დღესასწაულით აწყვეტინებს. ეს არის ის ღმერთი, რომელსაც იესო წუწუნა რელიგიურ ადამიანებს და ჩვენც გვიცხადებს. ის კართან გადაჯვარედინებული ხელებით არ დგას და არ ელოდება, საკმარისი იქნება თუ არა შენი ბოდიში. ის გარბის. ის გიყურებდა. და სანამ შენი სიტყვები დასრულდება, ის უკვე ითხოვს სამოსელს, ბეჭედს და ნადიმს.
დღე 5
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
წარმოიდგინეთ სცენა: ბორცვი იერუსალიმის კედლების გარეთ, ცაზე სამი ჯვარი და ბრბო, რომელმაც მთელი დილა შუა ჯვარზე გაკრული კაცის დაცინვაში გაატარა. ჯარისკაცებმა ახლახან მიაჭდევეს ლურსმნები მის ხელებსა და ფეხებში. რელიგიური წინამძღოლები დასცინიან. ბრბო ყვირის და ლანძღავს. და სწორედ ამ წამს, არა მაშინ, როცა ტკივილი ჩაცხრა, და არა მაშინ, როცა ხალხი დადუმდა, იესო ხსნის ბაგეს და ამბობს: „მამაო, მიუტევე მათ, რადგან არ იციან, რას სჩადიან“ (ლუკა 23:34). თუ ეს სიტყვები აქამდე არასდროს წაგიკითხავთ, ნება მიეცით, ნელა ჩაგწვდეთ გულში. თუ ასჯერ წაგიკითხავთ, სცადეთ, პირველად მოისმინოთ. ეს იმიტომ არის ასე გასაოცარი, რომ იესომ ამის თქმა სწორედ ამ დროს გადაწყვიტა. ის არ ელოდება, სანამ მისთვის მოხერხებული იქნება. არ ელოდება, სანამ ხალხი მოინანიებს და შეუნდობას ითხოვს. ის ლოცულობს მათი მიტევებისთვის მაშინ, როცა ლურსმნები ჯერ ახალია და შეურაცხყოფა ჯერ კიდევ ისმის. ეს მიტევება არ არის გრძნობა, ეს არჩევანია, სიყვარულში გამყარებული ნების აქტი. იესოს ესმოდა ის, რასაც ჩვენ ხშირად ვერ ვამჩნევთ: მისი მტანჯველები სულიერ სიბრმავეში იმყოფებოდნენ. „არ იციან, რას სჩადიან.“ ეს სიტყვები არ არის ცოდვის გასამართლება. ეს ფანჯარაა ღვთის მოწყალებაში, რომელიც ადამიანს იქ ხვდება, სადაც მისი გაგება მთავრდება. შემდეგ საქმეების მეშვიდე თავს ვხსნით და ვხედავთ სტეფანეს, პირველ ქრისტიან მოწამეს, რომელსაც გაბრაზებული ბრბო ქვებით ჰკლავს. როცა ქვები ეცემა, ლუკა გვიამბობს, რომ სტეფანემ „ხმამაღლა დაიძახა: უფალო, ნუ შერაცხავ მათ ამ ცოდვას“ (საქმეები 7:60). სტეფანე ქრისტეს სულმა ისე გარდაქმნა, რომ ჯვრის ლოცვა მისი უკანასკნელი სუნთქვის ლოცვად იქცა. ეს შემთხვევითი არ იყო. სტეფანემ ნახა, რა გააკეთა იესომ, და ეს მის გულში ისე ღრმად ფესვგადგმული იყო, რომ ყველაზე მძიმე წუთს ნაყოფი გამოილო. აი, დღევანდელი მშვიდი, გულის მძებნელი კითხვა: რომელია ყველაზე რთული სახელი თქვენს სიაში? ვინ არის ის ადამიანი, რომლის ბრალიც ჯერ კიდევ გიჭერთ გულზე? იესომ ეს ლოცვა არ თქვა მოშორებით, მოხერხებული მდგომარეობიდან. მან ის ჯვრიდან თქვა. ეს ნიშნავს, რომ მიტევება, ნამდვილი, ძვირფასი, სულის მიერ მომადლებული მიტევება, შესაძლებელია იარის შუაგულშიც და არა მხოლოდ მისი შეხორცების შემდეგ. არ გჭირდებათ, ჯერ იგრძნოთ. შეგიძლიათ, ჯერ აირჩიოთ და ღმერთს სთხოვოთ, რომ გრძნობა უკან მოგაყოლოთ.
დღე 6
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
არსებობს ერთგვარი სიმძიმე, რომელიც ძვლებში ჩადგება, როცა აღუსარებელი რამ ზედმეტად დიდხანს რჩება სულში. მფსალმუნმა ეს კარგად იცოდა. 32-ე ფსალმუნში ის წერს აღიარებამდელ ხანაზე, როცა თავის ცოდვაზე დუმდა: „დამიძველდა ძვლები, მთელი დღე ვკვნესოდი“ (ფსალმუნი 32:3). ეს ცოცხალი, ფიზიკური აღწერაა იმისა, რასაც ბრალის გრძნობა ადამიანს შიგნიდან უშვრება. ის ბრალს იურიდიულ ცნებად კი არ ახსენებს, არამედ განცდად აღწერს, რომელმაც გამოფიტა ისე, როგორც გვალვა აშრობს მიწას. და შემდეგ აღიარა. და ყველაფერი შეიცვალა. მოციქული იოანე საუკუნეების შემდეგ იმავე ჭეშმარიტებას ყველაზე ნათლად გამოთქვამს: „თუ ვაღიარებთ ჩვენს ცოდვებს, ის ერთგულია და მართალია, რომ მოგვიტევოს ცოდვები და განგვწმიდოს ყოველგვარი უსამართლობისგან“ (1 იოანე 1:9). დააკვირდით ორ სიტყვას, რომლებსაც იოანე ერთად აყენებს: ერთგულია და მართალია. ღმერთი გვიტევებს არა იმიტომ, რომ ზედმეტად ლმობიერია ან თვალს ხუჭავს. ის გვიტევებს, რადგან ერთგულია თავისი აღთქმებისა და რადგან სამართალი უკვე დაკმაყოფილდა ჯვარზე. მიტევება ღმერთის მიერ წესების დარღვევა კი არ არის, არამედ მათი პატივისცემაა ქრისტეს მეშვეობით. პირველად მკითხველისთვის ამის მარტივი არსი ასეთია: აღიარება არ არის რიტუალის შესრულება ღვთის კეთილგანწყობის დასამსახურებლად. ეს უბრალოდ ღმერთთან შეთანხმებაა იმაზე, რაც ჭეშმარიტია: რომ შევცოდეთ, რომ ეს მნიშვნელოვანია და რომ მისი მოწყალება გვჭირდება. ორიგინალ ბერძნულში ეს სიტყვა გულისხმობს იმავეს თქმას, რასაც ღმერთი ამბობს. როცა ვაღიარებთ, ღმერთს აღარ ვედავებით ჩვენს მდგომარეობაზე და მასთან ერთად ვდგებით ერთ მხარეს. ეს თავმდაბლობის პოზაა და ის კარს გვიღებს. გამოცდილი მორწმუნისთვის კი დაფიქრების საგანია: დავითი 32-ე ფსალმუნში ამბობს, რომ როცა თავისი ცოდვა აღიარა, ღმერთმა მიუტევა „ჩემი ცოდვის უკეთურება“ (ფსალმუნი 32:5). ეს გამოთქმა თითქოს ორმაგად ამბობს, რომ ღმერთმა არა მხოლოდ საქმე, არამედ მის ქვეშ დაფარული მრუდე ფესვიც მიუტევა. ასეთია განწმენდის სიღრმე. ქაღალდზე კი არ ხართ შენდობილი, არამედ განბანილი ხართ. რასაც ჩუმად ატარებთ, რასაც იმედი გაქვთ, რომ ვერავინ, ღმერთის ჩათვლით, ვერ შეამჩნევს, დღეს კარგი დღეა, რომ ის სინათლეზე გამოიტანოთ. ის ერთგულია. ის მართალია. და ის განგწმენდთ.
დღე 7
დღევანდელი საკითხავი
ჩაფიქრება
ამ კვირას გრძელი გზა გავიარეთ: ღვთის მიტევების თვალწარმტაცი სიგანიდან დაწყებული, სხვებისთვის მისი გაცემის ძვირფასი, სულიწმიდის ძალით აღსავსე შრომით დასრულებული. დღეს მივადექით კითხვას, რომლისკენაც მთელი ეს მოგზაურობა გვიძღოდა: როგორ გამოიყურება სინამდვილეში თავისუფლად ცხოვრება? არა მხოლოდ მიტევების მოძღვრების ცოდნა, არა მხოლოდ განთავისუფლების ერთი აღმაფრთოვანებელი წუთი, არამედ ჩვეულებრივი დღეების გავლა ადამიანივით, რომელსაც ძველი ჭრილობები და ძველი უსამართლობა მძევლად აღარ აკავებს. წინასწარმეტყველი მიქა ღვთის მიტევების ერთ-ერთ ულამაზეს სურათს გვაძლევს მთელ წერილში. ის წერს ღმერთზე, რომელიც „წყალობით ტკბება“ და რომელიც „ჩაყრის ზღვის სიღრმეში ყველა მათ ცოდვას“ (მიქა 7:18-19). ზღვის სიღრმის ეს სახე შემთხვევითი არ არის. ძველ ქვეყნიერებაში ზღვის სიღრმე ყველაზე მიუწვდომელი და შეუცნობელი ადგილი იყო, რაც კაცს წარმოედგინა. ღმერთი შენს ცოდვებს სადღაც კარადაში არ ინახავს. მათ არც რეზერვში იტოვებს. ის მათ ისეთ ადგილას ყრის, საიდანაც ვეღარასოდეს დაბრუნდებიან. უძველესი მქადაგებლები ხშირად ამბობდნენ: ის მათ ზღვაში ჩაყრის და წარწერას დადგამს: „თევზაობა აკრძალულია“. პავლე, რომაელებისადმი წერილში, ამ თავისუფლებას ყოველდღიური ურთიერთობების ქსოვილში ჩაგვიყვანს. „ნუ დაგძლევს ბოროტება, არამედ სიკეთით სძლიე ბოროტებას“ (რომაელთა 12:21). ეს არის თავისუფლად ცხოვრების პრაქტიკული სახე. ეს არ ნიშნავს, თითქოს ბოროტი რამ კარგია ან ტკივილი არ ყოფილა. ეს ნიშნავს უარს იმაზე, რომ ბოროტებამ შენს ამბავში უკანასკნელი სიტყვა თქვას. ყოველი ნამდვილი სიკეთე იმ ადამიანის მიმართ, ვინც გაწყენინა, არის გამოცხადება, რომ მისი ტყვე არ ხარ. თავისუფალი ხარ და ირჩევ, ისე იცხოვრო. რა ხანს ეს კვირა სრულდება, დაფიქრდი, როგორია თავისუფლება სინამდვილეში შენს სხეულში, შენს განრიგში, შენს ურთიერთობებში. ღვთისგან მიღებული მიტევება არ არის გარიგება, რომელიც პირველ დღეს დაასრულე და გაჰყევი შენს გზას. ის ჰაერია, რომლითაც ყოველ დილით სუნთქავ. სხვებისთვის მიტევებაც ერთჯერადი დრამატული წუთი არ არის. ეს ყოველდღიური პრაქტიკაა, ზოგჯერ ყოველდღიური არჩევანი: არ დავუშვა, რომ წარსულმა აწმყოს ბატონობა გაუწიოს. შენ თავისუფლად საცხოვრებლად გაგაჩინეს. მისი მადლით შეგიძლია.